VII SAB/Wa 2568/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-12	
Data wpływu	2025-11-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Ścieszka /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658	
Skarżony organ	Minister Edukacji i Nauki	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Ministra Edukacji w zakresie nierozpoznania odwołania postanawia: I. odrzucić skargę II. zwrócić M. L. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.	
Uzasadnienie
Pismem z 20 października 2025 r. M. L. (dalej: skarżący), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność "Ministra Edukacji Narodowej" polegającą na nierozpoznaniu odwołania skarżącego z 3 lipca 2025 r. od decyzji Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z 17 czerwca 2025 r. We wnioskach skargi zwrócono się o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącego kwoty 2.000 złotych tytułem rekompensaty za bezczynność oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że skarżący jest obwinionym w postępowaniu toczącym się przed Komisją Dyscyplinarną dla [...] przy Wojewodzie Dolnośląskim. W toku postępowania obrońca obwinionego w oparciu o art. 84 ust. 2 i 4 ustawy – [...] wniósł o wyłączenie od udziału w sprawie rzecznika dyscyplinarnego – M. K. Decyzją z 17 czerwca 2025 r. Dolnośląski Kurator Oświaty odmówił uwzględnienia wniosku obwinionego. Pełnomocnik obwinionego zaskarżył w całości tę decyzję składając odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej. Pismem z 25 lipca 2025 r. Minister Edukacji Narodowej odmówił rozpoznania odwołania i oświadczył, że obowiązujące przepisy nie zawierają norm upoważniających do zaskarżenia decyzji w przedmiocie wyłączenia od udziału w sprawie dyscyplinarnej rzecznika dyscyplinarnego.

Pełnomocnik skarżącego odwołując się do treści art. 35 § 3 k.p.a. wskazywał zatem, że mimo upływu ustawowego terminu do rozpatrzenia odwołania oraz mimo wniesienia ponaglenia, Minister nie rozpoznał odwołania czym dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym.

Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadniał tym, że obecnie sprawami oświaty zajmuje się Minister Edukacji, co wynika z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2023 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Edukacji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2717).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu administracji publicznej jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to uchyla się on od tego obowiązku.

Sąd uznał, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zaskarżona została bowiem bezczynność organu w zakresie rozpoznania odwołania od pisma Dolnośląskiego Kuratora Oświaty skierowanego do pełnomocnika skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wobec nauczycieli, a do tego postępowania nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zauważa, że ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2024 r. poz. 986) w rozdziale 10, poza przepisami o doręczeniach, nie przewiduje możliwości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach uregulowanych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli. Przepis art. 85i ust. 1 ww.

ustawy przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego.

Zaznaczyć ponownie trzeba, że żaden przepis ustawy – Karta nauczyciela nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do nauczyciela - lub jakichkolwiek czynności zmierzających do wszczęcia takiego postępowania oraz innych podejmowanych w toku postępowania dyscyplinarnego. Z uwagi na zastrzeżenie dla postępowania dyscyplinarnego nauczycieli właściwości sądu powszechnego, nie można uznać, że zaskarżone pismo zostało skierowane do skarżącego w ramach władczego działania organu administracji publicznej w sferze administracji publicznej.

W tej sytuacji wniesiona w sprawie skarga na bezczynność – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.