II SA/Kr 1549/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2025-12-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Magda Froncisz /przewodniczący/
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Piotr Fronc	
Symbol z opisem	6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; art 3 pkt 5  , art 28 ust 1  , art 29 ust 1  pkt 777  ust 22 pkt   2  , art 46  ust 1 , ust 2 ,  ust 5; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Magda Froncisz Sędziowie WSA Piotr Fronc WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 13 października 2025 r. nr 901/2025 znak: WOB.7722.193.2025.MULE w przedmiocie nakazu wstrzymania budowy obiektu tymczasowego skargę oddala.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2025 r. nr ROIK II.5140.51.2025.WJO Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki wstrzymał właścicielowi działki nr [...] obr. [...] Z. D. (zwanemu dalej także skarżącym), będącemu jednocześnie inwestorem, budowę obiektu tymczasowego socjalno-biurowego o powierzchni zabudowy 33,07 m2, położonego na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. realizowanej bez wymaganego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno - budowlanej. Ponadto organ I instancji poinformował skarżącego, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia może złożyć wniosek o legalizację obiektu budowlanego lub jego części. Uzyskanie decyzji o legalizacji wymaga wniesienia opłaty legalizacyjnej, której wysokość w niniejszej sprawie organ I instancji oszacował na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 4 lipca 2025 r. uprawnieni inspektorzy przeprowadzili czynności kontrolne w terenie, podczas których stwierdzono, że działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. jest zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym o 5 lokalach mieszkalnych. Ponadto na terenie działki od strony południowej wzdłuż istniejącego ogrodzenia z działką nr [...] zostały usytuowane dwa kontenery budowlane o wymiarach zaznaczonych jak na szkicu i wysokości 2,87 m, które wewnątrz stanowią jedną przestrzeń z wydzielonym pomieszczeniem sanitarnym. Przedmiotowa zabudowa posadowiona jest na płytach betonowych 30x 30 cm, które ustawione są bezpośrednio na nawierzchni z kostki brukowej. Przedmiotowe kontenery zostały ocieplone styropianem wraz z wyprawą tynkarską od strony północnej, zachodniej i wschodniej (bez tynku). Ponadto posiadają wspólny dach wykonany z płyt warstwowych blaszanych trapezowych z wypełnieniem z pianką poliuretanową. Wewnątrz trwają roboty związane z wykonaniem instalacji elektrycznej i wod.-kan. (w trakcie podłączenia z istniejącego budynku). Podłoga z linoleum, ściany wewnątrz obłożone płytami g-k zagruntowane. Przedmiotowe kontenery poprzez usuniecie stykających się ścian zewnętrznych tworzą jedną przestrzeń z wydzielonym pomieszczeniem sanitarnym. Wejście od strony północnej wykonany otwór drzwiowy zamontowana stolarka drzwiowa. Od strony działki nr [...] dwa okienka (wymiar 30 x 60 cm) oraz otwór wentylacyjny. Od strony zachodniej wykonany duży otwór okienny (balkonowy, tarasowy) z możliwością wyjścia. Od strony działki nr [...] odległość przedmiotowej zabudowy do istniejącego ogrodzenia od około 70 -77 cm. W pomieszczeniu sanitarnym widoczny otwór okienny 30 x 30 cm i otwór wentylacyjny. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że przedmiotowe kontenery stanowią zaplecze budowy i nie są przeznaczone na cele mieszkaniowe tylko na pobyt czasowy pracowników budowy i biura budowy. Przedmiotowe kontenery nie mogą być wykorzystane na cele mieszkalne, ponieważ nie posiadają wymaganej wysokości wewnątrz, która wynosi 2,27 m. Przedmiotowa zabudowa kontenerowa związana jest z planowanym remontem istniejącego budynku przy ul. [...] w K.. Dodatkowo skarżący planuje wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową zjazdu z ul. [...] na działkę nr [...]. W dniu kontroli skarżący nie posiadał uzgodnienia na wykonanie robót związanych z budową zjazdu. Roboty nie są wykonywane. Z wyjaśnień skarżącego wynikało również, że na dzień czynności kontrolnych nie zostały rozpoczęte roboty polegające na remoncie kapitalnym mieszkań wewnątrz budynku przy ul. [...], o których mowa w zgłoszeniu z dnia 7 czerwca 2024 r. złożonym do WAiU UMK. Planowany remont budynku przy ul. [...] jak również przebudowa wjazdu na teren posesji będzie realizowany od lipca 2025 r. do lipca 2027 r. Po zakończonych pracach przedmiotowa zabudowa kontenerowa zostanie usunięta z terenu dziatki. Skarżący stwierdził, że na ww. roboty budowlane zgodnie z prawem budowlanym nie jest wymagane pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie.

