Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Wnioskiem z dnia [...] r. aktualny skarżący W. C. wystąpił do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zalesieniu kilku działek rolnych znajdujących się na terenie tej gminy. Po skorygowaniu tego wniosku pismem z dnia [...]r. ostatecznie wskazał on, że zamierza zrealizować ten zamiar inwestycyjny na działkach nr "1" położonej w K. oraz nr "2" położonej w miejscowości R. Organ I instancji dwukrotnie rozpatrywał sprawę, bowiem pierwsza jego decyzja odmawiająca ustalenia żądanych warunków zagospodarowania terenu, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. wydaną w trybie art. 138 § 2 k.p.a. W tej decyzji kasacyjnej organ II instancji nakazał Wójtowi Gminy K. uzupełnienie przeprowadzonego postępowania poprzez uwzględnienie w analizie przestrzennej zadrzewionych działek porośniętych samosiejkami, które znajdowały się w sąsiedztwie nieruchomości objętych wnioskiem.

Drugą wydaną w sprawie decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy K. ponownie odmówił ustalenia żądanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W podstawie prawnej tego orzeczenia wskazał obok art. 104 k.p.a. art. 53 ust. 3, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 59 ust. 2,art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. , poz. 647 ze zm. dalej zwanej u.p.z.p.) oraz art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 12 poz. 59 ze zm.). Organ powołał się ponadto na dwa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Uzasadniając odmowę ustalenia żądanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ stwierdził, że w toku przeprowadzonej analizy ustalił, iż obie działki są niezbudowane, nieuzbrojone oraz niezadrzewione. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków stanowią one grunty orne IV i V klasy bonitacyjnej, przy czym działka nr "1" położona w obr. K. stanowiła także w części łąkę IV klasy bonitacyjnej. Działka ta miała kształt prostokąta o wymiarach 32 m x 336 m i przylegała jednym z węższych boków do nieurządzonej na tym odcinku drogi publicznej ul. Polnej. Natomiast działka nr "2", obr. R, mająca również kształt prostokąta o wymiarach 40 m x 246 m jest położona między dwoma drogami polnymi równoległymi do ul. [...]. Działka nr "1" była wykorzystywana do celów produkcji rolniczej podobnie jak znajdujące się w jej sąsiedztwie działki nr "3" i "4". Natomiast przylegająca do tej działki z drugiej strony działka nr "5" o wymiarach 40m x 246 m stanowiła grunt niezadrzewiony ugorowany, sąsiadująca z nią działka nr "5" stanowiła natomiast grunt rolny nie wykorzystywany do produkcji rolniczej, częściowo zadrzewiony. Z kolei do działki nr "2" przylegała z jednej strony niezabudowana działka nr 193 wykorzystywana do produkcji rolnej, a z drugiej strony przylegała do niej działka nr 195 stanowiąca grunt rolny nie wykorzystywany do celów produkcji rolnej w większości zadrzewiony samosiejkami. Obie działki położone były w granicach dużego areału gruntów rolnych z istniejącą rozproszoną zabudową zagrodową. W granicach obszarów analizowanych wyznaczonych wokół tych działek nie występowały grunty zaliczone w ewidencji gruntów i budynków do gruntów leśnych zarówno w formie zwartych kompleksów leśnych jak i enklaw położonych w granicach terenów rolnych.

