Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę

Decyzją z dnia [...] listopada 2002r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

nakazał J.C. rozbiórkę samowolnie wybudowanego

budynku gospodarczego o wymiarach 10, 40 x 5, 60 m na działce nr.54 / 1

położonej w K. przy ulicy K. W uzasadnieniu decyzji podano, iż

budynek jest murowany z gazobetonu, na zaprawie z gliny, z dachem

jednospadowym, pokryty blachą trapezową. Przylega do ściany stodoły znajdującej

się na sąsiedniej nieruchomości. Organ uznał za ustalony fakt budowy po dniu 22

maja 1998r .Potwierdzeniem tej okoliczności jest protokół z oględzin nieruchomości

sporządzony w powyższej dacie przez sędziego Sądu Rejonowego,

wskazujący , iż na działce nie było wówczas przedmiotowego budynku. Tym samym

organ uznał za niewiarygodne twierdzenia świadków powołanych przez inwestora ,

którzy wskazywali lata 80 – te jako datę wzniesienia budynku.

Przeciwko rozstrzygnięciu oponował J.C. Dowodził, iż

budynek nie jest trwałym budynkiem. Został wzniesiony ponad 20 lat temu i

praktycznie jest zadaszeniem – szopą na narzędzia rolnicze .Nie ma ona okien ani

drzwi. Jest zwykłym prowizorycznym zadaszeniem opartym na luźno stojących trzech

ścianach poprzecznych z gazobetonu bez ścian podłużnych, bez stałego połączenia

z podłożem, bez stropu, bez więżby dachowej, z blachą falistą nie przytwierdzoną na

stałe. Zaznaczył, iż właściciele stodoły do której przylega szopa nigdy nie wnosili

żadnych pretensji z tego tytułu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

stwierdził, iż argumentacja odwołującego się nie zasługuje na uwzględnienie. Podał,

iż przedmiotowa szopa stanowi tymczasowy obiekt budowlany, a jej pobudowanie

nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia , bądź też

pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Uzasadnionym jest zatem

nakazanie jej rozbiórki.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.C.

podkreślił, iż jest rolnikiem , a przedmiotowy budynek jest mu niezbędny w

gospodarstwie rolnym. Przepisy prawa budowlanego dopuszczają budowę obiektów

gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniające zabudowę zagrodową

w ramach istniejącej działki siedliskowej bez potrzeby uzyskiwania pozwolenia na

budowę. Powyższy budynek można zakwalifikować jako tymczasowy obiekt

budowlany. Jego zdaniem organy administracji dały bezkrytycznie wiarę sąsiadowi

J.K., nie podając przyczyn odrzucenia twierdzeń ludzi, którzy budowali

ten obiekt w dwóch etapach.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepisy prawa

budowlanego zezwalają na budowę bez pozwolenia na budowę parterowych

budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości

konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Budowę tak określonych budynków inwestor

winien zgłosić właściwemu organowi .Wykonany obiekt budowlany ma wymiary 10,40

x 5,60 m i przekracza dozwolona powierzchnię 35 m2, dlatego przed rozpoczęciem

robót winien posiadać pozwolenie na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Brak jest uzasadnionych powodów , aby skłonić się do wywodów skargi. Stosownie

do art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U z 2000 r

Nr. 106 poz.1126 ze zmianami ) właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę

obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez

wymaganego zezwolenia albo zgłoszenia , bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu

przez właściwy organ. Znajdujący się w aktach sprawy protokół oględzin z dnia 4

października 2002 r stwierdza, iż przedmiotowy budynek o wymiarach 10, 4 x 5,6 m

został wzniesiony z gazobetonu na zaprawie z gliny, z dachem jednospadowym ,

pokryty jest blachą trapezową . Ściany budynku posadowione są na płycie

żelbetowej. Podobny sposób określenia wykonanych robót budowlanych utwierdza w

ocenie, iż na ich wykonanie niezbędne było pozwolenie na budowę. Wybudowany

obiekt budowlany wyczerpuje bowiem dyspozycję art. 3 pkt.2 prawa budowlanego

określającego budynek jako obiekt budowlany , który jest trwale związany z gruntem

,wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada

fundamenty i dach.. Błędne jest przekonanie skarżącego , iż usprawiedliwieniem dla

braku pozwolenia na budowę może być okoliczność wykorzystywania budynku na

cele związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Istotnie art.29 pkt.1 lit.a

prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa

obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę

zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej w tym parterowych budynków

gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 , przy rozpiętości konstrukcji nie

większej niż 4,8 m. Z mocy art.30 ust.1pkt.1 powołanej ustawy budowa w

powyższym kształcie wymaga jednak zgłoszenia właściwemu organowi. Takiemu

zgłoszeniu podlegają także tymczasowe obiekty budowlane o których mowa w art.29

ust.1 pkt.5a ustawy. W świetle art.48 prawa budowlanego stanowiącego podstawę

orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego brak stosownego zgłoszenia jest

wystarczającą przesłanką do jego zastosowania Nie są słuszne także inne racje

skarżącego . Przypomnieć należy , iż Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Do organu administracji

publicznej należy ocena na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność

została udowodniona. W sprawie niniejszej nie dopatrzono się naruszenia

wynikającej z art.80 kpa reguły swobodnej oceny dowodów. Organy administracji

dokonały oceny znaczenia i wartości dowodów ujawnionych w sprawie , przyjmując

za wiarygodne informacje zawarte w protokole oględzin sądowych. Nie ma w tej

sytuacji uzasadnionych przyczyn, pozwalających na mniemanie , iż postępowanie

organów orzekających było dowolne, a tym samym skutkujące uznaniem jego

wadliwości.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 poz.1270 )

należało skargę oddalić.