Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę.

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg

i Transportu w C. powiadomił "B" Sp. z o.o. w W.

o wszczęciu postępowania w sprawie zajęcia działki nr 1 obręb [...] w pasie drogowym alei [...] w C. poprzez umieszczenie bez zgody zarządcy drogi reklamy o powierzchni 14,3 m2.

W odpowiedzi "B" Sp. z o.o. poinformowała, że nie jest właścicielem reklamy zlokalizowanej w pasie drogowym alei [...], a jedynie najemcą przedmiotowego nośnika reklamowego od Spółki "A" w K., stąd też nie była zobowiązana do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego w celu ustawienia reklamy (pismo z dnia [...] r.).

W tej sytuacji Dyrektor MZDiT w C. pismem z dnia [...] r. wezwał Spółkę "A" do złożenia wyjaśnień w powyższej sprawie.

W dniu [...] r. w siedzibie organu stawił się pracownik tej Spółki L. R., który został zapoznany ze zgromadzonymi materiałami i zobowiązał się do nadesłania umowy ze Spółką "B" do dnia [...] r. Następnie w dniu [...] r. w siedzibie organu stawiła się radca prawny B. S., która zapoznała się z dokumentacją, do której nie wniosła uwag, lecz pismem z dnia [...] r. wyjaśniła, że "A" świadczy kompleksowe usługi reklamowe m.in. na rzecz "B" i w ramach posiadanej sieci nośników

w [...] r. dysponował nośnikiem bilboardowym znajdującym się w C.

w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], na którym prezentowanie były materiały "A", zawierające treści reklamujące "B".

W tym stanie rzeczy decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą z upoważniania Prezydenta Miasta C. umorzono postępowanie wobec Spółki "B", zaś pismem z tej samej daty, doręczonym w dniu [...] r. organ powiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie umieszczenia reklamy w pasie drogowym "A". Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik "A" radca prawny B. S. podniosła, że

z zebranego materiału dowodowego nie wynika, że tablica reklamowa posadowiona została w pasie drogowym, ani też nie wiadomo, na jakiej podstawie ustalono jej wymiary i w jakim okresie miało miejsce rzekome zajęcie pasa drogowego. Zdaniem pełnomocnika, dokumentacja zdjęciowa nie spełnia wymogów z art. 68 Kpa, zaś wydruki fotografii nie mogą stanowić dowodu ustalenia okresu ustawienia nośnika reklamowego. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik "A" adwokat M. T. zarzuciła, że Spółka ta nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania, zaś wszelkie czynności podjęte uprzednio, nie mogą stanowić dowodu. Podniosła też, że jedynie księga drogi może stanowić dowód przebiegu pasa drogowego, domagając się przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu i dowodu z oględzin miejsca posadowienia tablicy w zakresie odległości od granic drogi. Jednocześnie wnioski te nie zostały uwzględnione i decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C., nałożył na "A" Spółka Jawna karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej alei [...] w C. celem umieszczenia reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 14,3 m2 na działce drogowej nr 1 obręb [...], bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] r. do [...] r. w wysokości 34.749,00 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie umieszczenia jednostronnej tablicy reklamowej w pasie drogowym drogi krajowej alei [...] na działce nr 1 użytek "dr" obręb [...], bez zgody zarządcy drogi. Podczas oględzin pasa drogowego w dniach:

[...] r., [...] r., [...] r., [...] r.,

[...] r., [...] r., [...] r. organ I instancji stwierdził umieszczenie reklamy o wymiarach 2,9 m x 4,95 m, bez zgody zarządcy drogi. Organ podał, że w trakcie oględzin wykonano dokumentację fotograficzną ww. reklamy eksponującej działalność firmy "B". Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokóły oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Po podjęciu czynności wyjaśniających ustalono, iż podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie ww. tablicy reklamowej jest "A" Spółka Jawna (pismo B. S. - pełnomocnika "A" Spółka Jawna datowane [...] r.).

Wysokość kary ustalona w decyzji za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia stanowi 10-krotność opłaty i wynika z ilości dni zajęcia, powierzchni reklamy oraz stawki za zajęcie pasa drogowego określonej w § 4 ust. 1 uchwały Rady Miasta Częstochowy nr 109/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z dnia 19 sierpnia 2011 r. nr 182, poz. 3414). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 270).