W oparciu te ustalenia organ I instancji doszedł do przekonania, że projektowana inwestycja spowodowałaby przekształcenie terenów rolnych w tereny leśne, a zatem doprowadziłaby do faktycznej zmiany funkcji i sposobu użytkowania terenu. Podkreślił przy tym, że wiązałoby się to przede wszystkim ze zmianą prawną dotyczącą kwalifikacji tych gruntów określonych w ewidencji jako użytki rolne przeznaczone do prowadzenia produkcji rolnej w grunty leśne przeznaczone do produkcji leśnej. W przekonaniu organu projektowana zmiana zagospodarowania terenu obu działek mogłaby też spowodować zmianę warunków użytkowania działek sąsiednich w zakresie nasłonecznienia i wilgotności gruntów oraz spowodowałaby zmianę uwarunkowań prawnych dla gruntów przyległych, bowiem tereny leśne są w sposób szczególny chronione przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Przepisy te wprowadzają w szczególności stosunkowo duże ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności działek sąsiadujących z lasami. Wójt Gminy K. tytułem przykładu wskazał tutaj na przepisy § 40 i § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ dodał wreszcie, że w opracowywanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. działki objęte wnioskiem nie zostały przeznaczone do zalesienia. Następnie stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów szczególnych i nie jest zaliczana z uwagi na powierzchnię terenu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W przekonaniu Wójta Gminy K. przeprowadzona w trybie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. analiza możliwości wydania wnioskowanej decyzji, a w szczególności przeprowadzona analiza zagospodarowania działek znajdujących się w granicach obszarów wyznaczonych w promieniu 96 m od działki nr "1" i 120 m od działki nr "2" dowodzi, że nie został spełniony warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W obu obszarach analizowanych brak jest bowiem jakiejkolwiek sąsiadującej działki zagospodarowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanego zalesienia w zakresie kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu. W granicach tych obszarów brak jest bowiem jakiejkolwiek działki zaliczanej do gruntów leśnych (lasów). Okoliczność, że niektóre znajdujące się w obszarach analizowanych działki są zadrzewione samosiejkami nie powoduje, że zostały one zaliczone do gruntów leśnych, bowiem zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) do gruntów rolnych i są zaliczane także zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne. Organ przeprowadził także analizę uproszczonego planu urządzenia lasów sporządzonego dla obszaru położonego w granicach gminy K., z którego wynika, że oba obszary objęte wnioskiem nie są zaliczane do gruntów leśnych ani też przeznaczone do zalesienia.

Organ I instancji odniósł się także do przedłożonej przez wnioskodawcę opinii sporządzonej przez Zastępcę Nadleśniczego Nadleśnictwa G., z której wynikało, że działki nr "6" i "7" znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości objętych wnioskiem można uznać za las. W przekonaniu organu tego rodzaju oświadczenie nie może powodować bowiem zaliczenia tych działek do gruntów leśnych. Dodał, że "istotnie można prowadzić polemikę, na ile działki zadrzewione są lasem – w potocznym znaczeniu tego pojęcia, czy też ze względu na faktyczny sposób użytkowania gruntu. Jednak podstawą prawną do stwierdzenia jak są zakwalifikowane poszczególne grunty, stanowi wyłącznie ewidencja gruntów i budynków – to ten zbiór stanowi podstawę orzekania". Powyższe wynika zdaniem organu wprost z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zgodnie z którym podstawą planowania przestrzennego są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze Wójt Gminy K. uznał, że wnioskowany sposób zagospodarowania obu nieruchomości nie spełnia wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wobec tego odstąpił od uzgodnień wskazanych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ I podał, że w toku postępowania wpłynęły do niego protesty właścicieli działek sąsiadujących z działką nr "1", które wynikały z obaw związanych z niekorzystnym oddziaływaniem terenów zalesionych na uprawy polowe.

W odwołaniu od tej decyzji W. C. domagał się ponownego rozważenia jego argumentów stwierdzając, że absolutnie nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji. Stwierdził, że nie można było przyjąć, iż w obszarach analizowanych brak jest działek leśnych. Okoliczność, że żadna z tych działek nie została wpisana do ewidencji gruntów jako działka leśna wynika zaś stąd, iż ewidencja ta nie była już dawno aktualizowana. Wnoszący odwołanie ponownie powołał się na opinię Nadleśnictwa Gidle wskazując jednocześnie, że Minister Rolnictwa jako przesłankę udzielenia pomocy na zalesianie gruntów stawia jedynie warunek aby zajmowały one powierzchnię większą niż 0,50 ha i miały szerokość większą niż 20 m , przy czym warunki te nie dotyczą gruntów graniczących z lasem. W. C. podkreślił, że wbrew stanowisku organu sąsiedztwo lasu poprawia możliwość rolniczego wykorzystania gruntów sąsiednich, bowiem las nie tylko asymiluje dwutlenek węgla, ale także jest naturalnym akumulatorem wilgoci, zapewnia ochronę przed nasłonecznieniem oraz stanowi naturalny parawan osłaniający uprawy przed wiatrem. W ocenie odwołującego się nie do końca zgodne z faktami jest stwierdzenie Wójta Gminy K., że działki zlokalizowane przy ul. [...] stanowią w większości grunty wykorzystywane rolniczo. Działki rolne występują bowiem na tym obszarze głównie w załamaniach terenu, a na wzniesieniach występują ugory porośnięte drzewami i krzakami. Dodał, że powziął zamiar zalesienia obu działek ze względów ekonomicznych, bowiem produkcja rolna na gruntach niskich klas jest całkowicie nieopłacalna. Chciał także skorzystać z środków Unii Europejskiej, którymi wspierane jest zalesianie nieużytków rolnych. W końcowej części odwołania W. C. podał, że nakazana poprzednią decyzją SKO wizja lokalna niczego nie wniosła do sprawy.

