III OSK 889/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-05-06	
Data wpływu	2024-03-15	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/	
Symbol z opisem	647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 573/23	
Skarżony organ	Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 329;  art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 573/23 w sprawie ze skargi D.D. na pkt 3 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 29 grudnia 2022 r., nr DS.523.569.2020.AZ.I/195391 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 573/23, oddalił skargę D.D. na pkt 3 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO") z dnia 29 grudnia 2022 r., nr DS.523.569.2020.AZ.I/195391, w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "UODO") wpłynęła skarga D.D. (dalej: "skarżący") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych w zakresie wizerunku przez X. Sp. z o.o. z siedzibą [...] (dalej: "Spółka") poprzez stosowanie monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej oraz nieuwzględnienie przez Spółkę wniosku skarżącego złożonego na podstawie art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, dalej: "RODO") oraz niepoinformowanie skarżącego o działaniach podjętych w związku z żądaniem złożonym na podstawie art. 15 RODO, zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 RODO lub art. 12 ust. 4 RODO. Skarżący wskazał, że Spółka sprawuje zarząd nad Wspólnotą Mieszkaniową kamienicy przy ul. [...] oraz jako jej członek prowadzi w budynku hotel. Skarżący wskazał, że jest właścicielem lokalu nr [...] w ww. kamienicy i praktycznie codziennie on lub jego goście są nagrywani przez system monitoringu wizyjnego zainstalowanego przez Spółkę. Kamery są zainstalowane w wielu miejscach na klatce schodowej (części wspólne Wspólnoty Mieszkaniowej) oraz na podwórku przed budynkiem (miejsce publiczne). Zdaniem skarżącego Wspólnota Mieszkaniowa nigdy nie wyraziła zgody na ich instalację. Skarżący podkreślił, że zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie, w jaki sposób przetwarzane są jego dane osobowe, udostępnienie jego danych oraz zastrzegł ich dalsze przetwarzanie. Na pismo nie otrzymał odpowiedzi.

Po ustaleniu stanu faktycznego sprawy Prezes UODO decyzją z 29 grudnia 2022 r., nr DS.523.569.2020.AZ.I/195391:

1. nakazał Spółce spełnienie wobec skarżącego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 RODO, poprzez udzielenie mu, wobec przetwarzania jego danych osobowych w związku ze stosowanym monitoringiem wizyjnym, informacji o: nazwie i adresie siedziby oraz danych kontaktowych, a także - gdy ma to zastosowanie - danych kontaktowych inspektora ochrony danych, celach przetwarzania jego danych osobowych oraz podstawie prawnej ich przetwarzania, prawnie uzasadnionym interesie realizowanym przez administratora, o odbiorcach danych osobowych lub o kategoriach odbiorców, okresie, przez który dane osobowe będą przechowywane, a gdy nie jest to możliwe, kryteriach ustalania tego okresu, a ponadto informacji o prawie do żądania od administratora dostępu do jego danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub o prawie do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także o prawie do przenoszenia danych oraz informacji o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego;

2) nakazał Spółce spełnienie wobec skarżącego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 RODO, zgodnie z jego wnioskiem z dnia 21 listopada 2019 r., poprzez potwierdzenie, czy w związku ze stosowanym monitoringiem wizyjnym przetwarzane są dane osobowe go dotyczące, a jeśli tak, to wskazanie w jaki sposób może zrealizować prawo dostępu do swoich danych osobowych i poinformowanie go o celu przetwarzania jego danych osobowych, utrwalonych za pomocą stosowanego monitoringu wizyjnego, o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym jego dane osobowe zostały lub zostaną ujawnione oraz jaki jest planowany okres przechowywania tych danych,

3) w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.

