Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca) sędzia WSA Włodzimierz Gurba, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu ustanowienia i pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego oddala skargę

Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2019 r. przyznające P. L. (dalej: strona lub skarżący) kwotę 1.021,00 zł tytułem wynagrodzenia dla tymczasowego pełnomocnika szczególnego związanego z reprezentowaniem K. sp. z o.o. (dalej: spółka) w postępowaniu odwoławczym.

Dyrektor IAS ustalił, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik UCS) postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. wyznaczył skarżącego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego do reprezentowania spółki.

Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego Naczelnik UCS decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w wysokości 175.625,00 zł.

Pismem z 2 sierpnia 2018 r. spółka reprezentowana przez pełnomocnika odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego o zeznania świadków wymienionych w odwołaniu.

W ramach toczącego się postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), Dyrektor IAS pismem z 1 października 2018 r. wystąpił do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie o ustanowienie kuratora dla spółki.

Do czasu powołania przez sąd kuratora, skarżący reprezentował spółkę w postępowaniu odwoławczym, które zostało zakończone wydaniem [...] grudnia 2018 r. decyzji, na podstawie której Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UCS (decyzję doręczono za pośrednictwem platformy e-PUAP 19 grudnia 2018 r.).

Wnioskiem z 27 stycznia 2019 r. skarżący jako tymczasowy pełnomocnik szczególny zwrócił się do Dyrektora IAS o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2.700,00 zł netto powiększonej o podatek VAT. Strona argumentowała, że w sprawie prowadzonej przez organem drugiej instancji wartość przedmiotu sporu wynosiła 175.625,00 zł, zatem stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej: rozporządzenie MS), organ powinien określić wynagrodzenie w wysokości 2.700,00 zł powiększone o podatek VAT, łącznie w kwocie 3.321,00 zł.

Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Dyrektor IAS przyznał skarżącemu wynagrodzenie za pełnienie funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w wysokości 1.021,00 zł brutto.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS wskazał, że określona kwota uwzględnia podatek od towarów i usług w wysokości 191,00 zł. Argumentował, że na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia MS organ ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny pracy skarżącego w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor IAS stwierdził, że skarżący dokonał w okresie od 20 sierpnia 2018 r. do 19 lutego 2019 r. czterech czynności, do których należało: odebranie korespondencji za pośrednictwem platformy e-PUAP (trzy razy) oraz jednorazowe stawienie się w siedzibie organu celem zapoznania się z aktami sprawy.

Zdaniem Dyrektora IAS, na przeprowadzenie ww. czynności skarżący poświęcił 24 godziny robocze. Odnosząc powyższy czas do średniego miesięcznego wynagrodzenia doradcy podatkowego, które według danych zamieszczonych na stronie internetowej www.wynagrodzenia.pl wynosi 7.144,00 zł brutto, Dyrektor IAS przyznał stronie wynagrodzenie w wysokości 1.021,00 zł brutto.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając mu naruszenie:

- art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 3 ust. 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) i w związku z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MS, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że organowi przysługuje prawo do miarkowania wynagrodzenia poniżej poziomu minimalnego określonego w tym przepisie;

- art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, poprzez przyjęcie, że treść tego przepisu odnosi się do miarkowania wynagrodzenia poniżej poziomu określonego w § 3 rozporządzenia MS, który jest poziomem minimalnym, gdyż miarkowanie i zasada określona w § 2 ust. 1 rozporządzenia MS dotyczy miarkowania wynagrodzenia pomiędzy poziomem minimalnym, a maksymalnym, czyli 150 % tej stawki;

- art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia MS, poprzez pominięcie, że z literalnej wykładni tego przepisu wynika, że podstawę zasądzenia wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 stanowią kwoty określone w § 3, a więc skoro kwoty te stanowią podstawę, nie mogą być określone poniżej tych wartości.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ustalenie wynagrodzenia w oparciu o § 3 ust 1 pkt 1 lit. f) w związku z § 3 ust 2 pkt 1 rozporządzenia MS.