Zaskarżoną decyzją SKO w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. uznając, że w świetle obowiązujących przepisów wniesione odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 14 ust. 2 ustawy o lasach. Z tego drugiego przepisu nie należy jednak wyprowadzać wniosku, że zaistnienie wskazanych w nim przesłanek stanowi wystarczającą podstawę do zalesienia gruntu, bowiem zgodnie z art. 14 ust. 3 tej ustawy grunty przeznaczone do zalesiania określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym drugim przypadku postępowanie w sprawie polega zaś na ocenie czy spełnione zostały warunki zagospodarowania terenu określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Na gruncie rozpatrywanej sprawy przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków "zabudowy" wykazała, że w obszarze analizowanym brak było jakiejkolwiek sąsiadującej działki zagospodarowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanego zalesienia działek. W obszarze analizowanym brak było bowiem jakiejkolwiek działki zaliczonej w ewidencji gruntów i budynków do gruntów leśnych.

W skardze W. C. stwierdził, że przeprowadzone przez organy postępowanie "obarczone było szeregiem absurdów". W pierwszym rzędzie Urząd Gminy w K. utożsamił zalesianie z zabudową i zlecił przygotowanie opinii urbanistce, która zajmuje się terenami zurbanizowanymi, a nie rolniczymi. Autorka analizy przyjęła zaś, że nie można zezwolić na zalesianie z uwagi na to, że zadrzewienia istniejącego na sąsiednich działkach nie można uznać za las bo jest ono pozbawione runa leśnego i podszytu. Skarżący podał następnie, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji przedstawił zaświadczenie z Nadleśnictwa G. stwierdzające, że zadrzewienia istniejące na działkach znajdujących się w sąsiedztwie mogą być uznane za las. Po zapoznaniu się z tą opinią zarządzona została wizja lokalna z udziałem urbanistki, która odmówiła jednak ustalenia żądanych warunków zagospodarowania z uwagi na to, że na mapie ewidencyjnej zadrzewione tereny zostały oznaczone jako grunty rolne, co było oczywiste od samego początku. Zdaniem skarżącego przeprowadzone przez organy postępowanie stanowi "czystą grę pozorów".

W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Skarga musiała odnieść skutek bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy K. wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Rozważania w sprawie należy rozpocząć od przepisu art. 4 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy będący aktem prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). W świetle przepisów u.p.z.p. poza kilkoma wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych gmina nie ma obowiązku uchwalenia planu miejscowego i tym samym ustalenia w sposób generalny dopuszczalnego przeznaczenia terenów znajdujących się na jej obszarze i sposobów ich zagospodarowania. W razie braku planu, stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Niejednokrotnie ustawy szczególne w odniesieniu do konkretnych terenów powtarzają zasadę wskazaną w 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku zmiany zagospodarowania terenu polegającej na zalesieniu nieużytków, gruntów rolnych nieprzydatnych do produkcji rolnej i gruntów rolnych nieużytkowanych rolniczo czy innych terenów. Zastosowanie znajduje tutaj art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) stanowiący, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku planu taki sposób zagospodarowania terenu określa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. szerzej na ten temat: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. II SA/Bk 536/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. "3").

Dodać należy, że w odmienny sposób do kwestii zalesiania gruntów na terenach gdzie nie obowiązuje plan miejscowy odniósł się Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozporządzeniu z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie terenów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi do gruntów stanowiących grunty orne lub sady, które zostały przeznaczone do zalesiania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, gdy zalesianie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W uzupełnieniu wskazać tez trzeba, że w przypadku zalesień zaliczanych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( j.t. Dz. U. z 2013r, , poz. 1235 ze zm.) ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinno zostać poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia w przypadku zalesień zaliczanych do mogących znacząco oddziaływać na środowidsko. Planowane przez skarżącego przedsięwzięcie nie zaliczało się jednak do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w § 3 pkt 89 i 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Na gruncie przepisów u.p.z.p. zastosowanie w kontrolowanej sprawie, jak słusznie uznało SKO w C. znalazły przepisy zawarte w art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Stosownie do tych przepisów w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (ust. 1). Na terenie, na którym brak planu miejscowego, ustalenia warunków zabudowy terenu wymaga również zmiana zagospodarowania terenu niewymagająca pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany trwającej do roku (ust. 2).