Odwołanie od decyzji wniosła adwokat M. T. pełnomocnik "A" zarzucając organowi I instancji:

– naruszenie norm postępowania m.in. poprzez dokonywanie oględzin bez udziału strony, nierozpoznanie wniosków dowodowych strony polegających na żądaniu wypisu z księgi drogi, dokonywanie pomiarów tablicy przy użyciu narzędzi sprzecznych z przepisami, nieprawidłowe sporządzanie protokołów z oględzin,

– błędne ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż reklama posadowiona była w pasie drogowym, a jej wymiary były niezmienne.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując

w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium podało, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane

z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, udzielanej w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania reklam. Za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych (art. 40 ust. 12 cyt. ustawy o drogach publicznych). W myśl art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, opłatę za zajęcie pasa drogowego

w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (tj. umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów - kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Organ wyjaśnił, iż decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 40 ust. 12 cyt. ustawy jest decyzją tzw. związaną. Oznacza to, iż po stwierdzeniu określonego stanu faktycznego - w tym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia - organ administracji publicznej nie ma możliwości swobodnego wyboru rodzaju rozstrzygnięcia, tylko musi zachować się tak jak nakazują mu przepisy prawa - to jest wymierzyć w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. Nie ma też możliwości miarkowania kary lub jej różnicowania

w zależności od indywidualnej sytuacji, lecz musi ją wymierzyć w wysokości wynikającej z przywołanych przepisów prawa.

Rozpatrując ponownie sprawę nałożenia kary na "A" za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej alei [...] w C. celem umieszczenia reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 14,3 m2 na działce drogowej nr 1 obręb [...], bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] r. do [...] r. w wysokości 34.749,00 zł, skład orzekający Kolegium doszedł do przekonania, iż przeprowadzone przez organ I instancji czynności doprowadziły do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W szczególności, ustalone zostało w sposób niebudzący wątpliwości, iż właścicielem tablicy reklamowej, na której eksponowane były treści dotyczące firmy "B", jest "A".

Reklama ta umieszczona była w pasie drogowym drogi krajowej alei [...] w C., o czym zdaniem Kolegium świadczą zdjęcia wykonane przez pracowników Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C., wykonane podczas oględzin pasów drogowych. Z czynności sporządzane były protokoły, z zaznaczeniem, iż załącznikiem do protokołu jest dokumentacja fotograficzna. Na zdjęciach uwidoczniona jest data i godzina wykonania. Lokalizacja przedmiotowej reklamy została przedstawiona na kopii mapy zasadniczej

z naniesioną ewidencją gruntów. Nie ma żadnych wątpliwości, iż reklama usytuowana została na działce nr 1 obręb [...]. Z kolei z wypisu z rejestru gruntów wynika charakter tej działki - drogowy, a właścicielem jest Skarb Państwa. Kolegium uznało, że żądanie przeprowadzenia dowodu z księgi drogi, na okoliczność, czy reklama została umieszczona w pasie drogowym, zgłoszone przez pełnomocnika Spółki nie musi zostać uwzględnione na podstawie art. 79 § 2 kpa, albowiem okoliczność ta została już stwierdzona innymi dowodami. Domagając się potwierdzenia lokalizacji reklamy w oparciu o księgę drogi, żaden z pełnomocników Spółki nie wskazuje dowodów, a nawet nie wspomina, iż sporna reklama była usytuowana np. na działce stanowiącej własność prywatną. Wszak grunt co do zasady nie jest "niczyj", zawsze stanowi czyjąś własność, a więc firma "A", świadcząc usługi reklamowe firmie "B", w postaci tablicy reklamowej ustawionej na gruncie przy drodze krajowej i nie będąc właścicielem gruntu, ma świadomość, iż swoim działaniem narusza własność innego podmiotu.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego, przeprowadzania oględzin bez udziału stron, Kolegium wyjaśniło, iż przepisy ustawy o drogach publicznych w zakresie obejmującym nakładanie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nie nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązku przeprowadzania ściśle określonych środków dowodowych (np. oględzin). Oznacza to, iż organ korzysta ze środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania administracyjnego określonych w art. 75 § 1 kpa.

