Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Wójta Gminy Rudna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 września 2022 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

D. K. (dalej "skarżący"), pismem z 29 XII 2023 r. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy Rudna (dalej "wójt") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 5 IX 2022 r.

W odpowiedzi na skargę wójt wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że po uwzględnieniu uwag SKO w Legnicy, wydał decyzję z 23 XI 2023 r. (OK.1431.67.9.2022.2023), doręczoną skarżącemu w dniu 12 XII 2023 r. (listem poleconym o nr ([...])[...], którą odmówił udostępnienia żądanych informacji. Tym samym nie pozostawał w bezczynności.

W piśmie procesowym z 19 II 2024 r. skarżący oświadczył, że wójt nie doręczył mu wspomnianej decyzji, bowiem przesyłką o numerze jak wyżej została mu doręczona inna decyzja (znak OK.1431.115.8.2022.2023), dotycząca wniosku z 17 XI 2022 r.

Na wezwanie Sądu do pełnego udokumentowania okoliczności doręczenia skarżącemu decyzji z 23 XI 2023 r. (OK.1431.67.9.2022.2023), wójt w dniu 5 IV 2024 r. dołączył do akt sprawy ponownie odpis potwierdzenia odbioru o numerze nadawczym ([...])[...] oraz dodatkowo raport śledzenia przesyłki ze strony (e-poczty-polskiej) bez dodatkowego oświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 VI 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (publ. – CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić trzeba, że analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do badania przewlekłego sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji w przypadku zakończenia postępowania. W uchwale z 7 III 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (publ. – CBOSA), stwierdzono bowiem, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

Z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że w dniu 23 XI 2023 r. wójt wydał decyzję odmowną wobec wniosku skarżącego z 5 IX 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, zaś skarga kwestionująca bezczynność wójta została wniesiona w dniu 29 XII 2023 r., a więc po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że w treści przywołanej uchwały z 22 VI 2020 r., jak i w jej uzasadnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność z samym faktem - wydania decyzji - ("skarga na bezczynność jest bowiem skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane"). Pogląd wiążący ustanie stanu bezczynności (lub przewlekłości) z faktem załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności jest poglądem dominującym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w ocenie Sądu rozpatrującego tę sprawę, jest poglądem słusznym (v. wyroki NSA: z 5 VI 2019 r., II OSK 3747/18; z 8 V 2019 r., I FSK 1401/17; z 11 II 2011 r., I FSK 198/10; postanowienie z 22 III 2024 r., III OSK 552/23 - publ. CBOSA). Kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu ma data zakończenia przez organ prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji. Nie powinno się przy tym utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska wprowadzałoby stan permanentnej niepewności co do owej daty, przede wszystkim z uwagi na możliwą do zastosowania formę doręczenia zastępczego. Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej, zgodnie z art. 268a kpa (postanowienie NSA z 30 VIII 2023 r., II OSK 1544/23).

W związku z tym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.