Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego postanawia: zawiesić postępowanie sądowe

Skarżąca – V. sp. z o.o. w W., 29 kwietnia 2005 r. złożyła deklarację uproszczoną AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów marki [...], w której wykazała podatek akcyzowy w łącznej kwocie 242.698 zł. Podatek ten Skarżąca uiściła 5 maja 2005 r.

Pismem z 24 sierpnia 2009 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku akcyzowego w kwocie 99.990 zł, uiszczonego na podstawie powyższej deklaracji uproszczonej.

Postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. z urzędu wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a następnie decyzją z [...] marca 2011 r. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym wynikające z ww. deklaracji uproszczonej AKC-U w kwocie 242.698 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty i zwrotu uiszczonego podatku akcyzowego w kwocie 99.990 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego w kwocie 99.990 zł.

Natomiast odrębną decyzją, wydaną [...] października 2011 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Postępowanie w sprawie należało zawiesić.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z akt sprawy wynikało, że Skarżąca zadeklarowała i zapłaciła podatek akcyzowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów, czyniąc to 5 maja 2005 r.

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Termin przedawnienia uiszczonego przez Skarżącą zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym rozpoczął zatem bieg z końcem 2005 r. i upłynął z końcem roku 2010.

Tymczasem decyzja organu drugiej instancji, określająca wysokość tego zobowiązania wydana została [...] października 2011 r., a zatem po upływie terminu jego przedawnienia.

Przepis art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej w pkt 1) stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty, natomiast w pkt 9) taki sam skutek przewiduje w przypadku przedawnienia.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt l FSK 174/11 przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości, a mianowicie: czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Brzmienie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w okresie obowiązywania tej ustawy nie zmieniło się.

Natomiast art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej obecne brzmienie uzyskał właśnie od 1 września 2005 r. na mocy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W brzmieniu poprzednio obowiązującym przepis ten nie zawierał wyszczególnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego jako przesłanki umorzenia postępowania. Zważywszy, iż jest to przepis o charakterze proceduralnym, wszczynając i prowadząc postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, którego dotyczył wniosek Skarżącej o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, organy podatkowe obowiązane były uwzględnić jego aktualne brzmienie.

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty Skarżąca złożyła 28 sierpnia 2009 r., a zatem zachowując termin określony w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z uwagi na datę złożenia wniosku, przepis powyższy należy stosować w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r., nadanym ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz.1318).

W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie nadpłaty poprzedzone być powinno określeniem wysokości zobowiązania podatkowego (np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 345/06 i z 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1975/09 oraz wojewódzkich sądów administracyjnych z 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 117/11; z 29 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2185/09; z 16 stycznia 2009r. sygn. akt I SA/Lu 565/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że zagadnienie prawne, o jakiego rozstrzygnięcie w drodze uchwały zwrócił się Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma istotne znaczenie także w niniejszej sprawie. Organ pierwszej instancji jedną decyzją orzekł zarówno w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego, jak i w przedmiocie nadpłaty. W sytuacji, gdy Skarżąca zaskarżyła oba rozstrzygnięcia, ocena samej możliwości określenia wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wynikająca z korekty deklaracji złożonej przez nią wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, przekłada się niejako na ocenę prawidłowości także decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. W rezultacie stwierdzić należy, iż od rozstrzygnięcia wskazanego wyżej zagadnienia prawnego zależy również rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu, spełniona zatem została przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, przewidziana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powyższego przepisu, Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia prawnego przedstawionego we wskazanym wyżej postanowieniu z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt l FSK 174/11.