Zawarta w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna dowodząca ustawienia reklam w konkretnym miejscu została pozyskana przez organ w trakcie rutynowych czynności polegających na monitorowaniu stanu dróg, do czego zobowiązują zarządcę dróg ustawowe przepisy. Nie były to oględziny w rozumieniu art. 85 § 1 kpa, które organ może, ale nie jest zobligowany przepisem, przeprowadzić. Na poparcie swojego stanowiska skład orzekający Kolegium przytoczyło tezy z wyroków sądów administracyjnych (WSA we Wrocławiu wyrok z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 291/10, LEX nr 757897 i WSA w Warszawie wyrok z dnia

27 stycznia 2009 sygn. akt VI SA/Wa 2340/08, LEX nr 519824). Dlatego zarzut pełnomocnika strony dotyczący nieprawidłowości procesowych postępowania administracyjnego (dotyczący nieuczestnictwa strony w oględzinach) prowadzonego przez organ I instancji, uznano za nieuzasadniony.

W kwestii podnoszonego przez pełnomocnika dokonania pomiaru tablicy reklamowej za pomocą narzędzi nieposiadających legalizacji, skład orzekający Kolegium zauważył, iż po pierwsze: pełnomocnicy strony zapoznając się

z materiałem dowodowym, nie kwestionowali wyników pomiarów reklamy. Nie podawali, w oparciu o swoje materiały, iż wymiary te były inne niż pomierzone przez organ I instancji. Niewątpliwie strona, prowadząc kompleksową obsługę kampanii reklamowych swoich klientów, w skład której wchodzi drukowanie fizycznych nośników reklamowych (jak podaje pełnomocnik "A" w piśmie z dnia

[...] r.) zna wymiary tej reklamy i gdyby wymiary te były inne to wskazałaby tę różnicę. Pomiary powtarzane były w trakcie każdej wizji w terenie

i wykazywały niezmienność. W ocenie Kolegium, pomiary wykonane były legalnym narzędziem tj. taśmą mierniczą posiadającą oznaczenia: CE, oznaczenie metrologiczne M12, oznaczenie jednostki notyfikującej 0126 oraz klasy dokładności przyrządu II. Takie oznaczenie przyrządu potwierdza, iż przeszedł on ocenę zgodności, określoną w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j. Dz.U. Nr 138 z 2010 r., poz. 935 z późn. zm.) i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych. Ustawa ta wdrożyła dyrektywę z dnia 31 marca 2004 r.

o przyrządach pomiarowych, zwaną potocznie MID do polskiego systemu prawnego. System oceny zgodności zastępuje dotychczasowy system prawnej kontroli metrologicznej. Każdy nowo skonstruowany przyrząd jest objęty od 30 października 2006 r. systemem zgodności i dotyczy czynności prawnej kontroli metrologicznej - zatwierdzenia typu i legalizacji pierwotnej. Faza użytkowania wg tej dyrektywy (zaimplementowanej do polskiego systemu prawnego) pozostawiona jest państwom członkowskim do indywidualnych rozstrzygnięć. Ponieważ przyrząd, którym wykonano pomiary oznaczony był M12, to znaczy, iż był wyprodukowany w roku 2012, a zatem dotyczy go legalizacja pierwotna, co zostało dokonane. Informacji co do użytego przyrządu pomiarowego na wezwanie Kolegium udzieliła Zastępca Dyrektora MZDiT, a nie pracownik wykonujący pomiar, bowiem to Dyrekcja posiada wiedzę, jakim wyposażeniem dysponuje zarządzana przez nią jednostka.

Zdaniem Kolegium wysokość kary została ustalona prawidłowo. Powierzchnia reklamy, udokumentowana protokołami, wynosiła 14,3 m2 (reklama jednostronna

o wymiarach 2,9 m x 4,95 m = 14,355 m2) , liczba dni zajęcia pasa drogi krajowej - [...] (od dnia [...] r. do [...] r.), stawka za zajęcie pasa drogowego - 1,80 zł/m2 dzień powierzchni reklamy w odniesieniu do dróg krajowych (jaką stanowi al. [...] w C.) wynikająca z § 4 ust. 1 uchwały Rady Miasta Częstochowy nr 109/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z dnia 19 sierpnia 2011 r. nr 182, poz. 3414). Wysokość kary stanowi 10-krotnośc opłaty i jest wynikiem iloczynu:

10 x 14,3 m2 x 135 dni x 1,80 zł /m2 dzień = 34.749,00 zł.

Stąd też Kolegium po ponownym rozpoznaniu sprawy uznało, że decyzja organu i instancji jest zgodna z prawem i odwołania nie uwzględniono.

