IV SA/Wa 1498/11 - Wyrok

Data orzeczenia	2011-12-09	
Data wpływu	2011-09-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Wójcik /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6139 Inne o symbolu podstawowym 613	
Sygn. powiązane	T	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę -	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] Prezydent W. na podstawie: art. 104 K.p.a., art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz.1227 z późn.zm.), art. 46 ust 4 pkt 2 i ust. 4b, art. 46a ust. 1, ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 1 a oraz art. 56 ust. 1, ust. 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 z późn.zm.), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002r. o [...] (Dz.U. Nr [...], poz. [...] z późn.zm.), art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.), § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn.zm.), po rozpoznaniu wniosku miasta W. z dnia 28 października 2008r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji i rozbudowie Z. przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W., którego Inwestorem jest miasto W. oraz określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazując iż polega ono na realizacji instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych w ramach modernizacji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazując na stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, iż pismem z dnia 28 października 2008r., uzupełnionym dnia 12 listopada 2008r., miasto W. wystąpiło z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych w ramach modernizacji i rozbudowy Z. przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W. Do pisma dołączono:

- kopię mapy ewidencyjnej, poświadczoną przez właściwy organ ewidencyjny, obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich,

- "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla projektu: Rozwiązanie problemów gospodarki odpadami w W. — etap I — Modernizacja i rozbudowa Z. ",

- pełnomocnictwo dla D. G. do występowania w imieniu Inwestora.

Przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na realizację instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy tj. 15 listopada 2008r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o [...] i art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest Prezydent W., po uzgodnieniu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym i organem ochrony środowiska.

Prezydent W., pismem z dnia 13 listopada 2008r. powiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 61 § 4 Kpa, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z dokumentami i złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Strony nie wniosły uwag ani zastrzeżeń do przedmiotowego postępowania. Uwagi do postępowania zgłosili: Rada Osiedla T. (pismem z dnia 5 grudnia 2008r.) oraz Zarząd Dzielnicy [...] m. W. (pismem z dnia 15 grudnia 2008r., przekazującym Uchwałę Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] grudnia 2008r.). Wyżej wymienieni nie zostali uznani za strony przedmiotowego postępowania. Uwagi te zostały jednak wzięte pod uwagę przez organ, który ustosunkował się do nich w niniejszej decyzji w punkcie II Uzasadnienia - Udział społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym.

W związku z tym, że liczba stron postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekroczyła 20, w myśl art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, zastosowano art. 49 Kpa, zgodnie z którym strony były zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej przez obwieszczenie stosownych informacji na tablicach informacyjnych Biura Ochrony Środowiska Urzędu W., Urzędu Dzielnicy [...], na stronie internetowej Urzędu m. W. oraz w miejscu realizacji przedsięwzięcia, tj. na ogrodzeniu przedmiotowego Zakładu.

W dniu 12 marca 2008r. Prezydent W., zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku miasta W. oraz wskazał miejsce i 21 dniowy termin składania uwag i wniosków. Zawiadomienie zostało zamieszczone na tablicy informacyjnej Biura Ochrony Środowiska Urzędu W., Urzędu Dzielnicy [...] oraz na stronie internetowej Urzędu W.

We wskazanym terminie uwagi i wnioski do przedmiotowego postępowania wnieśli:

- Związek Stowarzyszeń P.

- C. S.A

- K. M.

- S. B.

- Stowarzyszenie Z.

- Stowarzyszenie E.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r., dokonali uzgodnień przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Warunki nałożone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] uwzględniono w niniejszej decyzji.

