Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Sędzia WSA Anna Moskała, Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku odwołania w sprawie odmowy podpisania umowy o dofinansowanie I. stwierdza, że ocena projektu będąca podstawą odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa D. II. zasądza od Marszałka Województwa D. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Zaskarżonym rozstrzygnięciem Marszałek Województwa D. działający w imieniu Zarządu Województwa D. jako Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. - po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy A spółki z o.o. z dnia [...] r. od odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pn. "[...]" - nie uwzględnił odwołania.

W uzasadnieniu przytoczono, że pismem Dyrektora D. Instytucji Pośredniczącej z dnia [...] r. poinformowano wnioskodawcę o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie wskazanego projektu argumentując to faktem powzięcia na etapie weryfikacji wątpliwości, czy tenże projekt wraz z innym projektem pn. "[...]", złożonym do dofinansowania w ramach tego samego naboru przez B Sp. z o.o, nie stanowi jednej, niepodzielnej ekonomicznie inwestycji i czy nie zostały one sztucznie podzielone w celu uzyskania wielokrotności dofinansowania ze środków publicznych. Jak wynikało bowiem z dokumentacji zgromadzonej na etapie postępowania odwoławczego, w celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości, D. Instytucja Pośrednicząca wystąpiła w powyższym zakresie o opinię prawną do radcy prawnego DIP, oraz o ekspertyzę specjalisty z zakresu pomocy publicznej i rzeczoznawcy budowlanego. Opinia radcy prawnego DIP z dnia [...] r. wykazała, iż przepisy rozporządzenia Nr [...] zakazują jedynie dzielenia tzw. dużych projektów inwestycyjnych, co nie ma zastosowania w ramach przedmiotowych projektów, natomiast ekspertyza rzeczoznawcy budowlanego z dnia [...] r. wykazała, że obiekty powstające w ramach wymienionych projektów mogą funkcjonować niezależnie od siebie. Odmienne stanowisko zawarte zostało natomiast w ekspertyzie z dnia [...] r. przygotowanej przez specjalistę z zakresu pomocy publicznej, zgodnie z którym, działania planowane do realizacji w ramach dwóch wskazanych projektów stanowią w świetle Rozporządzenia Komisji Nr [...] jedną, niepodzielną ekonomicznie inwestycję. Z uwagi na rozbieżne opinie w przedmiotowej sprawie, D. Instytucja Pośrednicząca wystąpiła po kolejną ekspertyzę z zakresu pomocy publicznej dotyczącą powyższych projektów, która wykazała, że oba projekty stanowią jednostkowy projekt inwestycyjny, którego koszty kwalifikowane są ze sobą powiązane w sposób ekonomiczny, a tym samym doszło do podziału kosztów kwalifikowanych jednej nowej inwestycji. Mając zatem na uwadze ostatnią ekspertyzę w sprawie z dnia [...] r., potwierdzającą wątpliwości DIP oraz stanowisko wyrażone w ekspertyzie z dnia [...] r., o której mowa powyżej, Instytucja Pośrednicząca podjęła decyzję o odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pn. "[...]".

W odwołaniu wnioskodawca zarzucił D. Instytucji Pośredniczącej podjęcie decyzji w sprawie odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie z rażącym naruszeniem postanowień Wytycznych dla Wnioskodawców schemat 1.1.D.Ib RPO WD, które przewidują 4 przesłanki odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie, tj.

1. Niedostarczenie przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie dokumentów wymaganych do zawarcia umowy, lub,

2. Dostarczenie dokumentów niezgodnych z zaakceptowanym wnioskiem o dofinansowanie, lub

3. Niedokonanie wymaganych korekt lub uzupełnień dokumentów, lub

4. Uzyskanie przez DIP informacji o zaistnieniu nowych okoliczności, nieznanych w czasie procedury oceny i wyboru projektów, mogących mieć wpływ na prawidłowość realizacji projektu.

W opinii wnioskodawcy, żaden z czterech opisanych przypadków uzasadniających odstąpienie od podpisania umowy o dofinansowanie nie wystąpił w przedmiotowej sprawie, a nadto fakt istnienia powiązań pomiędzy dwoma wymienionymi projektami znany był DIP od samego początku, bowiem oba wnioski o dofinansowanie wraz z załącznikami zawierały obszerne i jednoznaczne informacje o istniejącym porozumieniu między powiązanymi kapitałowo wnioskodawcami, tj. B Sp. z o.o. i A Sp. z o.o., dotyczącym wspólnej eksploatacji obiektów.

Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego i podjętego z rażącym naruszeniem prawa odstąpienia od odmowy podpisania umowy o dofinansowanie Instytucja Zarządzająca wskazała, że zgodnie z zamkniętym katalogiem przypadków uzasadniających odstąpienie od podpisania umowy o dofinansowanie z Wnioskodawcą, które regulują zarówno Wytyczne dla wnioskodawców, właściwe dla przedmiotowego naboru, jak i zapisy Uszczegółowienia z dnia [...] r., nie zachodziły formalne aspekty odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie, bowiem wnioskodawca w terminie dostarczył wszystkie prawidłowo przygotowane dokumenty niezbędne do podpisania umowy o dofinansowanie jak również nie wykazano pojawienia się "nowych okoliczności" w sprawie, o których DIP mogła nie wiedzieć na etapie naboru, oceny i wyboru projektu. Wobec tego – jak następnie zauważono - D. Instytucja Pośrednicząca dokonała odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pn. "[...]" niezgodnie z zapisami dokumentów programowych ustanowionych przez IZ RPO WD, czyli z naruszeniem procedury obowiązującej w ramach RPO WD.

Jednakże zdaniem IZ należy mieć na uwadze fakt, że w tej sprawie aspekt proceduralny stanowi jedynie kwestię drugorzędną, bowiem kluczowe znaczenie ma aspekt merytoryczny , od którego rozstrzygnięcia tak naprawdę zależy czy wniosek o dofinansowanie mógł aplikować o dofinansowanie w ramach podschematu 1.1.Dl.b "Projekty inwestycyjne zwiększające atrakcyjność turystyczną regionu poprzez tworzenie centrów pobytowych EURO 2012". Zgodnie bowiem z zapisami ogłoszenia o naborze wniosków o dofinansowanie w ramach tego podschematu, dofinansowane mogą być jedynie takie projekty, które oprócz ogólnych warunków, dodatkowo:

1) zlokalizowane są w jednej z gmin, zgodnie z listą gmin zatwierdzoną przez Zarząd Województwa D., oraz

2) spełniają wymogi UEFA dotyczące centrów pobytowych obowiązujących podczas EURO 2012 (w zakresie realizowanego projektu).

Z załączonej dokumentacji projektowej wynika, jak następnie zauważono, że jedynie obie inwestycje rozpatrywane łącznie stanowią integralną całość spełniającą warunek określony w pkt 2, natomiast żadna z nich oddzielnie nie spełnia warunków określonych dla naboru w ramach podschematu 1.1.Dl.b., dotyczącego spełnienia wymogów UEFA dotyczących centrów pobytowych obowiązujących podczas EURO 2012 w zakresie realizowanego projektu. Warunki stawiane przez UEFA, spełnione zostaną dopiero przy łącznej realizacji obu projektów. Rozważając następnie zarzut odwołania, że żadna z ekspertyz przeprowadzonych na zlecenie DIP nie odniosła się do określenia na podstawie obowiązujących dokumentów programowych, do próby zakwalifikowania przedsięwzięć opisanych w obu wnioskach o dofinansowanie jako stanowiących jeden projekt, czy też stanowiących odrębne projekty, IZ podniosła, że przyjęcie stanowiska, że wymienione projekty stanowią dwa odrębne projekty powoduje niespełnienie kluczowego kryterium oceny formalnej projektu nr 1 Kwalifikowalność wniosku, podkryterium nr 1b "Czy projekt jest zgodny z typem projektu w ramach ogłoszonego naboru. Przyjmując zaś, że oba wnioski o dofinansowanie stanowią jeden projekt, którego wnioski o dofinansowanie rozpatrywane są łącznie, wówczas niespełnione zostanie kryterium kluczowe oceny formalnej projektu nr 3 Kwalifikowalność wniosku - "Czy projekt jest zgodny z zapisami zewnętrznej i wewnętrznej linii demarkacyjnej". Zgodnie bowiem z zapisami pkt IV ogłoszenia o naborze projektu oraz zapisami Szczegółowego Opisu Priorytetów w ramach RPO WD na lata 2007-2013, maksymalna wysokość wydatków kwalifikowanych dla projektów realizowanych w ramach podschematu 1.1.Dlb RPO WD wynosi 8 mln PLN. Z wniosku natomiast o dofinansowanie złożonego przez wnioskodawcę - A Sp. z o.o. wynika, że całkowite wydatki kwalifikowalne projektu wynoszą [...] zł, natomiast w przypadku projektu złożonego przez Wnioskodawcę - B Sp. z o.o., całkowite wydatki kwalifikowalne wynoszą [...] zł, co oznacza, że w przypadku potraktowania przedsięwzięć inwestycyjnych określonych we wnioskach o dofinansowanie jako jednego projektu, wówczas przekroczony zostałby maksymalny dopuszczalny limit 8 mln PLN całkowitych wydatków kwalifikowalnych w projekcie, powodując tym samym niespełnienie kluczowego kryterium nr 3 oceny formalnej projektu.

