Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić C. D. kwotę 160 (słownie: sto sześćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. D. (dalej "skarżący") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja GIF została doręczona skarżącemu w dniu 1 października 2019 r.

Skarżący w dniu 14 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) wniósł na decyzję GITD skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 1 października 2019 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał 31 października 2019 r. (czwartek). Przedmiotową skargę skarżący wniósł natomiast 14 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie terminu.

W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.