III SAB/Gd 9/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-23	
Data wpływu	2026-01-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Adam Osik /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Prezes Sądu	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 3, art. 58 § 1 pkt 1, § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
W dniu 27 października 2025 r. S. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 września 2025 r. – ewentualnie bezprawności czynności polegającej na pozostawieniu bez biegu wniosku - domagając się zobowiązania organu do merytorycznego rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni, uznania że doszło do rażącego naruszenia prawa, nałożenia grzywny na organ oraz przyznania sumy pieniężnej z uwagi na uchylanie się od nadzoru, a nadto zobowiązanie organu do umieszczenia informacji o wykonaniu wyroku WSA w Portalu Informacyjnym sądów powszechnych w sprawach powiązanych.

Jak wyjaśnił skarżący pozostawienie wniosku bez biegu nastąpiło bez podstawy prawnej. Zastosowana formuła nie wynika z żadnego przepisu regulującego nadzór administracyjny nad sądami ani z przepisów ogólnych postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że sprawa ma charakter zewnętrzny, albowiem Prezes Sądu Apelacyjnego wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej (organizacja i nadzór administracyjny), a sprawa dotyczy obowiązku podjęcia działań w stosunku do SR Gdynia/komornika w kontekście egzekucji. Jego wniosek z 24 września 2025 r. dotyczył m.in. nieegzekwowania wobec SR Gdynia i komornika skutków prawomocnych

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wniósł o jej odrzucenie jako nienależącej do właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w pierwszej kolejności z urzędu bada dopuszczalność skargi. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi wymaga bowiem uprzedniego zbadania dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej jako: "p.p.s.a." skarga podlega odrzuceniu m.in., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1).

Mając na uwadze przedstawiony zakres skargi, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta obejmuje co do zasady orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak. Z kolei na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, o których to stanach mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., nie dotyczy zatem wszystkich działań podmiotów wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej (organów administracji w znaczeniu funkcjonalnym), a jedynie tych aktów i te czynności, które zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego.

Zgodnie nadto z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona jedynie w sytuacji, w której dotyczy organu (podmiotu) właściwego do wydania lub podjęcia aktów lub czynności w opisanych powyżej formach procesowych. W konsekwencji, gdy warunek powyższy nie jest spełniony, skarga podlega odrzuceniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. OSK 547/04 - to i pozostałe orzeczenia podane w uzasadnieniu dostępne są w Internecie pod adresem: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłość, sąd administracyjny bada zatem, czy organ rzeczywiście nie podjął działania w załatwieniu wniosku, do którego był zobowiązany. Zatem dla stwierdzenia stanu bezczynności konieczne jest ustalenie, czy na organie administracji publicznej, któremu zarzucono zwłokę w załatwieniu sprawy, spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania określonej czynności oraz czy organ podjął działania i czy pozostaje w sprawie w zwłoce.

Należy mieć zatem na uwadze, że istotę skargi na bezczynność stanowi doprowadzenie do załatwienia w terminie określonym przepisami indywidualnej sprawy administracyjnej. Zasadniczo skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz w razie niewydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1620/12).

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne brak było podstaw do uznania, aby w trybie skargi na bezczynność wymóc na organie władzy sądowniczej, jakim jest prezes sądu powszechnego – poprzez sformułowanie określonego zobowiązania przez sąd administracyjny – podjęcia określonych działań zmierzających do rozszerzenia zakresu postępowania dyscyplinarnego i wizytacyjnego wobec Komornika Sądowego, a w tym właśnie przedmiocie skarżący skierował do Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku pismo z dnia 24 września 2025 r., którego niezałatwienia utożsamia skarżący z zarzucaną w niniejszej skardze bezczynnością organu.

