Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 525/22 sprawy ze skargi M. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. O. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 525/22 oddalił skargę M. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 5 stycznia 2022 r. nr 19 w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Postępowanie w sprawie zainicjował Komendant Miejski Policji w L., zwracając się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku o zwolnienie M. O. - wówczas dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztabu Policji Komendy Miejskiej Policji w L. - ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o Policji").

W uzasadnieniu wniosku przełożony właściwy w sprawach osobowych wskazał, że w dniu 17 lipca 2021 r. wymieniony miał wyznaczoną służbę na stanowisku kierowania Komendy Miejskiej Policji w L. na godz. 08:00. W związku z pozyskaną przez Komendanta Miejskiego Policji w L. informacją, iż policjant spóźni się, przełożony właściwy w sprawach osobowych polecił naczelnikowi Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w L., pełniącemu w tym dniu nadzór z ramienia kierownictwa, aby niezwłocznie po stawieniu się M. O. w jednostce zbadał stan trzeźwości policjanta. O godzinie 08:32 naczelnik Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w L. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w L., iż dokonał sprawdzenia stanu trzeźwości policjanta urządzeniem Alcoblow z wynikiem pozytywnym (czerwona lampka). Policjant nie został dopuszczony do służby i przez nadzorującego został zwolniony do domu. W toku dalszych czynności ustalono, iż M.O. przyjechał do jednostki samochodem Ford Mondeo, którym odjechał spod komendy tuż po sprawdzeniu jego stanu trzeźwości. W związku z powyższym naczelnik Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w L. wykonał kilkanaście prób kontaktu z wymienionym, który podczas rozmowy telefonicznej zapewnił, iż wraca do jednostki. W rzeczywistości jednak M. O. nie dotarł do jednostki, zgłosił się natomiast do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala Wojewódzkiego w Ł. Po wyrażeniu przez lekarza zgody na odłączenie wymienionego od kroplówki, M. O. został przewieziony do jednostki Policji, gdzie poddano go badaniu analizatorem wydechu Alkometr A2.0 z wynikami: o godz. 09:50 - 0,14 mg/1, o godz. 09:52 - 0,13 mg/1, o godz. 10.23 - 0,09 mg/1 oraz o godz. 10:54 - 0,05 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. Podczas badania stanu trzeźwości funkcjonariusz oświadczył, iż poprzedniego dnia spożywał piwo w ilości 1000 ml, zaś w dniu 17 lipca 2021 r. o godz. 09:00, przed udaniem się do szpitala, piwo w ilości 250 ml. Komendant Miejski Policji w L. podkreślił, iż okoliczności opisanego wydarzenia sprawiają, że M. O. nie cieszy się nieposzlakowaną opinią, zatem nie może pełnić służby w formacji powołanej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku zawiadomił M. O. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r. zwrócono się do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa podlaskiego z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia M. O. ze służby w Policji.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 7 września 2021 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa podlaskiego poinformował, iż Prezydium Zarządu Wojewódzkiego negatywnie opiniuje zamiar rozwiązania z M. O. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Rozkazem personalnym z dnia 20 września 2021 r. nr 1046/2021 Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił M. O. ze służby w Policji z dniem 15 października 2021 r.

Od powyższego rozkazu personalnego M. O. złożył odwołanie.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 5 stycznia 2022 r. nr 19 utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

Na powyższy rozkaz personalny M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę M. O. uznając, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tą okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji.

Sąd I instancji stwierdził, że okolicznością nie wymagającą dowodzenia jest to, iż charakter i rodzaj zaistniałej wątpliwości co do stanu trzeźwości policjanta miał znaczny ciężar gatunkowy, jak również powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Organ zasadnie więc uznał, że powyższe sprawiło, iż policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

Zdaniem WSA w Warszawie na przeszkodzie powyższym konkluzjom nie stoi konstytucyjna i ustawowa zasada domniemania niewinności. W ocenie Sądu specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań, jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że powyższa zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o podejmowanie działań sprzecznych z prawem. Samo już zaś pojawienie się wątpliwości co do stanu trzeźwości policjanta chcącego podjąć się wykonywania zadań służbowych sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Nadto uwypuklenia wymaga to, że podstawy zwolnienia w omawianym trybie nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu (bo o tej kwestii byłoby za wcześnie przesadzać na obecnym etapie postępowania), a sam fakt powyższych wątpliwości dotyczących zachowania policjanta. Stąd fakt ustalenia ponad wszelką wątpliwość stanu trzeźwości policjanta w chwili stawienia się przez niego do służby nie tylko nie musiał, ale wręcz nie mógł być rozstrzygany i badany przez organ w niniejszym postępowaniu. Organy Policji, prowadząc postępowanie w omawianym trybie, nie mogły bowiem dublować ewentualnego postępowania dyscyplinarnego czy postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że zgodzić należało się także z organem, iż o utracie przez skarżącego cechy nieskazitelnego charakteru świadczy m.in. niegodne funkcjonariusza Policji tłumaczenie postępowania mającego miejsce w czasie po niedopuszczeniu go do służby. Zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania co najmniej poddają w wątpliwość wiarygodność twierdzeń skarżącego, iż skoro czuł się tak niedobrze, że potrzebował szukać pomocy aż na szpitalnym oddziale ratunkowym, to przed zgłoszeniem się do szpitala musiał jeszcze wypić 250 ml piwa. Za wiarygodnością twierdzenia o takim zachowaniu nie przemawiają nawet stresogenne i znane powszechnie trudności z uzyskaniem świadczeń powszechnej opieki zdrowotnej w naszym kraju.

W ocenie Sądu, w realiach faktycznych niniejszej sprawy brak jest również przesłanek dla uznania, iż jakikolwiek wpływ na wynik niniejszego postępowania miał fakt zainicjowania przedmiotowego postępowania przez bezpośredniego przełożonego skarżącego - także objętego postępowaniem dyscyplinarnym. Dla formalno-prawnej poprawności niniejszego postępowania kluczowe znaczenie ma bowiem tylko to, jaki organ je prowadził i wydawał rozstrzygnięcia. Z całokształtu okoliczności potwierdzonych aktami administracyjnymi sprawy nie wynikają zaś żadne wątpliwości co do poprawności w tym zakresie.

Zdaniem WSA w Warszawie, za nierzutującą na wynik sprawy pozostawała też podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż stawiając się do służby nie miał świadomości, że pijąc piwo wieczorem, rano może być jeszcze pod wpływem alkoholu. Nie zmienia to bowiem faktu istnienia wątpliwości (potwierdzonych badaniem urządzeniem Alcoblow) co do jego stanu trzeźwości. Nadto czyn pozbawiający policjanta cechy nieskazitelności charakteru może być popełniony nawet nieumyślnie. Wystarczające w tym zakresie jest wystąpienie znanego w nauce prawa cywilnego pojęcia niedbalstwa (czyli bezpodstawnego zakładania, że pewien skutek nie nastąpi, choć racjonalnie myślący człowiek powinien jednak dopuszczać możliwość jego zaistnienia).

W ocenie Sądu brak było też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych, m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje w ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych i wyników w zakresie dobra społecznego, jakie ma realizować. Tak zdefiniowane dobro służby należy zaś oceniać jako przewyższające słuszny interes strony upatrywany w pozostaniu w służbie.

Sąd I instancji podkreślił, że na rozstrzygnięcie nie rzutowała materia niezbadania stawiającego się do służby policjanta bardziej dokładnym urządzeniem. Przepis prawa uczyniony przez organ podstawą wydania badanej decyzji nie uzależnia bowiem zwolnienia policjanta od okoliczności oczywistości popełnienia przestępstwa czy przewinienia. Nie uzależnia też zwolnienia od faktu przekroczenia określonego progu zawartości alkoholu w organizmie. Wręcz przeciwnie, przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji umożliwia zwolnienie policjanta ze służby nie tylko niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego czy dyscyplinarnego toczącego się wobec funkcjonariusza, ale także niezależnie od ilości alkoholu w organizmie.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w rozpoznawanej skardze oraz uznając iż skarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. O., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten mógł stanowić podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na zaistnienie przesłanki ważnego interesu służby, podczas gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawanie przez skarżącego kasacyjnie w służbie naruszy ważny interes tej służby,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu decyzji wydanych przez organy I i II instancji, pomimo naruszenia przez te organy:

a. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego, błędną jego analizę i w konsekwencji niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że skarżący spełnił przesłanki uzasadniające zwolnienie go ze służby w Policji, tj., że zaistniał ważny interes służby, który przewyższył słuszny interes wymienionego oraz, że dalsza służba tego funkcjonariusza będzie powodowała naruszenie dobra służby,

b. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji słusznego interesu strony oraz działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa poprzez oparcie się jedynie na przesłance interesu społecznego,

c. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie wskutek nieuwzględnienia okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku dotyczącego skarżącego, podczas gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawanie przez odwołującego w służbie naruszy ważny interes tej służby,

d. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez ten organ wadliwej decyzji organu I instancji i utrzymanie w mocy decyzji pomimo wystąpienia podstaw do uchylenia rozkazu personalnego organu I instancji,

3. art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w sytuacji, w której dostrzeżenie uchybień, jakimi dotknięte było ww. orzeczenie, skutkowałoby jego uchyleniem,

4. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 25 § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez nie stwierdzenie, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa przez organy, które winny być wyłączone od orzekania w sprawie skarżącego,

5. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a., regulujących instytucję wyłączenia pracownika organu, poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji personalnej organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż zostały one wydane z naruszeniem prawa tj. zainicjowaniem i prowadzeniem postępowania przez osobę Miejskiego Komendanta Policji w L. insp. K. W., wobec której również toczyło się postępowanie dyscyplinarne związane ze sprawą i winny z tego względu być wyłączony w sprawie,

6. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że rozkazy personalne zostały wydane z naruszeniem prawa w rozumieniu reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zw. z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a także naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art 11 k.p.a., co w efekcie doprowadziło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP, przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z fundamentami praworządności w państwie prawnym,

7. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 135 ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez wadliwe sporządzenie zaskarżonych orzeczeń, dokonanie nieprawidłowej kontroli poprzedzających je orzeczeń uznając, iż wyczerpują one wszelkie elementy orzeczenia, jednocześnie nie zawierając stosowanego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w zakresie powodów dla których określonym dowodom przyznano walor wiarygodności i moc dowodową, a innym zaś go odmówiono, a także faktów które uznano za udowodnione, jak również przeprowadzenia postępowania dowodowego w tej sprawie

8. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7-10, 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie zaskarżonego aktu, podczas gdy organy i Sąd zaniechały jakichkolwiek działań mających na celu dokonanie ustaleń faktycznych związanych z:

- zbadaniem orzeczeń pod względem formalnym tj. ustalenie czy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zostało wydane w prawidłowy sposób,

- nie dostrzeżenie, iż nie został wyłączony od wszczęcia postępowania w sprawie Komendant Miejski Policji w Ł., którego to dotyczyło postępowanie dyscyplinarne i miał on interes w tym, aby usprawiedliwić swoje działania, aby uniknąć wobec siebie kary,

- dostrzeżenie jedynie dowodów obciążających skarżącego, a pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności dotyczących stażu w pełnieniu służby, jego zawodowych osiągnięć, zaangażowania w służbę, licznych nagród i braku jakichkolwiek negatywnych zachowań zarówno w czasie wykonywania obowiązków służbowych, jak również w życiu prywatnym, które to okoliczności powinny zostać uwzględnione przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia,

- niewykazanie na czym konkretnie polega "nieskazitelność charakteru" oraz brak przedłożenia dowodów, iż M. O. miałby nie posiadać takowego,

co spowodowało brak rozpoznania sprawy w całokształcie,

9. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ograniczeniu się do wyjątkowo ogólnikowego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego, całkowitym przemilczeniu argumentów strony podniesionych, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,

10. rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie skargi z uwagi na błędną wykładnię.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Policji w Białymstoku z dnia 20 września 2021 r. nr 1046/2021 oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 stycznia 2022 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje według norm prawem przepisanych, a także przeprowadzenie rozprawy w celu rozpoznania skargi kasacyjnej.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także poinformował, że nie żąda rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, choć wśród przepisów wskazanych jako naruszone znalazł się również przepis prawa materialnego, a to art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Należy podnieść, że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały sformułowane w pełni poprawnie konstrukcyjnie, o czym będzie mowa niżej. Powoduje to, że nie sposób odnieść się do tychże zarzutów w kolejności przyjętej w skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej można pogrupować wedle kilku kategorii. W pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 25 § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niestwierdzenie, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa przez organy, które winny być wyłączone od orzekania w sprawie skarżącego.

