Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Bartosz Barczyk po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Świętokrzyskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 317/19 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w O. na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Stowarzyszenia [...] w O. na rzecz Zarządu Województwa Świętokrzyskiego kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: WSA) wyrokiem z 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 317/19, w wyniku rozpoznania skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: Stowarzyszenie) na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego (dalej: Zarząd) z [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględniania protestu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd i zasądził od Zarządu na rzecz Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania.

Przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, że pismem z [...] r. poinformowano Stowarzyszenie, że projekt złożony w ramach naboru do Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020 Działania 8.3 "Zwiększenie dostępu do wysokiej jakości edukacji przedszkolnej oraz kształcenia podstawowego, gimnazjalnego i ponadgimnazjalnego", jako niespełniający kryterium horyzontalnego nr 5 został odrzucony na pierwszym etapie oceny merytorycznej. Powodem odrzucenie było to, że zgodnie Regulaminem konkursu wartość wydatków poniesionych na zakup środków trwałych o wartości jednostkowej równej i wyższej niż 3.500 zł netto w ramach kosztów bezpośrednich projektu nie może przekroczyć 10% wydatków projektu. We wniosku limity kosztów trwałych i cross-financingu ogółem wynoszą 180.990 zł, co stanowi 9,83% wartości projektu ogółem. Stowarzyszenie w części VI. Szczegółowy budżet projektu nie uwzględniło zakupu kserokopiarki (pozycja 1.49) jako środka trwałego, której cena wynosi 4.700 zł. Po doliczeniu pozycji do wskazanego limitu kosztów środków trwałych i cross-financingu został przekroczony poziom 10% i wyniósł 10,08% (185.690 zł).

Zarząd nie uwzględnił protestu Stowarzyszenia, o czym poinformował pismem z [...] r.

W uzasadnieniu informacji, odnosząc się do twierdzeń Stowarzyszenia o omyłkowym oznaczeniu w pozycji 1.12 wydatku jako cross-financingu, Zarząd stwierdził, że protest nie może służyć uzupełnianiu treści wniosku, a informacje w nim zawarte nie mogą być uwzględniane, ponieważ na etapie oceny nie były znane Komisji Oceny Projektów (KOP). Ponadto wyjaśnił, że w wyniku rozeznania dostępnych na rynku kabin nie znaleziono oferty, która odpowiadałaby opisowi wnioskodawcy, tj. kabiny przenośnej, nie przytwierdzanej do ściany czy podłoża, a więc klasyfikowanej inaczej niż cross-financing. Przedmiot o takich gabarytach i funkcji musi odpowiadać warunkom bezpieczeństwa, dlatego logicznym jest jego stabilne przytwierdzenie, aby nie stwarzał zagrożenia dla użytkowników. Oceniający słusznie uznali, że poz. 1.12 stanowi cross-financing, a sam wnioskodawca dokonał stosownego zaznaczenia check-boxu.

Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił skargę Stowarzyszenia, ponieważ przy ocenie kryterium horyzontalnego nr 5 zaistniały uchybienia, które wywarły wpływ na ocenę projektu, a w konsekwencji mogły mieć znaczenie dla jej wyniku.

WSA wskazał, że zgodnie z definicją kryterium horyzontalnego nr 5 ocenie podlega zgodność projektu z ww. Programem (w tym zgodność z typem/ami projektu/ów realizowanym/i w ramach danego Działania/Poddziałania, grupą docelową (ostatecznymi odbiorcami wsparcia) w ramach danego Działania/Poddziałania, poziomem wkładu własnego w ramach danego Działania/ Poddziałania, cross-financingu, środków trwałych dla danego Działania/ Poddziałania). Spełnienie kryterium będzie weryfikowane na podstawie treści wniosku o dofinansowanie projektu.

Z opisu znaczenia ww. kryterium wynika, że ocena jego spełnienia polega na przypisaniu mu wartości logicznej tak/nie/do negocjacji. Spełnienie kryterium jest konieczne do przyznania dofinansowania i skierowania projektu do II etapu oceny merytorycznej. Projekty niespełniające danego kryterium są odrzucane na I etapie oceny merytorycznej. W zakresie: grup docelowych (ostatecznych odbiorców wsparcia) w ramach danego Działania/Poddziałania, minimalnego poziomu wkładu własnego w ramach danego Działania/Poddziałania, poziomu cross-financingu oraz środków trwałych dla danego Działania/Poddziałania), ocena spełnienia polega na przypisaniu wartości logicznej "tak" lub "nie", co oznacza, że wnioskodawca musi wykazać wysokość wkładu własnego, cross-financingu oraz środków trwałych zgodnie z poziomami wskazanymi w regulaminie konkursu. Jeżeli wartość procentowa cross-financingu i/lub środków trwałych przekracza dopuszczalny limit, a w przypadku wkładu własnego nie osiąga minimalnego poziomu, wniosek jest odrzucany na etapie oceny merytorycznej bez możliwości poprawy.

WSA wskazał, że w zakresie limitu poziomu wydatków, wartość wydatków w ramach cross-financingu nie może stanowić więcej niż 10% finansowania unijnego każdej osi priorytetowej PO, przy czym limit wydatków w ramach cross-financingu na poziomie projektu, grupy projektów lub działania/poddziałania określa IZ PO w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych RPOWŚ na lata 2014-2020 (SZOOP) (pkt 6.8.3, str. 75). Zgodnie z punktem 16 (str. 228) SZOOP w ramach poddziałania 8.3.1. maksymalna wartość zakupionych środków trwałych o wartości jednostkowej równej i wyższej niż 3.500 zł netto (w ramach kosztów bezpośrednich) i cross-financingu nie może przekroczyć 10% wydatków kwalifikowalnych projektu.

W punkcie 6.1.8 Regulaminu konkursu, wyjaśniono, że cross-financing w ramach projektów współfinansowanych z EFS może dotyczyć wyłącznie takich kategorii wydatków, bez których realizacja projektu nie byłaby możliwa, w szczególności w związku z zapewnieniem realizacji zasady równości szans, a zwłaszcza potrzeb osób z niepełnosprawnościami. W ramach konkursu, cross-financing może dotyczyć wyłącznie: a) zakupu nieruchomości; b) zakupu infrastruktury, przy czym przez infrastrukturę rozumie się elementy nieprzenośne, na stałe przytwierdzone do nieruchomości, np. wykonanie podjazdu do budynku, zainstalowanie windy w budynku; c) dostosowania lub adaptacji (prace remontowo-wykończeniowe) budynków i pomieszczeń. Natomiast wydatki przeznaczone na pozyskanie środków trwałych są kwalifikowalne na zasadach określonych w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków. W ramach konkursu wartość wydatków poniesionych na zakup środków trwałych o wartości jednostkowej równej i wyższej niż 3.500 zł netto w ramach kosztów bezpośrednich projektu nie może przekroczyć 10% wydatków projektu.

W ramach kryterium horyzontalnego nr 5 badaniu podlegała m.in. zgodność projektu z RPOWŚ oraz SZOOP co do zakresu i poziomu cross-financingu i środków trwałych dla danego poddziałania. Niespełnienie tego warunku w sprawie było przekroczenie limitu 10 % wydatków, po doliczeniu do puli tych wydatków 4.700 zł na zakup kserokopiarki, która jest środkiem trwałym. Strona we wniosku strona błędnie nie zaznaczyła przy pkt 1.49 części VI szczegółowy budżet projektu, że wydatek ten obejmuje środek trwały. Natomiast Stowarzyszenie podnosiło omyłkowe zaliczenie do cross-financingu wydatku dotyczącego wolnostojących kabinek łazienkowych z pkt 1.12 szczegółowego budżetu projektu, co przełożyło się na poziom cross-financingu i środków trwałych projektu.

Zdaniem WSA dokonana przez organ ocena spornego kryterium, została przeprowadzona z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. poz. 1146 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) i należy ją uznać za dowolną. WSA wskazał, że na Instytucji Zarządzającej spoczywa obowiązek rozważenia wszelkich wskazanych we wniosku okoliczności, w zestawieniu z danymi definicji danego kryterium oraz definicjami niezbędnych dla oceny pojęć, która to powinność jest skorelowana z obowiązkiem należytego uzasadnienia zajętego stanowiska, tj. wyjaśnienia z jakich powodów projekt spełnia lub nie dane kryterium. Ocena w omawianym zakresie została natomiast dokonana bez przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia.

Organ wywodził, że sam wnioskodawca zaznaczył wydatek dotyczący kabinek (pkt 1.12) jako cross-financing. Jednak w punkcie dotyczącym uzasadnienia cross-financingu, w części VI szczegółowy budżet projektu brak jest tego wydatku, wnioskodawca nie opisał go w tym miejscu. Organ nie zauważył ani nie omówił tej rozbieżności treści wniosku, która mogłaby wskazywać na omyłkowe jego zaliczenie do wydatków cross-financingu.

Zatem – w ocenie WSA – zasada rzetelności została naruszona wskutek pobieżnej, niejasnej i nieprecyzyjnej oceny projektu w zakresie spełnienia kryterium horyzontalnego nr 5, co do zakresu i poziomu cross-financingu i środków trwałych. Tymczasem, co wynika wprost z treści definicji spornego kryterium, jego spełnienie powinno być weryfikowane na podstawie treści wniosku o dofinansowanie projektu. Nie ma przy tym wątpliwości, że należy mieć na względzie pełną treść wniosku.

WSA dodał, że skoro oceniający badają zachowanie limitu wydatków winni przeanalizować w kontekście wypełnienia definicji kryterium i zawartej w regulaminie definicji cross-financingu wszystkie wydatki (w tym te zaliczone do cross-financingu przez wnioskodawcę). Dopiero tak pogłębiona analiza i jej wyniki dadzą miarodajną odpowiedź w zakresie spełnienia bądź nie tego kryterium horyzontalnego. Nierzetelne w tym kontekście jest dodatkowe zaliczenie wydatku nie ujętego przez stronę jako środek trwały, przy jednoczesnym podkreślaniu woli wnioskodawcy co do kwalifikacji pozostałych wydatków i unikanie w ten sposób weryfikacji prawidłowości stanowiska strony. Skoro oceniający zauważając błąd wnioskodawcy doliczają wydatek dotyczący kserokopiarki, powinni także przeanalizować poprawność zaliczenia dalszych wydatków, w nawiązaniu do definicji cross-financingu. Dopiero tak przeprowadzona analiza i jej wyniki pozwolą zająć jednoznaczne stanowisko co do spełnienia bądź niespornego kryterium. Przy czym weryfikacji w tym zakresie nie można postrzegać jako uzupełnienia czy modyfikacji wniosku, gdyż sposób przyporządkowania i wartość wydatków cross-financingu i środków trwałych była znana KOP na etapie oceny.

W konsekwencji WSA nie podzielił stanowiska Zarządu uznając je jako przedwczesne. Ocena kryterium nr 5 została bowiem dokonana bez kompleksowego odniesienia się do treści wniosku, co czyni ją wybiórczą i dowolną. Sytuacja taka uzasadnia stwierdzenie, że wynik oceny w zakresie kryterium nr 5 został ustalony z naruszeniem, określonej w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasady rzetelności.

Skargę kasacyjną wniósł Zarząd, zaskarżając wyrok WSA w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przez WSA:

- art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej p.p.s.a.), poprzez niewłaściwą kontrolę czynności organu polegających na ocenie wniosku skarżącego o dofinansowanie projektu;

- art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, przez błędne uznanie, że przy ocenie kryterium horyzontalnego nr 5, organ ma obowiązek interpretować na korzyść skarżącego błąd popełniony przez niego we wniosku o dofinansowanie projektu. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zamiast oddalić skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, WSA zastosował art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, uwzględnił skargę oraz stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a także przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pełnego stanowiska organu i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ przytoczył orzecznictwo sądowoadministracyjne objaśniające podział obowiązków i odpowiedzialności spoczywających na wnioskodawcy i organie w toku procedury ubiegania się o dofinansowanie projektu. WSA pominął je milczeniem, orzekł odmiennie i nie wyjaśnił przyczyn swojego działania. Gdyby WSA nie dokonał tego naruszenia i wziął pod rozwagę dorobek judykatury, jego rozstrzygnięcie byłoby inne;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne określenie granic sprawy sądowoadministracyjnej. Przedmiotem kontroli winna być wyłącznie ocena projektu skarżącego. Tymczasem WSA podjął się rozważań z zakresu wcześniejszego etapu, na którym były określane reguły oceny projektów w konkursie. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przełożyło się na wyciągnięte przez WSA wnioski, a to z kolei doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku.

Z uwagi na powyższe Zarząd wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Stowarzyszenie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA.

Przypomnieć należy, że WSA uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie Zarządu oparł uzasadnienie na naruszeniu zasady rzetelności wyrażonej w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z tym przepisem – właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcy równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Nie jest w sprawie kwestionowany właściwy pogląd WSA, że zasada rzetelności związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danej trybie regułami oraz powinnością wszechstronnego uzasadnienia wyroku.

Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy istotnie ocena projektu skarżącego dokonana przez organ kryterium horyzontalnego nr 5 została dokonana w sposób rzetelny. WSA stwierdził bowiem, że oceniający badając zachowanie limitu wydatków powinni przeanalizować w kontekście wypełnienia definicji tego kryterium i zawartej w regulaminie definicji cross-financingu wszystkie wydatki (w tym te zaliczone do cross-financingu przez wnioskodawcę). Brak kompleksowego odniesienia się do treści wniosku, czyni taką ocenę wybiórczą i dowolną, a więc nierzetelną w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżący kasacyjnie Zarząd, który podnosi, że oceniający nie mają uprawnienia i obowiązku do podejmowania działań zmierzających do naprawienia błędów wnioskodawcy zawartych we wniosku. Przy czym zaznacza, że kabinki są wydatkiem stanowiącym cross-financing i nie mogły być – wbrew ocenie wnioskodawcy – potraktowane inaczej jak tego rodzaju wydatek.

Odnosząc się do tak przedstawionego pola sporu i związanego z nim zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kluczowa w sprawie jest ocena, czy kabinki łazienkowe oznaczone w sprawie jako cross-financing są tego rodzaju wydatkiem czy też nie. Wynika to z tego, że w przypadku uznania, iż kabinki są wydatkiem cross-financingu, jak stwierdza organ, rozważania w zakresie błędnego oznaczenia tego wydatku we wniosku stają się zbędne, gdyż 10% limit kosztów środków trwałych i cross-financingu zostanie przekroczony, a tym samym kryterium horyzontalne nr 5 nie może zostać spełnione. Tym bardziej, że Stowarzyszenie nie wskazywało na jakikolwiek inny błędnie zadeklarowany wydatek w ramach cross-financingu, którego wartość mogłaby ewentualnie wpłynąć na nieprzekroczenie limitu 10%. Przy czym pamiętać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 2 pkt 1a ustawy wdrożeniowej, sąd uwzględnia skargę w sytuacji, gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew stanowisku WSA, w sprawie nie doszło do oceny projektu w sposób naruszający prawo, które miało istotny wpływ na wynik tej oceny.

Tak jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej informacji do WSA, zgodnie z Regulaminem – w ramach konkursu, cross-financing może dotyczyć m.in. zakupu infrastruktury, przy czym przez infrastrukturę rozumie się elementy nieprzenośne, na stałe przytwierdzone do nieruchomości, np. wykonanie podjazdu do budynku, zainstalowanie windy w budynku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Zarządu, że kabinki łazienkowe wchodzą w zakres podanej wyżej definicji cross-financingu jako nieprzenośny element infrastruktury. Z doświadczenie życiowego jak i rozeznania rynkowego wynika, że wyposażenie łazienki w postaci kabin nie może być elementem przenośnym, skoro jest montowane w budynku edukacyjnym i musi spełniać podstawowe wymogi bezpieczeństwa. Ocena ta ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ uznanie kabinek łazienkowych za wydatek cross-financingu powoduje przekroczenie 10% limit kosztów środków trwałych i cross-financingu, a tym samym kryterium horyzontalne nr 5 nie zostanie spełnione. Podkreślić należy, że w tym zakresie ocena Zarządu została prawidłowo uzasadniona w zaskarżonym piśmie i to w istocie przesądza wynik sprawy.

Oceniając jednak dalsze zarzuty skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela twierdzenia Zarządu, że o tym co wnioskodawca zalicza do wydatków cross-financingu decyduje deklaracja składana w część VI. Szczegółowy budżet projektu (str. 25 i nast.), która następuje poprzez zaznaczenie odpowiedniego pola (check-box). Natomiast, wbrew ocenie WSA, uzasadnienie cross-financingu zamieszczone na str. 37 wniosku o dofinansowanie (pole l.p. 3), służy jedynie uzasadnieniu, dlaczego wydatki oznaczone wcześniej jako cross-financing są niezbędne dla realizacji projektu. Tak więc brak wzmianki o danym wydatku w polu l.p. 3 nie podważa oświadczenia z pola check-box, a świadczy tylko o niewypełnieniu przez wnioskodawcę obowiązku uzasadnienia jego celowości.

