Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), Protokolant Izabela Dalkowska-Jóźwiak, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 516/22 w sprawie ze skargi P.G.G. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz P.G.G. S.A. z siedzibą w K. kwotę 8100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 516/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 lutego 2022 r. utrzymującą w mocy decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia 3 listopada 2021 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 3.452.755 zł.

Sąd I instancji uznał, że bieg terminu przedawnienia, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie został skutecznie zawieszony na okres 72 dni, na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa o COVID), tylko na okres 54 dni. WSA dodał, że pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega przerwaniu lub zawieszeniu w wypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p). Natomiast tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA organ odwoławczy powinien sprawdzić, czy nie doszło do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia z wszystkich powodów wymienionych w przepisach Ordynacji podatkowej. WSA stwierdził, że okoliczność, czy nastąpiło jakieś zdarzenie, które przerwało bądź zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, musi zostać szczegółowo zbadana przez organ odwoławczy, który będzie ponownie rozpatrywał sprawę. Wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie CBOSA).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik organu wnosząc na podstawie art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji w trybie autokontroli z uwagi na oczywistą zasadność przywołanych wyżej podstaw kasacyjnych i orzeczenie co do istoty przez oddalenie skargi na decyzję SKO w Katowicach oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego; na podstawie art. 185 § 1 i art. 188 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach w całości i rozpoznanie skargi na decyzję SKO w Katowicach przez jej oddalenie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Ponadto na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej (Kolegium) kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wniósł o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy, tym samym na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozpoznania sprawy na rozprawie. Powyższy wyrok zaskarżył w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 70 § 1 O.p. 2 w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przewidziane w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie rozciąga się na okres sprzed wejścia w życie nowelizacji (art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. poz. 568 ze zm.), którą to wprowadzono art. 15zzr do brzmienia powołanego specjalnego aktu prawnego i tym samym okres zawieszenia biegu terminów przedawnienia powinien być liczony od dnia 31 marca 2020 r., podczas gdy Sąd I instancji powinien przyjąć, że wynikający z art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia wystąpił od dnia 14 marca 2020 r., tj. od dnia obowiązywania rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 43) ogłaszającego stan zagrożenia epidemiologicznego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Bez wątpienia orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdyż nie ulega wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji trafnie uchylił zaskarżoną decyzję. Zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. 2 w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przewidziane w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie rozciąga się na okres sprzed wejścia w życie nowelizacji (art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw), nie ma istotnego znaczenia w świetle uchwały jaka zapadła przed NSA, który 27 marca 2023 r., I FPS 2/22, uznał, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zatem przestaje mieć znaczenie istotna dla organu kwestia różnicy w ilości dni, jaką przyjęto w zaskarżonym wyroku w stosunku do zaskarżonej decyzji.

To w niepodważonym stanie faktycznym sprawy oznacza, że w zaskarżonym wyroku Sąd doszedł do prawidłowych wniosków, że bieg terminu przedawnienia, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie został skutecznie zawieszony na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID-19, tak, by móc powołać się na to w odpowiedzi na wymóg art. 70 § 1 O.p. w przypadku wydania decyzji po 31 grudnia 2021 r. Dla porządku można uściślić, że zobowiązanie podatkowe przedawniłoby się gdyby decyzję doręczono po tej dacie, tak jak zaszło to w sprawie. Rację ma Sąd, który zauważył, że pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega przerwaniu lub zawieszeniu w wypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 70 O.p. Natomiast tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji. WSA słusznie wskazał, że z tych też względów organ odwoławczy powinien sprawdzić, czy nie doszło do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia z wszystkich powodów wymienionych w przepisach Ordynacji podatkowej.

Jedynym zatem skutkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 70 § 1 O.p. 2 w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID, podniesionego w skardze kasacyjnej wniesionej przez organ na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylającego zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, pomimo jej oddalenia na podstawie art. 184 p.p.s.a., będzie skorygowanie tej części uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, która zawierała błędną wykładnię art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID. Oznacza to, że organ podatkowy, ponownie rozpoznając sprawę, jest związany w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oceną prawną, zawartą w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na względzie powyższe oraz art. 184 in fine p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz P. S.A. z siedzibą w K. kwotę 8100 (75% z kwoty 10 800 zł) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Mirella Łent Jacek Pruszyński Jolanta Sokołowska