Przede wszystkim trzeba zauważyć, że powyższy zarzut został skonstruowany wyjątkowo niestarannie, a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak w ogóle odniesienia do powyższego zarzutu. Należy nadmienić, że art. 25 k.p.a. reguluje instytucję wyłączenia organu, a art. 24 k.p.a. instytucję wyłączenia pracownika. Zgodnie z art. 25 § 2 k.p.a. przepis art. 24 § 4 k.p.a. stosuje się odpowiednio w ramach instytucji wyłączenia organu. Zgodnie z art. 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Z kolei art. 24 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. stanowią, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne, jak również w sprawie w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Powyższe przesłanki dotyczą wyłączenia pracownika, a nie organu. Zgodnie z art. 24 § 3 k.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Ten przepis również statuuje przesłankę wyłączenia pracownika, a nie organu. W związku z powyższym tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej jest niezrozumiały i nie może być uznany za zasadny. Przesłanki wyłączenia organu zostały wskazane w art. 25 § 1 k.p.a., a ten przepis nie został powołany w podstawach skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 25 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Na powyższe okoliczności skarżący kasacyjnie nie powołał się również w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej, co sprawia, że zarzut jest bezzasadny.

Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. Przede wszystkim taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej nie pozwala na ustalenie, z naruszeniem którego przepisu wiąże skarżący kasacyjnie sytuację uzasadniającą powyższy zarzut. Zaistnienie okoliczności mieszczących się w zakresie wyznaczonym hipotezą normy prawnej sformułowanej w art. 24 § 1 k.p.a. powoduje z mocy samego prawa (ex lege) niezdolność konkretnego podmiotu do udziału w postępowaniu bez konieczności konkretyzacji tego skutku prawnego w drodze odrębnej czynności procesowej. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim porównanie treści art. 24 § 1 k.p.a. z przepisem art. 24 § 3 k.p.a., normującym odrębny, oparty na innym mechanizmie procesowym, wariant wyłączenia pracownika (iudex suspectus). Ten sam stan faktyczny nie może jednocześnie odpowiadać hipotezie art. 24 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. oraz art. 24 § 3 k.p.a., gdyż w powyższych przepisach zostały wymienione przesłanki odrębnych trybów wyłączenia pracownika – z mocy samego prawa oraz na wniosek. Jedna sytuacja faktyczna nie może odpowiadać jednocześnie obu trybom wyłączenia pracownika.

Nawet gdyby można było rozpoznać powyższy zarzut merytorycznie, należy uznać go za niezasadny, gdyż z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby Miejski Komendant Policji w L. insp. K. W. brał udział w postępowaniu zakończonym decyzją będącą przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, czy też w postępowaniu przed organem I instancji i w związku z tym podejmował jakiekolwiek decyzje procesowe. Miejski Komendant Policji w L. złożył jedynie wniosek personalny, w oparciu o który zostało zainicjowane postępowanie prowadzone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku, a zatem jego działanie stanowiło impuls do wszczęcia postępowania przez organ, którego pracownikiem nie był K. W.

Należy też podnieść, że w kontekście zarzutu polegającego na niedostrzeżeniu, iż nie został wyłączony od wszczęcia postępowania w sprawie Komendant Miejski Policji w L., ujętego w punkcie 8 skargi kasacyjnej, nie sposób dostrzec naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z bardzo ogólnie ujętymi przepisami art. 7-10, art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności należy zauważyć, że art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 10 k.p.a. są podzielone na jednostki redakcyjne w postaci paragrafów, a art. 7a § 2 k.p.a. - również punktów. Skarżący kasacyjnie nie wskazał natomiast, której części ww. przepisów dotyczy konstruowany w ten sposób zarzut, co powoduje niemożność odniesienia się do niego.

