Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.W-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2015 r., nr sygn. akt[...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), zwanej dalej O.p., art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), zwanej dalej "u.p.g.k.", art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 13 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego.

Wójt Gminy K. decyzją z dnia 13 stycznia 2015 r. ustalił A. W.-P. (dalej: strona, skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 1575 zł, przyjmując do opodatkowania grunt rekreacyjny o powierzchni 517 m2 oraz "budynek rekreacyjny" o powierzchni użytkowej 171,40 m2.

Strona od powyższej decyzji złożyła odwołanie, wnosząc o uznanie budynku zgodnie z faktycznie pełnioną funkcją za budynek mieszkalny i zastosowanie odpowiedniej dla tego rodzaju budynku stawki podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z wniesionym odwołaniem, decyzją z dnia 22 lipca 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podatek od nieruchomości został naliczony w wysokości 1575 złotych od gruntu sklasyfikowanego jako rekreacyjny o powierzchni 517m2 i stawce podatkowej 0,47 zł jak od gruntów rekreacyjnych zgodnie z § 1 ust. 1 c) uchwały Rady Gminy K. z dnia 12 listopada 2014 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Jak wynika z zaświadczenia organu pierwszej instancji z dnia 7 grudnia 2012 roku działka Skarżącej położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przeznaczona pod tereny obszarów rekreacyjnych z zabudową letniskową, tereny rolnicze oraz lasy. Na podstawie operatu pomiarowego złożonego w dniu 6 listopada 2012 roku dokonano inwentaryzacji powykonawczej budynku znajdującego się na działce nr [...]. W wyniku dokonanych zmian w miejsce dotychczasowego użytku LsVI o powierzchni 1358m2 wpisano użytki: LsVI (lasy) o powierzchni 841m2 oraz Bi (inne tereny zabudowane) o powierzchni 517m2 oraz dopisano także budynek o funkcji innej niemieszkalnej.

Z poświadczenia zamieszkania z dnia 5 grudnia 2012 roku wynika, iż strona zameldowana jest na pobyt stały pod adresem: [...].

W aktach znajduje się także potwierdzenie sprawdzenia kompletności złożonego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego na działce nr [...] w miejscowości Ł. z 30 sierpnia 2013 roku wystawione przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. oraz zawiadomienie o zakończeniu budowy obiektu letniskowego oraz zbiornika na ścieki sanitarne w Ł., działka nr [...].

Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz.U. z 2015r. poz. 542 ze zm.), grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B (pkt 1) i inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem – Bi (pkt 3).

Zgodnie z załącznikiem nr 6 dotyczącym zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, grunty zabudowane i zurbanizowane dzieli się między innymi na tereny mieszkaniowe, do których zalicza się grunty, niewchodzące w skład działek siedliskowych, o których mowa w lp. 5:

zajęte pod budynki zaliczone w PKOB do działu 11 - budynki mieszkalne;

zajęte pod budynki gospodarcze i techniczne, związane funkcjonalnie z budynkami mieszkalnymi, o których mowa w pkt 1, oraz urządzenia, w szczególności: podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier, zabaw i odpoczynku, studnie, zbiorniki, przewody naziemne, urządzenia do gromadzenia i oczyszczenia ścieków, śmietniki, składowiska odpadów, obiekty małej architektury, ogrodzenia, oczka wodne, ogródki skalne;

położone między budynkami i urządzeniami, o których mowa w pkt 1 i 2, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń i niewykorzystywane do innego celu, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod trawniki, rabaty, kwietniki, warzywniki.

Do innych terenów zalicza się grunty:

1) zajęte pod budynki i budowle inne niż zaliczone w PKOB do działu 11 ( budynki mieszkalne) oraz do grupy 125 oraz urządzenia związane z tymi budynkami i budowlami, w szczególności: kotłownie, zbiorniki, przewody naziemne, place składowe, place postojowe i manewrowe, ogrodzenia, śmietniki, składowiska odpadów (...).

Zdaniem Kolegium opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Przy kwalifikowaniu budynku jako mieszkalnego powinny zostać uwzględnione także warunki określone przez prawo budowlane. Skoro od dnia 1 stycznia 2003 roku ustawodawca odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, to odesłanie to ma charakter pełny, a nie wybiórczy, tak więc dotyczy zarówno ogólnej definicji budynku, jak i poszczególnych kategorii budynków. Zatem o tym, czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych czy też pozostałych przesądzają kryteria prawne, przyjęte w Prawie budowlanym. Jeśli pozwolenie na budowę dotyczy budynku niemieszkalnego, wówczas należy go opodatkować według stawki właściwej dla danego rodzaju budynków. Dopiero na podstawie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku niemieszkalnego na mieszkalny i gdy zmiana będzie uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków, można będzie go opodatkować według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o wymiarze podatku w wysokości przewidzianej dla budynków mieszkalnych, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

– naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania podatkowego w celu ustalenia właściwej stawki podatku, czego konsekwencją jest brak w zaskarżonej decyzji jakichkolwiek ustaleń dotyczących charakteru budynku;

- art. 233 § 1 pkt 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona;

- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. czego konsekwencją było zastosowanie przez organ niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że w ewidencji gruntów i budynków, będąca przedmiotem własności skarżącej zabudowana nieruchomość gruntowa o powierzchni 517 m2 jest oznaczona symbolem Bi – inne tereny zabudowane, a funkcja znajdującego się na niej budynku określona została jako "inne niemieszkalne".

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy jest związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też może w ramach postępowania podatkowego dokonywać oceny stanu faktycznego wbrew tymże zapisom.

Zdaniem skarżącej, decydujące znaczenie w tego typu sprawach ma wyłącznie sposób użytkowania obiektu, a skoro budynek ten zaspakaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe skarżącej i jej rodziny – to zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego winna zostać uchylona.

Organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że podstawę dla dokonania kwalifikacji budynku (mieszkalny lub niemieszkalny), na gruncie ustawy o podatkach opłatach lokalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy), stanowi ewidencja gruntów i budynków. W oparciu właśnie o tę ewidencję organy zastosowały w odniesieniu do spornego budynku ustaloną w uchwale Rady Gminy K. stawkę podatku przewidzianą dla budynków spełniających funkcję letniskową.

W ocenie Sądu, w sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części. Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

Kwalifikacja nieruchomości (np. cele mieszkaniowe, gospodarcze, inne), która ma wpływ na wymiar tego podatku, wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości, określonego w ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Decydującą (przesądzającą) rolę zapisów ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości podkreśla także bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Przeważa w nim pogląd, wedle którego ewidencja gruntów i budynków stanowi, oparty o stan faktyczny, środek dowodowy o szczególnej, silniejszej, mocy dowodowej. Dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Zgodnie z § 1 tego przepisu, "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). W myśl § 3, "Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże – co oczywiste – zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej.

Zdaniem Sądu, dyspozycja art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie go do właściwej stawki podatkowej, jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008r., II FSK 372/07, LEX nr 490966; wyrok NSA z 3 marca 2005r., FSK 912/04, LEX nr 164493; wyrok WSA w Gdańsku z 22 marca 2007r., II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273).

Zwrócić uwagę też należy na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, że podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, przy tym zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2008r., III SA/Wa 1690/07, LEX nr 447887; wyrok WSA w Gdańsku z 15 marca 2006r., I SA/Gd 348/04 opubl. FK 2008/3/75).

Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007r., w sprawie II FSK 145/06, LEX nr 338647). Podobnie też NSA w wyroku z dnia 22 września 2009r., sygn. akt II FSK 542/08 stwierdził, że "(..) W przypadku podatku od nieruchomości takim odstępstwem od zasady swobodnej oceny dowodów jest powołany wyżej art. 21 p.g.k. nakazujący przy wymiarze podatku uwzględnić dane z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli jednak danych tych brakuje (jak niniejszej sprawie w odniesieniu do budynku), przeznaczenie i funkcję użytkową budynku wykazać można wszelkimi prawnie dopuszczalnymi dowodami (...)."

W rozpoznawanej przed Sądem sprawie w ewidencji gruntów i budynków znajdowały się dane dotyczące spornego budynku, zostały zaewidencjonowane w kartotece budynków rejestru gruntów jako inne budynki niemieszkalne i - wobec kategorycznej normy przepisu art. 21 u.p.g.k. - prawidłowo zostały przez organy podatkowe obu instancji opodatkowane.

Za bezzasadne uznać zatem należało stanowisko skarżącej odnoszące się do ustalenia charakteru budynku w oparciu o jego przeznaczenie czy funkcję użytkową. Byłoby to możliwe i uzasadnione jedynie w sytuacji, w której budynek nie byłby objęty ewidencją budynków i nie miałby stosownego wpisu dotyczącego tego budynku. Tak jednak w rozpoznawanej sprawie nie było.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego podstawowa funkcja stanowiącego własność skarżącej budynku letniskowego określona w ewidencji budynków jako "inna" (tj. niemieszkalna,) do dnia wydania decyzji przez organ podatkowy I instancji nie uległa zmianie. W tej sytuacji, sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. To samo odnieść należało do opodatkowania gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, stawką podatku właściwą dla gruntów pozostałych.

Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych reguł postępowania, określonych przepisami Ordynacji podatkowej, jak również przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę.