Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1095/20 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1095/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta W. decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 17 i art. 20 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej jako "u.ś.r.") odmówił A. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, C. L.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta W. decyzją z [...] lipca 2020 r., znak: [...] ponownie odmówił A. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką, C. L.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w oświadczeniu z [...] czerwca 2020 r. zrezygnowała ze specjalnego zasiłku opiekuńczego pobieranego na matkę, przyznanego decyzją organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2020 r. W związku z powyższym Prezydent Miasta W. decyzją z [...] lipca 2020 r. uchylił ww. decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy. Decyzja ta stała się ostateczna [...] lipca 2020 r. Organ powołał się na art. 17 ust. 1b u.ś.r. i wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 18 lat lub 25 lat jeśli było to w trakcie nauki w szkole. Na podstawie przedłożonych orzeczeń o niepełnosprawności organ pierwszej instancji ustalił, że u osoby wymagającej opieki, niepełnosprawność nie powstała w okresie wskazanym przepisem art. 17 ust. 1b u.ś.r., ale w 77. roku życia. Zdaniem organu pierwszej instancji, okoliczność ta uniemożliwiła przyznanie wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego.

Ponadto, organ powołał się na art. 17 ust. 5 u.ś.r., który wymienia enumeratywnie przesłanki uniemożliwiające przyznanie wnioskowanego świadczenia. Organ wskazał, że z wyroku Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] marca 2016 r. sygn. akt [...] wynika, że matka wnioskodawczyni legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności od [...] stycznia 2015 r., na stałe. Powyższe dowodzi, że niepełnosprawność powstała, gdy C. L. miała 77 lat.

Skarżąca w pisemnym oświadczeniu z [...] czerwca 2020 r. zrezygnowała ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, pobieranego na matkę, przyznanego decyzją z [...] stycznia 2020 r. Orzeczenie to zostało uchylone decyzją Prezydenta Miasta W. z [...] lipca 2020 r., która stała się ostateczna [...] lipca 2020 r.

Decyzją z [...] września 2020 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekło co do istoty sprawy, przyznając A. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, C. L., od [...] lipca 2020 r. do [...] lipca 2020 r., w wysokości 1 712,00 zł, oraz od [...] sierpnia 2020 r. na stałe, w wysokości 1 830,00 zł miesięcznie.

A. S. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji poprzez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r., co spowodowało nieprzyznanie skarżącej świadczenia począwszy od dnia, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, tj. od [...] lutego 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę.

Sąd wojewódzki stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że skarżącej przyznano świadczenie pielęgnacyjne. Spełnia ona przesłanki do przyznania powyższego uprawnienia – matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, na stałe. Skarżąca nie podejmowała zatrudnienia w związku z opieką nad matką. Niekwestionowane jest również to, że sprawowała ona nad matką opiekę.

Zdaniem Sądu, w uwzględnieniu żądania skarżącej i przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego za okres gdy wpłynął wniosek do organu stoi na przeszkodzie okoliczność, że do [...] lipca 2020 r. funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja Prezydenta Miasta W. z [...] stycznia 2020 r. o przyznaniu jej specjalnego zasiłku opiekuńczego, wydana na okres od [...] stycznia 2020 r. do [...] października 2020 r. Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne skarżąca złożyła [...] lutego 2020 r., a dopiero w pisemnym oświadczeniu z [...] czerwca 2020 r. zrezygnowała z przyznanego specjalnego zasiłku. W tym momencie uruchomione zostało postępowanie w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] stycznia 2020 r. o przyznaniu skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ uprawniony do orzekania wydał, [...] lipca 2020 r., decyzję o uchyleniu przyznanego specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Sąd stwierdził, że spór w przedmiotowej sprawie osadzony został na prawidłowości zastosowania art. 24 ust. 2 u.ś.r. i dotyczy wyłącznie ustalenia początkowego terminu, od którego skarżącej powinno zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Zgodnie z tym przepisem, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Skarżąca uważa, że organ odwoławczy błędnie postąpił nie przyznając jej świadczenia od dnia, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, tj. od [...] lutego 2020 r.

