Zarządzeniem z dnia 6 maja 2008 r. skarżący P. R. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez odesłanie wypełnionego formularza "PPF", w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone wraz z formularzem w dniu 19 maja 2008 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nadesłał tylko pierwszą stronę wniosku - wypełnioną - wraz z informacją, iż 2,3,4 strona załącznika jest identyczna dla wszystkich wniosków złożonych w pozostałych sprawach dotyczących podatku VAT, i z uwagi na oszczędność papieru wydrukowane zostały tylko raz.
Zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2008 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał on, iż przedłożenie wyłącznie pierwszej strony wniosku formularza nie jest jednoznaczne ze złożeniem formularza w rozumieniu art. 252§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", nawet jeżeli czynność ta opatrzona jest uwagą strony skarżącej, iż przedłożenie tylko jednej strony podyktowane było względami oszczędności papieru. Podkreślono, że pod każdą sygnaturą kryje się odrębna sprawa sądowoadministracyjna, a skarżącemu doręczono tyle formularzy ile jest spraw. Tak więc przyjęcie koncepcji oszczędnościowej mogłoby polegać na wypełnieniu przesłanych formularzy i odesłaniu ich do Sądu. Jeżeli natomiast strona skarżąca zdecydowała się na samodzielne drukowanie formularzy to należało je wydrukować w całości, wypełnić i wysłać. Referendarz sądowy podkreślił, iż postępowanie sądowoadministracyjne opiera się, jak każde postępowanie sądowe, na przepisach mających charakter formalnych zasad proceduralnych i stosowanie przez stronę wszelkiego rodzaju "ułatwień", "usprawnień", czy "udogodnień" jest możliwe tylko w granicach obowiązującej ustawy.
W sprzeciwie na powyższe zarządzenie skarżący podniósł, iż decyzje, jak i całe postępowanie "fiskusa" trwające lata jest dla niego wysoce niesprawiedliwe i doprowadziło jego rodzinę do ogromnych kłopotów finansowych oraz zdrowotnych. Podał on, iż jego rodzina nie posiada żadnych wolnych środków, i zwrócił się z prośbą o uwzględnienie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 252§2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Sąd wraz z wezwaniem do usunięcia braków przesyła jej formularz w celu jego wypełnienia, wyznaczając termin, którego niedochowanie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wynika to z art. 257 p.p.s.a., który stanowi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Tylko więc złożenie poprawnego i kompletnego wniosku o przyznanie prawa pomocy umożliwia jego rozpatrzenie. W niniejszej sprawie P. R. został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie wraz z formularzem zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 czerwca 2008 r. Złożenie przez skarżącego tylko pierwszej strony wniosku nie stanowi prawidłowego uzupełnienia braku formalnego wniosku i tym samym uniemożliwia jego rozpatrzenie. Oceny tej nie zmienia adnotacja skarżącego, iż pozostałe strony wniosku zostały ze względów oszczędnościowych wydrukowane tylko raz. Jak to zostało bowiem wyżej wskazane skarżący otrzymał wraz z wezwaniem formularz wniosku celem jego wypełnienia.
Skoro zatem P. R. w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie przedłożył kompletnego urzędowego formularza wypełnionego w sposób umożliwiający ocenę jego sytuacji rodzinnej i majątkowej w kontekście poniesienia kosztów postępowania, wniosek taki należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 257 w związku z art. 260 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
