Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1127/15 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") wyrokiem z 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1127/15, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi P. B. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: "SKO", "organ II instancji") z [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia, oddalił skargę.

Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu .[..] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie wpłynęło zawiadomienie Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie o naruszeniach warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, określonych w art. 85 ust. 2 i ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 149, dalej: "u.p.z."). Naruszenia te zostały stwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektora pracy [...], [...] oraz [...] lutego 2015 r. w firmie strony działającej, jako agencja zatrudnienia, certyfikat nr [...], na dowód czego inspektor pracy nadesłał kopie protokołu z kontroli. Podczas kontroli ustalono, że z żadną ze 163 osób, które poprzez pośrednictwo Agencji Pracy [...] podjęły w 2014 roku pracę u pracodawcy zagranicznego, nie sporządzono umowy cywilnoprawnej w formie pisemnej, która to umowa powinna regulować w szczególności zagadnienia wymienione w art. 85 ust. 2 u.p.z. Dodatkowo stwierdzono naruszenie obowiązku prowadzenia przez Agencję Pracy [...] wykazu osób kierowanych do pracy za granicę, tj. warunku prowadzenia agencji zatrudnienia określonego w art. 85 ust. 3a pkt 2 u.p.z. Protokół kontroli potwierdza, że agencja zatrudnienia nie była w stanie przygotować imiennego zestawienia osób skierowanych do pracy u poszczególnych pracodawców zagranicznych, gdyż takich kompletnych danych nie posiadała. W dniu [...] lutego 2015 r. okazano inspektorowi pracy tylko częściowe zestawienie pracodawców, do których skierowano do pracy pracowników, co z kolei wskazuje na naruszenie warunku, o którym mowa w art. 85 ust. 3a pkt 1 u.p.z.

Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., orzekł o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia podmiotu o nazwie Agencja Pracy [...], ul. [...], [...], posiadającego wpis do rejestru pod numerem [...].

Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że z akt sprawy – protokołu kontroli z [...] lutego 2015 r. przeprowadzonej przez inspektora pracy oraz informacji przekazanej Marszałkowi Województwa przez Okręgowy Inspektorat Pracy w Szczecinie w piśmie z [...] lutego 2015 r. – wynika, że: 1) dla osób kierowanych przez Agencję Pracy [...] do pracy u pracodawców zagranicznych nie sporządzono w formie pisemnej umów cywilnoprawnych, które to umowy powinny zawierać w szczególności elementy określone w art. 85 ust. 2 u.p.z., 2) Agencja Pracy [...] nie prowadziła wykazu podmiotów, do których są kierowane osoby do pracy za granicą, a także nie sporządziła wykazu osób kierowanych do pracy za granicą.

Wobec powyższego SKO uznało, że naruszono warunki prowadzenia agencji zatrudnienia określone w art. 85 ust. 2 oraz ust. 3a pkt 1 i 2 u.p.z., a tym samym spełnione zostały przesłanki do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.

W skardze do WSA, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, strona zarzuciła rażące naruszenie: - art. 7, 8 oraz 9 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a."), przez naruszenie zasad postępowania administracyjnego w tych przepisach określonych, co przejawiało się wybiórczą, a nie swobodną oceną materiału dowodowego i zaniechaniem oceny działania agencji zatrudnienia prowadzonej przez skarżącego po zastosowaniu się do zaleceń kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy, co skutkowało automatycznym wykreśleniem z rejestru agencji zatrudnienia pomimo, że na dzień powzięcia przez Marszałka informacji o uchybieniach żadne warunki prowadzenia agencji nie były naruszone, - art. 18m ust. 1 pkt. 5 u.p.z., przez wykreślenie Agencji Pracy [...] z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia wobec stwierdzonych naruszeń pomimo, że naruszenia te zostały przez Agencję usunięte niezwłocznie po uzyskaniu wystąpienia Inspektora Pracy i na dzień poinformowania Marszałka Województwa naruszenia nie występowały, - art. 36 ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 404 ze zm., dalej: "u.P.I.P."), przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że Agencja Pracy [...] zastosowała się do skierowanego do niej wystąpienia inspektora PIP i usunęła wskazane w protokole kontroli naruszenia, co wyklucza przyjęcie, aby w dacie zgłoszenia do Marszałka Województwa Agencja w dalszym ciągu naruszała przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, skutkujące wykreśleniem z rejestru.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że stanowisko organów co do tego, że Agencja nie dopełniła obowiązków wynikających z art. 85 ust. 2 i ust. 3a pkt 1 i 2 u.p.z. opiera się na prawidłowo zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym. Organ dysponował zarówno informacją przekazaną przez Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie w piśmie z [...] lutego 2015 r., jak i protokołem kontroli z [...] lutego 2015 r. przeprowadzonej w firmie skarżącego przez Państwową Inspekcję Pracy.

