Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. C. i R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...]r. nr SKO [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych przy ul. [...] we W. oddala skargę.

Decyzją Nr [...]z dnia [...] Prezydent W. na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zmianami, dalej u.p.z.p.) ustalił warunki zabudowy dla teren położonego przy ul. [...]we W. obręb O. [...] działki nr [...] oraz [...], dla inwestycji obejmującej budowę zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych z podziemnymi parkingami wraz z elementami infrastruktury technicznej. W decyzji ustalono obowiązującą linię zabudowy od ul.[...] w odległości 8 m od granicy działki w nawiązaniu do istniejącej zabudowy, z możliwością odstąpienia na 30% długości elewacji w głąb działki, nieprzekraczalną linię zabudowy od strony nieruchomości nr [...] w odległości 10 m od granicy tych działek, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy 0,30, szerokość elewacji frontowej od 15 do 51 m, wysokość górnej krawędzi gzymsu, okapu (dla dachów płaskich i spadzistych) do 10 m, przy zastosowaniu dachów płaskich dopuszczono maksymalną wysokość budynku do 13 m ± 5%, przy czym ostatnią kondygnację należy wycofać z lica budynku o min. 1,5 m, dalej ustalono kąt uchylenia dachu od 30° do 45 °, wysokość głównej kalenicy do 15,5m, połacie dwu - lub wielospadowe z dopuszczeniem dachów płaskich, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki równoległy lub prostopadły. W zakresie infrastruktury technicznej przewidziano wykonanie uzbrojenia terenu niezbędnego do dostarczenia paliwa gazowego zgodnie z umową wstępną nr [...] z dnia[...] . w sprawie możliwości przyłączenia obiektu do sieci gazowej oraz wykonanie uzbrojenia terenu niezbędnego do przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej zgodnie z umową nr [...]z dnia [...]w sprawie możliwości przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej. W zakresie komunikacji przewidziano obsługę od ul.[...], zjazdy odsunąć możliwie najdalej od skrzyżowania z ul.[...], minimalny wskaźnik miejsc postojowych ustalono 1,5 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie. W zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich odesłano do przepisów szczególnych. Zamieszczono ponadto dodatkowe ustalenia wynikające z przepisów odrębnych (prawo budowlane, rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266, ustawa o odpadach, ustawa o ochronie przyrody, prawo wodne). Wymieniono uzyskane uzgodnienia i opinie pomocnicze, w szczególności Biura Rozwoju W. na temat ustalenia zawartego w Studium o położeniu nieruchomości w zespole urbanistycznym mieszkaniowym jednorodzinnym [...]-[...], w którym dopuszcza się jako uzupełniającą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne, z dopuszczeniem 4 w formie poddasza ze stromym dachem), oraz opinie od dostawców mediów – negatywne, stąd inwestor przedłożył umowy stosownie do art. 61 ust. 5 u.p.z.p. oraz zrezygnował z ogrzewania z sieci ciepłowniczej. W załączniku nr 1 graficznym w skali 1:500 przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji, w załączniku nr 2 część tekstową, a w załączniku nr 3 część graficzną analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu decyzji organ ten podał, że do dnia 31 grudnia 2003r. obowiązywał na tym terenie plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z dnia 10 czerwca 1988r. (Dz.Urz. Woj. Wrocławskiego Nr 11, poz. 165), w którym nie przewidziano tam inwestycji celu publicznego (art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 u.p.z.p.). Wpłynęły zastrzeżenia stron i innych osób, z zarzutami sprzeczności wniosku inwestora z ustaleniami Studium, naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, obawy zacienienia działek przy ul. Nenckiego (działek skarżących). Jednak organ ustalił spełnienie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 u.p.z.p., gdyż w szczególności projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające, zaś teren posiada zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wydaną przez Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...].