II SA/Rz 767/04
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. K. do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest "rozstrzygnięcie" Komisji Odwoławczej Fundacji "A." z dn. [...].04.2002r. sygn. [...] w przedmiocie klasyfikacji wniosku o przyznanie świadczeń pieniężnych ze środków niemieckiej Fundacji "B.". Skarżący zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, naruszenie przepisów postępowania weryfikacyjnego oraz rażące naruszenie przepisów tzw. Umowy Partnerskiej. We wniosku domagano się uchylenia "zaskarżonej grupy [...] - dzieci w obozach przejściowych ([...],[...]) zawiadomienie z dn.3.01.2002r.". Skarżący kwestionuje prawidłowość przyjęcia kwalifikacji charakteru obozu, w którym przebywał w czasie okupacji hitlerowskiej, wskazując że uprzednio Fundacja zakwalifikował obóz w Z. jako obóz koncentracyjny. W odpowiedzi na skargę Fundacja "A." wniosła o jej odrzucenie wobec "niedopuszczalności drogi sądowej i administracyjnej". Odwołując się do orzecznictwa sądowego Fundacja wywodzi, że jej ostateczne rozstrzygnięcia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W dalszych wywodach wskazano na charakter świadczeń wypłacanych przez Fundację, wskazując iż postępowanie w związku z wypłatą środków przyznawanych na zasadach określonych przez stronę niemiecką, ma charakter wenątrzfundacyjny.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:
Kwestię dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej Fundacji "A." należy rozpatrzyć w świetle uregulowań ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd administracyjny sprawuje kontrolę wykonywania działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art.3 § 3 Ppsa).
W dotychczasowym orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, że orzecznictwo Fundacji "A." jest pozbawione jakiejkolwiek kontroli sądowej, w tej mierze także kontroli sądu administracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dn.31.03.1998r., III ZP 44/97, OSNAPU Nr 16/1998, poz.472, uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn.3.12.2001r. OPS 3/01, ONSA 3/2002, poz.99). Stanowiska takie były poddawane krytyce w doktrynie (por. glosa E.Łętowskiej do postanowienia NSA z dn,19.02.1999r. V SAB 7/99, OSP Nr 5/2000, poz.82 oraz glosę R.Walczaka do w/w uchwały OPS 3/01, Państwo i Prawo Nr 4/2002, s.112 i nast.). Niezależnie od tych wątpliwości odnośnie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na ostateczne orzeczenia Komisji Odwoławczej Fundacji "A." warunkiem formalnym objęcia kontrolą sądowoadministracyjną zaskarżonego aktu jest wniesienia skargi w terminie. Stosownie do art.53 § 1 Ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy jak i z treści skargi wynika niewątpliwie, że skarżącemu J. K. przedmiotowe "rozstrzygnięcie" z dn. [...].04.2002r. zostało doręczone przed dniem 21.03.2003r., skarżący prowadził po tym doręczeniu korespondencję z Fundacją, której celem była zmiana powyższego "rozstrzygnięcia’". Z tej przyczyny uznać należy, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu, a skarżący nie występował z wnioskiem o jego przywrócenie. W myśl art.87 § 1 Ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art.87 § 5 Ppsa).
Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało odrzucić na zasadzie art.58 § 1 pkt 2 Ppsa.