Ponadto trafnie skarżący kasacyjnie Zarząd podnosi, czego WSA nie dostrzegł, że gdyby wnioskodawca rzeczywiście od początku uznawał, że kabinki nie stanowią cross-financingu, powinien był uzasadnić celowość ich zakupu w polu o nazwie "dodatkowe uzasadnienie wydatków wykazanych w szczegółowym budżecie", rozpoczynającym się od str. 38 wniosku o dofinansowanie. Jednak również w tym miejscu Stowarzyszenie nie uzasadniło celowości poniesienia wydatku na kabinki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, że skarżący kasacyjnie Zarząd trafnie powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę i brak jest podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2017 r. II GSK 60/17, z 3 sierpnia 2016 r. II GSK 2884/16 oraz z 9 maja 2019 r. I GSK 543/19). Oznacza to, że organ dokonując oceny wniosku, nawet w przypadku gdyby miał wątpliwości, że oświadczenie skarżącego co do kabinek jest prawidłowe, nie miał obowiązku z urzędu podejmować działań zmierzających do naprawienia błędu wnioskodawcy. Tymczasem WSA tego zażądał od organu, nie dostrzegając, że w ten sposób czyni go rzecznikiem Stowarzyszenia kosztem innych wnioskodawców startujących w konkursie. Idąc za rozumowaniem i wskazaniami WSA, organ musiałby zastosować do skarżącego metodologię korzystniejszą niż w przypadku pozostałych uczestników konkursu, co oznaczałoby naruszenie zasady bezstronności z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa także, że na etapie złożenia protestu i podniesienia w nim argumentu, iż we wniosku błędnie oznaczono kabinki jako cross-financing, organ odniósł się do tego zarzutu i wyjaśnił, dlaczego uważa inaczej. Tak więc to etap protestu służy do ewentualnego wyjaśnienia nieścisłości wniosku o dofinansowanie w przypadku ich podniesienia przez stronę. Nie mogę tego czynić zaś oceniający projekt, którzy przy równoległej i oddzielnej ocenie projektu, opierają się na oświadczeniach wnioskodawcy złożonych we wniosku o dofinansowanie.

Reasumując tę część zarzutów skargi kasacyjnej, należy zgodzić się z kasatorem, że – wbrew stanowisku WSA – ocena projektu została przeprowadzona w sposób rzetelny, a jej uzasadnienie zostało sporządzone w sposób zrozumiały oraz zgodny z ustanowionymi w ramach konkursu regułami, wyraźnie wskazano przyczyny negatywnej oceny, wymieniono uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Wobec czego WSA nieprawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, że WSA naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. nakładający obowiązek rozstrzygania w granicach danej sprawy. Bowiem przedmiotem rozstrzygania w tym postępowaniu była wyłącznie ocena projektu Stowarzyszenia, które określa granice sprawy w rozumieniu tego przepisu. Tymczasem WSA nie skupił się na meritum sprawy, jakim była ocena, czy zadeklarowane kabinki łazienkowe w ramach cross-financingu stanowią taki wydatek, lecz poczynił generalne rozważania dotyczące sposobu oceny projektów. Tymczasem, tak jak zaznaczono na wstępie motywów niniejszego uzasadnienia, kwestia ta miała rozstrzygające znaczenie dla wyniku sprawy.

Za niezasadny natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczący sposobu uzasadnienia wyroku.

Podkreślenia wymaga, że naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź też nie odnosi się do zarzutów skargi, które stanowią kluczowe elementy rozpoznawanej sprawy. Przy czym zarzutem naruszenia tego przepisu nie może być skutecznie kwestionowana prawidłowość kontroli zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że choć WSA błędnie uzasadnił zaskarżony wyrok stwierdzając w sprawie naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej a także nie odnosząc się do wszystkich argumentów organu, nie oznacza to jeszcze, że naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Treść bowiem uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwalała na sformułowanie merytorycznych zarzutów skargi kasacyjnej, a następnie poddania tego wyroku kontroli instancyjnej.

Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew ocenie WSA, organ przeprowadził wybór projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zapewniając wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Uzasadnienie oceny zostało sporządzone w sposób zrozumiały i zgodny z ustanowionymi w ramach konkursu regułami, wyraźnie wskazano przyczyny negatywnej oceny. Informacje zawarte w rozstrzygnięciu organu są spójne, logiczne i w sposób wyczerpujący opisują motywy podjęcia negatywnego rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz.1804 ze zm.). Na zasądzone koszty postępowania składają się: 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz 360 zł stanowiące wynagrodzenie pełnomocnika, który brał udział w postępowaniu przed sądem I instancji.