Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w N. na akt Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr ZPD.4510.46.2025 w przedmiocie odmowy wjazdu na drogę publiczną I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Miasta Nowego Sącza na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w N. 821,3 (osiemset dwadzieścia jeden 3/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi P. sp. z o.o. w N. (dalej: "skarżąca", "spółka") był akt Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 17.04.2025 r. (znak ZPD.4510.46.2025) w przedmiocie odmowy udzielenia zgody (zezwolenia) na przejazd pojazdami o masie większej, niż przewidziana dla danej drogi.

Stan tej sprawy przedstawiał się następująco:

1.1 Skarżąca pismem z 4.02.2025 r. wystąpiła do Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu o wydanie bezterminowego zezwolenia na przejazd samochodami ciężarowymi (o tonażach: 18, ton, 15 ton, 26 ton, 27 ton, 11,9 tony, 10,5 tony) ulicą Z. w Nowym Sączu. We wniosku wskazała, że wjazd na powyższą drogę jest ograniczony znakiem drogowym B-5 lub B-18, tj. o dopuszczalnym tonażu pojazdu do 3,5 tony. Skarżąca podała, że przejazd pojazdów wymienionych we wniosku będzie się odbywał ul. Z. do posesji nr [...], gdzie prowadzi działalność gospodarczą i gdzie samochody mają miejsce postojowe. Do wniosku załączyła decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 28.11.2024 r. w przedmiocie zezwolenia na zbieranie przez skarżącą odpadów pod w.w. adresem. Wniosek złożony został na formularzu udostępnionym przez Miejski Zarząd Dróg w Nowym Sączu.

1.2. W toku postępowania organ zgromadził w aktach:

a) pismo Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu z 15.10.2024 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany stałej organizacji ruchu (dalej "SOR") dla zadania "wprowadzenie wyłączenia z ograniczenia tonażowego do 3,5 t. dla mieszkańców na ul. Z. w Nowym Sączu". W opisie technicznym do tego projektu wskazano, że zmianą organizacji ruchu zostanie objęta ta ulica (będąca ulicą ślepą kategorii gminnej) mająca swój początek w rejonie skrzyżowania z ul. W. (drogą kategorii krajowej). W projekcie tym podano również, iż ul. Z. posiada jezdnię o nawierzchni bitumicznej szerokości w zakresie 3,5–5 m, brak ciągów pieszych (ruch pieszy odbywa się po istniejących poboczach o zmiennej szerokości). Występuje na niej mały ruch kołowy i mały ruch pieszy związany głównie z pobliską zabudową jednorodzinną oraz obiektami usługowymi. Natomiast na ul. W. występuje duży ruch kołowy i mały ruch pieszy. Wskazano także, że projekt SOR ma na celu umożliwienie dojazdu do posesji i obiektów usługowych – mieszkańcom ul. Z. poruszających się pojazdami o RMC > 3,5 t. Pod istniejącym znakiem B-18 "3,5 t" zostanie przytwierdzona tabliczka "nie dotyczy mieszkańców ul. Z.". Jako termin wprowadzenia takiej organizacji ruchu wskazano październik 2024 r. – marzec 2025 r.;

b) projekt stałej zmiany organizacji ruchu sporządzony w kwietniu 2019 r. oraz opis techniczny do tego projektu. W opisie tym wskazano, że na ul. Z. panuje duże natężenie ruchu pojazdów ciężarowych o nieuregulowanej częstotliwości. Powoduje to degradację stanu korpusu ulicy oraz zagrożenie dla ruchu pieszego (poza zlokalizowanymi na tej ulicy firmami, znajduje się tam też zabudowa mieszkaniowa oraz przedszkole, a jedyny dojazd do tych obiektów stanowi dojazd od ul. W. poprzez ul. Z.). W opisie tym podano również, że nieusystematyzowany ruch pojazdów ciężarowych ma wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tym samym, celem wyeliminowania zagrożenia w ruchu kołowym powodowanym przez pojazdy ciężarowe zaprojektowano zmianę stałej organizacji ruchu na rzecz zastosowania znaku B-18 z tabliczką "nie dotyczy pojazdów z zezwoleniem MZD";

c) pisma mieszkańców ul. Z. z 2020 r. z prośbą o poprawę warunków drogowych spowodowanych zbyt dużą ilością przejeżdżających samochodów ciężarowych;

d) pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 11.06.2019 r. skierowane do skarżącej z prośbą o przedstawienie informacji o etapie przygotowania do realizacji drogi dojazdowej do prowadzonego przez skarżącą zakładu, będącej alternatywą do ul. Z.

