Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.

W dniu [...] r. w A J. M. w G. przeprowadzona została przez upoważnionych pracowników Starostwa Powiatowego w W. oraz Transportowego Dozoru Technicznego kontrola zgodności wykonywania badań technicznych pojazdów z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.)

W kontroli uczestniczył właściciel stacji, diagnosta J. M. (zwany dalej skarżącym). Ze sporządzonego protokołu kontroli wynikało, że stacja nie posiadała protokołu i decyzji Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającej zbiorniki LPG do eksploatacji w 26 pojazdach poddanych kontroli technicznej oraz że w trakcie jej przeprowadzania skarżący wykonał badanie techniczne pojazdu marki [...] nr rej. [...], które ze względu na niemożność uruchomienia pojazdu (zepsuty akumulator) zostało przerwane. Jednak diagnosta dokonał wpisu do rejestru i wystawił zaświadczenie nr [...] o negatywnym wyniku badania wskazując, że pojazd ma niesprawny hamulec postojowy na osi tylnej oraz do wymiany zderzak z tyłu pojazdu. Ponadto diagnosta wskazał, że zaświadczenie jest ważne na dojazd do warsztatu naprawczego, zaś termin ważności zezwolenia na używanie pojazdu określił na dzień [...] r. wyznaczając na ten dzień termin kolejnego badania.

W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w W. skarżący wyjaśnił, że wynik badania technicznego pojazdu, które przeprowadził w trakcie kontroli był negatywny z uwagi na niesprawność sworznia dolnego oraz uszkodzenie zderzaka tylnego. Oświadczył nadto, że po trzech dniach zgłosił się właściciel pojazdu z wymienionym sworzniem, lecz bez wymienionego zderzaka z uwagi na oczekiwanie do jego wymiany i pomalowania.

Pismem z dnia [...] r. Starosta Wałbrzyski zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w trakcie kontroli w zakresie niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonywania badania technicznego wymienionego pojazdu oraz wydanie zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. Nr 155, poz. 1232). Pismem z dnia [...] r. Starosta W. w zakresie braku protokołów oraz decyzji dopuszczającej urządzenia do eksploatacji wydanej przez Transportowy Dozór Techniczny wydał zalecenie bezwzględnego przestrzegania przepisów zacytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zobowiązując do udzieleniu odpowiedzi o wykonaniu tych zaleceń.

Pismem z dnia [...] r. skarżący wyjaśnił, że wynik negatywny badania technicznego pojazdu spowodowany był niesprawnym hamulcem postojowym, co zostało zapisane w zaświadczeniu, a nie awarią sworznia dolnego, czy też uszkodzonym zderzakiem tylnym, jak to zostało podane później w jego piśmie. Podniósł, iż po sprawdzeniu hamulca na osi przedniej i osi tylnej oraz amortyzatorów w pojeździe wykonał kontrolę zawieszenia przy wyłączonym silniku. Następnie chciał uruchomić silnik w celu wykonania dalszych czynności kontrolnych, jednak okazało się, że akumulator w pojeździe był całkowicie rozładowany, co uniemożliwiło dalsze wykonywanie czynności kontrolnych, takich jak sprawdzenie świateł oraz wykonanie analizy spalin. Wskazał, że pojazd został wypchnięty z ławy pomiarowej SKP na zewnątrz, na parking, a właściciel udał się do biura by odebrać zaświadczenie z badania technicznego z wynikiem negatywnym z uwagi na niesprawny hamulec postojowy oraz uszkodzony zderzak tyłu pojazdu, z adnotacją dojazdu do warsztatu naprawczego. Po otrzymaniu zaświadczenia właściciel opuścił SKP i około godziny 15 przyjechał innym autem z dobrym akumulatorem, po zmontowaniu którego w unieruchomionym pojeździe badanie techniczne zostało dokończone. Po trzech dniach właściciel pojazdu zgłosił się do SKP z naprawionym hamulcem postojowym lecz z niewymienionym zderzakiem tylnym i nie otrzymał pozytywnego wyniku badania technicznego.