Sąd wojewódzki, odnosząc się do powyższej kwestii, wyjaśnił, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, został złożony przez skarżącą [...] lutego 2020 r. W tym dniu jednak funkcjonowała, wydana [...] stycznia 2020 r., decyzja o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. W związku z tym, w lutym istniała przeszkoda w pozytywnym rozparzeniu wniosku skarżącej, z uwagi na negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Sąd wojewódzki podkreślił, że skarżąca, w styczniu 2020 r., gdy składała wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, miała wybór – mogła już wtedy wystąpić o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ art. 17 u.ś.r., dotyczący świadczenia pielęgnacyjnego, funkcjonował w obrocie prawnym, tak jak art. 27 u.ś.r., regulujący kwestie zbiegu prawa do świadczeń.

Wybór specjalnego zasiłku opiekuńczego i przyznanie tego prawa w drodze decyzji spowodowało określone skutki prawne w stosunku dla skarżącej, do których należało ograniczenie w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego w okresie nabytego uprawnienia do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Sąd wojewódzki nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze i zgodził się z argumentacją prawną organu odwoławczego.

W ocenie Sądu, w sprawie nie można pominąć ograniczenia do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wynikającego z art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Akta sprawy potwierdzają, że Prezydent Miasta W. przyznał skarżącej zasiłek dla opiekuna w związku z opieką nad niepełnosprawną matką decyzją z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], od [...] stycznia 2020 r. do [...] października 2020 r.

Prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługiwało skarżącej i nie wygasło [...] lutego 2020 r., kiedy skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta W. wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. We wniosku tym, w pkt 3, zawarto żądanie uchylenia decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Na tym etapie sprawy skarżąca nie złożyła oświadczenia o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, czy o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, w sytuacji przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Jak podkreślił Sąd, tak sformułowany wniosek nie powoduje, że decyzja przyznająca zasiłek dla opiekuna została w dacie złożenia podania usunięta z obrotu prawnego. Dopiero decyzją z [...] lipca 2020 r. Prezydent Miasta W. uchylił w całości swoją decyzję z [...] stycznia 2020 r., przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad C. L. (w związku ze złożonym przez skarżącą, [...] czerwca 2020 r., oświadczeniem o rezygnacji z tego świadczenia). Decyzja ta stała się ostateczna [...] lipca 2020 r., tj. w dniu zrzeczenia się przez skarżącą prawa do wniesienia odwołania (pisemne oświadczenie strony z [...] lipca 2020 r. złożone ze świadomością odpowiedzialności za fałszywe zeznania). Dopiero ostateczna decyzja o uchyleniu specjalnego zasiłku opiekuńczego mogła wywołać skutki w obrocie prawnym – organy przestała wiązać negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r.

Sąd zgodził się z organem, że przyznanie skarżącej świadczenia, od [...] lutego 2020 r., stanowiłoby naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. i prowadziłoby w istocie do pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, co jest wykluczone w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ratio legis regulacji zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. sprowadza się do tego, aby uniemożliwić osobom uprawnionym równoczesne pobieranie świadczeń – specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, których istotą jest rekompensata opiekunowi utraty dochodów w związku z rezygnacją z zatrudnienia na rzecz sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Przepis ten należy interpretować w taki sposób, że nie jest dopuszczalne jednoczesne przyznanie i wypłata dwóch lub więcej opisanych w nim świadczeń, natomiast stronie przysługuje prawo wyboru, z którego z nich chce skorzystać. Strona ma również prawo do zmiany zdania w tym zakresie i w tym znaczeniu ustalenie prawa do jednego z wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b świadczeń nie wyklucza, w przypadku zmiany okoliczności i spełniania określonych przepisami warunków, prawa do ubiegania się o przyznanie innego świadczenia. Warunkiem jednak jego wypłaty powinna być rezygnacja z dotychczas otrzymywanego świadczenia w dacie przyznania wnioskowanego świadczenia.

Okoliczności faktyczne i prawne w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wymusiły zastosowanie przez SKO w pierwszej kolejności ograniczenia ustawowego wynikającego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne istniała bowiem negatywna przesłanka do przyznania pomocy w żądanym zakresie, spowodowana ustalonym dla skarżącej prawem do zasiłku dla opiekuna. Ustawodawca przewidział jednak sytuację dotyczącą zbiegu tych świadczeń w art. 27 ust. 5 u.ś.r., dając stronie możliwość swobodnego wyboru jednego z nich. Nie można w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wykładnia systemowa ww. przepisów jest zatem jasna i jednoznaczna. Unormowania te mają zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, wymagającym stałej lub długotrwałej opieki. Tym samym, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym skarżąca posiadała jednocześnie prawo do zasiłku dla opiekuna, określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona, ani uchylona za ten okres. Dopiero uchylenie lub zmiana decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna na dany okres, w przepisanym trybie, pozwala na przyznanie w miejsce poprzednio pobieranego świadczenia – świadczenia nowowybranego.

