Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędzia WSA (del.) Renata Kantecka, Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "G[...]" sp. z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Go 174/20 w sprawie ze skargi "G[...]" sp. z o.o. z siedzibą w N. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 stycznia 2020 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.474.2019.1.IZ. UNP: 871640 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "G[...]" sp. z o.o. z siedzibą w N. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 9 czerwca 2020 r., I SA/Go 174/20, w sprawie ze skargi G[...] spółka z o.o. z siedzibą w N. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

2. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

I przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 17 ust. 1 pkt 34a oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."),

- § 5 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 121, dalej "rozporządzeniem SSE"),

- art. 16 ust. 1 oraz 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 482 ze zm., dalej: "ustawą o SSE"),

- art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1162, dalej: "ustawą o WNI"),

poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie uznanie, że przychód ze sprzedaży oprzyrządowania wykorzystywanego do produkcji wyrobów strefowych oraz usług polegających na modyfikacji oprzyrządowania, w sytuacji gdy oprzyrządowanie jest przekazywane poza teren Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz poza teren określony w decyzji o wsparciu nie korzysta ze zwolnienia,

II przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku i brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim do kluczowych zarzutów skarżącej,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: "o.p.") poprzez brak zastosowania, tj. nieuchylenie zaskarżonej interpretacji, przy wydawaniu której została naruszona zasada in dublo pro tributario w ten sposób, że występujące w sprawie, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego (w szczególności w zakresie rozumienia pojęcia "działalności pomocniczej") zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika,

- art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i art. 180 § 1 o.p. poprzez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, względnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, że zarzut skargi kasacyjnej ujęty poprzez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach Sądu w powiązaniu m.in. z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej - art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. oraz art. 194 o.p. i art. 180 § 1 o.p. nie mają w ogóle zastosowania w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej. Stosownie bowiem do treści art. 14h o.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

W art. 14h o.p. nie wymieniono zatem przepisów dotyczących przeprowadzania postępowania dowodowego, tj. art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i art. 180 § 1 o.p., a więc dotyczących kwestii zebrania i oceny materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym. Rzecz w tym, że w rozpatrywanej sprawie, organ nie może przeprowadzić takiego postępowania, ponieważ dotyczy wydania indywidualnej interpretacji. Zatem Sąd pierwszej instancji, jak i organ interpretacyjny nie mógł naruszyć tych przepisów postępowania. Sąd w sposób prawidłowy rozpatrzył i ocenił przedmiotową interpretację indywidualną, która została wydana na postawie wskazanego opisu sprawy, który w żaden sposób nie został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zmodyfikowany czy też poddany ocenie w okolicznościach nie mających odzwierciedlenia w opisie sprawy. Fakt, że podjęte rozstrzygnięcie jest odmienne od założeń i stanowiska strony, nie może stanowić zarzutu co do własnych ustaleń sądu, bowiem rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przedstawionego opisu sprawy oraz wynikało z zastosowania skonkretyzowanych przepisów prawa i ich właściwej wykładni. Dodatkowo wskazać najeży, że Sąd I instancji jest związany zarzutami skargi, z uwagi na treść przepisu art. 57a p.p.s.a., co pośrednio wynika również z przytoczonego przez skarżącą art. 133 § 1 p.p.s.a. i w tych realiach je ocenił w sposób prawidłowy.

Odnosząc się natomiast do zarzut strony co do sporządzenia wadliwego uzasadnienia i brak odniesienia się do kluczowych zarzutów skarżącej jest niezasadny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podniesionych zarzutów oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wymóg zwięzłego przedstawienia zarzutów i wyjaśnienia podstawy prawnej nie oznacza, że Sąd ma obowiązek szczegółowo analizować wszystkie zarzuty skargi, nawet te pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku pozwala na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści.

Przechodząc do kolejnego zarzutu wskazać należy, że wbrew twierdzeniom kasatora zarówno Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyrok, jak i organ w wydanej interpretacji dokonały kompleksowej oceny stanowiska skarżącej opierając swoje stanowisko na podstawie przepisów prawa, wyjaśniając przy tym jakimi przesłankami kierowały się wydając przedmiotowe rozstrzygnięcia. Przepisy prawa materialnego nie budziły wątpliwości zarówno Sądu jak i organu, a w efekcie nic zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do ich wykładni. Tym samym na gruncie przedmiotowej sprawy nic było podstaw, tak jak chce tego skarżąca do zastosowania art. 2a o.p.

Wobec powyższego zarzuty skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji są całkowicie bezpodstawne.

Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest kwestia, czy przychód ze sprzedaży oprzyrządowania wykorzystywanego do produkcji wyrobów strefowych lub przychód ze sprzedaży usług polegających na modyfikacji oprzyrządowania na zlecenie klienta, w sytuacji gdy oprzyrządowanie jest przekazywane poza teren Specjalnej Strefy Ekonomicznej określony w decyzji i wykorzystywane przez poddostawców lub dostawców surowców bądź komponentów do realizacji części działań produkcyjnych, Spółka powinna traktować jako przychód objęty zwolnieniem wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt.14 i 34 a u.p.d.o.p.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że sposób ich sformułowania przez profesjonalnego pełnomocnika nie pozwala w sposób prawidłowy na pełne odniesienie się co do tych naruszeń albowiem wymienione zostały przepisy prawa, które nie były poddane wykładni przez Sąd pierwszej instancji, tj. § 5 ust. 5 Rozporządzenia SSE. art. 12 ust. 1 ustawy o SSE, jak również wskazano ogólnikowo, iż naruszenie prawa materialnego nastąpiło przez ich błędną wykładnię, nie wyjaśniając de facto na czym w kontekście wskazanych przepisów ma ona polegać, ograniczając się końcowo do skutków owej błędnej wykładni i końcowej oceny przez Sąd analizowanej sprawy i wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia.

Natomiast odnosząc się do przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wskazać należy, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Tym samym jeżeli dany rodzaj, tj. przedmiot działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również dochody z takiej działalności nie będą podlegały zwolnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.