1.3. Pismem z 18.02.2025 r. organ zawiadomił skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter, konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (...), w tym konieczność uzyskania wewnętrznych uzgodnień i opinii.

2. Pismem z 17.04.2025 r. (znak [...]) Miejski Zarząd Dróg w Nowym Sączu poinformował spółkę o odmowie wydania wnioskowanej zgody (zezwolenia). Organ wyjaśnił, że w 2024 r. na podstawie zatwierdzonego projektu SOR, wprowadził ograniczenie tonażu w ciągu ul. Z. znakiem B-18. Uzasadnieniem dla wprowadzonej organizacji ruchu był fakt, że ta ulica nie jest przystosowana do ruchu samochodów ciężarowych – droga ta posiada parametry ruchu dla pojazdów osobowych. Organ zaznaczył, że zezwolenie na wjazd na drogę z ograniczeniem tonażu ma charakter wyjątkowy, dotyczący np. związku z prowadzeniem inwestycji budowlanej na czas niezbędny dla danego etapu prac, obsługi komunalnej mieszkańców, nie zaś dla stałego i praktycznie nieograniczonego ruchu samochodów ciężarowych. Podsumowując, jako przyczynę odmowy dla wydania wnioskowanego zezwolenia organ podał brak przystosowania drogi do ruchu ciężarowego, dbałość o bezpieczeństwo mieszkańców oraz utrzymanie dobrego stanu technicznego dróg publicznych w Nowym Sączu.

3. W skardze na opisany wyżej akt skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 10 ust. 6 w zw. z art. 12 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 22 i w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez dyskryminację wyrażającą się w odmowie zgody na dojazd do nieruchomości, na której prowadzi działalność gospodarczą, przy uwzględnieniu jedynie interesu mieszkańców ulicy Z.,

b) art. 7, 7b, 77 par. 1 oraz 124 par. 2 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek relewantnych w zakresie oceny wniosku o zgodę na wjazd na ul. Z., co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które nie zawiera ustaleń faktycznych, które dowodziłyby, że odmowa zgody na wjazd skarżącej jest bezwzględnie uzasadniona względami bezpieczeństwa w ruchu, ani też czynności wykonywanych przez zarządcę drogi dla zapewnienia bezpiecznego użytkowania drogi przez użytkowników drogi ani też udzielenia zezwolenia na wjazd innym przedsiębiorcom.

Skarga zawierała wniosek o uchylenie zaskarżonego aktu oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw sprowadzonych przez WSA w Krakowie pod sygnaturami: III SA/Kr 4/21 oraz II SA/Kr 810/24 (pierwsza ze spraw dotyczyła zarządzenia nadzorczego Wojewody Małopolskiego w sprawie organizacji ruchu na ul. Z. w Nowym Sączu, zaś druga negatywnej opinii dla wniosku spółki o zezwolenie na zbieranie odpadów na ul. Z. – przyp. Sądu) – na okoliczność dyskryminujących działań organu zmierzających do uniemożliwienia jej prowadzenia działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi przywołano w całości treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie w sprawie o sygnaturze III SA/Kr 4/21. Wskazano też, że ponowne postawienie w 2024 r. znaku ograniczenia tonażu ponad 3,5 tony stanowiło obejście przez organ w.w. wyroku. Skarżąca podkreśliła, że organ od wielu lat nie dokonał żadnych czynności mających na celu poprawę stanu drogi. Ponadto według ustaleń skarżącej, inni przedsiębiorcy (w tym spółka działająca w podobnym rodzaju działalności) posiada zezwolenie na wjazd na ul. Z.

