drukuj    zapisz    Powrót do listy

6145 Sprawy dyrektorów szkół 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym), Oświata, Prezydent Miasta, Oddalono skargę, III SA/Gl 575/20 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-04-08, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Gl 575/20 - Wyrok WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2021-04-08 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik
Barbara Orzepowska-Kyć /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 910 art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - tj
Dz.U. 2020 poz 713 art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. W. na zarządzenie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora zespołu szkół oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem z [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. odwołał skarżącą E. W. ze stanowiska dyrektora [...] w S.

Z akt sprawy wynika, że E. W. [...] r. złożyła pisemne oświadczenie, że na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. 2020 poz. 910) składa rezygnację z funkcji Dyrektora w [...] w S. z dniem [...] r. Jednocześnie na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z 26 stycznia I982 r.- Karta Nauczyciela (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2215 z późn. zm.) poprosiła o przeniesienie na stanowisko nauczyciela [...] do Szkoły Podstawowej Nr [...].

W konsekwencji Prezydent Miasta S. wydał zaskarżone zarządzenie nr [...] z [...] r. w sprawie odwołania E. W. ze stanowiska dyrektora [...] im. [...] w S., uwzględniające jej wniosek.

Tego samego dnia strona złożyła za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej oświadczenie, że po przemyśleniu zdecydowała się wycofać złożoną rezygnację ze stanowiska dyrektora [...]. Oświadczyła, że składając to oświadczenie była w szoku i podpisała wymuszoną rezygnację. Podała, że wskazano jej, że w przypadku niezłożenia tego oświadczenia zostanie wszczęta procedura oceny pracy, która może zakończyć się wynikiem negatywnym.

W skardze strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 14 grudnia 2016r. - Prawo oświatowe poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odwołaniu skarżącej z pełnienia funkcji dyrektora szkoły w sytuacji, gdy brak jest oświadczenia woli o rezygnacji z funkcji, a ponadto odwołanie zostało dokonane bez zachowania okresu wypowiedzenia.

W konsekwencji powyższych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto, wniosła o dopuszczenie następujących dowodów:

1) zaskarżonego zarządzenia,

2) pisma dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] z [...]r.,

3) skargi do Prezydenta Miasta e z [...]r.,

4) zeznania skarżącej jako strony postępowania.

Do skargi strona załączyła:

- pismo dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] z [...]r., z którego wynika, że na prośbę skarżącej z [...]r. zostaje ona z dniem [...]r. przeniesiona na stanowisko nauczyciela [...] do tej szkoły;

- pismo strony do Prezydenta Miasta z [...]r. określone jako "skarga", z treści którego wynika, że wnosi ona skargę na działania podejmowane wobec niej przez Pierwszego zastępcę Prezydenta Miasta i prosi o podjęcie działań w sprawie. Dalej strona opisuje okoliczności złożenia przez nią rezygnacji ze stanowiska dyrektora szkoły i stwierdza, że została ona na niej wymuszona, gdyż poinformowano ją, że jeśli jej nie podpisze, to zostanie wobec niej wszczęta procedura oceny pracy i wystawiona będzie ocena negatywna. Końcowo stwierdziła, że skarga jest zasadna i konieczna jest interwencja w celu usunięcia zaistniałych nieprawidłowości.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że stosownie do art. 66 ust. 1 Prawa oświatowego organ może odwołać nauczyciela ze stanowiska w razie złożenia przez niego rezygnacji, ale za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nastąpiło bez zachowania tego okresu, co świadczy o wadliwości zarządzenia.

Zdaniem strony, wadliwość ta sięga jednak jeszcze dalej, gdyż podana przesłanka odwołania jest nieprawdziwa, albowiem skarżąca nigdy nie miała woli złożenia rezygnacji ze stanowiska dyrektora szkoły. Została ona zaproszona na spotkanie do Zastępcy Prezydenta Miasta, podczas którego wręczono jej przygotowane już pismo zawierające jej rezygnację ze stanowiska dyrektora. Jednocześnie Zastępca Prezydenta poinformował ją, że jeżeli nie podpisze tego pisma, to zostanie wobec niej wszczęta w tym samym dniu procedura oceny pracy i wystawiona ocena negatywna. Zostało to umotywowane rzekomym wpływem wielu skarg na jej pracę ze strony rodziców, uczniów i pracowników, niewywiązywaniem się z obowiązków oraz naruszaniem przepisów ustawy o zamówieniach publicznych. Nie zostały przedstawione jednak żadne konkretne zdarzenia potwierdzające te zarzuty.