Przepisy u.p.z.p. nie określają jednak odrębnego sposobu ustalenia warunków zagospodarowania terenu polegającego na zalesieniu gruntu i z tego też względu decyzje tego rodzaju wydawane są w oparciu o odpowiednio stosowane ogólne zasady obowiązujące w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy sformułowane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodzić należy się w tym miejscu z orzekającymi w sprawie organami obu instancji, że aby wydać pozytywną decyzję ustalającą zmianę zagospodarowania terenu na obszarze nie objętym planem miejscowym, która to zmiana ma polegać na zalesieniu gruntu rolnego nieużytkowanego rolniczo, musi zostać spełniona przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W szczególności przynajmniej jedna sąsiednia działka dostępna z tej samej drogi publicznej powinna charakteryzować się takim rodzajem zagospodarowania terenu, który pozwalałby na stwierdzenie, że zalesienie działki inwestora stanowić będzie kontynuację istniejącego w sąsiedztwie zagospodarowania terenu. W celu ustalenia wymagań dla przedmiotowej zmiany sposobu zagospodarowania terenu organ, którym w tym przypadku jest wójt, burmistrz czy prezydent miasta, stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. powierza sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Osoba ta zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadza w nim analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 -5 u.p.z.p. W kontrolowanej sprawie urbanista prawidłowo wyznaczył dwa obszary analizowane , bowiem wniosek skarżącego dotyczył dwóch rożnych działek znajdujących się od siebie w znacznej odległości. W tych obszarach znalazły się działki nr "6" i nr "7" pokryte drzewami i krzakami. Z przedłożonej przez skarżącego opinii służb leśnych wynikało, że te porośnięte kilkunastoletnim drzewostanem działki można uznać za las. Opinii tej nie podzieliły organy obu instancji stwierdzając, że przez las należy rozumieć jedynie grunty charakteryzujące się tego rodzaju użytkiem gruntowym wskazanym w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu I instancji podstawy prawnej do takiego stwierdzenia należy doszukiwać się w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Stosownie do tego przepisu podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powołanego przepisu tego nie należy jednak rozumieć w sposób przyjęty przez orzekające w sprawie organy. Z żadnego przepisu prawa nie wynika bowiem aby wpis w ewidencji gruntów dotyczący rodzaju użytku gruntowego był rozstrzygający w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ewidencja gruntów i budynków stanowi bowiem specjalnie prowadzony zbiór informacji o gruntach, który spełnia jedynie funkcję rejestrującą stany faktyczne i prawne odnoszące się do poszczególnych gruntów. Operat ewidencyjny obejmujący w przypadku gruntów informacje dotyczące m.in. rodzajów użytków gruntowych nierzadko jest też nie zawiera aktualnych danych i, jak słusznie zauważył skarżący, powinien podlegać aktualizacji ( por. m.in. art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) czy modernizacji, o jakiej mowa w art. 24 a tej ustawy. Dodać wreszcie trzeba, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów prowadzić się powinno z uwzględnieniem przepisów o lasach ( art. 20 ust. 3a ustawy).

W omawianej kwestii wskazać wreszcie przyjdzie na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589), w których nie zawarto odesłania do danych zawartych w operatach ewidencyjnych. W § 2 pkt 2 tego rozporządzenia wskazano zaś wręcz, że ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i art. "4" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...]r. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. Z uwagi na brak stosownego wniosku , o jakim jest mowa w art. 209 p.p.s.a. Sąd nie orzekał w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę Wójt Gminy K. zastosuje się do wskazań Sądu, a w szczególności uzna, że zarośnięte drzewami i krzakami działki nr "6" i nr "7" pozwalają na stwierdzenie kontynuacji funkcji dla zamierzenia skarżącego polegającego na zalesieniu działki nr "1" położonej w K. oraz nr "2" położonej w R.