Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. w P., uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] i jednocześnie nałożył na wyżej wymienionego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 25 000 zł, za wskazane ta decyzja naruszenia.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1265 - zwanej dalej "ustawą") oraz lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11, lp. 6.3.8, lp. 6.3.9, lp. 6.1.5, lp. 6.1.6, lp. 6.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006r.), art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 ORAZ Rozdział VI ust. 3 Załącznika 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, art. 25 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.).

Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że

w Spółce A Sp. z o.o. w P., przeprowadzona została kontrola, której wyniki udokumentowano w protokole kontroli nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od [...] stycznia 2012 r. do [...] października 2012 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na wyżej wskazaną stronę karę pieniężną w wysokości 25 000 złotych za stwierdzone naruszenia z tytułu:

1. udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy,

2. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy,

3. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień,

4. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę,

5. nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

6. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

7. skrócenia dziennego czasu odpoczynku,

8. skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku,

9. dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty pojazdu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka A Sp. z o.o.

w P., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postepowania. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86, art. 105 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 68 § 2 i art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z § 1 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. z 2009 r. Nr 145, poz.1184 ze zm.). Strona zarzuciła także naruszenie art. 92b ust. 1 i 2, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, błędną wykładnię art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz błędne zastosowanie lp. 6.3.8 i błędną wykładnię lp. 6.1.5. załącznika do ustawy

o transporcie drogowym. Wyjaśniono, że braki kilometrów wynikają z faktu oddawania samochodów do serwisu (pracownicy serwisowi prowadzili pojazdy). Część naruszeń powstała z winy kierujących, bez wiedzy i odpowiedzialności przedsiębiorcy.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. w pkt 1) uchylił w całości decyzję organu I instancji, w pkt 2) nałożył karę pieniężną w wysokości 25 000 zł

z tytułu naruszeń:

a) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych

o okresach aktywności kierowcy,

b) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy,

c) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień,

d) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę,

e) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

f) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

g) skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

h) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że na podstawie protokołu kontroli oraz dołączonych do niego dokumentów, ustalił że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 72 kierowców. W dalszej części organ wskazał na treść art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy, który stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie zaś do art. 92a ust. 4 ustawy za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3 uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Wskazano, że zgodnie z art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Dalej organ wskazał na przepisy wyłączające możliwość nałożenia kary pieniężnej (art. 92b ust. 1, 2 ustawy) oraz przewidujące możliwość niewszczynania postępowania lub umorzenia już wszczętego postepowania (art. 92c ust. 1 ustawy). Nadto przytoczył treść art. 4 pkt 22 ustawy, który stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzeń wskazanych tym przepisem.

Organ podał, że przeprowadzona kontrola dotyczyła:

- zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych do ww. ustawy;

- przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.);

- zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 (...), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o czasie pracy kierowców (Dz.U z 2004 r. Nr 92, poz. 874 ze zm.). W obszernym uzasadnieniu szczegółowo opisano każde z naruszeń, wskazując na konkretne zdarzenia oraz przypadki oraz powołał przepisy odnoszące się do poszczególnych naruszeń, podając jednocześnie wysokość kary pieniężnej za poszczególne naruszenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji nałożył na stronę karę w wysokości 25 000 zł, którą wymierzono na podstawie art. 92a ust. 3 ustawy. Przepis ten limituje maksymalną wysokość kary (organ odwoławczy stwierdził dokonanie naruszeń na łączna kwotę 52 000 zł). Wskazał jedynie na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie naruszenia w postaci dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Jednakże z uwagi na wymierzenie kary w maksymalnej wysokości, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie, w ocenie organu, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ wskazał, że naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym i są powodem wypadków i kolizji. W okolicznościach sprawy, zdaniem organu brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ust, 1 i art. 92c ust. 1 ustawy. Podkreślono, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy oraz obowiązek kontroli kierowcy (odpowiednie polecania, regularne kontrole). Nadto właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych implikuje obowiązek bezwzględnego przestrzegania norm w zakresie prowadzenia pojazdu, odbierania wymaganych przerw lub odpoczynków.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 k.p.a. W jego ocenie organ I instancji w sposób rzetelny zgromadził materiał dowodowy i rozstrzygnął sprawę na podstawie jego całokształtu.

