Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 126/26 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach z dnia 8 grudnia 2025 r., nr ND.43.1.2025 w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu złożenia rozprawy doktorskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, postanowieniem z 27 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 126/26 odrzucił skargę A. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach z 8 grudnia 2025 r., nr ND.43.1.2025 w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu złożenia rozprawy doktorskiej z uwagi na fakt wniesienia skargi po upływie terminu oraz zwrócił skarżącej wpis sądowy od skargi.

W zażaleniu z 19 maja 2026 r. skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach. Zarzucono naruszenie:

‒ art. 112 K.p.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, pomimo że opóźnienie to było wyłącznym skutkiem błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu administracji publicznej;

‒ art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez pozbawienie skarżącej prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy przez niezależny sąd administracyjny, w sytuacji gdy niedochowanie terminu wynikało wyłącznie z błędu organu administracji, nie zaś z zaniechania strony;

‒ art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do organów państwa (zasady lojalności państwa wobec obywatela), w sytuacji, gdy skarżąca w dobrej wierze zastosowała się do treści oficjalnych pouczeń zamieszczanych w decyzjach administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 w z zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie – za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Trafnie zauważył Sąd I instancji, że decyzja Rektora została doręczona skarżącej 23 grudnia 2025 r., a więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 22 stycznia 2026 r. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym 23 stycznia 2026 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. WSA w Gliwicach słusznie zatem odrzucił skargę. Tym samym zarzut naruszenia art. 53 § 1 P.p.s.a. zależy uznać za nieusprawiedliwiony.

W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Nawet sposób ukształtowania postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia, do których można zaliczyć m.in.: terminy procesowe i materialne. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącą, że Sąd I instancji naruszył art. 45 Konstytucji. Ponadto przestrzeganie przez sądy administracyjne przepisów proceduralnych nie stanowi naruszenia zasad określonych w art. 2 Konstytucji.

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.