W ocenie organu I instancji nie można przedmiotowego obiektu zakwalifikować jako obiektu, na realizację którego na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane nie jest wymagana decyzja o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenie. Organ zaznaczył, że z poczynionych podczas kontroli ustaleń wynika, że nie zostały rozpoczęte żadne roboty budowlane uprawniające do umieszczenia na terenie nieruchomości obiektów tymczasowych bez wymaganego prawem zgłoszenia. Organ I instancji dodał, że w toku prowadzenia czynności wyjaśniających pozyskano dokumenty do zgłoszeń złożonych przez skarżącego do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK w sprawach:

- znak AU-01-7.6743.400.2024.API dot. zgłoszenia remontu części budynku przy ul. [...]wniosek z dnia 2 kwietnia 2024 r.) zakończony pismem z dnia 8 maja 2024 r., którym WAiU UMK wskazał, że prace polegające m.in. na tynkowaniu, szpachlowaniu i malowaniu ścian, wymianie wierzchnich warstw wykończeniowych podłóg i posadzek, flizowaniu pomieszczeń mokrych, wymianie armatury, czy wymianie stolarki drzwiowej w istniejących otworach nie stanowią remontu, lecz bieżącą konserwację pomieszczeń w budynku, a zatem ich realizacja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej.

- znak AU-01-7.643.421.2024.AGI dot. zgłoszenia ustawienia kontenerów budowlanych ul. [...] w K.. Prezydent Miasta Krakowa WAiU UMK postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2024 r. znak AU-01-7.6743.421.2024.AGI zobowiązał skarżącego m.in. do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zezwolenie organu administracji architektoniczno-budowlanej na roboty budowlane, na czas których zostaną ustawione zgłaszane kontenery. Z uwagi na nieuzupełnienie braków w wyznaczonym terminie, Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 238/6743/2024 z dnia 27 maja 2024 r. znak AU-01-7.6743.421.2024.AGI wniósł sprzeciw do zgłoszonych robót budowlanych określonych jako: ustawienie dwóch kontenerów budowlanych.

- znak AU-01-7.6743.703.2024.AGI dot. zgłoszenia dwóch kontenerów budowlanych ul. [...] zakończona pismem WAiU UMK z dnia 10 lipca 2024 r., którym poinformowano, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 21 z zastrzeżeniem art. 29 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie trwania realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawienie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych.

Ponadto organ I instancji ustalił, że na przedmiotowym terenie nie zostało wydane żadne pozwolenie na budowę, czy też nie zostało przyjęte zgłoszenie przez WAiU UMK, które uprawniałoby inwestora do usytuowania obiektów tymczasowych na czas realizacji robót budowlanych bez wymaganego prawem zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie organu I instancji, zakres planowanych prac w istniejącym budynku przy ul. [...] w K., polegających na tynkowaniu, szpachlowaniu i malowaniu ścian, wymianie wierzchnich warstw wykończeniowych podłóg i posadzek, flizowaniu pomieszczeń mokrych, wymianie armatury, czy wymianie stolarki drzwiowej, nie implikuje konieczności wykonania tymczasowego obiektu, a już na pewno chęć jego postawienia przez właściciela działki nie jest zwolniona z dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej art. 29 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane.

Organ I instancji stwierdził, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 budowa tymczasowych obiektów budowlanych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane. W związku z brakiem legitymowania się przez właściciela zgłoszeniem na tak realizowany obiekt tymczasowy, na terenie działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K., w niniejszej sprawie znajdzie, zdaniem organu, zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Organ I instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie obowiązek nałożono na współwłaściciela działki będącego jednocześnie inwestorem, tj. Z. D.. Z uwagi na usytuowanie przedmiotowego obiektu bezpośrednio w granicy bądź w jej zbliżeniu za strony postępowania organ I instancji uznał również właścicieli działek sąsiednich, tj.: B. jako właściciela działki nr [...], J. B. jako właściciela działki nr [...], A. M., R. W. i G. W. jako współwłaścicieli dz. nr [...] ust. [...] P. .