Na powyższą decyzję w zakresie jej pkt 3 skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym wyżej wyrokiem oddalił ją w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że Prezes UODO przytoczył prawidłowe przepisy wskazując, iż przetwarzanie zgodnie z prawem to przetwarzanie, które znajduje swoje oparcie w jednej z przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 RODO. Niezależnie od zgody osoby, której dane dotyczą (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne między innymi wtedy, gdy przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Europejska Rada Ochrony Danych (EROD) w Wytycznych 3/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo wskazała, iż art. 13 RODO ma zastosowanie w przypadku, gdy dane osobowe pozyskiwane są "(...) od osoby, której one dotyczą, poprzez obserwację, np. wykorzystując urządzenia zautomatyzowanego przechwytywania danych lub oprogramowania do przechwytywania danych, takich jak kamery (...)". W kwestii monitoringu wizyjnego najważniejsze informacje powinny zostać umieszczone na samym znaku ostrzegawczym (pierwsza warstwa), a dalsze obligatoryjne szczegóły mogą być udostępnione za pośrednictwem innych środków (druga warstwa). W przypadku zatem przetwarzania danych osobowych za pomocą monitoringu istotne jest przede wszystkim poinformowanie o nazwie, adresie i danych kontaktowych administratora danych, celu stosowanego monitoringu, obszarze, w którym monitoring jest stosowany, sposobie nagrywania (o ile dane są zapisywane), w zależności od powyższego - okresie przechowywania danych oraz sposobie wykorzystania danych zgromadzonych za pomocą monitoringu, a także podanie informacji o prawie do żądania od administratora dostępu do danych osobowych dotyczących osoby, której dane dotyczą, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub o prawie do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania.

W sprawie bezspornym jest, że system monitoringu wizyjnego Spółki został wyposażony w dysk twardy umożliwiający ciągłe nagrywanie i przechowywanie danych osobowych przez około 20 dni. Biorąc pod uwagę zasięg systemu monitoringu (części wspólne budynku wewnętrzne i zewnętrzne, parking) oraz niekwestionowaną okoliczność, że skarżący porusza się po ww. terenie objętym monitoringiem wchodząc/wychodząc do/z budynku należało zdaniem Sądu pierwszej instancji uznać, że funkcjonowanie systemu wiąże się z przetwarzaniem jego danych osobowych. Z ustalonego stanu faktycznego wynika jednocześnie, że Spółka będąc administratorem danych osobowych przetwarzanych w związku ze stosowanym monitoringiem wizyjnym, nie wypełniła obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 RODO w sposób wskazany w ww. Wytycznych 3/2019 EROD.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że u podstaw pozyskiwania i przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Spółkę znajdują się przesłanki określone w art. 6 ust. 1 lit. a RODO i art. 6 ust. 1 lit. f RODO warunkujące legalne przetwarzanie danych pochodzących z monitoringu wizyjnego. Spółka dysponuje bowiem zgodą większości mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej na przetwarzanie ich danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), wyrażoną w ww. uchwale nr 4/2009 z dnia 27 marca 2009 r. Zgodnie z art. 4 pkt 11 RODO "zgoda" osoby, której dane dotyczą oznacza dobrowolne, konkretne, świadome i jednoznaczne okazanie woli osoby, o którym osoba, której dane dotyczą, w formie oświadczenia lub wyraźnego działania potwierdzającego, przyzwala na przetwarzanie dotyczących jej danych osobowych. W kontekście zatem powyższej definicji, niewątpliwie oświadczenia właścicieli lokali zawarte w treści ww. uchwały stanowią taką zgodę. Sąd podkreślił przy tym, że Wspólnota nie podjęła uchwały zmieniającej wskazane wyżej ustalenia, nie stwierdzono również w sposób prawomocny nieważności uchwały z 27 marca 2009 r. Prezes UODO prawidłowo zaś wskazał, iż jako organ do spraw ochrony danych osobowych nie posiada kompetencji do zakwestionowania ważności ww. uchwały, natomiast skarżący poza licznymi zarzutami w tym przedmiocie, nie przedstawił żadnych dowodów na to, by toczyło się jakiekolwiek postępowanie sądowe o uchylenie tej konkretnej uchwały, czy też o ustalenie jej nieistnienia, skutkujące jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Uchwała ta zatem obowiązuje, stanowiąc podstawą prawną do przetwarzania danych osobowych za pomocą ww. monitoringu, o której mowa w art. 6 ust. 1 lit. a RODO.

Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego czy procesowego, postępowanie administracyjne zostało bowiem przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi k.p.a., a w szczególności art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a., a także innymi normami, zwłaszcza art. 77 i art. 80 k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego.