Sąd podkreślił, że kontrolę przeprowadził uprawniony do tego organ, albowiem marszałek województwa kontroluje agencję zatrudnienia tylko pod względem przestrzegania warunków, o których mowa w art. 19, 19a, 19e i 19f u.p.z., natomiast w pozostałym zakresie – co do przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie o promocji zatrudnienia – kontrole sprawuje inspekcja pracy, a do obowiązków okręgowego inspektora pracy należy powiadamianie marszałka województwa o stwierdzonych w tym zakresie naruszeniach. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika zakaz dowodowy, który nie pozwałby organowi administracji publicznej korzystać z materiału dowodowego pozyskanego przez inny organ. Wbrew odmiennemu twierdzeniu skargi w zakresie postępowania dowodowego nie obowiązuje zasada bezpośredniości. Przeciwnie, zgodnie z art. 75 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec powyższego oparcie decyzji na ustaleniach wynikających z przeprowadzonej przez inspektora pracy kontroli w firmie skarżącego, działającej jako agencja zatrudnienia, nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania i wadliwości rozstrzygnięcia, zwłaszcza, że skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu podważającego wiarygodność twierdzeń zawartych w protokole kontroli.

Niewątpliwie protokół kontroli jako dokument urzędowy podpisany bez zastrzeżeń przez osobę reprezentującą podmiot kontrolowany stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, a wynika z niego, że z żadną ze 163 osób, które przez pośrednictwo agencji pracy podjęły w 2014 roku pracę u pracodawcy zagranicznego nie sporządzono umowy cywilnoprawnej, a ponadto, że agencja przedstawiła tylko częściowe zestawienie pracodawców zagranicznych, do których skierowano do pracy pracowników korzystających z pośrednictwa agencji i nie była w stanie przygotować wykazu osób skierowanych do pracy za granicą.

W świetle powyższego w ocenie sądu organ słusznie przyjął, że ustalenia dokonane podczas kontroli jednoznacznie wskazywały na naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia wskazanych w art. 85 ust. 2 i ust. 3a pkt 1 i 2 u.p.z. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowych dowodów w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane przez inspektora pracy w trakcie kontroli nie budziły wątpliwości i były wystarczające do uznania, że w rozpatrywanym przypadku agencja nie dopełniła ciążących na niej obowiązków.