[...]. Obszar analizowany wyznaczono wokół działki nr [...] o szerokości frontu 50m, co najmniej na szerokość 150 m w każdą stronę od jej granic, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych. Inwestor w dniu [...]. zmodyfikował wniosek, dostosowując go do wyników analizy. W obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz wielorodzinna. Dlatego w decyzji ograniczono możliwość zbliżenia się planowanej zabudowy do istniejącej zabudowy jednorodzinnej w układzie szeregowym. Wyliczony średni wskaźnik wielkości zabudowy wynosi 0,24, jednak zabudowa jest zróżnicowana i występują wskaźniki od 0,06 do 0,50, co uzasadniało odstąpienie od średniego wskaźnika i wyznaczenie wskaźnika charakterystycznego dla zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej na obszarze analizowanym. Średnia szerokość według średniej, lecz nawiązano do szerokości elewacji frontowych wynosi 15,04 m, zaś szerokości te wynoszą od 6 do 101 m, w tym dla zabudowy wielorodzinnej 50,96 m, stąd odstąpiono od wyznaczenia tej szerokości elewacji w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, wynoszących od 10 do 40 m, ale również 101 m, gdy zwarta zabudowa jednorodzinna przy ul.[...] na szerokość 79 m. Wysokość gzymsów istniejącej zabudowy przebiega tworząc uskok. Średnia wysokość gzymsu wynosi 6,25 m, przy występujących wysokościach od 2,5 do 16 m. Wyznaczona wysokość 10 m jest charakterystyczna dla trzykondygnacyjnych wielorodzinnych budynków w obszarze analizowanym. Możliwe jest łagodne podwyższenie zabudowy w kierunku wyższych budynków sąsiednich. Projektowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji występującej na obszarze analizowanym tj. mieszkaniowej jednorodzinnej. Uwagi zgłoszone przez strony wobec wyników analizy były nieuzasadnione, gdyż na obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki wielorodzinne przy ul.[...] , ul. [...] czy ul. [...] a i ul.[...] ,ponadto dokumentacja fotograficzna miała znaczenie uzupełniające.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zwrócili uwagę, że planowana zabudowa graniczy z zabudową jednorodzinną, co rodzi konflikty społeczne. Do analizy nie powinna być wzięta działka nr [...] przy ul.[...] z zabudową wielorodzinną. Na obszarze znajduje się 100 domów jednorodzinnych i 10 budynków wielorodzinnych oraz 7 obiektów usługowych, więc dominuje zabudowa jednorodzinna. Sytuowanie przy niej zabudowy wielorodzinnej narusza zasadę ładu przestrzennego i dobrego sąsiedztwa. Organ nie uzasadnił należycie odstępstwa od średnich wskaźników. Nowa zabudowa pogorszy warunki zamieszkiwania na działkach sąsiednich.

W uzupełnieniu odwołania zarzucili sprzeczność analizy z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz niezgodność rozporządzenia wykonawczego z ustawą. Decyzja nie dopasowuje planowanej zabudowy do zabudowy zastanej i burzy ład przestrzenny. Należało uwzględnić charakterystykę zabudowy sąsiedniej, jednorodzinnej, respektując zasady określone w art. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy. W decyzji z naruszeniem art. 107§3 k.p.a. nie odniesiono się do argumentacji stron.

