Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska- Kyć Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępniania informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3) umarza postępowanie sądowe w zakresie udostępnienia inforamacji publicznej; 4) zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 15 listopada 2021 r. C.W. (dalej: skarżąca) złożyła skargę na bezczynność Wójta Gminy K. (dalej: organ) w sprawie bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 15 listopada 2021 r. wnioskiem złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej skarżąca, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej u.d.i.p.), zwróciła się do organu o udostępnienie dokumentów zawierających informacje dotyczące zasobu użytkowanych artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, w tym w szczególności:

- dokumentów zawierających informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów,

- dokumentów zawierających informacje o przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie,

- dokumentów zawierających informacje o umowach zawieranych na dostawy tychże produktów,

- dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów / środków na nie przeznaczonych,

- dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie.

Wobec braku działania organu skarżąca 1 grudnia 2021 r. złożyła skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 08 września 2021 roku - wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej 15 listopada 2021 r.;

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku decyzji odmownej lub powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Pomimo przekroczenia tego terminu organ nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji. Ponadto nie zawiadomił skarżącej o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych udostępnieniem informacji oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły. Pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność organu.

Skarżąca podnosi także, że przez wzgląd na prowadzoną działalność gospodarczą, która ucierpiała w czasie pandemii COVID - 19 szukała nowych klientów dla oferowanych przez jej firmę produktów - artykułów biurowych, piśmienniczych. Liczyła na uzyskanie informacji o organizowanych przetargach, zamówieniach przez gminę - jednak wcześniej chciała uzyskać informację o jej rokrocznym zapotrzebowaniu na tego typu produkty celem zweryfikowania cen i wolumenu potencjalnych dostaw. Niestety brak odpowiedzi ze strony urzędu uniemożliwia uzyskanie takich informacji.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem z 7 grudnia 2021 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi poprzez przedstawienie informacji w zakresie kosztów zakupu artykułów biurowych w latach 2015 – 2021. Wyjaśnił także, że z uwagi na to, że poniesione koszty nie przekraczają progów, zgodnie z którymi koniecznym jest stosowanie ustawy prawo zamówień publicznych, organ nie ogłasza przetargów na ich zakup.

Następnie 17 grudnia 2021 r. organ uzupełnił odpowiedź poprzez wyjaśnienie, że nie dysponuje dokumentami w postaci umów zawieranych na dostawy produktów o które skarżąca pyta. Stwierdził także, że aby udzielić wnioskowanej informacji w zakresie dotychczas nieudostępnionym, niezbędne jest przeprowadzenie czasochłonnych czynności o charakterze technicznym, jak również konieczność jej wytworzenia, co oznacza, że udzielona informacja będzie miała charakter informacji publicznej przetworzonej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wytworzenie i udzielenie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest istnieniem szczególnego interesu publicznego. Mając na uwadze to, że w treści swojej skargi skarżąca wskazała na sposób, w jaki ma zamiar wykorzystać informację, organ odstąpił od wzywania jej do wykazania w/w interesu. Uwzględniając powyższe organ odmówił udostępnienia informacji w zakresie dotychczas nieudostępnionym z uwagi na nadużycie przez skarżącą dostępu do informacji publicznej. W jego ocenie w przypadku odmowy udostępnia informacji publicznej z uwagi na nadużycie prawa do tej informacji następuje w formie pisemnej ("zwykłego" pisma). Według organu nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej stanowi próbę korzystania z uprawnień przysługujących podmiotowi w ramach u.d.i.p. dla osiągnięcia innego celu aniżeli troska o dobro publiczne, prawo do przejrzystego Państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego itp. Żądając udostępnienia takich informacji skarżąca próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne. Nadto złożony w sprawie wniosek ma na celu utrudnienie funkcjonowania urzędu i zaabsorbowanie jego sił i środków, co może pośrednio godzić w inne osoby występujące z takim wnioskiem z uwagi na konieczność wytworzenia tak żądanej informacji i ogromną jej ilość. Instytucja prawa dostępu do informacji publicznej nie może służyć realizacji indywidualnych celów wnioskodawcy, a za taki cel należy uznać działania nakierowanie na szukanie nowych klientów dla prowadzonej przez skarżącą firmy oferującej produkty biurowe i piśmiennicze po uzyskaniu informacji o zapotrzebowaniu organu na w/w artykuły wraz z uzyskaniem informacji o cenach za poszczególne artykuły.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W jego ocenie podjęte przez niego działania wykluczają przyjęcie poglądu, że w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością.