W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji, skarżący wniósł o jego uchylenie i umożliwienie mu wykonania poprawnie zgłoszonych robót remontowych i korzystania z zaplecza kontenerowego na działce. Skarżący uważa, że dochował wszelkich formalności wymaganych Prawem budowlanym i nie ma żadnych podstaw do nakładania na niego dodatkowych obowiązków, a tym bardziej opłaty legalizacyjnej. Skarżący wskazał, że z pisma Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki z dnia 10 lipca 2024 r. znak: AU-01-7.6743.703.2024.AGI wynika, że w dniu 2 kwietnia 2024 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na remoncie części budynku przy ul. [...] (działka nr [...] obr. [...] P. ) w K. w zakresie wymiany instalacji wod-kan, CO, elektrycznej, a także prac polegających na: wymianie tynków, szpachlowaniu, malowaniu ścian i sufitów, wymianie podłóg i posadzek, flizowaniu pomieszczeń mokrych, wymianie armatury oraz wymianie stolarki drzwiowej w istniejących otworach - sygnatura sprawy AU-01-7.6743.400.2024.API (pismem z dnia 8 maja 2024 r. inwestor został poinformowany, iż ww. roboty nie wymagają uzyskania zezwolenia budowlanego). W związku z powyższym skarżący uważa, że budowa obiektów (dwóch kontenerów budowlanych) stanowiących zaplecze ww. robót budowlanych, położonych na działce stanowiącej teren budowy nie wymaga dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżący wyjaśnił, że przedmiotowe kontenery zostały przewidziane na zaplecze budowy i na czasowy pobyt pracowników budowy i biuro budowy. Zgłosił również, że planuje przebudowę zjazdu do ul[...], okazał też do wglądu projekt zjazdu. Skarżący dodał, że w dniu 2 lipca 2025 r. brakowało mu uzgodnienia z ZDMK, jednak obecnie dysponuje już takim uzgodnieniem.

Postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. nr 901/2025 znak: WOB.7722.193.2025.MULE, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 8 lipca 2025 r. nr ROIK II.5140.51.2025.WJO i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.) wstrzymał skarżącemu, jako inwestorowi budowy i jednocześnie właścicielowi działki nr ewid.[...] obr. [...] P. w K., budowę obiektu tymczasowego socjalno-biurowego o powierzchni zabudowy 33,07 m2, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. w K., realizowaną bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ II instancji poinformował, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia istnieje możliwość złożenia wniosku o legalizację, zgodnie z art. 48a ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego konieczne jest uiszczenie opłaty legalizacyjnej, która jest obliczana według zasad określonych w art. 49d ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ II instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w dniu 20 sierpnia 2025 r. pracownicy powiatowego inspektoratu przeprowadzili oględziny na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. w K. i do protokołu wpisali, że w stosunku do czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 4 lipca 2025 r. ustalono, że przedmiotowy obiekt tymczasowy posiada wykonane podłączenie kanalizacji sanitarnej, wodociągowe oraz instalacji elektrycznej widoczne wprowadzone instalacje do obiektu od strony południowej, tj. od strony działki nr [...]. Na terenie działki widoczne wykopy wąskoprzestrzenne, w których m.in. została osadzona studzienka rewizyjno-kanalizacyjna, widoczna jest również rura kanalizacyjna odprowadzająca ścieki. Od strony frontowej ul. [...] wykonano zdjęcie przedmiotowego obiektu z poziomu terenu ogólnodostępnego, drzwi do obiektu otwarte, widoczne w obiekcie zamontowane urządzenie (podgrzewacz wody).