W kolejnym uzupełnieniu odwołania skarżący rozwinęli argumentację dotyczącą niekonstytucyjności rozporządzenia, pominięcia w analizie warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz bezzasadnego odstąpienia od średnich wskaźników.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i stwierdził spełnienie przez planowaną inwestycję warunków ustawowych, gdyż działka sąsiednia nr 24/2 jest zabudowana budynkiem wielorodzinnym, teren ma dostęp do ul.[...], uzbrojenie jest wystarczające, w planie ogólnym teren ten był przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową (jednostka strukturalna MN), nie ma zakazów lub ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych. Wielkość obszaru analizowanego określono w sposób prawidłowy. Działka ma kształt zbliżony do trapezu, jej boki o długości 140 m i 80 m przylegają do ul.[...], zlokalizowano na nich wjazdy, stąd obszar o wymiarach 420 na 750 został wyznaczony prawidłowo i trafnie obejmuje działkę nr 24 (pozycja 34 analizy) przy ul.[...]. Odstępstwa od średnich wskaźników nie naruszały odpowiednich przepisów rozporządzenia wykonawczego i zostały przekonująco uzasadnione w przeprowadzonej analizie. Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu jest zbliżony do wskaźników na działkach sąsiednich (działka nr [...]ma wskaźnik[...]). Dopuszczalna szerokość elewacji frontowej odpowiada średniej szerokości budynków wielorodzinnych istniejących na obszarze analizowanym. Wysokość gzymsu budynku sąsiedniego wynosi 10,5 m, w decyzji dopuszczono 10m. Podobnie wysokość głównej kalenicy do 15,5 stanowi kontynuację wysokości budynku sąsiedniego. Planowana zabudowa będzie stanowiła kontynuację zabudowy wielorodzinnej istniejącej na działkach nr[...], więc nie będzie naruszać zastanego ładu przestrzennego. Istotą zagospodarowania przestrzennego nie jest ograniczanie zabudowy, ale harmonizacja i dostosowanie do zabudowy dotychczasowej. Nie jest dopuszczalna zabudowa sprzeczna z dotychczasową funkcją. Wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść inwestora, zgodnie z zasadą wolności zagospodarowania terenu. Prawidłowa była procedura poprzedzająca wydanie decyzji I instancji. Decyzja ta zawierała wszystkie obligatoryjne elementy. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 u.p.z.p., sprzeczność pomiędzy tabelaryczną analizą cech zabudowy w pkt 1 zał. nr 2 decyzji I instancji a przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., naruszenie §3 ust. 2, §5 ust. 2, §6 ust. 2, §7 ust. 4 i §8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W uzasadnieniu skargi przedstawili prawidłową ich zdaniem interpretację zasad zagospodarowania terenu i zabudowy, które uzasadniają odstępstwa od średniej wielkości wskaźników w nawiązaniu do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej, aby nie doprowadzić do pogorszenia ładu przestrzennego w danym miejscu analizowanej przestrzeni. Skarżący powtórzyli zarzut niekonstytucyjności wskazanego rozporządzenia, gdyż analiza warunków ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 u.p.z.p. nie został przewidziana w delegacji ustawowej. Analiza powinna obejmować wyłącznie działki sąsiednie zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie zaś zabudowę na całym obszarze. Wybudowanie wielorodzinnych bloków w pobliżu zespołu domów jednorodzinnych wywoła naruszenie ładu przestrzennego. Skarżący twierdzili, że decyzja dopuszcza wysokość gzymsu do 13m, a przez to narusza ustawę. Przy ustalaniu wskaźników powołano wybiórczo parametry kilku budynków, pomijając sąsiedztwo domów jednorodzinnych, które powinno wywołać ustalenie wskaźników niższych od średniej. Obszar analizowany powinien być wyznaczony przy zachowaniu równych odległości od działki we wszystkich kierunkach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ podkreślił, że nie był uprawniony do oceny konstytucyjności rozporządzenia wykonawczego. W nin. sprawie chodziło o realizowanie słusznego interesu inwestora (art. 7 k.p.a., art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.).