Postanowieniem z 17 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie sądowe. Zdaniem Sądu pierwszej instancji "skarga nie zasługuje na uwzględnienie". Sąd ten wskazał, że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, iż w grę wchodzi tak przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej a organ pozostaje w zwłoce. W rozpatrywanej sprawie adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest organ wykonawczy gminy. Jest on obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd zauważył, że sytuacja procesowa w niniejszej sprawie ukształtowała się w ten sposób, że po wniesieniu skargi na bezczynność organ udostępnił wnioskowaną informację pismem z 7 grudnia 2021 r., następnie uzupełnił ją pismem 17 grudnia 2021 r. Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącej w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie (udostępnił wnioskowaną informację), postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm.; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2008 r. (I OPS 6/08, LEX 463487) przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 15 listopada 2021 r.

Nadto Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został przez organ merytorycznie rozpatrzony przed rozpoznaniem skargi. Pismem z 7 grudnia 2021 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi w części poprzez przedstawienie informacji w zakresie kosztów zakupu artykułów biurowych w latach 2015 - 2021. Następnie pismem z 17 grudnia 2021 r. w istocie wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W przedmiotowym piśmie organ zawarł omówienie wniosku i jednoznaczne rozstrzygnięcie co do treści żądania. Przedstawił także motywy, którymi kierował się kwalifikując wnioskowaną informację jako informację publiczną przetworzoną oraz dokonał oceny szczególnie istotnego interesu publicznego skarżącej w jej uzyskaniu. Pismo zostało podpisane przez organ. Oznacza to tym samym, że pismo organu z 17 grudnia 2021 r. jest decyzją o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji sprawa wniosku została zakończona. Tym samym skoro w sprawie zapadło rozstrzygnięcie merytoryczne, to organ nie pozostawał w bezczynności. Sąd zwrócił uwagę, że w decyzji z 17 grudnia 2021 r. organ nie zamieścił stosownych pouczeń, ale to nie stoi na przeszkodzie złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do jej zaskarżenia.

Z powyższych względów Sąd ten, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu w szczególności naruszenie art. 149 § 1 pkt 3, 149 § 1a, 161 § 3 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że w sprawie organ dopuścił się bezczynności, zaś sam fakt udzielenia odpowiedzi na wniosek przed rozpatrzeniem skargi nie uprawniało Sądu do umorzenia postępowania sądowego i nie dezaktualizowało kompetencji Sądu z art. 149 § 1 pkt 3 i 149 § 1a p.p.s.a.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Przed nowelizacją p.p.s.a., która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. dopuszczał wyłącznie dwie możliwości orzekania, odpowiadające obecnej treści art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., co w przypadku załatwienia sprawy przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość, mogło skutkować postanowieniem umarzającym postępowanie, blokującym możliwość uzyskania przez stronę stwierdzenia na drodze sądowej dopuszczenia się bezczynności lub przewlekłości, a w dalszej kolejności, uniemożliwiając ewentualne dochodzenie odszkodowania na drodze cywilnej. Dodany ww. nowelą przepis art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który upoważnia sąd do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ma na celu przeciwdziałanie temu zjawisku i umożliwienie sądowi rozstrzyganie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość w przypadku zakończenia postępowania administracyjnego w toku sprawy sądowoadministracyjnej i z tego powodu braku potrzeby zobowiązania do wydania aktu lub podjęcia czynności (podobnie: A. Kabat (w) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. LEX/el. 2019, Komentarz do art. 149). Tym samym w aktualnym stanie prawnym załatwienie przez organ sprawy po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego nie powoduje konieczności umorzenia postępowania sądowego co do żądania stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości przed załatwieniem sprawy.