4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że na podstawie projektu SOR z 19.04.2019 r. wprowadzono na ul. Z. w Nowym Sączu oznakowanie pionowe w postaci znaku B-18, stanowiącego ograniczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, który może poruszać się po danym odcinku tej drogi. Zgodnie z ówczesną SOR, wprowadzono zakaz wjazdu pojazdów o masie całkowitej pojazdu powyżej 3,5 tony. Pod znakiem została umieszczona tabliczka T-21 z opisem, że zakaz "nie dotyczy pojazdów z zezwoleniem MZD". Projekt SOR uzyskał pozytywną opinię Policji. Organ wskazał, że wprowadzenie ograniczenia tonażu wynika wprost z art. 41 ust. 4 pkt.1b, 2,7b oraz ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych. Wymienione przepisy wymieniają przypadki, ustanowienia zakazu na drogach publicznych lub ich odcinkach, których parametry techniczne lub stan techniczny konstrukcji nawierzchni jezdni nie są dostosowane do ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 ton albo powyżej 8 ton, spełniających jedną z przesłanek ograniczających wjazd na daną ulicę. Organ podał, że w odniesieniu do ul. Z. przesłanki te stanowią:

- art. 41 ust. 4 pkt 1b - droga lub jej odcinek przebiega przez obszar, na którym znajduje się wyjście z przedszkola;

- art. 41 ust. 4 pkt 2 - droga lub jej odcinek przebiega przez teren zwartej zabudowy mieszkaniowej;

- art. 41 ust. 4 pkt. 7 b - droga lub jej odcinek graniczy ze strefą ochronną Pomnika Zagłady;

- art. 41 ust. 5 - wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne także na drogach publicznych lub ich odcinkach, które: 1) nie posiadają drogi dla pieszych, drogi dla pieszych i rowerów, wiaduktu lub tunelu dla pieszych albo pieszych i rowerów lub przejścia dla pieszych z sygnalizacją świetlną oraz 2) przebiegają przez obszar, na którym znajduje się wyjście z obiektu wymienionego w ust. 4 pkt 1 lit. b.

Zdaniem organu, wszystkie powyżej wymienione przesłanki wprowadzenia ograniczenia wjazdu pojazdami ciężarowymi na ul. Z. zostały spełnione, przez co zachodzą przesłanki ustawowe do prawnego wprowadzenia tych ograniczeń. Prezydent podkreślił, że SOR została wprowadzona w związku z licznymi interwencjami mieszkańców tej ulicy, która znajduje się w strefie jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej. W czasie, gdy zabudowa ta powstawała, w okolicy ul. Z. prowadzone były nieliczne firmy, świadczące nieuciążliwą działalność usługową. Skarżąca działalność rozpoczęła ok. 2018 r. Początkowo w sposób niezbyt uciążliwy dla mieszkańców, jednakże z czasem rozmiary tej działalności (polegającej na m.in. przetwarzaniu odpadów dowożonych samochodami ciężarowymi) ulegały zwiększeniu, a co za tym idzie zwiększyła się jej uciążliwość.

