Postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r., którym Sąd ten oddalił skargę strony na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że sporządzenie osobiście przez stronę zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak nieusuwalny skutkujący jego odrzuceniem. W tej sprawie zażalenie z dnia 22 września 2017 r. zostało sporządzone i wniesione przez skarżącego osobiście. Z tego też względu WSA w Poznaniu orzekł o jego odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie zażalenia.
Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Skarżący, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odrzucające skargę kasacyjną, zresztą również sporządzoną przezeń osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, jak też którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, co oznacza iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