W ocenie IZ dla rozstrzygnięcia przedmiotowego odwołania nie ma zatem znaczenia analizowanie treści ekspertyz wydanych w przedmiotowej sprawie, gdyż zagadnienia poruszone w ekspertyzach przygotowanych na zlecenie DIP nie mają dla sprawy żadnego znaczenia. Bezsprzeczne jest bowiem, iż w wyniku dokonywania oceny formalnej wniosku o dofinansowanie nr [...] i nr [...] doszło do rażącego naruszenia prawa i norm obowiązujących w ramach RPO WD w wyniku którego wbrew literalnemu brzmieniu przepisów i dokumentów obowiązujących w systemie RPO WD, przyznano wnioskodawcy uprawnienia, które w świetle obowiązującego prawa i zasad wdrażania RPO WD były niedopuszczalne.

Na powyższe rozstrzygnięcie – w treści którego pouczono, że nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego - A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wnosząc o stwierdzenie niezgodności z prawem i uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając:

- naruszenie art. 29 ust. 4 oraz art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez zmianę zasad prowadzenia konkursu na niekorzyść wnioskodawcy, polegającą na ponownym przeprowadzeniu, po zakończeniu pierwszego etapu postępowania, w określonym zakresie oceny złożonego wniosku o dofinansowanie oraz przyjęciu wbrew "Wytycznym" że okoliczności, znane w czasie procedury oceny i wyboru projektów, mogą stanowić przedmiot kolejnej oceny (poza pierwszym etapem postępowania) oraz przesłankę odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie z wybranym wcześniej podmiotem, w sytuacji gdy D. Instytucja Pośrednicząca w trakcie oceny wniosków nie wyjaśniała ewentualnych wątpliwości w tym zakresie,

- rażące naruszenie "Wytycznych dla Wnioskodawców" w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia [...] roku, wydanymi przez Ministra Rozwoju Regionalnego schemat 1.1.Dl b RPO WD, które przewidują ściśle określone 4 przesłanki odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie, z których żadna nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie,

- naruszenie art. 60 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz. UE L210 z 31 lipca 2006, s.25 z późn. zm.) oraz art.25 pkt.1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt.1 pkt.8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( t.j. Dz.U. z 2009 r. , Nr 84, poz. 712 z późń. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie ich w niniejszej sprawie jako podstawy do ponownej merytorycznej weryfikacji projektu, podczas gdy są to przepisy o charakterze ogólnym, nie uprawniające Instytucji Zarządzającej do zmiany w trakcie konkursu zasad jego prowadzenia na niekorzyść wnioskodawcy i do ponownego przeprowadzenia w określonym zakresie dowolnej oceny złożonego wniosku o dofinansowanie projektu;

- naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji - rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania i odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie bez podstawy prawnej, w szczególności niewskazanie przepisu prawa ani postanowienia dokumentacji wdrożeniowej Podschematu 1.1 D.lb, które miałoby zostać naruszone wskutek podpisanie umów o dofinansowanie projektów, i z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 29 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez zmianę zasad prowadzenia konkursu na niekorzyść wnioskodawców, polegającą na ponownym przeprowadzeniu w określonym zakresie oceny złożonego wniosku o dofinansowanie oraz przyjęciu - wbrew "Wytycznym dla Wnioskodawców" w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 roku, wydanymi przez Ministra Rozwoju Regionalnego schemat 1.1.D l b RPO WD, które przewidują ściśle określone 4 przesłanki odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie, z których żadna nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