Z redakcji art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. wynika – jak w dalszej kolejności wskazał WSA – że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję wymienionych w nim przepisów, decyzja o wykreśleniu z rejestru jest obligatoryjna. Oznacza to, że naruszenie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 85 ust. 2 -5 u.p.z. stanowi samodzielną przesłankę do wydania takiej decyzji. Zdaniem sądu każde (nawet jednorazowe) nieprzestrzeganie wymienionych tam zasad stanowi wystarczającą podstawę do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Innymi słowy, organ zobligowany jest do wydania decyzji za sam fakt wystąpienia zdarzenia nieprzestrzegania obowiązków z art. 85 ust 2-5 u.p.z. i tym samym złamania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie. Ustawodawca nie przewidział w art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. możliwości usunięcia, czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Z tego względu sąd I instancji zgodził się z organem, że kwestia ewentualnego zastosowania się przez stronę do zaleceń pokontrolnych i usunięcia nieprawidłowości pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ nie był zobligowany do rozważenia tej okoliczności i prowadzenia w tym kierunku postępowania dowodowego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, jak spostrzegł sąd I instancji, że specyfika prowadzonej przez agencję zatrudnienia działalności nie może zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa krajowego regulujących działalność agencji zatrudnienia. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą. Nadrzędnym celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia i dlatego ustawodawca określił szczegółowe warunki prowadzenia agencji zatrudnienia oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie. Z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. wynika, że naruszenie obowiązków wskazanych w art. 85 ust. 2-5 u.p.z. obwarowane jest sankcją w postaci wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia, co służyć ma nie tylko spowodowaniu dolegliwości dla podmiotu nieprzestrzegającego prawa, ale przede wszystkim zapewnieniu ochrony wartości i dóbr, w które godzi naruszenie zasad prowadzenia agencji. Wobec tego – jak stwierdził sąd – stanowisko, że stwierdzenie naruszenia warunków prowadzenia agencji obliguje do jej wykreślenia z rejestru, bez względu na to, czy naruszenie nadal istniało w dacie wydania decyzji, nie pozostaje w sprzeczności z zasadą proporcjonalności ani z treścią art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.

W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności:

a) art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 K.p.a., przez naruszenie zasad postępowania administracyjnego w tych przepisach określonych, co przejawiało się wybiórczą a nie swobodną oceną materiału dowodowego zebranego w sprawie, zaniechaniem informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków w postępowaniu, a następnie zaniechaniem zastosowania w sprawie uznania administracyjnego, co skutkowało automatycznym wykreśleniem podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia, pomimo tego, iż zastosowano się do wystąpienia inspektora PIP i usunięto wszystkie wytknięte naruszenia,

b) art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., przez wykreślenie Agencji Pracy [...] z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia wobec stwierdzonych naruszeń wskazanej ustawy, pomimo tego, iż naruszenia te zostały przez Agencję usunięte niezwłocznie po uzyskaniu wystąpienia Inspektora Pracy,

c) art. 36 u.P.I.P., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że Agencja zastosowała się do skierowanego do niej wystąpienia inspektora i usunęła wskazane w protokole kontroli naruszenia, co wyklucza przyjęcie, że Agencja naruszyła przepisy ustawy o promocji zatrudnienia skutkujące wykreśleniem z rejestru,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady proporcjonalności sankcji do stopnia naruszenia, przez automatyczne wykreślenie agencji pracy z rejestru w sytuacji usunięcia przez agencję stwierdzonych naruszeń oraz poprzez pominięcie, że wykreślenie agencji godziło w interes społeczny, albowiem agencja zapewniała pracę setkom bezrobotnych osób.

Skarżący kasacyjnie wniósł jednocześnie o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwołując się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a. skarżący kasacyjnie podniósł, że sąd I instancji nieprawidłowo, w sposób bezkrytyczny odniósł się do nie przeprowadzenia dodatkowego postępowania celem uzupełnienia dowodów w sprawie i nie podjęcia przez organy niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd, tak jak organy administracji, wydał wyrok na wynikach ustaleń innych organów – Państwowej Inspekcji Pracy, podczas gdy żaden przepis prawa nie dopuszcza takiej możliwości i stanowi to o naruszeniu zasady bezpośredniości. Zaniechanie przez organ podjęcia działań w celu dokonania samodzielnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (weryfikacji okoliczności wynikających z dokumentów urzędowych) doprowadziło do naruszenia zasady prawdy materialnej, na co sąd obowiązany był zwrócić uwagę. Skarżący nie przyznaje, jakoby jego działanie stanowiło przejaw naruszenia art. 85 ust. 2-5 u.p.z., albowiem w dacie wydania tej decyzji żadne z tego rodzaju naruszeń nie miało już miejsca.