Następnie organ II instancji stwierdził, że z rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia wynika, że PINB zakwalifikował roboty budowlane prowadzone na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. w K. jako budowa obiektu tymczasowego socjalno-biurowego. Art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa "obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych". Organ II instancji zauważył, że zawarte w art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i dokonania zgłoszenia jest wyjątkiem od zasady określonej w art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wyjątki od reguł ogólnych nie mogą być interpretowane rozszerzające, dlatego przy kwalifikacji obiektu z art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane należy ściśle kierować się przesłankami wymienionymi w tym przepisie. Pierwsza przesłanka wskazuje na to, że obiekty tego typu niezależnie od ich konstrukcji, wielkości i tego, z czego zostały zbudowane, muszą stanowić zaplecze techniczno-magazynowe dla budowy. Druga przesłanka wskazuje na konieczność czasowego użytkowania obiektu, tj. w czasie realizowania robót budowlanych. Przyjmuje się, że tego typu obiekty realizowane mogą być tylko dla budowy, na którą uzyskano pozwolenie na budowę lub skutecznie dokonano zgłoszenia. W tych dokumentach możliwe jest określenie czasu użytkowania obiektu, stanowiącego zaplecze budowy. Art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi wprost, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych.

Zdaniem organu II instancji, możliwość sytuowania na terenie budowy obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania, tj. obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane, zależy od tego, jakiego rodzaju budowa jest prowadzona. W protokole z kontroli z dnia 4 lipca 2025 r. skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa zabudowa kontenerowa związana jest z planowanym remontem istniejącego budynku przy ul. [...] w K.. Dodatkowo skarżący planuje wykonanie robót budowlanych związany z przebudową zjazdu z ul. [...] na działkę nr [...]. PINB pozyskał do akt sprawy dokumentacją zgromadzoną w sprawie zgłoszeń dokonywanych w Urzędzie Miasta Krakowa, a dotyczących robót budowlanych na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. w K. (pismo z Urzędu Miasta Krakowa z dnia 23 czerwca 2025 r., znak: AU-01-7.670.116.2025.API). Z dokumentacji tej wynika, że w dniu 2 kwietnia 2024 r. skarżący zgłosił wykonywanie następujących robót budowlanych: remont mieszkania nr [...], nr [...], wymiana instalacji wod kan, c.o., elektryczna, zerwanie tynków oraz podłóg i ułożenie na nowo, szpachlowanie i malowanie, flizowanie, armatura. Zgłoszenie to uzupełnione zostało w dniu 29 kwietnia 2024 r., a w odpowiedzi na nie skarżący otrzymał pismo z dnia 8 maja 2024 r., znak: AU-01-7.6743.400.2024.API. W piśmie tym zawarta została informacja, że roboty objęte zgłoszeniem nie wymagają ani zgłoszenia ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zaplanowany przez skarżącego remont w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w K. nie wymagał ani zgłoszenia ani decyzji o pozwoleniu na budowę, to nie sposób przyjąć, że istniejący na tej samej działce obiekt kontenerowy stanowi ten obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu II instancji, usprawiedliwieniem dla realizacji tego obiektu nie mogło być też zgłoszenie budowy zjazdu z ul. [...] w K. na działkę nr ewid.[...] obr. [...] P. w K.. Do zażalenia z dnia 14 lipca 2025 r. skarżący dołączył zgłoszenie z dnia 14 lipca 2025 r. dotyczące inwestycji: "Budowa zjazdu indywidualnego z dz. nr [...] obr. [...] j.e. P. na działce nr [...] obr. [...] P. wraz z budową 4-ech mc. c. postojowych na dz. nr [...] obr. P. do istniejącego budynku mieszkalnego, na dz. nr [...] obr. [...] j.e. P. w K.. Planowany termin rozpoczęcia: 30.07.2025". Do zgłoszenia załączone zostało opracowanie: "Projekt budowy zjazdu zwykłego", sporządzony w czerwcu 2025 r. Organ II instancji stwierdził, że nie jest możliwe, aby obiekt kontenerowy na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. w K. powstał jako zaplecze techniczno-magazynowe dla budowy zjazdu. Zdaniem organu II instancji, nie sposób uznać, że obiekt, który zaczął być realizowany wiosną 2024 r. stanowi zaplecze budowy dla inwestycji, która ma się rozpocząć przeszło rok później, czyli w lipcu 2025 r. Art. 41 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi bowiem, że rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Z art. 41 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wynika natomiast, że pracami przygotowawczymi są m.in. zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, a prace przygotowawcze mogą być wykonywane tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. W czasie, gdy realizowany był obiekt kontenerowy na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. w K., tj. od wiosny 2024 r., teren ww. działki nie był jeszcze objęty zgłoszeniem budowy zjazdu. Zgłoszenie to dokonane zostało w dniu 14 lipca 2025 r. Ze względu na wszystkie powołane wyżej okoliczności organ II instancji stwierdził zatem, że obiekt zlokalizowany w południowej części działki nr ewid.[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. nie jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonym na terenie budowy, tzn. nie jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy Prawo budowlane.