W uzupełnieniu skargi skarżący stwierdzili, że organy powinny dbać o równie słuszny interes właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu nieuzasadniony był pogląd skarżących o niekonstytucyjności rozporządzenia wykonawczego. Pogląd ten wywodzili z brzmienia art. 61 ust. 7 u.p.z.p., gdzie nakazano określić w rozporządzeniu wymagania dotyczące ustalania 1. linii zabudowy, 2. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3. szerokości elewacji frontowej, 4. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i 5. geometrii dachu. Tymczasem powołane wyżej rozporządzenie wykonawcze z dnia 26 sierpnia 2003r. wydane na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. stanowi w §3 ust. 1 o wyznaczeniu wokół działki obszaru analizowanego, na którym organ przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.. Dlatego skarżący twierdzili, że rozporządzenie miało zawierać treści wynikające z art.61 ust. 7 pkt 1-5 ustawy, gdy tymczasem określa ono, poza upoważnieniem ustawowym, sposób utrwalenia ustaleń w zakresie warunków ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.. Dlatego (zapewne w zakresie §2 pkt 4, §3 i §9) rozporządzenie jest niezgodne z ustawą. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, nie zaś, jak twierdzą skarżący art. 61 ust. 7. Ten ostatni przepis precyzował jedynie, jakie treści koniecznie powinny być i w jaki sposób, unormowane w rozporządzeniu wykonawczym. W ustawie nie występuje pojęcie obszaru analizowanego i wyniku analizy, mającego istotne znaczenie dla dopuszczalności odstępstw od określonych wymagań (§4 ust. 4, §5 ust. 2,§6 ust. 2 i §7 ust. 4 rozporządzenia). Jest to niewątpliwie element twórczy aktu wykonawczego, jednak czy przez to niezgodny z ustawą. Delegacja ustawowa było przecież, wbrew wywodom skarżących, dosyć ogólna, gdyż minister zgodnie z art. 61 ust. 6 miał określić "sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego". Warto zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. "właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji... dokonuje analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji", zaś zgodnie z art. 52 u.p.z.p. jednym z elementów materiału sprawy jest kopia mapy zasadniczej przedstawiająca granice terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. W ustawie zatem pojawiają się jednak pojęcia analizy oraz obszaru. Do ogólnych pojęć i zasad przyjętych w ustawie odsyła w końcu art. 54 (także wymieniony w art. 64) ustawy, regulujący szczególne wymogi treści decyzji. Być może zatem nie samo rozporządzenie wykonawcze mogłoby podlegać badaniu konstytucyjności, lecz pośrednio poprzez ocenę konstytucyjności delegacji ustawowej i innych podstawowych przepisów ustawy, do których konstytucyjności zgłaszane są zastrzeżenia, nie przenoszone jednak przez kogokolwiek na forum Trybunału (por. Z. Kostka, J. Hyla "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – komentarz i przepisy wykonawcze" wyd. 2004r. s. 119-120, A. Mancewicz, Z. Ziobrowski " Decyzje WZ : bubel czy przekręt". Casus nr 49 Jesień 2008 s. 49-50). Dlatego zapewne, że do tej pory wystarczająca jest wykładnia tych przepisów w zgodzie z konstytucją i zasadami ogólnymi ustawy (por. Komentarz do omawianej ustawy pod red. Z. Niewiadomskiego 3. wydanie 2006r. s. 6-10, 52-61, 494-496,500-501, 506). W podsumowaniu należy stwierdzić, że określenie przez ministra wszelkich szczegółowych postanowień wynikających z art. 61 ust. 7, ale ponadto dookreślenie ogólnych wymagań ustawowych w związku z treścią art. 61 ust. 6 i w nawiązaniu do art. 52, art. 53 i art. 54 ustawy, nie oznaczało sprzeczności rozporządzenia wykonawczego z ustawą.