W skardze do sądu administracyjnego "A" Sp. J. w K. domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji i zasądzenia kosztów postępowania z przyczyn, wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności, skarżąca zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez dowolne przyjęcie, że przedmiotowa reklama była posadowiona w pasie drogowym, podczas gdy brak rzetelnego materiału dowodowego, bowiem nie uwzględniono wniosków dowodowych w zakresie wypisu z księgi drogi i nie przeprowadzono oględzin z udziałem strony, opierając się na protokołach z oględzin, które nie zawierały istotnych elementów (art. 68 § 1 i art. 76 § 1 Kpa) oraz materialne fotograficznym przy braku adnotacji pracownika, który dokonał czynności wykonania zdjęć (art. 72 Kpa), zaś wszelkie czynności przeprowadzono przed wszczęciem postępowania, zwlekając ponad 2 lata od dowiedzenia się o fakcie posadowienia reklamy (art. 7, 8, 10 § 1, 12, 79 § 1 Kpa). Zdaniem skarżącej, naruszono też wymogi z art. 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 ustawy – Prawo o miarach, poprzez dokonanie pomiaru przy użyciu narzędzi sprzecznych z przepisami. Nadto, nie wykazano, że tablica miała taką samą powierzchnię przed [...] r. i po [...] r. Skarżąca podała przy tym, że dowiedziawszy się o wszczęciu postępowania dokonała demontażu tablicy i złożyła ją do magazynu, stąd nie jest w stanie podać jej wymiarów ani przekazać do ponownego mierzenia oraz podać jej lokalizacji. Nie wiadomo też, kiedy wykonano zdjęcia, gdyż istnieje możliwość ręcznego ustawienia datownika.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn zawartych w motywach zaskarżonej decyzji.

W kolejnym piśnie skarżąca dla poparcia stanowiska przywołała dodatkowo wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1643/13, odwołując się do konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa

i wynikającej z niej dyrektywy równego traktowania w podobnych sprawach. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł nadto, że ilość naruszeń procedury pozwala na postawienie zarzutu naruszenia zasady państwa prawa

i sprawiedliwości społecznej. Na pytanie Sądu, pełnomocnik podał, że Spółka nie dysponuje żadną dokumentacją w zakresie posadowienia spornego nośnika. Podał, że wyszukano odpowiednie miejsce, a po stwierdzeniu, że w pobliżu znajdują się inne reklamy, posadowiono nośnik, gdyż uznano, że teren nie ma uregulowanego stanu prawnego i taka sytuacja była tolerowana przez kilka lat.

Wojewódzki sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ferując zarzuty naruszenia przepisów postępowania i wyprowadzając wniosek o podważeniu przez orany administracji zasad Konstytucji, skarżąca Spółka pomija całkowicie istotną okoliczność, że dopiero stwierdzenie faktu samowolnego zajęcia pasa drogowego daje podstawy prawne do wszczęcia postępowania przez zarządcę drogi celem nałożenia kary pieniężnej,

a w sytuacji, gdy teść informacyjna reklamy wskazuje na inny podmiot, to ustalenie właściciela nośnika, który dokonał zajęcia pasa drogowego wymaga podjęcia czynności i w sytuacji, gdy reklama zostanie usunięta jeszcze przed wszczęciem postępowania wobec właściwego podmiotu, nie ma żadnych faktycznych możliwości weryfikacji zebranego uprzednio materiału dowodowego bez aktywności strony. Jedynie podmiot, który posadowił nośnik reklamowy, a następnie dokonał jego usunięcia jeszcze przed zawiadomieniem go o wszczęciu postępowania wobec niego, może zaoferować dowody, podważające stanowisko organu, zarówno co do okresu i miejsca posadowienia reklamy, jak i jej wymiarów. Podkreślić też przyjdzie, że nałożenie kary pieniężnej następuje za cały okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, a nie tylko za okres, przypadający po zawiadomieniu o wszczęciu w tej sprawie postępowania administracyjnego. Wymierzenie kary z tego tytułu nie następuje bowiem na zasadzie uznania administracyjnego. Oczywiście, zarządca drogi zwlekając z wdrożeniem kroków prawnych i w pewnych sytuacjach działając nawet celowo z opóźnieniem, naraża się na zarzut niewykazania długości okresu zajęcia pasa drogowego. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że nałożenie kary winno nastąpić za cały okres umieszczenia reklamy w pasie drogowym.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie negowała jednak faktu, że w [...] r. w ramach posiadanej sieci dysponowała nośnikiem bilboardowym w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] w C., na której prezentowane były treści reklamowe sieci "B" (vide pismo z dnia [...] r.). Skarżąca Spółka już w dniu [...] r. została wezwana do złożenia wyjaśnień w związku ze stanowiskiem Spółki "B", wobec której pierwotnie wdrożono postępowanie, co jest zrozumiałe w sytuacji, gdy treść reklamy wskazywała na ten podmiot. Zatem skarżąca jako podmiot gospodarczy świadczący usługi reklamowe, wiedząc o prowadzonym postępowaniu administracyjnym