Po powrocie do szkoły, skarżąca przemyślała całą sytuację i jeszcze tego samego dnia wysłała pismo do Prezydenta Miasta S. i dyrektora szkoły podstawowej informujące o wycofaniu się z rezygnacji ze stanowiska dyrektora szkoły i zgody na przeniesienie. Następnie spotkała się z Prezydentem Miasta i złożyła pisemną skargę z [...]r. Zdaniem strony, okoliczności złożenia rezygnacji wskazują, że oświadczenie woli w tym przedmiocie obarczone jest wadą prawną w postaci stanu wyłączającego świadome lub swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli w rozumieniu art. 82 K.c., w wyniku czego złożone oświadczenie jest nieważne i nie mogło stanowić podstawy do wydania zarządzenia o odwołaniu z funkcji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Stwierdził, że organ wykonawczy gminy jest związany oświadczeniem o rezygnacji i nie może wstrzymywać się z jej uwzględnieniem. Przyznał, że co do zasady odwołanie następuje za trzymiesięcznym wypowiedzeniem. Stwierdził jednak, że zgodnie z art. 61 § 1 kodeksu cywilnego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej, zatem w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe cofnięcie złożonej skutecznie rezygnacji z powierzonego stanowiska.

Wyraził także pogląd, że do oceny skuteczności odwołania tego oświadczenia nie jest właściwy sąd administracyjny. Oświadczenie o cofnięciu rezygnacji można oceniać na gruncie prawa cywilnego, mając na względzie czy uzasadnia ono cofnięcie rezygnacji z funkcji dyrektora szkoły i czy oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji zawierało poważne wady. Cofnięcie oświadczenia woli o zrzeczeniu się funkcji dyrektora szkoły nie może być swobodne, może mieć miejsce tylko w sytuacjach szczególnych i tylko przed podjęciem przez organ prowadzący zarządzenia. Ocena, czy wystąpiły takie szczególne okoliczności, uzasadniające - z uwagi na poważną wadę oświadczenia woli - dopuszczalność jego cofnięcia, należy do Prezydenta Miasta. Przywołane okoliczności złożenia tego oświadczenia nie świadczą o zaistnieniu sytuacji szczególnej, która uzasadniałaby skuteczność tego cofnięcia.

Odnośnie natomiast daty, z jaką ustaje pełnienie funkcji dyrektora organ podniósł, że rezygnacja może mieć charakter natychmiastowy bądź odroczony do momentu wskazanego w rezygnacji. Organ prowadzący szkołę (Prezydent Miasta) jest zobligowany do odwołania dyrektora, o czym przesądza użycie w treści przepisu określenie "odwołuje". Wobec tego oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji dyrektora szkoły powinno być interpretowane zgodnie z wolą osoby składającej to oświadczenie. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę regulacji trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia było zabezpieczenie interesów organu prowadzącego szkołę, który w tym czasie powinien podjąć czynności dla zapewnienia ciągłości kierowania placówką. Brak jest zatem podstaw prawnych do arbitralnego ustalania przez organ prowadzący terminu upływu wypowiedzenia wbrew jednoznacznej treści oświadczenia woli dyrektora szkoły. Końcowo organ stwierdził, że rezygnacja stała się skuteczna z chwilą jej złożenia, a przywołane okoliczności nie są wystarczające do cofnięcia tego oświadczenia. Prezydent Miasta powinien zatem w drodze zarządzenia odwołać skarżącą z pełnionej funkcji z dniem [...] r. tj. z dniem podanym w jej oświadczeniu.

W ramach repliki skarżąca stwierdziła, że niezrozumiałe są dla niej wywody organu dot. cofnięcia oświadczenia woli, gdyż ona nie tyle cofnęła swe oświadczenie, ile zarzuciła jego nieważność z uwagi na stan wyłączający świadome lub swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Natomiast czynność nieważna nie może być konwalidowana. Wyraziła również pogląd, że sąd administracyjny ma prawo dokonania kontroli prawidłowości złożenia oświadczenia woli, które stanowi podstawę wydania aktu administracyjnego w postaci zarządzenia o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły. Przyjęcie, że sąd administracyjny ma prawo wyłącznie dokonać kontroli samej treści zarządzenia spowodowałoby, że zaistniałaby luka w procesie kontroli prawidłowości funkcjonowania organu administracyjnego, gdyż podstawa wydania aktu administracyjnego tj. oświadczenie woli nie podlegałoby kontroli w żadnym trybie. Nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odnośnie charakteru terminu wypowiedzenia wskazanego w treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa oświatowego tj. przyjęciem, że ma on działanie semiimperatywne - wiąże organ, ale nie nauczyciela pełniącego funkcję dyrektora szkoły. W każdym przypadku złożenia oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji dyrektora szkoły odwołanie następuje z zachowaniem okresu 3-miesięcznego wypowiedzenia. Norma ta nie doznaje wyjątku, zatem zaskarżone zarządzenie jest wadliwe także z tej przyczyny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej: p.p.s.a., kontrola sądu administracyjnego obejmuje akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach administracji publicznej.