W ocenie skarżącego sąd I instancji w sposób nieprawidłowy nie uwzględnił – tak jak organy – że skarżący niezwłocznie zastosował się do wystąpienia inspektora PIP, w którym wytknięto naruszenia, co skutkowało usunięciem stanu niezgodnego z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na dzień wydania decyzji nie występowały żadne przesłanki uzasadniające wykreślenie Agencji z rejestru agencji zatrudnienia na podstawie art. 18m u.p.z. Wydana decyzja o wykreśleniu agencji w żadnej mierze nie uwzględnia nie tylko interesu skarżącego, jako obywatela prowadzącego od wielu lat tego rodzaju działalność, zapewniającą pracę setkom innych osób, ale i interesu społecznego, jakim jest możliwość zatrudnienia, którą zapewniała agencja. Przedmiotowa decyzja przekreśla dokonania skarżącego skutkujące zapewnieniem pracy osobom bezrobotnym.

W związku z powyższym skarżący kasacyjnie podtrzymał wcześniej podnoszony zarzut naruszenia art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., przez wykreślenie Agencji Pracy [...] z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia wobec stwierdzonych naruszeń wskazanej ustawy, pomimo usunięcia naruszeń przez Agencję niezwłocznie po uzyskaniu wystąpienia inspektora pracy. W wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 36 ust. 2 u.P.I.P., skarżący w pisemnym stanowisku wskazał, że zastosował się do zaleceń inspekcji oraz naprawił wszystkie uchybienia. Sąd pominął również treść samego wystąpienia inspektora pracy, który wskazał, że dane czynności należy dopiero wdrożyć, nie domagając się np. sporządzenia wykazu osób kierowanych do pracy za granicą z datą wsteczną. Skarżący podniósł, że interpretacja art. 18m u.p.z. poprzez przyjęcie, iż podstawą wykreślenia jest nie tylko naruszenie warunków określonych w art. 85 ust. 2-5 ustawy istniejące w chwili wydania decyzji o wykreśleniu, lecz także istniejące w przeszłości – jest nieprawidłowa. Tego rodzaju wykładnia nie tylko nie wynika z treści ustawy, ale wydaje się być sprzeczna z konstytucyjną zasadą proporcjonalności sankcji do naruszenia prawa, wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W rozpatrywanej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., a więc zarzucono w niej zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego kasacyjnie miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Przystępując do badania podniesionych tak zarzutów kasacyjnych wskazać trzeba, że – co do zasady – rozpoznaniu w pierwszej kolejności powinny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jako że dopiero po przesądzeniu, iż stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji takiego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120). Zasada ta nie ma jednakże bezwzględnego charakteru i – tak jak w okolicznościach niniejszej sprawy – może zaistnieć sytuacja powodująca konieczność odstąpienia od niej.

Podstawowy zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, na co wskazuje zarówno jej petitum, jak i uzasadnienie, sprowadza się do zarzutu naruszenia przez sąd I instancji art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., który – wbrew zapatrywaniom autora skargi kasacyjnej – stanowi przepis prawa materialnego. Naruszenia tego przepisu, co sprecyzowane zostało dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący upatruje w dokonaniu przez sąd I instancji błędnej wykładni art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., polegającej na przyjęciu, że wyrażoną tam podstawą wykreślenia z rejestru jest nie tylko naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia z art. 85 ust. 2-5 u.p.z. istniejących w chwili wydania decyzji o wykreśleniu, lecz także takie naruszenie tych warunków, które istniało w przeszłości. Z tak sformułowanym zarzutem skarżący kasacyjnie powiązał pozostałe zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, jak i przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a., a także art. 36 u.P.I.P., wywodząc w szczególności, że w dacie wydania decyzji żadne z naruszeń, o których stanowi art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., nie miało już miejsca.