Ograniczenie ustawowe do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. należy stosować w pierwszeństwie przed warunkami określonymi w art. 24 ust. 2 u.ś.r., mającymi zastosowanie tylko w sytuacji stwierdzenia spełnienia w miesiącu złożenia wniosku wszystkich przesłanek pozytywnych i braku występowania przesłanek negatywnych do uwzględnienia wniosku. Skoro nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji na przyszłość, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji. Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest więc determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego, zbieżnego uprawnienia. Z powyższego wynika więc, że dopiero zniesienie w formie prawnej negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. daje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. S., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 u.ś.r. przez błędną ich wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że wyłączona jest możliwość przyznania prawa do wybranego przez stronę, korzystniejszego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, począwszy od daty złożenia wniosku, w sytuacji zbiegu praw do ww. świadczenia oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego i jednoczesnej rezygnacji, z dniem złożenia wniosku, z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, w sytuacji braku uchylenia decyzji przyznającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, podczas gdy wykładnia celowościowa ww. przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego.

Na podstawie przywołanego zarzutu, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] września 2020 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] lipca 2020 r., nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu "w Poznaniu" oraz o przyznanie jej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Skarżąca kasacyjnie wniosła też o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 27 ust. 5 i 24 ust. 2 u.ś.r. okazał się niezasadny.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z kolei art. 27 ust. 5 ww. ustawy wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, osoba uprawniona do pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i pobierająca ten zasiłek nie może mieć jednocześnie przyznanego prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Bez wątpienia, zgodnie z przywołanym wcześniej art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeśli jednak nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń (a tak jest w przypadku np. specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego), to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, w prawem przewidzianej procedurze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 209/21, LEX nr 3 194 799).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca kasacyjnie, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] stycznia 2020 r., pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, C. L. W dniu [...] lutego 2020 r. skarżąca kasacyjnie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oraz wniosła o uchylenie ww. decyzji z dniem wydania decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z [...] lipca 2020 r., w związku ze złożonym przez skarżącą, [...] czerwca 2020 r., oświadczeniem o rezygnacji z tego świadczenia, Prezydent Miasta W, na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r., uchylił w całości decyzję z [...] stycznia 2020 r. Orzeczenie to, w szczególności w zakresie daty, od jakiej uchylono decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy, stało się ostateczne [...] lipca 2020 r. i pozostaje w obrocie prawnym.

W związku z tym, skoro do [...] lipca 2020 r. funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja z [...] stycznia 2020 r., przyznająca A. S. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem przez nią opieki nad matką, to nie było prawnie możliwe wydanie, w czasie obowiązywania tej decyzji, innej decyzji, która na ten sam okres przyznawałaby skarżącej konkurencyjne świadczenie. Podkreślić należy, że skarżąca w piśmie z [...] lipca 2020 r. zrzekła się prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji.

Reasumując, ponieważ zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo m.in. do specjalnego zasiłku opiekuńczego (jak skarżąca kasacyjnie w niniejszej sprawie), to dopiero gdy z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja przyznająca ten zasiłek ([...] lipca 2020 r.), wniosek skarżącej kasacyjnie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego był kompletny w tym znaczeniu, że zawierał wszelkie wymagane dokumenty oraz nie istniała negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Oznacza to więc, że lipiec 2020 r. był "miesiącem, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami", o którym mowa w art. 24 ust. 2 u.ś.r. i prawidłowo od tego miesiąca organ odwoławczy przyznał skarżącej kasacyjnie wnioskowane świadczenie.

Słusznie zatem stwierdził Sąd wojewódzki, że w dniu złożenia przez skarżącą kasacyjnie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne istniała negatywna przesłanka do przyznania pomocy w żądanym zakresie, wynikająca z ustalonego dla skarżącej kasacyjnie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno ze wskazanych tam świadczeń, zgodnie z jego wyborem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wykładnia systemowa ww. przepisów jest zatem jasna i jednoznaczna w treści, a unormowania te mają zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.