Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 6 listopada 2023 r. nr SKO.4121.20.2733.2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami – skargę oddala –

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 6 listopada 2023 r. nr SKO.4121.20.2733.2023, w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Decyzją z [...] kwietnia 2023 r. Starosta Powiatu [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji"), skierował PG (dalej: "Skarżącego") na badania lekarskie, w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczeniem lekarskim z [...] maja 2023 r. nr [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] stwierdził u Skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami kategorii AM,A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

Decyzją z [...] października 2023 r. nr [...] Starosta cofnął Skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B, dokument nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z 6 listopada 2023 r. nr SKO.4121.20.2733.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organy podniosły, że orzeczeniem lekarskim z [...] maja 2023 r. stwierdzono u Skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Z pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z [...] sierpnia 2023 r. wynika, że Skarżący nie wniósł odwołalnie od ww. orzeczenia lekarskiego. Okoliczność ta obligowała zatem do wydania decyzji o cofnięciu Skarżącemu posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm.) – dalej: "u.k.p.". Jednocześnie organy podkreśliły, że decyzja o cofnięciu uprawnień w związku ze stwierdzonymi przeciwskazaniami zdrowotnymi do kierowania pojazdami ma charakter związany i nie zależy od uznania organów. Przesłanką do jej wydania jest bowiem wyłącznie istnienie przeciwskazań zdrowotnych stwierdzone orzeczeniem lekarskim, które nie podlega weryfikacji przez organy administracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, PG wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "K.p.a.", poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący podniósł, że nie został pouczony o prawie do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego. Niezależnie od powyższego, znaczny upływ czasu od wykonania badań, stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, wyklucza możliwość przyjęcia za wiarygodny materiał dowodowy w sprawie. Zdaniem Skarżącego, istnieje konieczność przeprowadzenia ponownych badań lekarskich przez zespół biegłych lekarzy, posiadających stosowne uprawnienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została oddalona w całości, bowiem nie okazała się zasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu ustalenia dokonane w sprawie przez organy są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli legalności stanowiska wyrażonego w wydanej decyzji, w tym zastosowanych przepisów prawa. Stan faktyczny sprawy został zatem ustalony zgodnie z wymogami stawianymi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy dokonały ustaleń adekwatnych do zakresu i przedmiotu postępowania wyjaśniającego determinowanego przepisami prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. Uwzględniły również specyfikę danej sprawy, która stanowi o stanie faktycznym. Ocena zgromadzonego materiału dokonana została natomiast zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierowały się organy zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane przez strony postępowania, że orzeczeniem lekarskim z [...] maja 2023 r. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] stwierdzono u Skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, orzeczenie zawierało pouczenie zarówno o prawie strony do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, jak i o sposobie wniesienia takiego żądania. Powyższe wynika wprost z treści orzeczenia znajdującego się w nadesłanych aktach administracyjnych. Jednocześnie z akt sprawy (pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z [...] sierpnia 2023 r. nr [...]) oraz treści skargi wynika, że Skarżący nie wniósł odwołania od opisanego wyżej orzeczenia lekarskiego.

Stwierdzenie orzeczeniem lekarskim istnienia po stronie Skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, obligowało Starostę do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia posiadanych przez Skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B. Stosownie bowiem do art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść przytoczonej regulacji nie budzi wątpliwości, że orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem obliguje organ do wydania decyzji cofającej posiadane przez podmiot, u którego stwierdzono przeciwwskazania, uprawnienia do kierowania pojazdami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy zatem do kategorii decyzji o charakterze związanym, czyli takich, których wydanie nakazuje przepis prawa. W takiej sytuacji organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić, gdy spełniona zostanie faktyczna przesłanka do wydania takiej decyzji.

Wymaga przy tym podkreślenia, że organy prowadzące postępowanie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi (psychologicznymi). Nie posiadają one ani uprawnień, ani wiedzy specjalistycznej by w jakikolwiek sposób weryfikować ustalenia wynikające z orzeczeń lekarskich. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie podlegają weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Ponadto, w kontekście zarzutów skargi, brak jest także podstaw, aby kwestionować legalność wydanych decyzji w związku ze "znacznym upływem czasu" od dnia wydania orzeczenia lekarskiego. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji opiera się na badaniu zgodności rozstrzygnięcia z prawem na dzień wydania decyzji przez organ administracji. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw parnych do przyjęcia, że decyzję o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami są wadliwe i zachodzi konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich.

Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.