Na powyższe orzeczenie skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości i zarzucając:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, co dotyczy art. 6 w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 z późn. zm.), zwanej dalej "u.w.l.", w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a w zw. z art. 4 pkt 11 RODO, poprzez przyjęcie, że uchwała właścicieli lokali może być utożsamiana ze zgodą poszczególnych właścicieli lokali na przetwarzanie danych osobowych, pomimo że uchwała właścicieli lokali stanowi czynność prawną wspólnoty mieszkaniowej, a nie poszczególnych właścicieli lokali;

2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, co dotyczy art. 6 w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 u.w.l., w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a w zw. z art. 4 pkt 11 RODO, poprzez przyjęcie, że podjęcie przez właścicieli lokali uchwały jest równoznaczne z wyrażeniem zgody przez wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej na przetwarzanie danych osobowych, pomimo że do podjęcia uchwały wystarczająca jest większość głosów właścicieli lokali, a zatem uchwała może być podjęta również w sytuacji, gdy dany właściciel w ogóle nie oddał głosu, a nawet gdy głosował przeciw podjęciu uchwały;

3) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, co dotyczy art. 4 pkt 11 RODO, poprzez przyjęcie, że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej zawiera zgodę właścicieli lokali na przetwarzanie danych osobowych, pomimo że treść tej uchwały obejmuje zgodę jedynie na zainstalowanie monitoringu wizyjnego;

4) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo że stan sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku został przedstawiony niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co objawiało się w stwierdzeniu przez WSA, że:

a) przetwarzanie danych jest niezbędne dla celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora, tj. X. sp. z o.o., pomimo że spółka ta nie jest już zarządcą i nie podejmuje żadnych działań w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, a zatem obsługuje ona monitoring wizyjny wyłącznie we własnym interesie, nie zaś w interesie Wspólnoty Mieszkaniowej,

b) strona skarżąca wyraziła zgodę na przetwarzanie danych osobowych, pomimo że nie głosowała ona za podjęciem uchwały nr 4/2009, a nawet nie była członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej w dniu, w którym głosowana była wskazana uchwała.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie sformułowano zarzuty w oparciu o obie podstawy kasacyjne, zatem w pierwszej kolejności należy pochylić się nad zarzutami naruszenia przepisów postępowania.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo "że stan sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku został przedstawiony niezgodnie ze stanem rzeczywistym" jest niezasadny. Z redakcji zarzutu wynika, że strona skarżąca kasacyjnie poprzez ten zarzut kwestionuje aprobatę Sądu pierwszej instancji co do przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Powyższe przepisy nie mogą być uznane za właściwe dla kwestionowania zaskarżonego wyroku w obszarze sprecyzowanym w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy podnieść, że w zarzucie nie sprecyzowano formy naruszenia wskazanych przepisów. Sąd pierwszej instancji nie stosował natomiast wskazanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż przepis ten określa kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi, natomiast w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji skargę oddalił, zatem orzekał na podstawie art. 151 p.p.s.a., który to przepis nie został powołany w podstawie kasacyjnej.

Natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z powołaną regulacją prawną uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Niemożliwe jest natomiast kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, jak również ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Za pomocą omawianego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, do czego zmierza skarżący kasacyjnie. Z powyższych przyczyn zarzut jest w oczywisty sposób bezzasadny.

W zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię podniesiono naruszenie art. 6 w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1048; dalej: "u.w.l.") w związku z art. 6 ust. 1 lit. a w związku art. 4 pkt 11 RODO i naruszenie art. 4 pkt 11 RODO samodzielnie. Zarzuty zostały rozdrobnione, jednak sprowadzają się do kwestii, czy uchwała podjęta przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości budynku przy ul. [...] mogła stanowić podstawę przetwarzania danych osobowych.