MWINB wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że PINB uznał obiekt zlokalizowany na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K. za tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym to należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Organ II instancji wyjaśnił, że istotą tymczasowych obiektów budowlanych jest jedynie cecha "tymczasowości", która może przybrać formę czasowego użytkowania obiektu w okresie krótszym od jego trwałości technicznej albo braku trwałego połączenia z gruntem. Owa "tymczasowość" może dotyczyć zarówno budynków, jak i budowli i obiektów małej architektury. Taki typ obiektu, który ma charakter kontenerowy i nie posiada fundamentu, zaliczyć należy do kategorii budowli mającej jednocześnie cechy tymczasowego obiektu budowlanego. Zdaniem MWINB, kierując się treścią art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przyjąć należy, że ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, nakładając jednoczenie obowiązek zgłoszenia w przypadku budowy tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z brzmienia tego przepisu wywnioskować można, że obiekt, który istnieje dłużej niż 180 dni, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa wymaga jedynie zgłoszenia. Budowa takiego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie ustalone zostało, że obiekt zlokalizowany na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K. nie jest trwale powiązany z gruntem. W protokole z kontroli z dnia 4 lipca 2025 r. stwierdzone zostało, że przedmiotowa zabudowa posadowiona jest na płytach betonowych 30 x 30 cm, które ustawione są bezpośrednio na nawierzchni z kostki brukowej. Dodatkowo do tego samego protokołu skarżący oświadczył, że kontenery zostały przez niego ustawione wiosną 2024 r. To oznacza, że zarówno w dniu kontroli, jak i w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia kontenery istniały na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. przy ul[...] w K. dłużej niż 180 dni. W takiej sytuacji zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, przewidziane w art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane nie mogło mieć zastosowania. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Organ II instancji stwierdził, że obiekt budowlany zrealizowany na działce nr ewid.[...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K. to budowla, której realizacja wymagała pozwolenia na budowę. Skarżący nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc obiekt będący przedmiotem postępowania zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanej.

MWINB stwierdził, że realizacja obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej jest podstawą do wdrożenia postępowania uregulowanego w art. 48 i następne ustawy Prawo budowlane, tj. postępowania legalizacyjnego. W ocenie organu II instancji, PINB słusznie zastosował art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i wstrzymał skarżącemu budowę tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji socjalno-biurowej, położonego na terenie działki nr ewid.[...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K.. Organ II instancji uznał jednak za zasadne zreformować zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wstrzymanie orzekane jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zamiast art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ze wskazaniem, że obiekt realizowany jest bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Organ II instancji uwzględnił bowiem fakt, że zasady obliczania wysokości opłaty legalizacyjnej są inne w przypadku obiektów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowalne, których realizacja wymaga jedynie zgłoszenia, a inne dla obiektów, których realizacja wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji uznał za zasadne zreformować zaskarżone postanowienie również w zakresie informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Z tego względu w rozstrzygnięciu swojego postanowienia powołał art. 49d ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ wyjaśnił dodatkowo, że wysokość opłaty legalizacyjnej zależy od kategorii obiektu budowlanego. Będący przedmiotem niniejszego postępowania obiekt budowlany zakwalifikowany został jako budowla i należy do kategorii VIII - inne budowle. Organ II instancji zastrzegł jednak, że przyporządkowanie do kategorii VIII ma charakter wstępny i jedynie informacyjny. Wynika to z tego, że procedura legalizacyjna uregulowana w art. 48 i następne ustawy Prawo budowlane cechuje się etapowością, a każdy etap służy ściśle określonym celom. I tak na etapie wydania postanowienia z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane potwierdzone zostaje jedynie, że doszło do samowoli budowlanej, natomiast dopiero na dalszych etapach rozstrzygane są takie kwestie jak to, czy adresat postanowienia w ogóle chce uzyskać decyzję o legalizacji, czy okoliczności sprawy pozwalają na wydanie takiej decyzji i ile dokładnie wynosi opłata legalizacyjna. Jeżeli wniosek o legalizację będzie skutecznie złożony, to w dalszej części procedury ustawodawca przewidział w art. 49 ust. 2a i 2b ustawy Prawo budowlane, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, a na postanowienie to przysługuje zażalenie. Zatem kwota opłaty legalizacyjnej będzie przedmiotem odrębnego postanowienia, na które stronie postępowania będzie przysługiwało zażalenie.