- wydanie rozstrzygnięcia odwołania z przez osobę do tego nieuprawnioną ewentualnie bez powołania odpowiedniego umocowania do działania w imieniu Marszałka Województwa D.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej wobec braku kognicji sądu administracyjnego lub ewentualnie o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi podniesiono, że projekt skarżącej spółki przeszedł wszystkie stadia oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania uchwałą Zarządu Województwa D. i wprawdzie informacja o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie w istocie jest negatywną informacją dla spółki , to jednak nie można przyjąć , że stanowi ona informację o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

W kwestiach merytorycznych strona przeciwna kontrargumentowała, że nie doszło do zmian zasad prowadzenia konkursu. Podkreślała rolę i funkcję, jakie pełni IZ RPO WD w systemie realizacji programu operacyjnego odwołując się do regulacji prawa krajowego i unijnego oraz wskazując na tezy orzeczeń sądów administracyjnych. W ocenie IZ jest ona zobowiązana do dokonywania weryfikacji spełnienia przez wnioskodawcę warunków konkursu. Dokonanie weryfikacji dokumentów przedłożonych przez spółkę na etapie poprzedzającym zawarcie umowy o dofinansowanie nie może być uznane za naruszające prawo unijne lub krajowe. Jeżeli zatem na tym (ostatnim) etapie Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że spółka nie spełnia warunków ustalonych dla przedmiotowego konkursu, obowiązana była do odmowy podpisania umowy o dofinansowanie projektu. W przeciwnym razie dofinansowanie w ramach konkursu otrzymałby wnioskodawca lub projekt nie spełniający kryteriów wyboru projektów - co byłoby zaprzeczeniem istoty takiego konkursu, a zarazem nierównym traktowaniem wnioskodawców i ich projektów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że dokonując oceny legalności uwzględnia ujawnione naruszenia prawa, których w skardze nie powołano.

Artykuł 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. nr 227, poz.1658 ze zm., zwanej dalej ustawą), stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c ustawy. Według art. 30c ust. 3 ustawy, w wyniku rozpatrzenia skargi sąd administracyjny może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.

W pierwszej kolejności należało rozpatrzyć zagadnienie dopuszczalności skargi w przypadku odmowy podpisania umowy o dofinansowanie, jak ma to miejsce w rozpoznawanym przypadku.

W tej materii Sąd podziela pogląd zarysowany w orzecznictwie sądów administracyjnych – na kanwie brzmienia art. 30c ust.1 i art. 30b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - że przy braku legalnego zdefiniowania pojęcia "negatywnej oceny projektu" zasadne jest przyjęcie, iż chodzi o przypadki, gdy ocena taka doprowadza do sytuacji, w której projekt nie otrzyma dofinansowania (por. postanowienie NSA z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1494/10 , wyrok NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10, Centralna Baza Orzeczeń, wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. II GSK 847/10, LEX nr 663502). Bez wątpienia odmowę podpisania, zawarcia umowy o dofinansowanie, w razie gdy instytucja zarządzająca dopatrzyła się niespełnienia pewnych wymogów formalnych czy też merytorycznej natury, należy uznać za taką "negatywną ocenę", choć skutkuje ona w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej, jaką jest rzeczona umowa. Jakkolwiek instytucja zarządzająca ma prawo także na etapie popisywania umowy do weryfikowania, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały przyznane, jednakże jeśli tego rodzaju (ponowna) weryfikacja ma charakter ocenny i jeśli jest negatywna w skutkach dla wnioskodawcy poprzez odmowę dofinansowania – winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w treści art. 30b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Inaczej ujmując – z racji celu unormowania tej ustawy, nie ma znaczenia na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia de facto negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero przed zawarciem umowy. Przyjęcie przeciwnej wykładni art. 30a ust. 1 ustawy pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych ocen. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że poszczególne programy mogą się różnić w zakresie procedur, zatem przesądzający jest rzeczywisty charakter czynności instytucji odpowiedzialnej za realizację programu. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanym przypadku bezsprzecznie dokonana ponowna weryfikacja spornego projektu ma walor takiej oceny co wynika wprost ze sformułowań zamieszczonych w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia odwołania. W tym stanie rzeczy, skarga do sądu administracyjnego na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie jest dopuszczalna.

Zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 2 ustawy skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej. Według art. 30d ust. 3 na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4.

W rozpoznawanej sprawie wymogi formalne do wniesienia skargi zostały spełnione, albowiem skarżąca spółka wniosła skargę w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, jak również załączyła wymaganą dokumentację oraz uiściła stosowny wpis sądowy.

Przystępując do rozstrzygnięcia meritum sporu należy zaznaczyć, że sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzona przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz jej przepisów wykonawczych, jak też w regionalnym programie operacyjnym (art. 20 ust. 3 i 3a ustawy tej ustawy), a nadto regulacji zawartych w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 5 pkt 11 ustawy), określonym przez instytucję zarządzającą (art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy), jak również w regulacjach wspólnotowych dotyczących w szczególności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że ocena projektu dokonana przez Instytucję Zarządzającą narusza prawo.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) zgodnie z założeniami zawartymi w art. 1 i art. 2, określa zasady prowadzenia polityki rozwoju w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Zgodnie z art. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju omawiany rozwój ma być realizowany z wykorzystaniem środków publicznych, przy czym są to środki pochodzące z budżetu państwa, z Unii Europejskiej lub z innych źródeł zagranicznych (art. 3a). Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera regulacje mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozdziału środków przeznaczonych na współfinansowanie wyżej określonego rozwoju. Stosownie do art. 26 ust. 1 omawianej ustawy, do zadań instytucji zarządzającej, w tym zarządu województwa, należy między innymi (pkt 1) wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25-78). Według powołanego przepisu unijnego - instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za (lit.a) zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji. Ponadto, zgodnie z pkt 2 ust. 1 art. 26 powołanej ustawy – do zadań instytucji zarządzającej należy przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1, a także (pkt 4) wybór - w oparciu o kryteria wyboru projektów, o których mowa w pkt 3, czyli zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący - projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego oraz (pkt 6) określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego i określenie systemu realizacji programu operacyjnego (pkt 8), przez co rozumie się zasady i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji strategii rozwoju oraz programów, obejmujące zarządzanie, monitoring, ewaluację, kontrolę i sprawozdawczość oraz sposób koordynacji działań tych instytucji; system realizacji określa również środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy w trakcie naboru projektów ( art. 5 pkt 11).

Stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy - instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Na podstawie art. 29 ust. 1 instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej, przy czym ogłoszenie zawiera informacje obejmujące również kryteria wyboru projektów ( pkt 6).

W powyższym świetle, na tle tak opisanych ustawowych zadań instytucji zarządzającej, może ona domagać się od uczestników procedur wyłaniania projektów celem ich dofinansowania – dochowania warunków określonych przez Komitet Monitorujący oraz tę instytucję, ale to także oznacza powinność przestrzegania ustalonych procedur przez samą instytucję w odniesieniu do wszystkich beneficjentów. W przeciwnym wypadku stanowiłoby to o naruszeniu przez instytucję prawa i reguł wyboru projektów do dofinansowania, tzn. naruszeniu zasad równego dostępu oraz przejrzystości reguł, rzetelności oceny.

Tymczasem, jak zasadnie wskazała strona skarżąca, w opracowanym "Szczegółowym Opisie Priorytetów Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013", zwanym Uszczegółowieniem RPO WD, w dziale 1.5.2."Procedura odwoławcza", część C "Odwołania w zakresie odmowy zawarcia umowy/porozumienia/podjęcia uchwały o dofinansowanie projektu (tryb konkursowy, systemowy oraz indywidualny)" przewidziano tylko cztery przesłanki do odmowy zawarcia umowy, a to -

- niedostarczenie przez beneficjenta w wyznaczonym terminie dokumentów wymaganych do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, w tym w wyznaczonym terminie lub niedokonanie w nich stosownych korekt lub uzupełnień,

- nieodesłanie przez beneficjenta podpisanych egzemplarzy umowy w wyznaczonym terminie lub niezgloszenie się w wyznaczonym terminie w celu zawarcia umowy,

- niewniesienie zabezpieczenia prawidłowej realizacji umowy,

- uzyskanie przez Instytucję Zarządzającą RPO WD lub Instytucję Pośredniczącą informacji o zaistnieniu nowych okoliczności, nieznanych w momencie przeprowadzenia procedury naboru, oceny i wyboru propozycji projektów/projektów, mogących mieć wpływ na prawidłowość tej procedury.