Należy podnieść, że zgodnie z art. 6 u.w.l.: "Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana". "Wspólnota mieszkaniowa jest strukturą organizacyjną o charakterze podmiotowym, powołaną do zarządzania nieruchomością wspólną. Tworzy ją ogół właścicieli lokali. Minimalny skład osobowy wspólnoty mieszkaniowej stanowi dwóch współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, którymi mogą być dotychczasowy właściciel oraz pierwszy nabywca lokalu. Wspólnota mieszkaniowa została powołana dla ułatwienia zarządzania nieruchomością wspólną, a zatem w jej kompetencjach mieszczą się czynności zarządzania, które zmierzają do zachowania wartości rzeczy wspólnej i bezpiecznego korzystania z niej. Są one dokonywane na podstawie uchwał właścicieli lokali, które zapadają co do zasady większością liczoną według wielkości posiadanych przez nich udziałów w nieruchomości wspólnej (wyjątek: art. 23 ust. 2 in fine oraz 2a u.w.l.)" (I. Szymczak, Własność lokali, Komentarz, LEX/el. 2023, teza 1 do art. 6).

Z kolei art. 23 u.w.l. stanowi:

"1. Uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania.

2. Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos.".

W niniejszej sprawie, wobec niezakwestionowania skutecznie stanu faktycznego sprawy, należy podnieść, iż w dniu 27 marca 2009 r. została podjęta uchwała nr 4/2009, w której właściciele lokali wyrazili zgodę na zainstalowanie monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem części wspólne budynku, wejścia do budynku, teren przyległy (parking), będący przedmiotem dzierżawy od Gminy [...]. Trzeba również podnieść, że skarżący kasacyjnie nawet nie próbował wykazać, że uchwała powyższa została zakwestionowana.

Przepisy ustawy o własności lokali nie nakładają obowiązku uczestniczenia w głosowaniu przez wszystkich właścicieli lokali, nie przewidują także określonego quorum, w związku z czym w świetle przepisu art. 23 ust. 2 u.w.l. decydujące znaczenie ma wyłącznie fakt, czy za podjęciem uchwały wypowiedziała się większość właścicieli obliczana w stosunku do wszystkich osób wchodzących w skład wspólnoty mieszkaniowej, a nie tylko większość głosujących, a zatem czy opowiedzieli się za nią właściciele reprezentujący większość udziałów. Brak wymogu quorum i uzależnienie zaistnienia uchwały od zagłosowania za jej przyjęciem przez właścicieli mających większość udziałów we własności nieruchomości pociąga za sobą ten skutek, że faktyczne znaczenie mają jedynie głosy oddane "za" przyjęciem uchwały.

Na marginesie wypada wspomnieć, że nałożenie na wspólnotę obowiązku zebrania głosów od wszystkich współwłaścicieli mogłoby doprowadzić do paraliżu decyzji wspólnoty. Nikogo nie można zmusić do tego, aby wziął udział w głosowaniu, jest to jedynie uprawnienie, a nie obowiązek. Z art. 23 ust. 1 i 2 u.w.l. nie wynika, aby koniecznym dla ważności uchwały był udział w głosowaniu wszystkich właścicieli lokali.

Bez znaczenia jest również to, że większość udziałów w nieruchomości należy do jednego podmiotu. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 2 u.w.l. uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos. W niniejszej sprawie nie podnoszono, aby doszło do zmiany zasad podejmowania uchwał wspólnoty w drodze umowy lub uchwały. Podjęta uchwała spełnia zatem wymóg ustawowy "większości głosów".

Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a RODO przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów. Zgodnie z art. 4 pkt 11 RODO "zgoda" osoby, której dane dotyczą oznacza dobrowolne, konkretne, świadome i jednoznaczne okazanie woli, którym osoba, której dane dotyczą, w formie oświadczenia lub wyraźnego działania potwierdzającego, przyzwala na przetwarzanie dotyczących jej danych osobowych. Uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nr 4/2009 (podjęta przed wejściem w życie RODO) obejmuje zgodę na zainstalowanie monitoringu wizyjnego, określa zakres jego zasięgu i wskazuje cel, któremu monitoring ma służyć. Celem tym jest zapobieżenie aktom dewastacji oraz poprawa bezpieczeństwa. Istnieje zatem podstawa prawna do przetwarzania danych osobowych przez administratora danych. Kwestią odrębną jest natomiast prawidłowość realizacji obowiązku informacyjnego, o czym organ orzekł w niezaskarżonych punktach 1 i 2 decyzji z 29 grudnia 2022 r.

Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.