Organ wskazał również, ż skutkami wzrostu "ruchu ciężkiego" na przedmiotowej ulicy (która jest drogą gminną klasy technicznej D) były: degradacja nawierzchni i korpusu drogi oraz niszczenie mienia na działkach prywatnych, bezpośrednio przyległych do drogi publicznej, poprzez wyjeżdżanie pojazdów ciężarowych poza pobocze w momencie wymijania się z innymi pojazdami oraz wykorzystywania w tym celu powierzchni zjazdów indywidualnych, których konstrukcja nie jest przystosowana do przyjmowania tego typu obciążeń, a koszty ich wykonania ponosiły osoby prywatne. Dodatkowo, manewry te prowadziły do rozjeżdżania poboczy oraz nanoszenia na jezdnię błota, prowadząc do jej zanieczyszczenia. Efekt takiej degradacji obszaru jezdni oraz terenów przyległych wynika niewątpliwie z aspektu technicznego ul. Z. oraz intensywnego ruchu samochodów ciężarowych związanych z działalnością skarżącej. Organ wyjaśniał, iż ul. Z. posiada nawierzchnię bitumiczną o szerokości około 3,5 m z lokalnym poszerzeniem do około 5 m na samym jej początku, przy ul. W. Ponadto, ulica ta ma pobocza gruntowe o szerokości zmiennej, od 0,5 do 1,0 m, a w ciągu ulicy nie występują mijanki pozwalające na bezpieczne wymijanie się pojazdów. Aspektem technicznym drogi nie jest tylko jej nośność, ale również jej pozostałe parametry techniczne, jak przekrój poprzeczny, przebieg drogi w planie, prędkość projektowa drogi czy sposób odwodnienia jezdni i korpusu drogi. Mając powyższe na uwadze oraz bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a w szczególności bezpieczeństwo niechronionych uczestników ruchu, którzy przez to, że ul. Z. nie posiada chodników, poruszają się po jezdni oraz poboczami tej drogi i byli narażeni na najechanie pojazdów ciężarowych, których kierowcy często nie stosowali się do ograniczenia prędkości do 30 km/h obowiązującego na tej ulicy - Miejski Zarząd Dróg wprowadził zmianę w organizacji ruchu, ograniczając możliwość poruszania się pojazdów przekraczających 3,5 tony.

Organ zwrócił również uwagę, że skarżąca rozpoczynając działalność gospodarczą miała pełną świadomość co do sąsiedztwa budynków mieszkalnych oraz infrastruktury drogowej, prowadzącej do nieruchomości spółki. Podał, że brak było również ze strony Miasta jakichkolwiek planów czy zamierzeń inwestycyjnych, które miałaby ten stan rzecz zmienić, umożliwiając nieograniczony ruch samochodów ciężarowych do posesji skarżącej, np. poprzez budowę nowej drogi, czy przebudowę ulicy (co de facto jest niemożliwe z uwagi na uwarunkowania lokalne - szerokość pasa drogowego, istniejącą zabudowę mieszkaniową itp.). Wręcz przeciwnie, po pierwszych protestach mieszkańców, związanych z działalnością skarżącej, to ona podjęła zobowiązanie, iż w związku ze swoją inwestycją (zakład przetwarzania odpadów), zrealizuje inwestycję drogową - w postaci tzw. drogi technicznej, będącej alternatywą dla ul. Z., lecz zobowiązania tego nie dotrzymał. Organ podkreślił, że żaden z działających na tej ulicy pomiotów gospodarczych, nie otrzymał zezwoleń na wjazd pojazdami ciężarowymi. Wskazano, że spółka miała 4 lata, aby wybudować drogę techniczną do zajmowanej działki, czego nie uczyniła. Zdawała sobie sprawę, że jej działalność powinna opierać się na samochodach dostawczych o masie do 3,5 tony, zgodnie z wprowadzoną stała organizacją ruchu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

5. Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonego aktu.

6.1. Dokonując oceny charakteru prawnego objętego skargą pisma Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 17.04.2025 r. Sąd uznał, że pismo to, zawierające stanowisko organu administracji (zarządcy drogi) o odmowie wyrażenia spółce zgody (zezwolenia) na wjazd na daną drogę pojazdów o masie większej niż przewidziana dla tej drogi – stanowi akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."). Akt o którym mowa w tym przepisie spełnia następujące przesłanki:

a) nie ma charakteru decyzji lub postanowienia;

b) jest podejmowany w sprawie indywidualnej i kierowany jest do konkretnego podmiotu;

c) ma charakter publicznoprawny oraz

d) dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31).

