Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania; oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. w W. jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania decyzji o zwrocie środków w związku z nałożeniem korekty finansowej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] września 2009 r. I. w W. (dalej I. lub strona skarżąca) zawarł z Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia (dalej: Centrum lub Instytucja Wdrażająca) umowę nr [...] o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "[...]".

Następnie, w wyniku przeprowadzonej kontroli procedury zawierania umów Centrum nałożyło na I. korektę finansową w wysokości 10 % faktycznych wydatków kwalifikowanych dla danego zamówienia.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. strona skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu środków w związku z nałożeniem korekty.

W dniu 21 listopada 2013 r. I. złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wydania decyzji o zwrocie środków w związku z nałożeniem korekty finansowej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że prawidłowość nałożenia korekty finansowej jest zagadnieniem wstępnym, od którego w sposób bezpośredni zależy wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji o zwrocie środków. Ponadto zaznaczono, że akt, którym nałożono korektę (pismo z dnia [...] września 2013 r.) został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Centrum odmówiło zawieszenia postępowania wyjaśniając, że opinia o nałożeniu korekty nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż dotyczy ustaleń faktycznych.

Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła do Ministra Rozwoju Regionalnego (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju) zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że pismo z dnia [...] września 2013 r. nie stanowi jednej z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Nie jest decyzją administracyjną oraz nie mieści się w kategorii innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy. Minister podkreślił, że działania Centrum zmierzające do skorygowania wydatków obarczonych nieprawidłowością nie stanowią czynności wskazanych w art. 3 p.p.s.a., gdyż mają charakter cywilnoprawny. Konsekwencją przyjęcia cywilnoprawnego charakteru działań w przedmiocie nałożenia korekty dofinansowania jest brak podstaw do uznania, iż rozpatrzenie przez sąd administracyjny skargi I. u jest zagadnieniem wstępnym, którego rozstrzygnięcie warunkuje prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków.

W skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. zarzucił naruszenie:

art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie zwrotu środków w związku z nałożeniem korekty finansowej jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, dotyczącego prawidłowości nałożenia tej korekty, przez sąd administracyjny;

art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach popierania polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 82, poz. 712 z późn.zm.) w zw. z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L. 2006.210.25) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten zawiera normę materialnego prawa administracyjnego uprawniającą do wydania decyzji administracyjnej;

- art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Strona skarżąca wskazała, że wydanie decyzji w sprawie zwrotu środków w związku z nałożeniem korekty finansowej jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, dotyczącego prawidłowości nałożenia tej korekty, przez sąd administracyjny. I. nie zgodził się też z opinią Ministra, iż stosunki łączące stronę skarżącą z Centrum w związku z podpisaniem umowy z dnia [...] września 2009 r. mają wyłącznie charakter cywilny. Gdyby tak bowiem było, to wszelkie roszczenia stron tej umowy powinny być dochodzone w trybie cywilnym, a więc przed sądami powszechnymi. Tymczasem jak wynika ze stanu faktycznego sprawy roszczenie Centrum o zwrot wypłaconego dofinansowania nie jest dochodzone w trybie cywilnym, lecz w trybie administracyjnym Ponadto tryb administracyjny, jak wynika z zawartego w dniu 22 października 2007 r. porozumienia pomiędzy Centrum a Ministrem Zdrowia, jest właściwy również, dla: odzyskiwania od beneficjentów kwot wykorzystanych przez nich niezgodnie z przeznaczeniem, naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wydatkowaniu czy pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości - § 7 ust. 4 pkt 11 porozumienia; zastosowania ulgi, o której mowa w art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 z późn.zm.) - § 7 ust. 4 pkt 12 porozumienia; dochodzenia od beneficjentów odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, w tym wydawania decyzji, o których mowa w art. 61 ustawy o finansach publicznych - § 7 ust. 4 pkt 13 porozumienia. W ocenie strony skarżącej powyższe oznacza, że wynikająca z § 21 ust. 9 zawartej umowy o dofinansowanie zasada, na którą powołuje się Minister, poddania sporów wynikających z umowy nie ma charakteru generalnego.

