Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 851/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 237/2025 w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Łódzkiego (dalej "Wojewoda") z dnia 29 sierpnia 2025 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił dostatecznej argumentacji, która mogłaby uzasadniać udzielnie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Powołując się na przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji drogowej ingeruje w jego prawo własności. Jakkolwiek taka ingerencja może być dolegliwa dla właściciela nieruchomości, to jednak należy stwierdzić, że w przypadku inwestycji drogowej, jest to zwykłe następstwo jej realizacji. Mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dokonaną analizę akt sprawy, Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd z urzędu nie dostrzegł okoliczności uzasadniających uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Ponadto wobec wskazania przez skarżącego oprócz art. 61 § 3 p.p.s.a. także art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jako podstawy żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wskazał, że jakkolwiek art. 23 specustawy drogowej stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 6 stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jednak brak jest podstaw do zastosowania art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami do wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalających na realizację inwestycji drogowych.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i podnosząc zarzut naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia strona rozwinęła argumentację zbliżoną do tej, która znalazła się już we wniesionej skardze.

Pismem z dnia 28 lutego 2026 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko o dokładne dane, dotyczące m.in. wywłaszczonej części działki oraz spadku wartości nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na szczególny charakter zaskarżonej decyzji wydanej w oparciu o przepisy specustawy drogowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się przy tym, że pomimo braku szczegółowej regulacji zawartej w specustawie drogowej odnośnie do możliwości udzielenia ochrony tymczasowej, ratio legis tej ustawy stanowi usprawnienie przebiegu procesu realizacji inwestycji. Powoduje to bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania decyzji. W specustawie drogowej, ze względu na konieczność zapewnienia szybkiej i skutecznej budowy dróg publicznych, interesowi społecznemu i gospodarczemu przyznano bowiem prymat nad słusznym interesem strony (zob. postanowienia NSA: z 16 grudnia 2022 r., II OZ 756/22; z 20 marca 2019 r., II OZ 195/19; z 6 kwietnia 2016 r., II OSK 614/16; z 22 sierpnia 2024 r. II OZ 475/24, dostępne w CBOSA).

Poza tym w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o zwykłą szkodę będącą normalnym następstwem realizacji decyzji, ale o taką szkodę, której rozmiary są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem danego rodzaju aktu, mowa jest przecież o "znacznej szkodzie" (zob. postanowienie NSA z 22 sierpnia 2024 r. II OZ 475/24, dostępne w CBOSA). Oczywistym jest, że inwestycja drogowa musi powodować uciążliwości związane z jej realizacją, jednak strona powinna wykazać, że są to okoliczności przekraczające trudności, jakie zwyczajnie wiążą się z tego typu inwestycjami. Wyjaśnić trzeba zatem, że będące skutkiem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: przejście prawa własności nieruchomości pod drogę na podmiot publicznoprawny, ale także okoliczności tego rodzaju jak obawa obniżenia wartości nieruchomości, ograniczenia albo wyłączenie możliwości korzystania w sposób dotychczasowy z nieruchomości, a w końcu wycinka drzew i krzewów oraz likwidacja runa leśnego nie są niczym nadzwyczajnym w przypadku budowy drogi publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2026 r. sygn. akt II OZ 128/26).

Należało zatem uznać, że skarżący w niniejszej sprawie nie przedstawił okoliczności, które stanowiłyby wyjątkową sytuację, uzasadniającą zastosowanie nadzwyczajnych środków w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy ponownie podkreślić, że ochrona tymczasowa w postępowaniach ze skarg na decyzje wydane w trybie specustawy drogowej jest sytuacją nadzwyczajną i wymaga znaczniej bardziej restrykcyjnej oceny niż w postępowaniach, których przedmiotem zaskarżenia jest np. standardowa decyzja o pozwoleniu na budowę.

Zaznaczyć ponadto wypada, że specustawa drogowa przewiduje odszkodowania za nieruchomości objęte decyzją o zezwoleniu na inwestycję drogową. W tym więc trybie skarżący może domagać się naprawy wyrządzonej mu szkody związanej z wywłaszczeniem jego nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.