Utrzymując w mocy powyższe postanowienie Dyrektor IAS wskazał, że przepis art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej, do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym wskazuje na odpowiednie stosowanie przepisów rozporządzenia MS. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "stosuje się odpowiednio" oznacza konieczność sprawdzenia, czy w ogóle i w jakim zakresie przepis, do którego odsyła art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej może być stosowany.

Zdaniem Dyrektora IAS, zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ go stosujący ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W związku z tym nie ma przeszkód, aby organ otrzymawszy wniosek o wypłatę wynagrodzenia odstąpił od stawek wynagrodzenia określonych w widełkach, których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę, okres pełnienia roli pełnomocnika, stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowania podatkowe, przyznał mu wynagrodzenie adekwatne do stopnia jego aktywności w sprawie.

Organ odwoławczy uznał, że w związku z tym, że w niniejszej sprawie spór dotyczy należności pieniężnej (decyzja Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika UCS z [...] lipca 2018 r. określająca spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w wysokości 175.625,00 zł.), organ prawidłowo zastosował regulację z § 3 ust. 1 pkt 1 z uwzględnieniem § 2 ust. 1 rozporządzenia MS. Organ pierwszej instancji stosując przepisy rozporządzenia MS miał prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy i wkład pracy skarżącego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

W ocenie organu odwoławczego, charakter sprawy nie wymagał podjęcia nadzwyczajnych środków do pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego. W sprawie skarżący dokonał w toku postępowania odwoławczego czterech czynności, do których należało zaliczyć stawienie się w siedzibie organu celem zapoznania z aktami sprawy i trzykrotne odebranie pism procesowych za pośrednictwem platformy e-PUAP.

Biorąc powyższe pod uwagę, a przede wszystkim nakład pracy Skarżącego, Dyrektor IAS uznał, że przyznane wynagrodzenie z tytułu pełnienia przez Skarżącego funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w wysokości 1.021 zł brutto, jest w pełni uzasadnione.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając powyższemu postanowieniu naruszenie:

– art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 3 ust 1 pkt 1 lit f) rozporządzenia MS i w związku z § 3 ust 2 pkt 1 tego rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie;

– art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, poprzez przyjęcie (wskutek nieuwzględnienia wniosku zażalenia), że treść tego przepisu odnosi się do miarkowania wynagrodzenia poniżej poziomu minimalnego określonego w § 3 rozporządzenia MS, w sytuacji, w której miarkowanie i zasada określona w § 2 ust. 1 rozporządzenia MS dotyczy miarkowania wynagrodzenia pomiędzy poziomem minimalnym, a maksymalnym określonym w § 4 ust 1 pkt 1 rozporządzenia;

– art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia MS, poprzez pominięcie, że z literalnej wykładni tego przepisu wynika, iż podstawę zasądzenia wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 stanowią kwoty określone w § 3, a więc skoro kwoty te stanowią podstawę, nie mogą być określone poniżej tych wartości.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Na poparcie swojego stanowiska strona przywołała, m.in., wyrok WSA w Gliwicach z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 610/17.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego wynagrodzenia związanego z reprezentowaniem spółki przed organem drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym w wysokości 3.321,00 zł brutto (2.700,00 powiększone o podatek VAT) i ustalenie tego wynagrodzenia w kwocie 1.021 zł brutto, w tym VAT 191,00 zł.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w realiach rozpoznawanej sprawy organ podatkowy może miarkować wynagrodzenie i przyznać je doradcy podatkowemu, ustanowionemu tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, w wysokości niższej niż wnika to z ogólnych przepisów regulujących tę kwestię.

Zgodnie z art. 138m § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd.

Stosownie do art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej, dla ustalenia wynagrodzenia adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym. W oparciu o tę delegację Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, określając stawki wynagrodzenia.

Analizy wymaga zawarty w treści art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej nakaz odpowiedniego stosowania przepisów rozporządzenia MS.