Następnie powołano orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, iż ustalenie i nałożenie korekt finansowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 a ustawy o zasadach popierania polityki rozwoju, następuje w odrębnym od zwrotu środków postępowaniu administracyjnym.

Podsumowując I. wskazał, że skoro prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację projektu jest skutkiem nałożenia korekty, to nie może budzić wątpliwości, że rozstrzygnięcie o tym, czy Centrum było uprawnione do nałożenia korekty i zrobiło to w sposób zgodny z prawem jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., 270) dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o zwrocie środków finansowych przeznaczonych na realizację projektu. W ocenie strony skarżącej postępowanie w sprawie wydania decyzji o zwrocie środków jest skutkiem nałożenia korekty finansowej, a kwestia prawidłowości nałożenia tej korekty stanowi zagadnienie wstępne wobec postępowania w sprawie decyzji o zwrocie środków. Zatem do czasu rozstrzygnięcia przez sąd kwestii prawidłowości nałożenia korekty, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o zwrocie środków winno być zawieszone.

W ocenie organu natomiast nałożenie korekty ma swoją podstawę w postanowieniach umowy o dofinansowanie i nie może być utożsamianie z korektą finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach popierania polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 82, poz. 712 z późn.zm.) dalej: u.z.p.p.r., dokonywaną przez odpowiednią instytucję zarządzającą. Zatem opinia Centrum informująca skarżącą o nałożeniu korekty nie może być uznana za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określonej w art. 3 p.p.s.a. Zdaniem organu korekta, o której stanowi art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., wprost odwołujący się do art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L. 2006.210.25) polega na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu i co do zasady znajduje zastosowanie w relacji państwo członkowskie - Komisja Europejska. Korekta ta jest więc konsekwencją wystąpienia nieprawidłowości, która została uprzednio zadeklarowana do Komisji Europejskiej i zwykle wiąże się z koniecznością odzyskania od beneficjenta środków nieprawidłowo wydatkowanych. W ocenie organu strona skarżąca nieprawidłowo rozciąga pojęcie korekty określonej w ww. przepisach na sytuacje, w których dochodzi do ustalenia skutkującego obniżeniem kwoty zatwierdzonej do rozliczenia w ramach wniosku o płatność, tj. wyłączenie wydatków z kwoty wydatków kwalifikowanych wskazanych do refundacji we wniosku o płatność. Minister zaznaczył, że w takiej sytuacji, zgodnie z przyjętym sposobem postępowania w Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko, nie następuje korekta dofinansowania projektu. Organ wskazał, że w przypadku stosowania tzw. taryfikatora przyjęło się używanie pojęcia korekty, która jest niczym innym, jak uznaniem części wydatków kwalifikowanych w kontrakcie za niekwalifikowane w oparciu o odpowiedni dla danego naruszenia wskaźnik taryfikatora wówczas, gdy uznanie kontraktu w całości za wydatek niekwalifikowany byłoby nieadekwatne do wagi stwierdzonego naruszenia. Czynności w tym zakresie wynikają wprost z postanowień umowy o dofinansowanie. Reasumując Minister zaznaczył, że uznanie części wydatków za niekwalifikowalne, zwane potocznie korektą finansową ma swoją podstawę w postanowieniach zawartej umowy o dofinansowanie i nie może być utożsamianie z korektą finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r.

Mając na uwadze powyższą argumentację w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że strona skarżąca realizowała projekt [...]. w ramach działania 12.2 Inwestycje w infrastrukturę ochrony zdrowia o znaczeniu ponadregionalnym priorytetu XII Bezpieczeństwo zdrowotne i poprawa efektywności systemu ochrony zdrowia Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013 na podstawie umowy o dofinansowanie [...] z dnia [...] września 2009 r. zawartej z Instytucją Wdrażającą - Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia.