Przedmiotem sporu jest legalność zarządzenia organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego w sprawie odwołania dyrektora szkoły bez zachowania okresu wypowiedzenia, ale dokonanego na wniosek tego dyrektora i z dniem w nim wskazanym.

Skarżąca kwestionuje legalność wspomnianego aktu w oparciu o dwie grupy zarzutów: jedna z nich odnosi się do aktu jako takiego i naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa oświatowego poprzez skrócenie okresu wypowiedzenia poniżej trzech miesięcy, druga jego wadliwości upatruje także w tym, że zostało ono wydane w oparciu o jej oświadczenie woli, które – w jej ocenie - jest nieważne.

Odnośnie zarzutu z grupy drugiej zauważyć należy, że – jak wyżej wskazano - zarządzenie prezydenta miasta niewątpliwie należy do kategorii aktów poddanych kontroli sądowoadministracyjnej. Tym niemniej ewentualne wady oświadczenia woli skarżącej złożonego prezydentowi i poprzedzającego wydanie zarządzenia nie należą do żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie można podzielić poglądu pełnomocnika strony wskazującego na właściwość sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie, argumentującego, że w przeciwnym razie powstałaby luka w procesie funkcjonowania organu administracyjnego. Wady oświadczeń woli są zagadnieniem z zakresu prawa cywilnego, zatem fakt, że sąd administracyjny nie mógł się do tej argumentacji ustosunkować nie oznacza jeszcze, że zagadnienie to pozostaje poza kontrolą sądową, np. sądu powszechnego. Natomiast pismo strony w przedmiocie złożenia rezygnacji z wnioskiem o odwołanie z określoną datą istnieje i dopóki jego nieważność nie została stwierdzona w przepisanym trybie i przez uprawniony organ, Sąd nie może go pominąć w swych rozważaniach, zaś do oceny jego ważności z puntu widzenia wad świadczeń woli kompetencji nie posiada.

Zatem argumentacja skargi oparta o wadę oświadczenia woli stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego zarządzenia nie mogła być uwzględniona, choć sam zaskarżony akt, a ściślej kontrola jego zgodności z prawem należy do właściwości sądu administracyjnego, zatem nie było podstaw do odrzucenia skargi.

Analizę argumentów ujętych w grupie pierwszej, dot. obrazy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 910) poprzez odwołanie skarżącej z funkcji dyrektora szkoły bez zachowania okresu wypowiedzenia rozpocząć trzeba od przywołania art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 713). Stosownie do powołanych przepisów:

1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.

Z powyższego wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie organu gminy jest posiadanie w konkretnej sprawie własnego interesu prawnego (za wyjątkiem określonym w ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym), który przez fakt wydania zarządzenia o określonej treści zostaje naruszony. Dla skutecznego wniesienia skargi opartej na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym strona musi więc wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżonym aktem, a jego indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z konkretnego przepisu prawa. Konieczne jest zatem wykazanie związku pomiędzy naruszeniem prawa przez zaskarżony akt oraz negatywnym oddziaływaniem na sferę prawnomaterialną skarżącego w postaci pozbawienia go uprawnień mających oparcie w przepisach prawa materialnego lub nałożenia obowiązków, które z niego nie wynikają. Wskazać również należy, że skarga złożona w trybie omawianego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej). Do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonego zarządzenia, lecz właśnie naruszenie własnego interesu prawnego skarżącego, który należy wyraźnie odróżnić od interesu faktycznego.