Zawarte w jednym akcie prawnym odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów innego aktu należy rozumieć w ten sposób, że w zależności od specyfiki konkretnej sytuacji, materii i zakresu stosowania przepis, do którego nastąpiło odesłanie należy uwzględnić wprost lub z modyfikacjami lub odmówić zastosowania takiego przepisu. Zwrot "stosowanie odpowiednie" ma powszechnie akceptowane rozumienie, zgodnie z którym, niektóre przepisy należy zastosować wprost, inne po dokonaniu odpowiednich zmian, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły mieć zastosowania (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., o sygn. akt II FSK 3627/18, wyrok dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe stanowisko sąd pierwszej instancji w pełni podziela.

W rozpoznawanej sprawie oznacza to stosowanie z odpowiednimi modyfikacjami.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Z powołanego powyżej przepisu art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej oraz z § 3 rozporządzenia MS jasno wynika, że tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu przysługuje wynagrodzenie wypłacane przez państwo, o ile w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia – opłata ta nie została zapłacona w całości lub w części.

Należy podkreślić, że stosowne oświadczenie w tym przedmiocie zostało złożone przez skarżącego wraz z jego wnioskiem z 27 stycznia 2019 r. Tym samym spełnione zostały wymogi formalne dochodzenia przez stronę należnego mu wynagrodzenia.

Rozważenia natomiast wymaga zagadnienie jego wysokości.

Prawidłowo przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, że wysokość wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego - w przypadku, gdy dotyczy sprawy, w której jest określona wartość przedmiotu zaskarżenia - wynika z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MS. Oczywistym jest, że pojęcie wartości przedmiotu zaskarżenia nie funkcjonuje na etapie postępowania podatkowego, a pojawia się dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takiej sytuacji, odpowiednie stosowanie ww. rozporządzenia czyli stosowanie - jak wskazano powyżej - z odpowiednimi modyfikacjami prowadzi do wniosku, że wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu podatkowym odpowiada należność pieniężna. O tym zresztą stanowi art. 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. dalej: p.p.s.a.). Natomiast w pozostałych sprawach tzn. sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia nie występuje, zastosowanie powinien znaleźć § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MS.

W niniejszej sprawie spór niewątpliwie dotyczy należności pieniężnej, jak trafnie wskazał Dyrektor IAS, dlatego organ prawidłowo zastosował regulację z § 3 ust. 1 pkt 1 z uwzględnieniem § 2 ust. 1 rozporządzenia MS.

Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że wedle brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ go stosujący ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W związku z tym nie ma przeszkód, aby organ, otrzymawszy wniosek o wypłatę wynagrodzenia odstąpił od stawek wynagrodzenia określonych w widełkach, których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę, okres pełnienia roli pełnomocnika, stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowanie podatkowe, przyznał mu wynagrodzenie adekwatne do stopnia jego aktywności w sprawie.

Podkreślić należy, że w powyższej kwestii za zaprezentowanym podglądem licznie wypowiedziały się sądy administracyjne akceptując możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego z uwagi na poniesiony w sprawie niezbędny nakład pracy i charakter sprawy (np. wyrok NSA z 7 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 861/17; prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 22/17, prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 27 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3608/17, prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 9 sierpnia 2017 r., I SA/Kr 594/17 oraz wydany w tożsamej sprawie jak analizowana – wyrok WSA w Warszawie z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1595/19).

W konsekwencji, sąd orzekający w sprawie nie podziela zaprezentowanego przez skarżącego, a popartego przywołanymi orzeczeniami sądów administracyjnych, wymienionych w pkt 8 i 9 uzasadnienia skargi, w tym w wyroku z WSA w Gliwicach 29 sierpnia 2017 r., sygn. alt III SA/Gl 610/17) poglądu, zgodnie z którym organ podatkowy ustalając wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego uprawniony jest do miarkowania wysokości tego wynagrodzenia jedynie w przedziale, którego dolną granicę stanowią kwoty określone według zasad wynikających z § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia, natomiast górną granicę – kwota 150% tego wynagrodzenia, wyznaczona dyspozycją § 4 ust 1 pkt 1.