Odnosząc się do zarzutu braku podpisu strony na załączniku do protokołu organ stwierdził, że nie stanowi to rażącego naruszenia prawa. Strona kontrolująca podpisała protokół kontroli bez zastrzeżeń, co stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postepowania administracyjnego co do faktów

i stanu prawnego. Załącznik do protokołu jest jego integralną częścią, dlatego podpisanie protokołu należy traktować jako zapoznanie się z jego treścią, jak i treścią jego załączników.

Organ odwoławczy stwierdził również brak naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wskazanie wszystkich faktów potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Przytoczone zostały

w sposób prawidłowy podstawy prawne i podane odpowiednie przepisy prawa do każdego naruszenia.

Organ odwoławczy raz jeszcze podkreślił, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia w postaci udostępnienia niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, nieokazania wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na uniemożliwienie prawidłowej analizy aktywności kierowcy i weryfikację jego czasu jazdy, odebrania wymaganych przerw lub odpoczynków. Również naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zatem brak

w ocenie organu podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy, ze względu na fakt, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć lub nie dopuścić do ich zaistnienia. Odnosząc się do twierdzeń strony o istniejącym w przedsiębiorstwie systemie nadzoru i kontroli wskazano, że tak rażące naruszenia czasu pracy, wymaganych przerw i odpoczynków przez tak wielu kierowców, w tak rozległym okresie czasu nie mogłoby powstać przy właściwym nadzorze ze strony przedsiębiorcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję A Sp. z o.o. w P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania

w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 6, art. 10 § 1, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań mających na celu wnikliwe i ostateczne wyjaśnienie sprawy i jej załatwienie, zebranie i przeprowadzenie wszystkich niezbędnych dowodów

i ustalenie i dokonanie oceny stanu faktycznego, oraz niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postepowania,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie przyczyn i powodów dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedłożonym przez stronę;

- art. 68 § 2 k.p.a. i art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z § 1 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. z 2009 r. Nr 145, poz.1184 ze zm.).

- art. 86 k.p.a. poprzez przesłuchanie strony przed przeprowadzeniem innych środków dowodowych,

- art. 92b ust. 1 i 2 , art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez ich niezastosowanie.

Strona skarżąca zarzuciła także dokonanie błędnej wykładni art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., a w rezultacie błędne zastosowanie lp. 6.3.8 i błędną wykładnię lp. 6.1.5. załącznika do ustawy

o transporcie drogowym. Zarzucono także bezpodstawne zastosowanie art. 92a ust. 1 ustawy oraz przepisu lp. 6.3.9, lp. 6.3.8, lp. 6.3.7, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona rozwinęła szczegółowo powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i również powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny, mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęciu aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a."). Sąd, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie art. 145 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi w znacznej mierze koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym. W związku z tym przypomnieć należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak już wyżej wyjaśniono, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a.)

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W – wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie przepisów art. 7, art. 8 oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia działań celem wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jak również nieprzeprowadzenie niezbędnych w tym względzie dowodów. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi bowiem do wniosku, że dawał on organom podstawę do jednoznacznego ustalenia, iż w sprawie zachodzą zdarzenia podlegające penalizacji, czyli przesłanki określone w przepisach powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu przeprowadzonym w sposób określony w przepisach art. 75 i nast. K.p.a., wyjaśniono istotne okoliczności sprawy (zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a.), co pozwoliło na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodną z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Udokumentowany materiał dowodowy sprawy niniejszej nie daje nadto żadnych podstaw do uznania, iż naruszony został przepis art. 10 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a. Stronie skarżącej zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania (poczynając od zawiadomienia jej o zamiarze wszczęcia kontroli i zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie naruszeń opisanych w załączniku do protokołu kontroli, prawidłowo doręczonych, a także zawiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego z informacją o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań). Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji spełnia rygory określone w art. 107 § 3 k.p.a., opisując szczegółowo stwierdzone naruszenia z odniesieniem się do właściwych przepisów prawa, a także do składanych przez stronę skarżącą dokumentów i wyjaśnień.

Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 86 k.p.a., podnoszącym przesłuchanie strony przed przeprowadzeniem innych środków dowodowych. Istotnie, jak wywodzi się w skardze, w dacie przekazania protokołu Wiceprezesowi Zarządu S. Z. ([...].01.2013 r.) został również sporządzony protokół przesłuchania strony (czyli w/w Wiceprezesa), pouczonej o treści art. 86 i art. 83 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 233 kk. Protokół ten został podpisany przez Wiceprezesa Zarządu S. Z., "jako za zgodny z wyjaśnieniami" (po osobistym odczytaniu). Z treści tego protokołu wynika, że firma A Sp. z o.o. prowadzi działalność od 2008 r., osobą zarządzającą jest S. Z., firma wykonuje tylko linie regularne P.– A., P. – F., H. (linie te mają rozkłady jazdy). Nadto zawiera on informacje odnośnie liczby kierowców na danych trasach, pozostawianiu autobusów w S. i O. przy hotelach oraz wykonywaniu napraw w firmie B Sp. z o.o. Nie ulega zatem wątpliwości, że stwierdzone tym protokołem wyjaśnienia S. Z. nie stanowią stanowiska Spółki co do opisanych w załączniku do protokołu kontroli nr [...] naruszeń (dla jego przedstawienia, zgodnie z zawiadomieniem z dnia [...].01.2013 r., przewidziano termin 7 dni od daty jego doręczenia i z tego prawa Spółka skorzystała). Zatem wywody skargi, jakoby zaskoczony biegiem sytuacji przedstawiciel Zarządu i bez spokojnej weryfikacji ustaleń kontrolującego, nie mógł rzetelnie przedstawić stanowiska Spółki do stwierdzonych w protokole naruszeń, nie mogą być uzasadnieniem dla zarzutu naruszenia art. 86 k.p.a. Niewątpliwie zaniedbanie organu co do określonej w tym przepisie kolejności prowadzenia dowodów, w okolicznościach wyżej opisanych, nie daje się sklasyfikować zwłaszcza jako naruszenie przepisu mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z naruszeniem prawa materialnego, a taki również zarzut został sformułowany w skardze, mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym została zastosowana błędna subsumpcja, tj. organ nie zastosował przepisu, który winien był zastosować lub też dokonał wadliwej wykładni zastosowanego przepisu. Zarzut naruszenia prawa materialnego wobec zaskarżonej decyzji nie jest uzasadniony. Stwierdzone podczas kontroli (od [...].12.2012 r. do [...].01.2013 r.) naruszenia strony skarżącej zostały prawidłowo sklasyfikowane, również prawidłowo została określona podstawa prawna nałożonych kar i ich wysokość. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265) suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 25 000 zł – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 osób w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zastosowanie tej normy prawnej w sprawie niniejszej, ze względu na liczbę zatrudnionych kierowców i wysokość graniczną sumy kar pieniężnych, było prawidłowe i tym samym nie naruszyło prawa.

Zaskarżoną decyzją na skarżącą Spółkę została nałożona kara pieniężna (25 000 zł) z tytułu naruszeń wyszczególnionych w pkt a - h tej decyzji i każde z tych naruszeń zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisane, z wyjaśnieniem podstawy prawnej uzasadniającej sankcjonowanie poszczególnych naruszeń, znajdując zarazem wsparcie w zebranym materiale dowodowym (dokumentach kontroli przedsiębiorcy, protokole kontroli).

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy naruszył art. 92 b ust. 1 i 2 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8 ze zm.)

Stosownie do powołanego art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Użyte w tym przepisie zwroty "podmiot (...) nie miał wpływu na powstanie naruszenia" oraz "podmiot (...) nie mógł przewidzieć" nawiązują niewątpliwie, choć pośrednio – do ocen dokonywanych z punktu widzenia staranności, jakiej można wymagać od potencjalnego zobowiązanego, w celu niedopuszczenia do powstania naruszeń, które podlegałyby penalizacji. W powołanym przepisie chodzi więc o takie okoliczności i zdarzenia, które nie są typowe i których przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. Okoliczności objęte hipotezą tego przepisu powinien wykazać podmiot wykonujący transport drogowy. Należy podkreślić, że podmiot prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego (przedsiębiorca) ma możliwość i obowiązek przyjmowania optymalnych rozwiązań organizacyjnych, które zapewnią przestrzeganie przez osoby kierujące pojazdem przepisów o transporcie drogowym, w tym dotyczących czasu pracy kierowców. Nadto wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą (takie rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie wypaczałoby jego sens). Podkreślenia również wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji odzwierciedlającej czas pracy kierowcy i stosowanie, w razie stwierdzenia naruszeń, właściwych środków dyscyplinujących.

Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał organom żadnej podstawy do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zaś skarga nie zawiera w istocie argumentacji czyniącej postawiony w niej zarzut naruszenia tegoż przepisu zasługującym na uwzględnienie. Argument skarżącej, jakoby organ II instancji nie zauważył, że zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 utr nie jest zależne od wielokrotności naruszenia – mając na uwadze przepisy obowiązujące w chwili orzekania – nie jest wystarczający dla uznania zasadności zarzutu skargi, zwłaszcza, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji przywołana została treść przepisu aktualnie obowiązującego i rozważona możliwość jego zastosowania. Nadto sytuacje powtarzające się, a więc występujące np. braki wykresówek dotyczące kilkunastu dni w odniesieniu do dwóch kierowców (R. D., K. S.), jak też braki danych z karty (A. R., H. S.) niewątpliwie nie stanowią wyjątkowych okoliczności uzasadniających zastosowanie wspomnianego przepisu.

Nie dopatrzył się również Sąd w uzasadnieniu skargi argumentacji wspierającej podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 92 b ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, zwalniającego od kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów wym. w pkt 1 lit. a – c ("wspólnotowych") oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagradzania lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia wym. w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego (pkt 2), poprzez niezastosowanie tegoż przepisu w warunkach rozpoznawanej sprawy. W szczególności skarżąca nie podważyła dowodnie ustaleń organów dokonanych na podstawie urządzeń rejestrujących. Stąd też powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie, a tym samym nie dawał podstawy do uznania go za uzasadniający wzruszenie zaskarżonej decyzji.

Sąd nie podziela zarzutu dokonania błędnej wykładni art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 ("Kierujący stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie przyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, to okresy wymienione poniżej w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d) są nanoszone na wykresówkę ręcznie, automatycznie lub w inny sposób, czytelnie i bez zabrudzenia wykresówki"). Przepis ten nie upoważnia więc kierowcy do nierejstrowania odpoczynku, gdy następuje on w trasie, w okresie między przejęciem pojazdu a jego oddaniem, jak chce wywodzić skarżąca. Trzeba podkreślić, że wykresówki są przypisane do kierowcy a nie do pojazdu. Wbrew zarzutom skargi, nie może więc być mowy o błędnym zastosowaniu lp. 6.3.8 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w warunkach rozpoznawanej sprawy, czy też błędnej wykładni lp. 6.1.5 tego załącznika, skoro wymienione tu naruszenia "Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy" nie było zaskarżoną decyzją penalizowane.

Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – w odniesieniu do kierowców A. R., K. B., K. S., R. K. i W. Z., w dniach i godzinach szczegółowo opisanych w protokole kontroli, jak i uzasadnianiu zaskarżonej decyzji – zostało obwarowane ustawową sankcją według art. 92a ust. 1, 3, 3 w zw. z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy i jej zastosowanie w warunkach rozpoznawanej sprawy, gdy skarżąca nie przedstawiła okoliczności (dowodów) dających podstawy, by odmówić wiarygodności informacjom zawartym w urządzeniu rejestrującym, było prawidłowe i nie naruszyło prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, kontrola przeprowadzona w jej przedsiębiorstwie, pozwalała organom stwierdzić również naruszenie przy wykonywaniu przewozu drogowego sankcjonowane z poz. Lp. 6.3.9, lp. 6.3.7 i lp. 6.2.1 ustawy o transporcie drogowym, opisane przez organy obu instancji i znajdujące odzwierciedlenie w materiale kontroli Spółki. Sąd nie znajduje powodów, by kwestionować ustalenia organów w tym zakresie, oparte na danych zawartych w wykresówkach zbadanych podczas kontroli i wobec niewykazania przez skarżącą wadliwości informacji uzyskanych z takiego źródła.

Wypada w tym miejscu przypomnieć, że decyzje związane z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym mają szczególny charakter. Są to bowiem decyzje wydawane w ramach uznania związanego, co oznacza, że w razie stwierdzenia określonego przewinienia organ wymierza karę pieniężną określoną w sposób sztywny stosownie do zaistniałego przewinienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.03.2008 r., VI SA/Wa 67/08).

Reasumując, w ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo uznały, że zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie kary administracyjnej na skarżącą Spółkę, w związku z naruszeniem prawa, stwierdzonym w czasie przeprowadzonej kontroli w jej przedsiębiorstwie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.