Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, p. o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska /spr./, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ orzeka, że do czasu uprawomocnienia wyroku zaskarżona decyzja podlega wykonaniu

Starosta Powiatu w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r Nr 6 poz. 56) orzekł o uznaniu z dniem 24 grudnia 2001 roku R. S. za osobę bezrobotną i przyznał mu od dnia 1 stycznia 2002 roku prawo do zasiłku w wysokości 381, 40 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu stwierdzono, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji R. S. spełniał ustalone w ww. ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku. Prawo do zasiłku przysługuje pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę.

Od powyższej decyzji R. S. złożył odwołanie, w którym wystąpił z wnioskiem o wydłużenie okresu pobierania przyznanego zasiłku z 6 miesięcy do 12 miesięcy, zgodnie z korzystniejszymi warunkami z 2001 roku. W uzasadnieniu podniósł, że został poinformowany, że aby mógł skorzystać z warunków, które przyznawały prawo do pobierania zasiłku przez okres 12 miesięcy powinien był zarejestrować się o jeden dzień wcześniej (tj. w dniu 23 grudnia) , a nie jak to miało miejsce 24 grudnia. Dalej skarżący wyjaśnił, że z przyczyn obiektywnych nie było to możliwe, ponieważ, 21 grudnia 2001 roku zakończył służbę wojskową w M. i ze względu na długą podróż nie mógł zarejestrować się w tym samym dniu, natomiast dni 22 i 23 grudnia 2001 roku były dla Powiatowego Urzędu Pracy w P. dniami wolnymi od pracy stąd rejestracja była możliwa i nastąpiła dopiero w dniu 24 grudnia 2001 roku.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja w zakresie dotyczącym przyznanego statusu osoby bezrobotnej, daty nabycia prawa do zasiłku i jego wysokości jest zasadna i prawidłowa. Z uwagi natomiast na fakt, iż nie rozstrzyga kwestii okresu pobierania zasiłku przez skarżącego, dlatego też problem ten nie może być rozpatrzony w trybie odwoławczym. Stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

R. S. wniósł skargę na przedmiotową decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z treści uzasadnienie wniesionej skargi wynika, że skarżący wystąpił z odwołaniem bowiem decyzja organu I instancji bardzo lakoniczna, zawierająca właściwie tylko rozstrzygnięcie od kiedy przyznano mu zasiłek nie określała okresu na jaki został mu przyznany zasiłek. Z uwagi na fakt, iż decyzja organu odwoławczego również nie rozstrzygnęła spornej kwestii R. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego prosząc jednocześnie o rozstrzygnięcie sprawy na jego korzyść, poprzez wydłużenie okresu pobierania przyznanego mu zasiłku z 6 miesięcy do 12 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i dodatkowo wyjaśniając, że jeżeli skarżący uważał, że "niewiele wynika z decyzji" mógł w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądać uzupełnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę podniesiono również, że skarżący nie będzie pozbawiony swych praw do kwestionowania długości okresu pobierania zasiłku bowiem organ I instancji wyda decyzje o utracie prawa do zasiłku z powodu wyczerpania okresu pobierania, od której to decyzji skarżący będzie miał prawo odwołać się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia braku określenia w decyzji organu administracji I instancji okresu na jaki został skarżącemu przyznany zasiłek dla bezrobotnego. Na tle zaistniałego sporu i zarzutów skarżącego pod adresem spornej decyzji godzi się podnieść, że w świetle art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie , podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sadu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Natomiast zgodnie z § 3 tegoż artykułu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Decyzja to akt, z którego strona winna czerpać pełną , wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację w swej sytuacji prawnej – w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego.

W tym kontekście krytycznie należy ocenić decyzję organu I instancji i zgodzić się z zarzutami skarżącego, że decyzja była bardzo lakoniczna i nie zawierała wszystkich istotnych w danej sprawie informacji. W tej sytuacji w razie wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nie rozstrzygniętych w decyzji organ pierwszej instancji powinien potraktować jego treść jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia ( art. 111 § 1 kpa). Organ odwoławczy, któremu przedstawiono jednak takie odwołanie, powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony; w razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 kpa) w razie zaś oświadczenia, że chodzi o żądanie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji – umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 i 2 w związku z art. 140 kpa). Takie stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 lipca 1988 r. w sprawie sygn.akt III AZP 10/88 ( OSNC 1990/9/116).

Należy bowiem stwierdzić, że o tym, czy w sprawie został złożony wniosek o uzupełnienie decyzji o treści określonej w art. 111 § 1 kpa decyduje, nie nazwa pisma strony ani też powołanie takiej czy innej podstawy prawnej, lecz żądany przedmiot uzupełnienia.

W odniesieniu do wniosku R. S. zawartego w skardze o uznanie, że osobą bezrobotną został w okresie, w którym obowiązywały stare zasady przyznawania świadczeń na okres jednego roku oraz co za tym idzie o wydłużenie okresu pobierania przyznanego zasiłku z 6 miesięcy do 12 miesięcy, Sąd wyjaśnia, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W świetle tych przepisów do właściwości sądu administracyjnego nie należy wydawania decyzji lub innych aktów administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, lecz kontrola tych aktów pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny, na skutek zaskarżenia działania organu, nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować działanie tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o po stepowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na to, iż skarżący pouczony na rozprawie w dniu 3 marca 2004 roku o możliwości złożenia wniosku o zwrot kosztów oświadczył, że nie wnosi o zwrot kosztów postępowania, Sąd nie orzekał w przedmiocie kosztów sądowych poniesionych przez R. S.