W skardze na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie Z. D. zarzucił, że nie zrozumiałe jest dla niego uchylenie postanowienia PINB w całości i orzekanie w podobny sposób. Zdaniem skarżącego, WINB przyjął niekorzystne dla niego rozwiązanie polegające na zastosowaniu art. 48 ust 1 pkt 1 zamiast art. 48 ust. 1 pkt 2 i orzekł, że obiekt budowlany realizowany był bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W praktyce oznacza to podniesienie opłaty legalizacyjnej z 5.000 zł ryczałtowej opłaty w przypadku budynków do 35 m2 do kwoty wyliczanej zgodnie z przepisem art. 59f i opłata podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Jednocześnie WINB nie podał wysokości tej opłaty zasłaniając się etapowością postępowania legalizacyjnego mimo, że miał wszelkie informacje w tym zakresie. W ocenie skarżącego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie zakwalifikował budowę zaplecza do obsługi robót jako samowolę i dodatkowo zaostrzył sankcje finansowe stanowiące opłatę legalizacyjną.

Za najważniejszą kwestię w sprawie skarżący uznał rozstrzygnięcie, czy usytuowanie zaplecza kontenerowego przy granicy z działką [...] stanowi samowolę budowlaną. Nic na to nie wskazuje i organ uprawniony w tym zakresie potwierdza prawo inwestora do lokalizacji takiego zaplecza. Według skarżącego, kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy jest pismo z dnia 8 maja 2024 r. znak: AU-01-7.6743.400.2024.API Urzędu Miasta Krakowa. Wydział Architektury i Urbanistyki UMK odpowiadając na zgłoszenie z dnia 7 czerwca 2024 r., uzupełnione 28 czerwca 2024 r., dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektów (dwóch kontenerów budowlanych) przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] P. stwierdził, że nie wymaga decyzji pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, o których mowa w art. 30, budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych położonych na terenie budowy

Skarżący wyjaśnił, że kontenery budowlane mają stanowić zaplecze socjalne dla pracowników oraz jednocześnie miejsce składowania materiałów i mebli z remontowanych mieszkań. Zakres prac wymienionych przez niego w zgłoszeniu robót jest znaczny i obejmuje skucie tynków i posadzek, wymianę wszystkich instalacji. Nie ma możliwości korzystania w tym czasie z urządzeń i instalacji w budynku nr [...]. Zaplecze kontenerowe stanowi jedyne rozwiązanie na obsługę robót związanych z remontem kapitalnym mieszkań. Skarżący dodał, że niezależnie od remontów mieszkań zaplanował również przebudowę wjazdu z ulicy [...]. W chwili obecnej takiego wjazdu w ogóle nie ma. Ten stan rzeczy wynika z niedopatrzenia ZIKIT w trakcie realizacji przebudowy ulicy [...]

Zdaniem skarżącego, niewłaściwie zakwalifikowano zaplecze budowy jako samowolę budowlaną, gdyż to, że nie uzyskał decyzji pozwolenia na budowę nie oznacza, że obiekt realizowany był w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący zauważył, że definicja samowoli budowlanej nie jest do dzisiaj w polskim prawie jednoznacznie sprecyzowana. O znaczeniu tego terminu mówi art. 48 Prawa budowlanego, który określa, że na samowolę budowlaną kwalifikuje się obiekt budowlany lub jego część będący w budowie albo wybudowany bez wymaganej decyzji pozwolenia na budowę oraz obiekt budowlany lub jego część będący w budowie albo wybudowany bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Według skarżącego z uwagi na stanowisko Wydziału Architektury i Urbanistyki wyrażone w piśmie z dnia 10 lipca 2024 r. nie ma wątpliwości, że do żadnej samowoli nie doszło, a wszelkie zamierzenia budowlane zostały prawidłowo zgłoszone do właściwego organu. Problemem jest natomiast brak respektowania przez nadzór budowlany orzeczeń innego organu administracji budowlanej. To bowiem Urząd stwierdził, że realizacja zaplecza kontenerowego w postaci dwóch kontenerów na działce nr [...] nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a nawet zgłoszenia.