W ocenie Sądu strona ma interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy w poddaniu kontroli sądowej zarządzenia Prezydenta, albowiem dotyczy ono jej praw jako nauczyciela pełniącego funkcję dyrektora szkoły, wynikających bezpośrednio z przepisu prawa, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa oświatowego.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że analizy tej grupy argumentów, dot. naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo oświatowe tut. Sąd dokonał już w wyroku o sygn. akt III SA/Gl 714/20 dotyczącym tego samego zarządzenia, wydanym na skutek skargi Gminy S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] stwierdzające jego nieważność. Wyrokiem tym Sąd uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody i jest on prawomocny.

Stosownie zaś do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Jakkolwiek moc wiążącą posiada co do zasady rozstrzygnięcie, tym niemniej motywy, jakimi kierował się Sąd przy jego wydaniu mają istotne znaczenie.

W wyroku z 25 listopada 2020r., sygn. II FSK 1935/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku."

Podobnie w wyroku z 24 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1014/19, Sąd ten orzekł, że "Związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd."

Poglądy te Sąd w sprawie niniejszej w pełni podziela. Dlatego jedynie informacyjnie wskazuje, że jako podstawę ww. zarządzenia wskazano art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo oświatowe oraz art.30 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym.

Zgodnie z art. 66 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2020r., 910):

1. Organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce:

1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie:

a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.

Odnośnie tego Sąd orzekający w wyroku III SA/Gl 714/20 stanął na stanowisku, że rezygnację ze stanowiska nauczyciel może złożyć w każdym czasie wybierając moment dla siebie najdogodniejszy. Jest dysponentem swojego prawa do pracy na zajmowanym stanowisku, co oznacza, że może zrezygnować z przysługującego mu okresu wypowiedzenia. Prowadzi to do wniosku, że trzymiesięczny okres wypowiedzenia w przypadku rezygnacji nauczyciela z zajmowanego stanowiska jest zastrzeżony na korzyść organu, który nie może być taką rezygnacją zaskoczony i musi mieć zagwarantowany czas na zorganizowanie zarządzania placówką oświatową i zapewnienie jej właściwego funkcjonowania po złożeniu rezygnacji przez jej dotychczasowego dyrektora.

Sąd orzekający w sprawie III SA/Gl 714/20 doszedł do przekonania, że ratio legis art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa oświatowego i jego wykładnia celowościowa prowadzą do wniosku, że organ wydając przedmiotowe zarządzenie nie naruszył prawa, gdyż celem omawianego przepisu jest zapewnienie właściwego funkcjonowania szkoły poprzez wyeliminowanie możliwości niespodziewanego pozostania szkoły bez osoby kierującej jej działalnością. Z pewnością pozostaje to także w interesie społecznym - uczących się w danej placówce dzieci lub młodzieży i ich rodziców. Dla takiego sprawnego funkcjonowania konieczne jest zarówno zaangażowanie nauczyciela w pełnioną funkcję, jak i jego dobra współpraca z organem prowadzącym szkołę. Jeśli z jakichkolwiek przyczyn nie jest spełniony jeden bądź drugi warunek albo – tym bardziej – oba jednocześnie, to osiągnięcie tego celu i "zmuszanie" dyrektora do odpracowania jeszcze trzech miesięcy, czego sobie nie życzy żadna ze stron, z pewnością do realizacji tego celu się nie przyczyni.

Natomiast organ wydając zarządzenie uwzględniające wniosek nauczyciela, jednocześnie przyjął na siebie obowiązek zorganizowania kierowania placówką w krótszym terminie.

Sąd podzielił tym samym pogląd wyrażony w wyroku z 19 lutego 2020r. sygn. akt II SA/Rz 1379/19 , że "Rezygnacja ze stanowiska dyrektora szkoły może mieć charakter natychmiastowy bądź odroczony do momentu wskazanego w rezygnacji. Wobec tego oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji dyrektora szkoły powinno być interpretowane zgodnie z wolą osoby składającej to oświadczenie."

Podsumowując Sąd stwierdził, że brak podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, gdyż strona podniosła zarzut tylko jej właściwy i niebędący wcześniej przedmiotem oceny sądu administracyjnego, a dotyczący wady oświadczenia woli w przedmiocie rezygnacji ze stanowiska. Jednak zarzut ten, jako odnoszący się do zagadnień cywilnoprawnych, dla których sąd administracyjny nie jest właściwy nie mógł być rozpoznany. Natomiast kwestia zgodności zarządzenia z art. 66 ust. 1 pkt lit. a) Prawa oświatowego była już przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego, który się takiej niezgodności nie dopatrzył i z tego względu nie mogła być badana powtórnie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.



Powered by SoftProdukt