Podczas kontroli przeprowadzonych przez Centrum na podstawie § 13 ust. 1 ww. umowy stwierdzone zostały nieprawidłowości (naruszenia) skutkujące nałożeniem na skarżącą korekty finansowej. Opinia w przedmiocie nałożenia korekty finansowej została wydana w dniu [...] września 2013 r. (pismo nr [...] znane sądowi z urzędu, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy o sygn. V SA/Wa 1644/14). W piśmie tym jako podstawę prawną nałożenia korekty wskazano art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L. 2006.210.25). Jednocześnie wyjaśniono, że kompetencje Instytucji Wdrażającej - Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia do ustalenia i nałożenia korekty finansowej znajdują umocowanie w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. Pismo to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a sprawa zarejestrowana pod sygnaturą V SA/Wa 2689/13. W odpowiedzi na skargę Instytucja Wdrażająca - Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia konsekwentnie wskazywało, że kompetencje do przeprowadzenia kontroli oraz ustalania i nakładania korekt finansowych wynikają z art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. Również Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę kasacyjną na postanowienie odrzucające skargę wydane w sprawie o ww. sygnaturze wskazał, że podstawę materialnoprawną do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r.

Wreszcie zauważyć należy, że w myśl art. 98 ust. 2 ww. rozporządzenia, w którym przewidziano ustalanie i nakładanie korekt finansowych, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie uwzględnia charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. W art. 2 pkt 7 rozporządzenia zdefiniowano również pojęcie "nieprawidłowości" uznając, że jest to jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Na podstawie tych przepisów można stwierdzić, że korekta finansowa dotyczy zarówno systemowych nieprawidłowości stwierdzonych w programach operacyjnych, jak i nieprawidłowości indywidualnego beneficjenta, zaistniałych podczas realizacji projektu objętego umową o dofinansowanie zawartą w ramach określonego programu operacyjnego. W zakresie dotyczącym korekt czynionych w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów – stron umowy o dofinansowanie konkretnego projektu kwestia ta została uregulowana w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. Ponadto korektę finansową można określić jako wyliczenie kwoty pomniejszenia przyznanego umownie dofinansowania, stanowiącego konsekwencję dopuszczenia się przez beneficjenta nieprawidłowości w związku z realizacją projektu objętego umową o dofinansowanie (v. uchwała NSA z 27.10.2014 r., II GPS 2/14 ).

W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że uznanie części wydatków za niekwalifikowalne ma swoją podstawę w postanowieniach zawartej umowy o dofinansowanie i nie może być utożsamianie z korektą finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r.

Jednakże przyjęcie, że podstawę materialnoprawną do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. nie oznacza, iż rozstrzygnięcie o prawidłowości nałożenia korekty stanowi zagadnienie wstępne wobec postępowania w sprawie decyzji o zwrocie środków, a ponadto winno być wydane w formie decyzji administracyjnej.