Równie niestarannie został skonstruowany zarzut ujęty w punkcie 6 skargi kasacyjnej, w którym zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Przepis powyższy stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie, a skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałoby polegać jego naruszenie przez sąd pierwszej instancji, poza bardzo ogólną konstatacją o prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z fundamentami praworządności w państwie prawnym. To samo dotyczy zarzutów naruszenia pozostałych wymienionych w punkcie 6 skargi kasacyjnej przepisów, to jest art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, częściowo także ze względów podniesionych w poprzednim akapicie.

Druga kategoria zarzutów skargi kasacyjnej koncentruje się wokół naruszeń przepisów postępowania powodujących błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Skarżący kasacyjnie powołał w ramach tej podstawy kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu decyzji wydanych przez organy I i II instancji oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. art. 138 § 1 k.p.a. Powyższe zarzuty sprowadzają się istocie do kwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie okoliczności dotyczących oceny stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonych decyzji KWP i KGP. Powyższe zarzuty należy ocenić jako bezzasadne. Sąd I instancji trafnie ocenił, że stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy administracji w sposób prawidłowy, z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Zauważenia przy tym wymaga, że ani w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby, ani w skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący nie podważał ustaleń faktycznych organu i zrekonstruowanego w oparciu o nie stanu faktycznego sprawy. W decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku zostały wyszczególnione dowody zebrane i rozpatrzone przez organ. Żaden z nich nie został przez skarżącego w toku postępowania zakwestionowany. Skarżący nie zgłaszał też wniosków dowodowych, którymi miałyby wykazać inne niż przyjęte przez organ ustalenia faktyczne. Natomiast zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, miały bowiem służyć wykazaniu słusznego interesu skarżącego, mającego istotniejsze znaczenie niż "ważny interes służby", co nie mogło mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy, a o czym będzie mowa niżej.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. nie jest zasadny. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie zaskarżona decyzja spełnia stawiane cytowanym przepisem wymagania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. należy podnieść raz jeszcze, że skarżący kasacyjnie nie wskazał, której jednostki redakcyjnej tego przepisu dotyczy sformułowany zarzut, co uniemożliwia odniesienie się do niego. Uzasadnienie decyzji zawiera odniesienie do wszystkich istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Okoliczności, które zostały pominięte w procesie dowodzenia, były irrelewantne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, a to z uwagi na hipotezę normy prawa materialnego – art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy, o czym będzie mowa niżej. Zmierzają one bowiem do wykazania istnienia słusznego interesu skarżącego kasacyjnie, który miałby znajdować pierwszeństwo przed "ważnym interesem służby", co dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje bez znaczenia.

W kontekście omówionych powyżej zarzutów podkreślenia wymaga, że zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm - jest nieprawidłowe. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej – we wskazanym wyżej zakresie - nie zostało określone, jak powyższe przepisy zostały naruszone, wobec czego odniesienie się do takich wadliwych zarzutów nie jest możliwe.

Ponieważ zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się bezzasadne, należy przejść do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, choć zarzut ten został błędnie ujęty przez skarżącego kasacyjnie jako zarzut naruszenia przepisów postępowania. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że przepis ten mógł stanowić podstawę prawną zwolnienia skarżącego kasacyjnie ze służby w Policji z uwagi na zaistnienie przesłanki ważnego interesu służby.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby (rozwiązać stosunek służbowy), gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy określona osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było jej wykluczenie z tego grona.

Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Ustawodawca nie zdefiniował określenia "ważny interes służby". Nie zawarł też w ustawie żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie jednej, realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, jeżeli takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., I OSK 1083/16). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji omawiana formacja ma służyć społeczeństwu. Jest ona ponadto przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązek realizacji takich celów oraz wykonywania zadań wyszczególnionych w ust. 2 art. 1 ustawy Policji wymaga, aby organy Policji miały możliwość kształtowania właściwej polityki personalnej i doboru kadry w sposób jak najbardziej odpowiadający potrzebom formacji. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko przywileje, ale również pewne ograniczenia wolności osobistej oraz zwiększone obowiązki. Policjantowi przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów wyszczególnił dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzegł jednak także konieczność zapewnienia organom Policji możliwości prowadzenia dla dobra służby racjonalnej polityki kadrowej oraz efektywnego wykorzystania przyznanych etatów i środków. W ustawie o Policji dopuszczono zatem możliwość zwolnienia policjanta ze służby nawet w przypadkach przez niego niezawinionych, gdy takie są potrzeby formacji. W powyższym celu została między innymi wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dopuszczająca możliwość zwolnienia policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Ważny interes służby obejmuje zatem zarówno przyczyny obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji), jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe. W orzecznictwie powszechnie zatem przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który w ocenie przełożonych nie powinien pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, ale nie można zwolnić go ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie określonej w ustawie o Policji.