W piśmie z dnia [...] r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia dotyczące sposobu przeprowadzenia badania technicznego złożone na piśmie z dnia [...] r. Oświadczył jednocześnie, że pomimo niemożności wykonania całości procedury badania ze względu na unieruchomienie pojazdu z powodu niesprawnego akumulatora badanie zostało dokończone tego samego dnia. Obiektywne stwierdzenie jego pełnego stanu technicznego, chociażby w zakresie sprawdzenia świateł i analizy spalin, możliwe było po jego ponownym uruchomieniu. Odnosząc się natomiast do faktu wystawienia zaświadczenia wyjaśnił, że zostało ono wystawione zgodnie z § 6 ust.2 rozporządzenia, zaś uczyniona uwaga dotycząca zezwolenia na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni w celu jego naprawy miała na względzie treść art. 132 ust.4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że oprócz tych zgodnych z prawem zapisów zawartych w zaświadczeniu - w rubryce w której określa się termin następnego badania technicznego - przez pomyłkę znalazło się powtórzenie terminu zezwolenia na używanie pojazdu. Dlatego też, mając powyższe na uwadze oraz treść § 9 rozporządzenia dokonał korekty treści zaświadczenia poprzez sprostowanie jego zapisów w rejestrze badań technicznych oraz wystawił nowe zaświadczenie z usuniętym terminem następnego badania technicznego, które zostało doręczone klientowi.

Na podstawie tych ustaleń organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., Nr [...] cofnął skarżącemu uprawnienie diagnosty nr [...] z dnia [...] r. stosownie do treści art. 84 ust.3 pkt 1 i 2 w związku z art. 83b ust. 2 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Pierwszoinstancyjne orzeczenie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego opisaną w sentencji niniejszego wyroku, wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do weryfikacji zaskarżonej decyzji, przywołując w uzasadnieniu przepisy regulujące wydawanie i cofanie uprawnień do badań technicznych (art. 132 ust. 4 i art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym) oraz określające zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych pojazdów (§ 5 ust. 1 i § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r.).

Przepisy te dały organowi odwoławczemu podstawę do stwierdzenia, że skarżący, który jako diagnosta nie dokończywszy - z powodu awarii wadliwego akumulatora wykluczającego uruchomienie samochodu - czynności objętych zakresem badania technicznego pojazdu, dokonał wpisu w rejestrze przeprowadzonych badań i wydał zaświadczenie z przeprowadzonych badań technicznych, czym naruszył przepisy załącznika nr 1 do rozporządzenia. Ponadto wydając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, które wydaje się po przeprowadzeniu badania technicznego w całości, a nie w jakiejś części, tak jak to uczynił, naruszył przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia. Okoliczności te – zdaniem SKO – stanowiły podstawę do uznania, że diagnosta swoim zachowaniem wypełnił przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uzasadniające wydanie decyzji cofającej uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:

Błędną wykładnię i zastosowanie przepisu § 2 ust. 1 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach przez przyjęcie, że skarżący z powodu niemożności dokończenia okresowego badania technicznego pojazdu samochodowego nie powinien dokonywać wpisu w rejestrze badań technicznych i wydać zaświadczenia o negatywnym wyniku powyższego badania. Skarżący wskazał, że awaria akumulatora w pojeździe kontrolowanym nastąpiła w trakcie rozpoczętego i przeprowadzanego badania technicznego, a żaden przepis nie wskazuje na to, żeby w takiej sytuacji przerwać badanie techniczne. Skarżący wyraźnie zaznaczył kryterium niezgodności jako brak możliwości uruchomienia pojazdu z powodu awarii akumulatora.

2) Błędną wykładnię i zastosowanie przepisów art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z przyjęciem, że zachowanie skarżącego naruszyło normę sankcjonowaną, co skutkuje cofnięciem uprawnień diagnosty.

3) Naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach przez wskazanie, że Stacja Kontroli Pojazdów nie posiadała protokołów i decyzji Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającej zbiorniki LPG do eksploatacji w 26 pojazdach, poddanych kontroli technicznej, gdy powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie nakładają obowiązku wykonania kopii decyzji lub wprowadzenia ich cech do rejestru badań technicznych. Decyzje w tych sprawach nie zawierały numerów, a brak danych uniemożliwiał dokonanie wpisu.

4) Naruszenie art. 6, 7, 8, 10 § 1, 77 i art. 107 k.p.a. przez co organ administracji publicznej naruszył przepisy proceduralne poprzez uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej i zasadzie oficjalności, niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, niedopełnienie obowiązku ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej oraz nieuzasadnienie należycie decyzji,

5) Niewskazanie podstawy prawnej oraz nieuzasadnienie stanowiska obligującego skarżącego do spisywania numerów i dat decyzji Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczajacego zbiorniki LPG do eksploatacji.

W odpowiedzi, strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się uchybienia norm postępowania ani prawa materialnego.

Przedmiotem sporu jest zasadność cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych.