Ostatnia z przywołanych przesłanek oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 7.07.2022 r. (sygn. akt II GZ 494/21) wyraził trafny pogląd, że pismo o odmowie wyrażenia zgody na wjazd pojazdami o masie większej niż przewidziana dla danej drogi - bez wątpienia ma charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Wpływa ono bowiem na prawa i obowiązki adresata (skarżącej), stanowiąc władczą konkretyzację materialnego prawa administracyjnego polegającą na odmowie przyznania wnioskodawcy określonego uprawnienia. Podkreślić przy tym trzeba, że akt o odmowie wyrażenia zgody na przejazd pojazdami o tonażu wyższym niż wynikający ze znaków drogowych B-5 lub B-18, oparty jest na uznaniu administracyjnym. W literaturze przyjmuje się, że w przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego organ podejmuje rozstrzygnięcie nie tylko na podstawie ustawy, ale także z uwzględnieniem zasady celowości i sprawiedliwości oraz szczególnych cechy stanu faktycznego (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 409). W orzecznictwie sądów administracyjnych zostały wypracowane reguły dotyczących kontroli aktu uznaniowego. Sądowa kontrola takiego aktu obejmuje prawidłowość samego procesu decyzyjnego organu, czy nie jest on dowolny, czy prawidłowo ustalono stan faktyczny, czy uzasadnienie rozstrzygnięcia jest przekonujące (por. np. wyrok NSA z 3.09.2024 r., sygn. akt III OSK 2424/23). Nieodzowna jest przy tym także ocena zgodności uznania administracyjnego z ogólnymi zasadami prawa oraz Konstytucją RP. W tym aspekcie szczególnie podkreśla się znaczenie kontroli zgodności rozstrzygnięć uznaniowych z art. 7, 8, 11, 15, 107 k.p.a. oraz z konstytucyjną zasadą równości podmiotów wobec prawa (zob. wyrok WSA w Krakowie z 11.02.2022 r., III SA/Kr 824/21).

W kontekście sądowoadmistracyjnej kontroli aktów uznaniowych kluczowe znaczenie przypisać należy sporządzonemu przez organ administracji uzasadnieniu takiego aktu. Uzasadnienie aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa winno spełniać rolę informacyjną, edukacyjno-perswazyjną w stosunku do ich adresatów i umożliwiać kontrolę ich poprawności. Jak wskazuje się w orzecznictwie, obowiązek uzasadniania aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) wynika właśnie m.in. z kompetencji sądów administracyjnych, które - sprawując kontrolę takich aktów muszą znać motywy, jakimi kierował się organ wydając określony akt lub podejmując czynność. Z tego względu motywy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia (w niniejszej sprawie odmowy wydania skarżącej oczekiwanego zezwolenia na przejazd jego pojazdów drogą o ograniczonym tonażu) powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Istotne jest również, że na tej podstawie sąd administracyjny może skontrolować, czy podjęty akt nie ma charakteru dowolnego i mieści się w granicach swobodnego uznania (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 lipca 2021 r., III SA/Kr 485/20, wyrok WSA w Krakowie z 7 lipca 2021 r., III SA/Kr 483/20).

7. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu treści dokumentów stanowiących przekazane Sądowi akta tej sprawy, nie uprawniały do przyjęcia, iż wydanie tego aktu poprzedziło wnikliwe postępowanie wyjaśniające w zakresie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw odmowy wydania skarżącej zezwolenia na przejazd ulicą Z. w Nowym Sączu. Treść uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazuje także na brak podstaw do przyjmowania, że wydając sporny akt organ administracji wszechstronnie rozważył i ocenił wszystkie istotne okoliczności i uwarunkowania tej sprawy, w tym sygnalizowane wyżej ogólne zasady prawa. Dokonując oceny zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta Nowego Sącza Sąd stwierdza, że:

- po pierwsze, nie przywołuje on jakiejkolwiek podstawy prawnej, w oparciu o którą został wydany. Organ zaniechał wskazania zarówno przepisu prawa powszechnie obowiązującego, jak też np. wewnętrznej procedury w oparciu o którą procedował wniosek skarżącej. Przepisy będące podstawą tego aktu nie zostały zaprezentowane nawet w odpowiedzi na skargę (por. niżej). W istocie więc, nie sposób było w ogóle zidentyfikować podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dostrzec zaś należy, iż na istnienie wewnętrznej procedury w MZD w Nowym Sączu, w oparciu o którą miał być procedowany wniosek skarżącej - naprowadza pismo organu z 18.02.2025 r. zawiadamiające o przedłużeniu terminu załatwienia tej sprawy. W piśmie tym, wskazując na skomplikowany charakter rozstrzyganego przypadku powołano się na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (...), w tym konieczność uzyskania wewnętrznych uzgodnień i opinii (por. punkt 1.3 uzasadnienia). Z powyżej przytoczonego stwierdzenia zawartego w analizowanym piśmie można zatem wnosić, iż procedowanie organu w przedmiocie wniosku skarżącej miało umocowanie w jakiejś wewnętrznej procedurze, która jednak nie została przywołana w zaskarżonym akcie. Przepisy te nie zostały udostępnione na internetowych stornach organu, ani także dołączone do akt administracyjnych sprawy. Akta te nie prezentują, zarówno postępowania wyjaśniającego, które miał prowadzić organ rozpatrując wniosek z 4.02.2025 r., jak też żadnych uzgodnień, czy opinii pozyskanych w tym postępowaniu, o których organ wspomina w piśmie z dnia 18.02.2025 r. Wobec braku możliwości zidentyfikowania wzorca kontroli (przyjętej przez organ podstawy prawnej działania), nie sposób było także zweryfikować przesłanek, które organ winien przyjmować i rozważać przy formułowaniu odmownego stanowiska w zakresie załatwienia wniosku spółki. To natomiast przyjmowany przez organ przepis determinuje zakres postępowania wyjaśniającego i koniecznych do przeprowadzenia ustaleń i dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z 3.02.2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2418/22). Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że zaskarżony akt nie poddawał się kontroli, co samoistnie świadczyło o jego wadliwości skutkującej koniecznością uchylenia;

- po drugie, z treści zaskarżonego aktu wynika, że przyczyną odmowy wydania wnioskowanego przez skarżącą zezwolenia na przejazd drogą na której wprowadzono ograniczenie tonażowe – miało być nieprzystosowanie tej drogi do ruchu ciężarowego, dbałość o bezpieczeństwo mieszkańców oraz konieczność utrzymania dobrego stanu technicznego dróg publicznych w Nowym Sączu. Oceniając powyższe motywy stwierdzić jednak należy, iż organ operuje samymi, nieweryfikowalnymi ogólnikami. Prezydent Miasta Nowego Sącza nie przywołał żadnych okoliczności, faktów, danych, obliczeń, czy dowodów, które mogłyby naprowadzać na zaktualizowanie się przywołanych hasłowo zagrożeń, a przez to wykazywać brak dowolności w wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. W aktach nie ma żadnej dokumentacji mogącej obrazować okoliczności stanowiące uzasadnienie dla odmowy wydania skarżącej oczekiwanego zezwolenia. Nie wiadomo też dlaczego brak zgody na przejazd samochodów skarżącej po spornej drodze, doprowadzić by miał do zaktualizowania się zagrożeń dla bezpieczeństwa mieszkańców, czy też stanu, tej ogólnodostępnej drogi. Analizując ten aspekt sprawy dostrzec natomiast trzeba, że projekt SOR z 2024 r. (mającej zastępować wcześniejszą organizację ruchu na spornej drodze, w tym jak się wydaje wprowadzoną nakazem wynikającym z zarządzenia Wojewody Małopolskiego z 21.10.2020 r.– por. wyrok WSA w Krakowie z 7.07.2021 r., sygn. akt III SA/Kr 4/21) – w opisie technicznym (por. punkt 1.2.a części historycznej uzasadnienia) wprost wskazuje, iż na ul. Z. "występuje mały ruch kołowy i mały ruch pieszy związany głównie z pobliską zabudową jednorodzinną oraz obiektami usługowymi". Skoro ruch kołowy i pieszych na przedmiotowej ulicy został, na etapie wprowadzania SOR z 2024 r., oceniony jako "mały", to nie sposób w takiej specyfice ruchu doszukać się usprawiedliwienia dla zagrożeń bezpieczeństwa tego ruchy w przypadku udzielenia spółce zgody na przejazd dodatkowych samochodów ciężarowych tą drogą. Nadto, organ odmawiając skarżącej wyrażenia zgody na przejazd drogą, sam jest wysoce niekonsekwentny, skoro przyjęta SOR – uprawnia do wjazdu na ulicę Z. pojazdy ciężarowe mieszkańców (powyżej 3,5 tony) – w nieograniczonej ilości. Nie jest więc jasne, dlaczego pojazdy spółki mają generować niebezpieczeństwo dla pieszych, podczas gdy stanu takiego organ nie przypisuje pojazdom należącym do mieszkańców. W tym miejscu podkreślić trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie nie była SOR wprowadzona w 2024 r., lecz indywidualny akt kierowany do spółki o odmowie wjazdu jej pojazdów na ulicę – na której SOR wprowadziła ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych. Niemniej jednak ocena tego aktu nie może – wg Sądu – całkowicie abstrahować od przyjętych uregulowań (SOR), w szczególności jeśli przyjmować, że w ramach uznaniowego aktu odmownego organ winien wyważyć różne wartości podlegające ochronie normatywnej i konstytucyjnej (np. swobodę działalności gospodarczej, swobodę poruszania się po drogach publicznych, równość podmiotów wobec prawa, itp.). Z kontrolowanego natomiast aktu nie sposób zidentyfikować powodów dla których ochrona ul. Z. oraz jej pieszych użytkowników ma odbywać się poprzez wprowadzenie ograniczeń w korzystaniu z drogi wyłącznie przez określonych jej użytkowników (skarżącą), z pominięciem pojazdów ciężarowych należących do mieszkańców. Motywy przemawiające za zasadnością takiego zróżnicowania, choć winny zostać zaprezentowane w wydanym akcie, zostały w nim całkowicie pominięte;