w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego, mogła przed demontażem nośnika reklamowego utrwalić jego położenie i wymiary, o ile negowała dane, wynikające z dokumentacji fotograficznej, protokołów oględzin, wypisu z rejestru gruntów działki drogowej nr 1 i okazanych granic tej działki. Pierwsze okazanie wszelkiej dokumentacji, będącej w posiadaniu zarządcy drogi, nastąpiło już w dniu [...] r. upoważnionemu pracownikowi skarżącej spółki (k. 46 akt administracyjnych).

Tymczasem skarżąca Spółka nie dysponuje żadną dokumentacją co do posadowienia spornego nośnika, ani też nie przedłożyła umowy łączącej ją ze Spółką "B". Pomijając kwestię, czy ze względu na sposób posadowienia

i połączenia z gruntem, realizacja spornej reklamy podlegała też reglamentacji prawa budowlanego, uznać należy, że nie dysponując nawet pisemną umową, skarżąca Spółka reprezentowana przez fachowych pełnomocników już w postępowaniu administracyjnym, mogła zaoferować dowód chociażby z przesłuchania osób, które na jej zlecenie dokonały posadowienia, a następnie demontażu reklamy. Od przedsiębiorcy można też wymagać zapobiegliwości w postaci utrwalenia miejsca posadowienia i wymiarów spornej reklamy, o ile twierdzi, że nie doszło do zajęcia pasa drogowego, a powierzchnia reklamy został obliczona przy użyciu narzędzia, niezgodnego z wymogami art. 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 ustawy – Prawo o miarach.

W sytuacji usunięcia reklamy przed wszczęciem postępowania i nieokazania jej organowi, bezprzedmiotowe, niecelowe i niemożliwie było przeprowadzenie oględzin i ponownych pomiarów reklamy, będącej w dyspozycji skarżącej Spółki. Rodzi się bowiem pytanie, jak organ administracji miał dokonać oględzin z udziałem przedstawicieli skarżącej Spółki, skoro ta usunęła reklamę, dowiedziawszy się

o wszczęciu postępowania wobec firmy "B", a oponując wobec ustaleń organu co do jej wymiarów, nawet jej nie okazała w toku niniejszego postępowania administracyjnego. Skarżąca Spółka w żaden sposób nie podważyła też ustaleń organów, że przedmiotowa tablica była posadowiona w tym samym miejscu co najmniej w okresie od [...] r. do [...] r. Ustalenia w tym zakresie organy poczyniły na podstawie przeprowadzonych oględzin, udokumentowanym materiałem fotograficznym i protokołami sporządzanymi przez pracowników, z których wynika jednoznacznie, że załącznikiem do protokołu jest dokumentacja fotograficzna. Skoro w treści protokołu podano dane osobowe pracowników, dokonujących wizji w terenie, wiadomo zatem, kto wykonał zdjęcia.

W protokołach każdorazowa podano też wymiary tablicy. Opisana w decyzji częstotliwość przeprowadzanych czynności pozwalała na konstalację, że była to ta sama reklama, a więc o niezmienionych wymiarach. O ile skarżąca Spółka dokonywała w tym okresie zmian, co do jej posadowienia i wymiarów tablicy, to

w tym względzie nie zaoferowała żadnych dowodów, nawet z zeznań świadków,

a przy tym przyznała, że w [...] r. dysponowała nośnikiem reklamowym. Stąd też zarzuty co do naruszenia art. 7, 8, 10, 12, 68, 76 § 1 i 79 § 1 Kpa, należy uznać za bezpodstawne i gołosłowne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 Kpa

z uwagi na nierozpoznanie wniosków dowodowych w postaci wypisu z księgi drogi

i oględzin z udziałem strony, sąd administracyjny podkreślił stanowisko Kolegium, że okoliczność posadowienia reklamy w pasie drogowym została wykazana poprzez naniesienie jej na kopii mapy zasadniczej i wypis z rejestru gruntów (k. 2-3 akt administracyjnych). Z dokumentacji geodezyjnej wynika, że tablica reklamowa została posadowiona na działce nr 1, stanowiącej użytek o symbolu "dr". Z mocy § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa

z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 451 ze zm.), symbolem "dr" oznacza się drogi. O cechach gruntów i innych przesłankach, decydujących o zaliczeniu do poszczególnych użytków gruntowych, stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia. W świetle pkt 1 ppkt 18 tegoż załącznika, do użytku drogowego o nazwie "drogi", zalicza się zaś grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Z kolei pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi nośnik informacji wizualnej wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniem, to reklama w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy.