Zgodnie z przepisem art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ( j.t. Dz. U. Nr 108 z 2005 roku, poz. 908 ze zm.), zwanej także dalej w skrócie ustawą - starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Jak słusznie wywiodły organy, stwierdzenie podczas kontroli nieprawidłowości przy przeprowadzaniu przez uprawnionego diagnostę badań technicznych pojazdu oraz w wydanych dokumentach, obliguje do cofnięcia diagnoście przyznanych uprawnień, gdyż ustawodawca użył trybu imperatywnego: "starosta cofa." Ustawodawca nie przewidział w hipotezie normy prawnej art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym żadnych elementów wyłączających od odpowiedzialności, tym samym nie ma znaczenia prawnego kwestia oceny ewentualnej winy diagnosty, czy badania okoliczności, z powodu których doszło do opisanych w tym przepisie naruszeń. Dla spełnienia przesłanek do obligatoryjnego cofnięcia uprawnień diagnostycznych wystarczy sam fakt dopuszczenia się przez uprawnionego diagnostę w trakcie dokonywanej kontroli co najmniej jednego z uchybień, o jakich mowa w treści cytowanego przepisu .Tym samym wyjaśnienia i argumentacja dotycząca okoliczności, w jakich doszło do przerwania kontrolowanego badania technicznego, tzn. awaria akumulatora, dokończenie badania już po czasie kontroli itd., czy też okoliczność, że skarżący pobrał z góry opłatę za wykonanie badania technicznego i wydanie zaświadczenia, nie mogły wywrzeć skutku.

Istotny jest bowiem fakt, że podczas czynności kontrolnych skarżący przeprowadził badanie techniczne pojazdu niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawy wnosić należy, że chodzi tu nie o jakiekolwiek badanie techniczne, lecz o takie, które jest przeprowadzone zgodnie z "określonym zakresem i sposobem wykonania", przez co należy rozumieć badanie wykonane według uregulowań wydanego na mocy delegacji zawartej w art. 81 ust. 15 powołanej ustawy, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2009 r. nr 155, poz.1232 ). Zakres badania technicznego został przede wszystkim szczegółowo wymieniony w przepisie § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem obejmuje on:

1) identyfikację pojazdu, w tym:

a) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie,

b) sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu;

2) sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu;

3) sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocenę:

a) stanu technicznego ogumienia,

b) prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowość działania urządzeń sygnalizacyjnych,

c) stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców,

d) prawidłowości działania układu kierowniczego, stanu technicznego jego połączeń oraz wielkości ruchu jałowego koła kierownicy, w tym prawidłowość ustawienia i zamocowania kół jezdnych,

e) stanu technicznego zawieszenia,

f) instalacji elektrycznej,

g) stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia,

h) stanu technicznego układu wydechowego - w uzasadnionych przypadkach pomiar poziomu hałasu zewnętrznego podczas postoju oraz ocenę stanu technicznego sygnału dźwiękowego,

i) emisji zanieczyszczeń gazowych lub zadymienia spalin;

4 ) sprawdzenie warunków dodatkowych dla pojazdów, określonych w rozporządzeniu o warunkach technicznych.

O sposobie wykonania badania jest mowa w § 2 ust. 3, który stanowi, że wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Załącznik ten przedstawia wszystkie obowiązkowe czynności diagnostyczne, które winny być wykonane przez diagnostę w ramach danego badania technicznego.

W tym stanie rzeczy, w rozumieniu ustawy i powołanego rozporządzenia, badanie techniczne, które nie jest kompletne, nie opiera się w pełni na czynnościach wymaganych przepisami rozporządzenia i załącznika nr 1 do tego aktu prawnego - nie może być uznane za badanie techniczne zgodne z określonym zakresem i sposobem wykonania; a w konsekwencji nie może być podstawą wydania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym. Nie można wobec tego formułować wniosku, tak jak w skardze, że przepisy nie normują przypadku "przerwania" badania. Skoro sankcjonowane jest nieprawidłowe przeprowadzenie czynności diagnostycznych w zakresie sposobu wykonania, tzn. metod i kryteriów oceny stanu technicznego pojazdu podczas badania technicznego, opisanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, to tym bardziej sankcją objęty jest przypadek, gdy nie przeprowadzono badania technicznego w całości, z pominięciem niektórych z wszystkich wymaganych przepisami rozporządzenia czynności.