W ocenie Sądu nie był również trafny zasadniczy wywód prawny skargi, postulujący przyjęcie określonego sposobu rozumienia ładu przestrzennego lub zasady dobrego sąsiedztwa, a przede wszystkim przyjęcie równorzędności interesów prawnych inwestora (właściciela) i osób trzecich (właścicieli nieruchomości sąsiednich) jako ogólnej wskazówki interpretacyjnej przy stosowaniu ustawy. Odsyłając w tym względzie do powołanego Komentarza pod red. Z. Niewiadomskiego należy dostrzec, że omawiana ustawa wprowadza ograniczenia uprawnień właściciela w imię interesu publicznego oraz sygnalizuje zrozumiały wymóg poszanowania interesów osób trzecich. Jednak ustawa wydana została przede wszystkim dla ustanowienia procedur umożliwiających inwestorowi (właścicielowi) zrealizowanie przysługującego mu z racji bycia właścicielem uprawnienia do swobodnego zagospodarowania swojej nieruchomości, którego istnienie ustawa podkreśla proklamując zasadę wolności zagospodarowania terenu (art. 6) oraz wymagając stwierdzenia przeszkód przełamujących domniemanie zasadności wniosku inwestora, dla uzasadnienia decyzji odmownej (art. 56).Odnosząc się do kwestii szczegółowych należało w pierwszym rzędzie podkreślić zgodność zamierzenia inwestora z ustaleniami do niedawna obowiązującego planu miejscowego oraz ustaleniami obowiązującego Studium. Nie były to oczywiście elementy stanu prawnego sprawy, lecz stanu faktycznego, potwierdzające wyniki analizy organu i umacniające ocenę o zgodności zamierzenia inwestora z wymaganiami ładu przestrzennego. Można przypomnieć, że skarżący postulowali opracowanie dla przedmiotowego obszaru planu miejscowego, co miało ograniczyć nielegalną w ich ocenie działalność organu. Tymczasem, pamiętając o związaniu planu miejscowego ustaleniami studium, to raczej inwestor powinien być zainteresowany w uchwaleniu nowego planu, przewidującego dopuszczalność (w zgodzie ze studium) jego zamierzenia.

Skarga nie zawierała również uzasadnionych zarzutów odnoszonych do prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, sposobu ustalenia wskaźników charakterystycznych dla tego obszaru i ich wyznaczenia w odniesieniu do inwestycji. Przekonujące w tym zakresie były ustalenia i oceny przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ I instancji wyznaczył obszar analizowany przyjmując za punkt wyjścia kształt działki inwestora i dokonując na mapie jej równomiernego powiększenia w zgodzie z §3 ust. 2 rozporządzenia. Według powszechnie przyjętej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy działka sąsiednia to nie tylko działka bezpośrednio granicząca z terenem inwestora, zaś spełnienie minimalnego wymogu ustawowego ("co najmniej jedna działka") nie oznacza zakazu przyjęcia do analizy większej liczby działek zabudowanych, w tym położonych na obszarze analizowanym i nie mających dostępu do tej samej drogi publicznej. W ocenie Sądu organy w sposób pełny uzasadniły potrzebę odstępstw od niektórych wskaźników średnich. Nie był prawdziwy zarzut skargi, że przy określaniu wskaźnika wysokości gzymsu organ I instancji wytyczył wysokość przewyższającą największą wysokość gzymsu występującą na analizowanym obszarze. Niewątpliwie, gdyby organ dopuścił się takiego uchybienia, należałoby poważnie rozważyć jego wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jednak z treści decyzji I instancji i zgodnych z materiałem sprawy rozważań organu zawartych w zaskarżonej decyzji wynika bezspornie, że ustalona dla inwestora wysokość gzymsu jest mniejsza od występującej w okolicznych budynkach.

Wbrew wywodom skarżących organy interpretowały przepisy szczegółowe w zgodzie z zasadami wynikającymi z art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy, w szczególności ustalając nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10 m od granic działek skarżących oraz kształtując warunki zabudowy w kierunku stopniowego podwyższania nowej zabudowy w miarę jej oddalania od tych granic. Już wspomniano, że dopuszczenie nowej zabudowy nie zmienia charakterystyki terenów sąsiednich wobec działek skarżących, wynikającej z dotychczasowego planu miejscowego i obecnego studium. Poprzez realizację zapisów stanowiących wyraz polityki przestrzennej gminy, lecz wyznaczających od dawna i także obecnie cechy nieruchomości skarżących ze względu na ich sąsiedztwo, cechy te nie zmieniły się. Nie nastąpiło więc twierdzone pogorszenie sytuacji tych nieruchomości, bowiem na terenie miasta jest normalnym zjawiskiem realizowanie planowanych zamierzeń budowlanych. Nie jest też zjawiskiem wyjątkowym sytuowanie w mieście zabudowy wielorodzinnej niskiej intensywności w pobliżu zabudowy jednorodzinnej.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.

J.T. 16.12.09r.