Zatem w niniejszej sprawie organy administracji dysponowały urzędowym dokumentem geodezyjnym, określającym linie graniczne pasa drogowego (działki nr 1 o symbolu użytek "dr"), na którym naniesiono usytuowanie spornej reklamy. Co więcej, w piśmie z dnia [...] r. skarżąca Spółka nie negowała faktu, że

w [...] r. dysponowała nośnikiem bilboardowym w rejonie skrzyżowania al. [...] z ul. [...] i nie podniosła, że jego usytuowanie jest inne, niż na okazanej jej poprzednio dwukrotnie dokumentacji geodezyjnej.

Stąd też zdaniem sądu administracyjnego, nieuzasadnione było żądanie wypisu z księgi drogi dla ustalenia szerokości pasa drogowego, skoro reklama została przez nią usunięta i skarżąca nie przedłożyła żadnej własnej dokumentacji dla wykazania innego miejsca jej usytuowania.

Oczywiście, w pewnych sytuacjach bez dokonania pomiarów w terenie ustalenie faktu posadowienia w pasie drogowym, może być niemożliwe. Jednak sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Sporządzony w toku oględzin materiał fotograficzny potwierdza usytuowanie tablicy w pasie zielni, za którą znajduje się chodnik. Przed usunięciem reklamy skarżąca nie wykonała zaś stosownych zdjęć, podważających lokalizację obiektu. Ze złożonych na rozprawie wyjaśnień wynika też, że nie dochowała żadnej staranności w zakresie ustalenia stanu prawnego zajętego gruntu. Fakt, że w pobliżu znajduje się wiele reklam, niczego nie wnosi do sprawy i nie podważa ustaleń organów co do posadowienia spornej reklamy w pasie drogowym, a mianowicie, na działce drogowej nr 1. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy wskazał też w motywach zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał za zbędny wniosek dowodowy strony, a usuwając reklamę bez uprzedniego udokumentowania jej usytuowania, skarżąca Spółka własnym działaniem pozbawiała się możliwości powtórnej weryfikacji ustaleń organu

I instancji, z którymi początkowo nie polemizowała (art. 78 § 2 Kpa). W tej sytuacji skarżąca nie może tez skutecznie powoływać się na naruszenie zasady działania

w zaufaniu do organów administracji (art. 8 Kpa). Z tych też względów sąd administracyjny nie stwierdził naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 Kpa, a w konsekwencji nie dopatrzył się przesłanek do uznania ustaleń organów administracji w zakresie usytuowania spornej reklamy w pasie drogowym, jak i jej wymiarów oraz okresu samowolnego zajęcia pasa drogowego, za dowolnych.

Wreszcie przywołane przez skarżąca orzecznictwo, zapadło w innych okolicznościach. W szczególności, wyrok tut. Sądu w sprawie II SA/Gl 1643/13, dotyczył przypadku umieszczenia reklamy salonu samochodowego na terenie, który zdaniem strony, objęty był pozwoleniem na budowę, zaś na mapach brak było opisów i podania celów, dla których zostały sporządzone.

Niewątpliwie zatem okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są inne.

W aktach postępowania znajduje się bowiem wypis z rejestru gruntów dla działki nr 1, zaś lokalizację reklamy i granice tej działki naniesiono na mapę ewidencyjną, przyjętą do zasobu geodezyjnego. Skarżąca Spółka jest też podmiotem gospodarczym, świadczącym usługi reklamowe a nie przedsiębiorcą, reklamującym własną firmę w obrębie terenu, do którego przysługuje mu tytuł prawny.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sad Administracyjny nie stwierdzając naruszenia reguł procedury administracyjnej, nie dopatrzył się

w konsekwencji naruszenia ustawy – Prawo o miarach oraz art. 40 ust. 1, 2, 6 i 12 ustawy o drogach publicznych – poprzez nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego za okres przypadający przed wszczęciem wobec tego podmiotu postępowania administracyjnego, w sytuacji zdemontowania spornej reklamy po dowiedzeniu się o wdrożeniu postępowania wobec podmiotu, którego dane wynikały z treści reklamy. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.