Z akt wynika tymczasem bezsprzecznie, że mimo niedokończenia badania z powodu awarii akumulatora skarżący wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym. Z § 6 ust.1 i 2 rozporządzenia wywieść trzeba, że zaświadczenie takie wydaje się po przeprowadzeniu badania technicznego. Jak wyżej zaakcentowano, chodzi o przeprowadzenie pełnego badania, zgodnego z "określonym zakresem i sposobem wykonania" Niepełne badanie nie pozwala na rzeczywistą ocenę całokształtu stanu technicznego pojazdu i istniejących ewentualnie innych usterek technicznych, a tego rodzaju ustalenia są celem badania technicznego zważywszy na treść § 1 rozporządzenia.

W sprawie nie znajdował natomiast zastosowania § 6 ust. 5 rozporządzenia w brzmieniu następującym: "Badanie techniczne polegające na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów pojazdu, w których stwierdzono usterki, przeprowadza się w zakresie ich usunięcia wyłącznie w stacji kontroli pojazdów, w której te usterki stwierdzono, w okresie nie dłuższym niż 14 dni od dnia poprzedniego badania technicznego. W innej stacji kontroli pojazdów albo po upływie tego terminu przeprowadza się badanie okresowe i dodatkowe, jeżeli są one wymagane." Przepis ten dotyczy innej sytuacji niż ustalona przez organy w toku kontroli, a mianowicie wymaga aby w terminie do 14 dni zostało przeprowadzone w tej samej stacji kontroli pojazdów kolejne badanie techniczne polegające na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów pojazdu, w których stwierdzono usterki podczas poprzedniego badania technicznego w tej stacji kontroli pojazdów. Godzi się podkreślić, że w niniejszej sprawie nie chodziło podczas przeprowadzanej kontroli o to kolejne badanie techniczne po uprzednim wykryciu usterki w tej stacji, we wcześniejszym badaniu, lecz o poprawność wykonanego badania technicznego według obowiązujących procedur.

W stwierdzonych okolicznościach faktycznych sprawy trafnie zatem organy obu instancji przyjęły, że zostały spełnione przesłanki z pkt 1 i 2 ustępu 3 artykułu 84 ustawy do cofnięcia uprawnień diagnostycznych skarżącego.

Sąd nie może podzielić zapatrywania wyrażonego w treści skargi, odwołującego się do pragmatyk zawodowych (o zawodach - prawniczych, lekarza, lekarza weterynarii, psychologa, biegłego rewidenta, o samorządach zawodowych - pielęgniarskim, architektów, etc.), w kontekście przewidzianych w tych aktach prawnych rozwiązań różnicujących stopień zawinienia oraz sankcji za poczynione naruszenia obowiązków służbowych albowiem tego rodzaju argumentacja nie znajduje odniesienia do rozpatrywanego przypadku. Ustawa Prawo o ruchu drogowym zawiera bowiem własne, odrębne unormowania a ich cel jest jasny – chodzi o przeciwdziałanie praktykom nierzetelnego przeprowadzania czynności diagnostycznych i dopuszczanie w ich wyniku do ruchu pojazdów o niesprawdzonym bądź wadliwym stanie technicznym, co w sposób oczywisty stanowiłoby zagrożenie dla chronionych dóbr w postaci zdrowia oraz życia ludzkiego.

Brak posiadania protokołów i decyzji Transportowego Dozoru Technicznego o dopuszczeniu zbiorników LPG do użytkowania, na tle cytowanego art. 84 ust. 3 ustawy – jako że nie mieści się w granicach przedmiotowych zawartej w tym przepisie normy prawnej - nie mógł być i nie był, wbrew zarzutom skargi, podstawą wydanych decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnosty, co ewidentnie wynika z treści uzasadnień wydanych w obu instancjach rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organy reguł postępowania, to jest artykułów: 6, 7, 8, 10 § 1, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W sposób wystarczający - w warunkach komentowanego przepisu ustawy - zgromadzono materiał dowodowy niezbędny do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Z zebranego materiału w sposób niekwestionowany wynika, że podczas kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, ujawniono uchybienia i to zarówno w postaci przeprowadzenia badań technicznych pojazdu niezgodnie z określonym zakresem i sposobem ich wykonania, jak i wydano zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym (bez jego pełnego ustalenia) i przepisami, wobec czego prawidłowa jest ocena organów, w świetle art. 80 k.p.a., że zaistniały obie przesłanki, wymienione w art. 84 ust. 3 pkt 1 i2 ustawy, do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty.

Z lektury akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie było prowadzone z czynnym udziałem strony a decyzje organów obu instancji zawierają wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia norm art. 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Z przedstawionych powodów, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji wyroku.