- po trzecie, udzielona odpowiedź na skargę zasadniczo prezentuje argumentację mającą przemawiać za zasadnością samego wprowadzenia SOR w 2024 r. Tymczasem przedmiotem tej sprawy był wniosek spółki (por. punkt 1.1. uzasadnienia) mający obejmować odstępstwo od reguły wynikającej z SOR. W tym natomiast zakresie, odpowiedź na skargę nie prezentuje miarodajnej argumentacji. Nadto podkreślić trzeba, że choć w odpowiedzi na skargę organ naprowadzał na pewne parametry spornej drogi, które mogłyby rzutować na zasadność rozstrzygnięcia, to jednak - odpowiedź na skargę nie może zastępować motywacji, która była podstawą dla wydania zaskarżonego aktu. Inaczej mówiąc, wad wydanego aktu, nie może sanować późniejsza aktywność procesowa organu administracji dokonywana w formie odpowiedzi na skargę. Jak już natomiast wskazano, uzasadnienie aktu, o którym mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a., winno prezentować jasne motywy odmowy wyrażenia zgody na przejazd pojazdów skarżącej po przedmiotowej drodze (ulicy), oparte na wszechstronnym ustaleniu stanu faktycznego i wnikliwym wyważeniu wartości wynikających także z zasad prawa ujętych w szeregu przepisach, w tym konstytucyjnych. Takiej cechy nie sposób było doszukać się w kontrolowanym piśmie Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 17.04.2025 r. i towarzyszących jego wydaniu aktach administracyjnych sprawy – w oparciu o które Sąd wydaje wyrok (por. art. 133 par. 1 p.p.s.a.).

8. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżony akt. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 146 par. 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt.

9. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Stosownie do tych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje także wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika skarżącej, jak też koszt jego dojazdu do sądu. Na sumę kosztów składało się wynagrodzenie adwokata (pełnomocnika skarżącej) ustalone na zasadzie par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2023 r., poz. 1964) - 480 zł, koszt dojazdu do sądu (kilometrówka k. 49 – 324,3 zł), jak też opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).