Stanowisko prezentowane przez skarżącego kasacyjnie jest nie do zaakceptowania.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji podmiot wpisany do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5 u.p.z. Przepis ten odwołuje się zatem m.in. do art. 85 ust. 2-5 u.p.z. wskazując jednoznacznie, że w razie stwierdzenia naruszenia określonych tam warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, wykreśla się w drodze decyzji podmiot, który dopuścił się ów naruszenia, ze stosownego rejestru. Podać w konsekwencji trzeba także – na potrzeby rozpatrywanej sprawy – że stosownie do art. 85 ust. 2 u.p.z. kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi, o określonej w tym przepisie treści. Z kolei, zgodnie z art. 85 ust. 3a u.p.z. agencja zatrudnienia jest obowiązana do prowadzenia: 1) wykazu podmiotów, do których są kierowane osoby do pracy za granicą, zawierającego w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu; 2) wykaz osób kierowanych do pracy za granicą, zawierającego imię i nazwisko, adres zamieszkania osoby oraz w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu, do którego skierowano osobę do pracy za granicą, oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu, okresy zatrudnienia lub innej pracy.

Z przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego jasno wynika, że w razie zaistnienia – chociażby jednorazowo – naruszenia któregoś ze wskazanych tam warunku prowadzenia agencji zatrudnienia marszałek województwa zobligowany jest wydać decyzję o wykreśleniu podmiotu, który dopuścił się naruszenia, z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. nie przewiduje w tym względzie, w odróżnieniu chociażby od art. 18m ust. 1 pkt 6 u.p.z., możliwości usunięcia tak stwierdzonych naruszeń, co miałoby prowadzić do uchronienia podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia od negatywnych konsekwencji prawnych przewidzianych w analizowanym przepisie.

Bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie sprawy poddanej sądowej kontroli pozostaje wobec powyższego okoliczność, czy skarżący kasacyjnie faktycznie usunął uchybienia warunkom prowadzenia agencji zatrudnienia określonym w art. 85 ust. 2 i ust. 3a u.p.z., które stwierdzone zostały w toku kontroli przeprowadzonej u skarżącego przez Państwową Inspekcję Pracy. Dla zastosowania art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. nie ma znaczenia to, czy skarżący kasacyjnie rzeczywiście zrealizował wnioski pokontrolne i podporządkował się dyspozycji art. 36 ust. 2 u.P.I.P. Podkreślić natomiast trzeba, że z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż skarżący kasacyjnie nie zawarł pisemnej umowy z żadną ze 163 osób, które przez pośrednictwo jego agencji podjęły w 2014 roku pracę u pracodawcy zagranicznego (art. 85 ust. 2 u.p.z.), a ponadto przedstawił tylko częściowe zestawienie pracodawców zagranicznych, do których skierowano do pracy pracowników korzystających z pośrednictwa jego agencji i nie był w stanie przygotować wykazu osób skierowanych do pracy za granicą (art. 85 ust. 3a u.p.z.). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu I instancji, że ustalenia te opierają się na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Te okoliczności faktyczne nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego kasacyjnie, niewątpliwie wypełniając hipotezę normy prawnej z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. i obligując marszałka województwa do dokonania wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Nie sposób w konsekwencji powyższego uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z., art. 36 u.P.I.P., czy art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i wynikającej stąd zasady proporcjonalności.

Za sądem I instancji powtórzyć trzeba, że specyfika prowadzonej przez agencję zatrudnienia działalności nie może zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa krajowego regulujących działalność agencji zatrudnienia. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą. Nadrzędnym celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest natomiast ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia i dlatego ustawodawca określił szczegółowe warunki prowadzenia agencji zatrudnienia oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie. Z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. wynika wprost, że naruszenie przez agencję zatrudnienia obowiązków wskazanych w art. 85 ust. 2-5 u.p.z., obwarowane jest sankcją w postaci wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia, co służyć ma nie tylko spowodowaniu dolegliwości dla podmiotu nieprzestrzegającego prawa, ale przede wszystkim zapewnieniu ochrony wartości i dóbr, w które godzi naruszenie zasad prowadzenia agencji. Wobec tego, stwierdzone w okolicznościach sprawy naruszenie warunków prowadzenia agencji – które świadczy przecież choćby o całkowitym zignorowaniu przez skarżącego kasacyjnie wymogu z art. 85 ust. 2 u.p.z. – w świetle art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. obligowało do wykreślenia ze wskazanego rejestru, pozostając w zgodzie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.