Zdaniem sądu, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ podatkowy ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, w tym względzie należy – na gruncie konkretnej sprawy – badać, m. in., rolę pełnomocnika w kształtowaniu stanu faktycznego sprawy, jego współdziałanie z organem w dowodzeniu istotnych dla sprawy okoliczności.

Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści rozporządzenia MS wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 835/07 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317; Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis (wydanie 3) s. 599; wyrok NSA z dna 8 stycznia 2008 r., I FSK 1648/08).

Podzielając powyższy pogląd, sąd zwraca uwagę, że jest to dorobek orzeczniczy na tle uregulowań dotyczących prawa pomocy ale znajdujący zastosowanie również do ustalenia wynagrodzenia doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym na podstawie art. 138n § 3 Ordynacji podatkowej. Zasądzenie bowiem wynagrodzenia z tytułu pełnienia tej funkcji oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem za świadczenie pomocy i że sąd (lub organ gdy wynagrodzenie dotyczy czynności przed organem podatkowym), jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu (odpowiednio organu) ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. też wyroki NSA z 7 listopada 2017r, I GSK 861/17 oraz z 14 listopada 2018r, I GSK 2237/18, CBOSA).

Tak więc, odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy i oceniając nakład pracy i charakter sprawy oraz biorąc pod uwagę stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowanie podatkowe, stwierdzić należało, że przyznane skarżącemu wynagrodzenia w wysokości 1.021 zł brutto (830,00 zł netto) jest adekwatne do zakresu podjętych czynności w sprawie, nakładu pracy, stopnia skomplikowania sprawy oraz wkładu pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy..

Postępowanie odwoławcze rozpoczęło się 20 sierpnia 2018 r., tj. z dniem wpływu do Izby Administracji Skarbowej odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wraz z aktami sprawy. Skarżący odebrał następujące pisma w toku postępowania odwoławczego prowadzonego wobec spółki skierowane do niego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego za pośrednictwem platformy ePUAP:

– postanowienie wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej z [...] października 2018 r.,

– postanowienie wydane w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej z [...] października 2018 r.,

– decyzję z [...] grudnia 2018r. nr [...].

Reasumując, w sprawie skarżący dokonał w okresie od 20 sierpnia 2018 r. do 19 lutego 2019 r. (data przekazania skargi wraz z aktami sprawy do WSA) 4 czynności, do których należało zaliczyć odebranie korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP (trzy razy), jednokrotne stawienie się 19 października 2018 r., w siedzibie organu celem zapoznania z aktami sprawy.

Organ dokonał także wyliczenia czasu poświęconego na przeprowadzenie powyższych czynności. Oszacował, że strona poświęciła na ich wykonanie 24 godziny robocze (przyjmując, że 8 godzin to 1 dzień roboczy). Na taki sposób wyliczenia składały się następujące czynności: - odebranie i analiza otrzymanej korespondencji (6 godzin). - sporządzenie fotokopii akt spraw oraz czas poświęcony na dojazd do Izby Administracji Skarbowej w W. (7 godzin), - analiza akt sprawy (11 godzin).

Tak wyliczony czas pracy nie budzi wątpliwości sądu. Nie był także kwestionowany przez skarżącego.

Należy stwierdzić jednocześnie biorąc pod uwagę charakter powyższych czynności, że rola tymczasowego pełnomocnika szczególnego spółki ograniczyła się do odbioru korespondencji i zapoznania się z aktami sprawy. Brak jest podstaw aby przyjąć, aby powyższe czynności istotnie przyczyniły się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle powyższego należy uznać, że na gruncie rozpoznawanej sprawy przyznane doradcy podatkowemu wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego jest adekwatne do stopnia jego zaangażowania w postępowanie podatkowe prowadzone wobec spółki i charakteru podjętych czynności, a żądanie przyznania wynagrodzenia w wysokości 2.700,00 zł netto, jest zbyt wygórowane.

Reasumując, organy podatkowe były uprawnione do miarkowania wynagrodzenia, a wynagrodzenie to jest odpowiednie w relacji do nakładu pracy Skarżącego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle powyższego podniesione w skardze zarzuty należało uznać za bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.