Zagadnienie dotyczące możliwości ustalenia i nałożenia korekty finansowej w drodze decyzji administracyjnej było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II GPS 2/14. Z tezy tej uchwały jednoznacznie wynika, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. W uchwale tej wyjaśniono, że w świetle ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju prawną podstawę dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej stanowi umowa zawierana pomiędzy instytucją zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą a beneficjentem pomocy. Podpisanie takiej umowy tworzy zobowiązanie cywilnoprawne. Jednakże nie wszystkie elementy tej relacji mają charakter cywilnoprawny. Ustawodawca wprowadził do tych stosunków prawnych, łączących strony umowy o dofinansowanie, elementy publicznoprawne, stanowiące dodatkowe gwarancje, zapewniające prawidłową realizację umowy. Wyposażył instytucję zarządzającą w atrybut władzy administracyjnej w postaci orzekania o zwrocie dofinansowania w drodze decyzji administracyjnej. Postanowił o tym wprost w art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. Według tego przepisu do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych. W przyjętym ustawowo modelu dofinansowania projektów dopuszczenie możliwości władczego działania jednej ze stron tej umowy ma niewątpliwie charakter wyjątkowy. W związku z tym nadanie omawianej korekcie formy decyzji administracyjnej stanowiłoby poszerzenie tego wyjątku i wymagałoby wskazania wyraźnej podstawy prawnej. Tymczasem art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. przewiduje jedynie nakładanie takich korekt, pomijając formę działania podmiotu ustalającego i nakładającego korektę. Użycie w pkt 15a określenia "ustalanie i nakładanie" korekty nie jest, wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że owo ustalenie i nałożenie powinno mieć formę decyzji administracyjnej. W cytowanej uchwale wskazano jednocześnie, że korekta i zwrot środków przyznanych umową o dofinansowanie projektu dotyczą tego samego stanu faktycznego – tych samych nieprawidłowości popełnionych przez określonego beneficjenta w związku z realizacją przez niego projektu objętego dofinansowaniem. W związku z tymi naruszeniami podmiot przyznający dofinansowanie dokonuje korekty (wylicza kwotę podlegającą "potrąceniu" z przyznanego dofinansowania) i domaga się jej zwrotu. Inaczej mówiąc – korekta ma ścisły związek z instytucją zwrotu środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów. Jednocześnie ustalenie i nałożenie korekty finansowej oraz zobowiązanie do zwrotu środków to dwie odrębne od siebie instytucje, choć ściśle ze sobą powiązane, bowiem korekta przekłada się na zwrot środków finansowych, o którym mowa w art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 z późn.zm.) dalej: u.f.p. Wynika to z podstawy faktycznej korekty, która także stanowi okoliczności faktyczne zwrotu. Jeżeli się zważy, że zwrot, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. i art. 207 ust. 1 u.f.p. dotyczy tych samych środków uznanych za nienależne z powodu tych samych naruszeń, które stwierdzono dokonując korekty, to nie byłyby do pogodzenia dwie kolejne decyzje, dotyczące tego samego przedmiotu (decyzja o nałożeniu korekty i decyzja o zwrocie). Nałożenie korekty w formie decyzji administracyjnej czyniłoby zbędnym wydanie decyzji o zwrocie tych środków, ponieważ tak rozumiana korekta w istocie zawierałaby w sobie rozstrzygnięcie o zwrocie a więc zastępowałaby decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. Decyzja administracyjna jest jednostronnym rozstrzygnięciem kształtującym prawa lub obowiązki indywidualnego podmiotu. Ustalenie i nałożenie korekty decyzją, określającą kwotę środków, które podlegają zwrotowi, oznaczałoby nałożenie na beneficjenta obowiązku zwrotu tej kwoty, podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (art. 3 w zw. z art. 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. Nr 24, poz. 151 ze zm.). W tej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby zarówno wezwanie beneficjenta przez instytucję, która zawarła umowę o dofinansowanie, do dobrowolnego zwrotu kwoty ustalonej w decyzji o korekcie (art. 207 ust. 8 u.f.p.), jak i wydanie na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. decyzji zobowiązującej do zwrotu.

W konkluzji tych rozważań NSA wskazał, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych ustalenia dotyczące korekty podjęte w toku postępowania kontrolnego nie wiążą organu orzekającego o zwrocie. Stanowią element stanu faktycznego tej sprawy. W konsekwencji korekta podlega również kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu, w ramach oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie.

Mając na uwadze powyższe raz jeszcze wskazać należy, że ustalanie i nakładanie korekt finansowych przewidziano w rozporządzeniu nr 1083/2006 (art. 98 ust. 2), do którego wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. Na podstawie ww. przepisów w niniejszej sprawie ustalona została korekta finansowa, a stanowisko organu, że ma ona jedynie podstawę w postanowieniach umowy jest nieprawidłowe.

Jednocześnie – zgodnie z poglądem wyrażonym w ww. uchwale NSA, a wbrew twierdzeniu strony skarżącej – nie było podstaw aby korekcie tej nadać formę decyzji administracyjnej, co szczegółowo wyjaśniono powyżej.

Podobnie bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że kwestia oceny prawidłowości ustalenia i nałożenia korekty finansowej stanowi zagadnienie wstępne uzasadniające zwieszenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zwrocie środków. Ustalenie i nałożenie korekty jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty dochodzonej korektą, poprzedzającym postepowanie administracyjne w tej sprawie, stanowi element stanu faktycznego tej sprawy, a kontroli sądu podlega z racji oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.