Z przedstawionego wyżej wyliczenia spraw podlegających właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych wynika, że sądy te nie są właściwe w sprawach skarg na bezczynność sądów powszechnych w zakresie postępowań, jakie prowadzą. Właściwością sądów administracyjnych objęte są bowiem wyłącznie indywidualne sprawy z zakresu administracji publicznej. W doktrynie oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za sprawę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć wszystkie akty, czynności, działania i sprawy, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, załatwiane przez organ administracji publicznej (por. postanowienie NSA z 10 marca 2010 r., I OSK 333/10). Nadzór administracyjny nad działalnością sądów powszechnych sprawują sądy wyższych instancji, a nad działalnością administracyjną - prezesi sądów i Minister Sprawiedliwości, co wynika z przepisów art. 37-41 ustawy z dnia 27 lipca 2000 r. – Prawo o ustroju sadów powszechnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie trybu sprawowania nadzoru nad działalnością administracyjną sądów powszechnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1166 ze zm.)

Ponadto ustawa z 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 1458 ze zm.) określa zasady sprawowania nadzoru nad komornikami i samorządem komorniczym (art. 1 ust. 1 pkt 5), zaś w art. 165 ust. 1 wskazuje, że nadzór nad komornikami obejmuje nadzór judykacyjny, nadzór administracyjny oraz nadzór wewnętrzny samorządu komorniczego – przy czym nadzór administracyjny nie może wkraczać w działania wchodzące w zakres nadzoru judykacyjnego (ust. 2). W ramach nadzoru judykacyjnego komornik przy wykonywaniu czynności podlega orzeczeniom sądu (art. 166 ust. 1 u.k.s.). Według art. 167 ust. 1 u.k.s., organami nadzoru administracyjnego są: Minister Sprawiedliwości, prezesi właściwych sądów apelacyjnych, prezesi właściwych sądów okręgowych, prezesi właściwych sądów rejonowych. Zgodnie z art. 171 ustawy o komornikach sądowych nadzór zwierzchni nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości, również za pośrednictwem prezesów właściwych sądów rejonowych (art. 172 ust. 1 ustawy).

Prezes sądu nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, należy bowiem do organów władzy sądowniczej. Z racji tego jednak, że pełni pewne funkcje administracyjne, w przypadkach wskazanych w obowiązujących przepisach może działać w formach przewidzianych dla "ustrojowych" organów administracyjnych i wówczas będzie takim organem w znaczeniu funkcjonalnym, z racji wykonywanych przez siebie funkcji. Zgodnie z treścią art. 5 § 2 k.p.a., prezes sądu mógłby być uznany za organ administracji publicznej, gdyż jest innym, niż organ administracji publicznej organem państwowym, ale tylko wtedy, gdyby był powołany do załatwienia spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej.

Skarżący domagał się natomiast prowadzenia przez Prezesa Sądu w określonym zakresie postępowania dyscyplinarnego i wizytacyjnego wobec Komornika Sądowego, która to kwestia nie stanowi indywidualnej sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub w drodze innego aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 2-4a p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że zarzucana przez skarżącego bezczynność odnosi się do czynności procesowych prezesa sądu powszechnego, podejmowanych w sprawie nadzoru nad komornikiem sądowym, która jednak nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Przepisy prawa nie przyznają sądom administracyjnym uprawnień w zakresie kontrolowania prawidłowości postępowań w sprawach toczących się przed sądami powszechnymi, w należących do właściwości tych sądów sprawach cywilnych i karnych. Jeżeli w sprawie toczącej się w takim postępowaniu doszło do przewlekłości, bądź bezczynności, wówczas strona może wywieść skargę na podstawie przepisów ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2023 r. poz. 1725 ze zm.).

Wykluczyć również należało możliwość zakwalifikowania wniosku skarżącego z dnia 24 września 2025 r. jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca nie domagał się w swym wniosku udostępnienia określonej informacji publicznej, w istocie bowiem – jak wskazano wyżej, wniosek zmierzał do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i wizytacyjnego wobec Komornika Sądowego. Wniosek nie wskazywał na żadne fakty, czy zdarzenia, mające walor informacji publicznej. Z tych względów organ nie miał również podstaw, aby nadawać wnioskowi bieg, jako wnioskowi złożonemu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podsumowując, skarga na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 24 września 2025 r. była niedopuszczalna, gdyż nie dotyczyła takiego działania, które w aktualnym stanie sprawy może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W sprawie zaistniała zatem podstawa do uznania, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne ze względu na brak właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do rozpoznania skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.