Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 557/13 o odrzuceniu skargi Z. M. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia Burmistrza T. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 557/13 odrzucił skargę Z. M. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia Burmistrza T. oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 złotych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w T., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. Nr 50, poz. 398 ze zm.) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wynagrodzenia Burmistrza T.. W treści uchwały, w § 1 Rada postanowiła przyznać Z. M. - Burmistrzowi T., wynagrodzenie brutto w wysokości 7.200 zł, na które składać ma się: 1) wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 5.000 zł, 2) dodatek funkcyjny w wysokości 1.000 zł, 3) dodatek specjalny w wysokości 20 % wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, tj. 1.200 zł. W § 2 uchwały postanowiono, że traci moc uchwała nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia Burmistrza T.. W § 3 uchwały określono termin jej wejścia w życie na dzień 1 lutego 2013 r.

W dniu [...] marca 2013 r. Z.M. wezwał Radę Miejską w T. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały z dnia [...] stycznia 2013 r., jako naruszającej prawo. Następnie złożył na tę uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, stwierdzenie, że uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że granica właściwości sądów administracyjnych do kontroli uchwał organów gminy, z wyłączeniem aktów prawa miejscowego, została przedmiotowo ograniczona do spraw z zakresu administracji publicznej. Sąd podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OSK 1534/12, zgodnie z którym uchwały organów stanowiących gminy w

przedmiocie wynagrodzenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, kwalifikuje się jako podjęte w zakresie stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. Podkreślił, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o tego rodzaju kwalifikacji bezpośrednio przesądza treść art. 8 ust. 2 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 223, poz. 1458 ze zm.). Z treści art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, w kontekście art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika, że sprawy ze stosunku pracy w tym sprawy wynagrodzenia wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 43 ust 2 ustawy o pracownikach samorządowych spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy powszechne. Okoliczność ta wyłącza w tym zakresie właściwość sądów administracyjnych do rozpoznawania tej kategorii spraw.

W tej sytuacji Sąd odrzucił skargę Z. M. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie wynagrodzenia Burmistrza T., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia Z. M. zaskarżył w całości to postanowienie podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego:

1) naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że sprawy wynagrodzenia wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej, podczas gdy ustawa o samorządzie gminnym zalicza decydowanie o powyższej kwestii do zadań organu administracji samorządowej;

2) naruszenie art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 w zw. z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ograniczenie skarżącemu prawa do sądu wyrażające się w uznaniu, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie wynagrodzenia burmistrza podczas gdy sąd powszechny również uznaje się niewłaściwym.

Ponadto zarzucono Sądowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że rozpoznanie skargi na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie wysokości wynagrodzenia jej organu wykonawczego nie należy do kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji zaś podniesiono zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi wbrew dyspozycji tego przepisu.

Dodatkowo, zarzucono nieważność postępowania wynikającą z faktu, że pełnomocnik organu administracji – Rady Miejskiej w T. nie był należycie umocowany.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy po ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przyczyny nieważności postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. W punkcie 2 tego przepisu wskazano, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi nieważność postępowania określona powyższym przepisem.

Przede wszystkim wskazać należy, że w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12 przyjęto, iż w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta) chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłyby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. W niniejszej sprawie charakter i materia regulowana zaskarżonym aktem wymagała skorzystania z wyjątku, jaki przyjęto w zaskarżonej uchwale pozwalającego na odstąpienie od zasady, iż to

Burmistrz T. posiadałby jedynie zdolność procesową w niniejszej sprawie. Przyznając zatem w tym wyjątkowym przypadku zdolność występowania przed sądem administracyjnym Radzie Miejskiej w T. stwierdzić należy, że brak jest przepisu, który wprost stanowiłby o zdolności procesowej przewodniczącego rady w sprawach ze skarg na uchwały rady. Jak wynika z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Tym samym umocowania przewodniczącego rady do reprezentowania rady w sprawie ze skarg na uchwałę poszukiwać należy w treści uchwały rady upoważniającej przewodniczącego do jej reprezentowania przed sądem.

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że akta niniejszej sprawy nie wskazują, by występujący przed Sądem I instancji Przewodniczący Rady Miasta T. był należycie umocowany przez Radę do występowania w jej imieniu w postępowaniu sądowym. Pomimo braku stosownego w tej kwestii upoważnienia Sąd I instancji dokonywał kolejno czynności procesowych nadając bieg pismom procesowym wnoszonym przez Przewodniczącego Rady oraz rozpoznawał sprawę na rozprawie z udziałem Przewodniczącego nie zwracając się o przedstawienie takiego dokumentu. Powyższe świadczy o braku należytego umocowania Przewodniczącego Rady Miejskiej w T. do działania w imieniu Rady w postępowaniu przed Sądem I instancji.

W związku z powyższym uznać należało, że w niniejszej sprawie zaszła nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., stąd orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Wystąpienie przesłanki nieważności postępowania przed Sądem I instancji nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, czyniąc je przedwczesnymi.