Innymi słowy wydanie w toku postępowania sądowego (po wniesieniu skargi) przez organ administracyjny decyzji lub też załatwienie wniosku strony w inny prawem przewidziany sposób nie zwalania wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu.

Tym samym Sąd rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie zobligowany był również do dokonania rozstrzygnięcia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeżeli tak to czy naruszenie to było rażące, a także odnieść się do wniosku o wymierzenie grzywny organowi - jeśli takowy w sprawie by wniesiono - oraz wydać rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania (por. wyrok NSA z 22 września 2021 r., sygn. akt III OSK 995/21).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez skarżącą zażalenia postanowieniem z 17 lutego 2022 r. sygn. akt III SAB/Gl 277/21 uchylił zaskarżone postanowienie.

Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem postanowienia przez sąd pierwszej instancji. Stosownie bowiem do art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Natomiast według art.190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wnioskiem z dnia 15 listopada 2021 r. zwróciła się do organu o udostępnienie dokumentów zawierających informacje dotyczące zasobu użytkowanych przez organ artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021. Ponieważ termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, pismem z 1 grudnia 2021 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu domagając się m.in. zobowiązania organu do rozpoznania jej wniosku oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. Powyższa skarga wpłynęła do organu 6 grudnia 2021 r.

Pismem z 7 grudnia 2021 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi poprzez przedstawienie informacji w zakresie kosztów zakupu artykułów biurowych w latach 2015 - 2021. Wyjaśnił także, że z uwagi na to, że poniesione koszty nie przekraczają progów, zgodnie z którymi koniecznym jest stosowanie ustawy prawo zamówień publicznych, organ nie ogłasza przetargów na ich zakup. Następnie 17 grudnia 2021 r. organ uzupełnił odpowiedź poprzez wyjaśnienie, że nie dysponuje dokumentami w postaci umów zawieranych na dostawy produktów, o które skarżąca pyta. W tym piśmie zawarł w istocie rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Przekonanie Skarżącej o pozostawaniu organu w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z 15 listopada 2021 r. znajduje uzasadnione podstawy. Organ nie zareagował na złożony wniosek w terminie wyznaczonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż po dacie wniesienia skargi zostało sporządzone pismo zawierające odpowiedź na wniosek w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r., uzupełniona następnie kolejnym pismem z 17 grudnia 2021 r.

Załatwienie wniosku przez organ po wniesieniu skargi nie zwalnia Sądu z badania bezczynności i jej charakteru. Rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, nawet jeżeli wniosek strony został załatwiony przez organ w toku postępowania sądowego (już po wniesieniu skargi), obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a także stwarza możliwość orzeczenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (Wyrok WSA w Warszawie z 28 maja 2020 r., II SAB/Wa 80/20, LEX nr 3072123)

Zaznaczyć przy tym należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W związku z powyższym Sąd - na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności.

Obowiązkiem sądu, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., było stwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, uznać należy, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894) Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, jednak naruszenie to musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894; wyrok WSA w Łodzi z 17.10.2014 r., II SAB/Łd 124/14, LEX nr 1534558).

W ocenie Sądu, zważywszy na krótki okres od dnia złożenia przez skarżącego wniosku do organu, do dnia wniesienia skargi, bezczynność ta nie miała charakteru rażącego.

Oceniając zaistniały w sprawie stan faktyczny Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został przez organ merytorycznie rozpatrzony. Pismem z 7 grudnia 2021 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi w części poprzez przedstawienie informacji w zakresie kosztów zakupu artykułów biurowych w latach 2015 – 2021. Następnie pismem z 17 grudnia 2021 r. w istocie wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W konsekwencji sprawa procedowanie wniosku zostało zakończone. W związku z tym należało umorzyć postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O należnych Skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 597 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł, odpowiadające wysokości stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz.1800).