W ocenie skarżącego, usytuowanie zaplecza budowy w południowo-wschodnim narożu działki jest optymalne i nie stanowi żadnej uciążliwości dla sąsiadów. Obiekt ten o wysokości poniżej 3 m nie powoduje przesłaniania, ani cieniowania działek sąsiednich. W tym narożu, na działkach sąsiednich istnieje już zabudowa przy granicy w postaci budynków gospodarczych i instalacji fotowoltaicznej. Od roku 2017 na miejscu kontenerów stał garaż blaszany i to na jego miejscu usytuowano dwa kontenery. W tym czasie, w połowie roku 2024, skarżący ustalał realizację zaplecza budowy z właścicielem działki nr [...], na co posiada potwierdzenie w postaci SMS.

Skarżący stwierdził także, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na rozciągnięte w czasie działania związane z tymi robotami, jednak w żaden sposób nie wziął pod uwagę, że sam swoją interwencją doprowadził do czasowego zawieszenia robót.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., zwanej dalej P.b.). Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W myśl art. 48 ust. 2 P.b. jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne: 1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz 2) usunięcie stanu zagrożenia. Z kolei art. 48 ust. 3 P.b. stanowi, że w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (art. 48 ust. 5 P.b.).

Przesłankami do wydania postanowienia w wstrzymaniu budowy, jest ustalenie przez organ nadzoru budowlanego, że bez zachowania wymogu uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, inwestor realizuje bądź zrealizował obiekt budowlany lub jego część. Podkreślić przy tym należy, że samowola budowlana powstaje wraz z rozpoczęciem budowy, trwa przez cały czas jej prowadzenia oraz po jej zakończeniu, aż do momentu likwidacji lub legalizacji. Zdarzeniem prawnym jest samowola budowlana, a nie jedynie działania ją inicjujące.

Zasadą w Prawie budowlanym jest to, że roboty budowlane można prowadzić jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). Wyjątkiem od tej zasady jest uproszczona forma reglamentacji (zgłoszenie) lub zwolnienie z jakiejkolwiek formy reglamentacji.

Przepisy Prawa budowlanego przewidują możliwość legalizacji samowoli budowlanych, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji, postępowanie zmierzające do likwidacji skutków samowoli budowlanej polegającej na budowie bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego lub jego części jest podzielone na kilka etapów. Pierwszy to ustalenie, że obiekt budowlany był zrealizowany bez pozwolenia na budowę. Drugi etap to ocena organu czy obiekt można zalegalizować, tj. czy nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym (jego lokalizacja nie jest sprzeczna z prawem) i czy stan techniczny tego obiektu nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie go do zgodności z nimi. Organ dokonuje oceny możliwości legalizacji budowy w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa, a nie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wybudowania obiektu w warunkach samowoli budowlanej. Ocena ta także dotyczy przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero zatem po wstępnym ustaleniu, że wymienione przepisy pozwalają na zalegalizowanie obiektu organ podejmuje dalsze kroki prowadzące do tej legalizacji.

Jak wynika z akt sprawy na terenie działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K. od strony południowej wzdłuż istniejącego ogrodzenia z działką nr [...] skarżący umieścił dwa kontenery budowlane o wysokości 2,87 m. Przedmiotowa zabudowa posadowiona jest na płytach betonowych 30x30 cm, które ustawione są bezpośrednio na nawierzchni z kostki brukowej. Kontenery posiadają wspólny dach wykonany z płyt warstwowych blaszanych trapezowych z wypełnieniem z pianką poliuretanową. Kontenery, z powodu usunięcia stykających się ścian zewnętrznych tworzą jedną przestrzeń z wydzielonym pomieszczeniem sanitarnym. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że kontenery stanowią zaplecze budowy i nie są przeznaczone na cele mieszkaniowe tylko na pobyt czasowy pracowników budowy i biura budowy. W protokole kontroli z dnia 4 lipca 2025 r. skarżący oświadczył, że kontenery zostały przez niego ustawione wiosną 2024 r.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy nie pozwala przyjąć za organem I instancji, że przedmiotowy obiekt był "obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonego na terenie budowy" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 21 P.b., czyli obiektem, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że przedmiotowe kontenery stanowią zaplecze budowy związanej z remontem istniejącego budynku przy ul. [...] w K.. Dodatkowo skarżący planuje wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową zjazdu z ul. [...]j na działkę nr [...].

Stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych powinny być położone na terenie budowy i powinny być funkcjonalnie i czasowo powiązane z realizacją rzeczywiście wykonywanych robót budowlanych, prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Nawet samo umieszczenie w obiekcie materiałów budowlanych, bez ww. wyraźnego związku funkcjonalnego z prowadzoną budową, stwarzać może jedynie pozór legalnego wykorzystywania tego obiektu, zmierzający do ominięcia wymaganej reglamentacji prawnobudowlanej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1344/18, czy też wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1287/23).

Jak wynika z akt sprawy w dniu 2 kwietnia 2024 r. skarżący zgłosił wykonywanie robót budowlanych w związku z remontem budynku przy ul. [...] w K., uzupełnione następnie w dniu 29 kwietnia 2024 r. Jak słusznie zauważył organ II instancji, zaplanowany przez skarżącego remont nie wymagał ani zgłoszenia ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Poza tym z protokołu kontroli z dnia 4 lipca 2025 r. wynika, że na dzień kontroli prace remontowe nie zostały rozpoczęte. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że również zgłoszenie budowy zjazdu nie mogło uzasadniać powstanie przedmiotowego obiektu. Planowany bowiem termin rozpoczęcia budowy tego zjazdu został określony na dzień 30 lipca 2025 r. Tymczasem z oświadczenia skarżącego zawartego w treści protokołu kontroli z dnia 4 lipca 2025 r. wynika, że kontenery zostały przez niego ustawione wiosną 2024 r., a więc na ponad rok przed rozpoczęciem budowy zjazdu. Tym samym posadowiony przez skarżącego na działce nr [...] obiekt nie stanowi obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 21 P.b.

Mając powyższe na względzie orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że prawidłowo organ II instancji zakwalifikował powyższy obiekt jako tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 5 P.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Powyższa definicja tymczasowego obiektu budowlanego wyróżnia zatem dwie kategorie tego rodzaju obiektów. Pierwszą stanowią obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Drugą kategorię tymczasowych obiektów budowlanych stanowią natomiast obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem. Zauważyć należy, że w ramach tej drugiej kategorii, jako tymczasowe obiekty budowlane zostały wprost wymienione obiekty kontenerowe.

W ocenie Sądu, cechy obiektu objętego postępowaniem w niniejszej sprawie potwierdzają zasadność stanowiska organu II instancji, iż jest to tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b. Jak bowiem wynika z akt sprawy, mamy w tym wypadku do czynienia z dwoma kontenerami, które na skutek usunięcia stykających się ścian zewnętrznych tworzą jedną przestrzeń. Kontenery te posadowione są na płytach betonowych 30x30 cm, które ustawione są bezpośrednio na nawierzchni z kostki brukowej. Przedmiotowy obiekt nie ma zatem jakiegokolwiek umocowania i zakotwienia w postaci fundamentu, a zatem nie posiada trwałego związania z gruntem. Powyższe cechy spornego obiektu w pełni uzasadniają przypisanie mu charakteru tymczasowego obiektu budowlanego, a zarazem wyłączają możliwość uznania, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zauważyć trzeba, że z przepisu tego a contrario wynika, że tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, które nie zostały rozebrane lub przeniesione w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni, od dnia rozpoczęcia budowy, wymagają pozwolenia na budowę.

Jak to już zostało powyżej wskazane, z protokołu kontroli z dnia 4 lipca 2025 r. wynika, że kontenery te zostały ustawione przez skarżącego wiosną 2024 r., a zatem istniały na działce dłużej niż 180 dni. Tym samym skarżący winien był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Brak takiej decyzji w aktach sprawy oznacza, że kontenery te zostały umieszczone na działce w ramach samowoli budowlanej.

W opinii Sądu, zasadnie zatem organ II instancji przyjął, że skarżący wzniósł – bez wymaganego pozwolenia na budowę – tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., przez co zaszły wszelkie podstawy do wdrożenia postępowania legalizacyjnego, którego pierwszym etapem jest wydanie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego postanowienia o wstrzymaniu budowy.

Ponadto w ocenie Sądu, wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ II instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu tego postanowienia. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organ przedstawił w wydanym rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu, organ działał zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.