Ostatnia z wymienionych przesłanka stanowi de facto tryb quasi wznowienia postępowania. W tym kontekście, w zaskarżonym rozstrzygnięciu Instytucja Zarządzająca przyznała, oprócz tego, że żadna z wymienionych podstaw nie zaistniała, iż nie wykazano pojawienia się "nowych okoliczności" w sprawie, o których DIP mogła nie wiedzieć na etapie oceny i naboru projektu. Godzi się jednak zauważyć, że w tej mierze IZ wykazuje niekonsekwencję albowiem w odpowiedzi na skargę pełnomocnik reprezentujący IZ na stronie 7 skargi podniósł, że uzyskane informacje miały jednak charakter nowych okoliczności dla IZ RPO WD i były one nieznane w momencie przeprowadzania procedury naboru i wyboru propozycji projektu, a bezsprzecznie mają wpływ na prawidłowość tej procedury. Sąd wszakże bada legalność podjętych aktów a nie pism procesowych składanych na etapie postępowania sadowoadministracyjnego, tym samym zmiana stanowiska Instytucji Zarządzającej nie może sanować treści zaskarżonego rozstrzygnięcia i sformułowanej tamże oceny.

Abstrahując od powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie poddaje się również kontroli zważywszy na braki uzasadnienia. Uzasadnienie oceny, do czego obliguje norma art. 30b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – mimo że po myśli art. 30g ustawy ocena wniosku nie stanowi decyzji administracyjnej – powinno jednak zawierać pełne wyjaśnienie powodów, tak by nie było poczytane za arbitralne. Dotyczy to zarówno opisania sfery faktów jak i okoliczności prawnych, które legły u podstaw danego działania. Tym samym, niedostatek ujawnienia w wystarczającym stopniu przesłanek, bądź podanie ich w sposób który nie poddaje się kontroli sądu nie może być akceptowany. Jeśli jest ono niepełnie, niejasne, nie można ocenić, czy zostało podjęte zgodnie z prawem. Powinno więc wyczerpująco podawać stan faktyczny i prawny, wyjaśniać powody, prezentować tok rozumowania, a nie wyłącznie konkluzję do jakiej organ doszedł.

Niestety, w zaskarżonym rozstrzygnięciu brak jest w wystarczającym stopniu rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych, co w kontekście zarzutów skargi czyni niemożliwym ustosunkowanie się Sądu. W szczególności dotyczy to niepełnego, bo jedynie wzmiankowanego, odniesienia się IZ do kwestii ekspertyz rzeczoznawców, a zwłaszcza – nie wyjaśniono z jakich względów żadna z obu inwestycji (strony skarżącej oraz B) oddzielnie nie spełnia warunków określonych dla naboru w ramach podschematu 1.1DI.b, dotyczącego spełnienia wymogów UEFA w zakresie centrów pobytowych obowiązujących podczas EURO 2012. Nie dokonano także analizy, tzn. przedstawienia faktów, na podstawie których IZ doszła do konstatacji, że jedynie obie inwestycje - rozpatrywane łącznie - warunek dotyczący tychże wymogów UEFA spełniają. Samo ogólnikowe powołanie się w tej materii na załączoną dokumentację projektową, z której takie wnioski mają wynikać, nie pozwala na ocenę prawidłowości przyjętego stanowiska tym bardziej, że nie wskazano także w rozstrzygnięciu odwołania o jakiego rodzaju konkretnie wymogi UEFA chodzi. Uzasadnienie oceny ma zawierać się w rozstrzygnięciu, nie może być dociekane czy dedukowane na podstawie lektury pozostałej dokumentacji z akt sprawy.

Zaniechanie Instytucji Zarządzającej w tej materii nie spełnia przesłanki rzetelności przy dokonywaniu oceny projektu, jak tego wymaga norma art. 31 ust.1 oraz przejrzystości reguł, o której mowa w art. 26 ust.2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i w tej mierze skutkowało koniecznością stwierdzenia, że ocena projektu będąca podstawą odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie została przeprowadzona z naruszeniem prawa, na mocy art. 30c ust.3 pkt 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

W ponownym postępowaniu Instytucja Zarządzająca rozważy wszystkie wskazane aspekty powtórnie, po przeanalizowaniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.

O kosztach postępowania (pkt II) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.