Przez pojęcie "ważnego interesu służby" należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2014 r., I OSK 1117/13). Organy Policji, decydując się na rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zobowiązane są do wykazania zasadności zastosowanego trybu zwolnieniowego i z powinności tej w rozpoznawanej sprawie wywiązały się należycie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie organy Policji nie wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował sposób i wynik rozumowania organów, przyjmując, że ustalony przez nie stan faktyczny mieści się w kategorii ważnego interesu służby, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że dopuszczalność zwolnienia skarżącego ze służby w omawianym trybie nie budzi zastrzeżeń.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący kasacyjnie w dniu 17 lipca 2021 r. spóźniony stawił się na stanowisko służbowe, a po sprawdzeniu stanu trzeźwości urządzeniem Alcoblow i uzyskaniu wyniku pozytywnego nie został dopuszczony do służby. Odjechał natomiast spod komendy samochodem. Wówczas naczelnik Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w L. podjął kilkanaście prób kontaktu telefonicznego ze skarżącym kasacyjnie, który zapewnił, że wraca do jednostki. W międzyczasie zgłosił się jednak do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala Wojewódzkiego w L.. Następnie, po powrocie do jednostki, został poddany badaniu analizatorem wydechu Alkometr A2.0. Uzyskane wyniki wskazywały: o godz. 9.50 – 0,14 mg/1, o godz. 9.52 – 0,13 mg/1, o godz. 10.23 – 0,09 mg/1, o godz. 10.54 – 0,05 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący kasacyjnie oświadczył, że poprzedniego dnia spożywał piwo w ilości 1000 ml, a w dniu 17 lipca 2021 r. o godzinie 9.00, to jest przed udaniem się do szpitala, spożył 250 ml piwa.

Powyższy stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zasadnie uznał, że zastosowanie w sprawie tego przepisu, jako podstawy zwolnienia skarżącego kasacyjnie ze służby w Policji, było w pełni uzasadnione, wymagał tego bowiem "ważny interes służby". Celem prowadzonego postępowania wyjaśniającego było wskazanie przyczyn i okoliczności uzasadniających zwolnienie skarżącego ze służby ze względu na ważny interes służby. Istota sprawy sprowadzała się zatem do wykazania ważnego interesu służby i jego naruszenia czy też zagrożenia, nie zaś do ustalania i badania postawy oraz przebiegu służby skarżącego, są to bowiem okoliczności irrelewantne z punktu widzenia normy prawnej stanowiącej podstawę materialną zaskarżonej decyzji. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu" służby (tak NSA w wyroku z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10). Niewątpliwie zachowaniem takim było prowadzenie przez skarżącego kasacyjnie samochodu w sytuacji podejrzenia pozostawania przez niego pod wpływem alkoholu. Skarżący kasacyjnie winien był powstrzymać się od takiego działania do czasu uzyskania pewności, że pod wpływem alkoholu się nie znajduje. Zaznaczyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z wynikiem ewentualnie prowadzonego postępowania karnego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić mimo braku lub przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W sprawie dotyczącej zwolnienia Policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania karnego, w szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw czy wykroczeń.

Podkreślić należy, że zwolnienie skarżącego ze służby należy rozpatrywać w aspekcie zdecydowanej reakcji formacji na przejaw łamania prawa i lekceważenie etosu policjanta oraz jako sygnał zwrotny dla społeczeństwa wskazujący na to, że Policja jest sama w stanie oczyścić swoje szeregi z osób nie zasługujących na służbę w niej.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. tj. 2023, poz. 1935). Koszty te wynoszą 360 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).