W decyzji wskazano, iż warunki architektoniczno - budowlane dla przedmiotowego przedsięwzięcia określone zostaną w pozwoleniu na budowę. Teren, na którym przewidziana jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji, jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego rejonu T., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. dnia [...] kwietnia 2000r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2000r.). Zgodnie z §1 plan obejmuje teren położony w gminie (Dzielnicy) W., którego granice wyznaczają: ulica [...], projektowana ul. [...], linia kolejowa W., ul. [...], ul. [...], granica projektowanej stacji przeładunkowej "T.", bocznice kolejowe, granica gminy (Dzielnicy) z: gminą (Dzielnica) W., gminą C. Dzielnicami [...] i [...]. Na podstawie §4 ust 1 pkt 14) przedmiotem ustaleń planu są m.in. tereny urządzeń usuwania przeróbki nieczystości stałych oznaczone na rysunku planu symbolem NU. Zgodnie z §20 planu dla terenu usuwania i przeróbki nieczystości stałych [NU] ustala się:

1) lokalizację Z. przy ulicy [...],

2) zamknięcie strefy uciążliwości w granicach lokalizacji własnej. Stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przedmiotowe przedsięwzięcie nie narusza ustaleń ww. planu.

Przeprowadzone analizy i uzgodnienia wykazały możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Na podstawie przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych. Biorąc pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji.

Niniejszą decyzją ustalono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz określono wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na powietrze i klimat akustyczny nałożono na miasto W. obowiązek wykonania w terminie 12 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, analizy porealizacyjnej oraz przedstawienia jej Prezydentowi W. w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Z przedstawionego "Raportu..." wynika, że zastosowanie trzech linii " termicznego unieszkodliwiania odpadów zwiększy dotychczasową emisję substancji gazowych i pyłowych do powietrza. Według założeń.. "Raportu projektowane instalacje oczyszczania spalin pozwolą na zredukowanie emisji oraz dotrzymanie standardów jakości powietrza. Zwiększona wydajność oraz możliwość pracy przez 24h/ 7 dni w tygodniu, spowoduje zwiększenie ruchu samochodowego na terenie Zakładu. Zastosowane zostaną nowe urządzenia wentylacyjnych oraz turbina upustowo - kondensacyjna. Może to powodować zwiększenie uciążliwości hałasowej. Możliwość nałożenia obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej wynika z przepisu art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, a powyższe uzasadnia decyzję organu w tym zakresie.

Wskazano, iż w ramach postępowania z udziałem społeczeństwa wniesione zostały liczne uwagi i wnioski, które organ uwzględnił lub ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, z p6źn. zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Z. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., uwzględniając wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2082/09), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) i art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. O udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przestawił stan faktyczny sprawy i wskazał, iż pismem z dnia 10 kwietnia 2009 r. Stowarzyszenie Z. wystąpiło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed organem I instancji, zgłosiło także wnioski i uwagi dotyczące planowanego przedsięwzięcia. Pismo to wpłynęło do siedziby organu pierwszej instancji w dniu 15 kwietnia 2009 r.

Po rozpatrzeniu wspomnianego wniosku, decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. (znak: [...]) Prezydent W. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla opisanej w nim inwestycji. W decyzji ten uwzględniono wskazania zawarte w przywołanych wyżej postanowieniach Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...].

Odwołania od powyższej decyzji złożyli T., Stowarzyszenie T., Stowarzyszenie E., Stowarzyszenie Z. oraz S. B. Stowarzyszenie Z. podniosło, iż:

• "decyzja została wydana przez organ, który jednocześnie jest stroną postępowania i wnioskodawcą", przez co "nie jest zapewniona bezstronność organu wydającego decyzję i podważone jest zaufanie obywateli do organów administracji państwowej",

• "raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji zakłada roczną emisję dioksyn i furanów o wielkości 164 gTEQ; skoro według raportu emisja spalin z zakładu będzie wynosić 212 516 Nm3/h i będzie on pracował 7500 godzin rocznie, to w ciągu roku wyemituje 1,59 x 10 Nm3 spalin; zatem poziom emisji w przeliczeniu na normowany metr sześcienny spalin wynosi 105 ng/Nm3 tymczasem norma dopuszczalna wg dyrektywy 2000/76/EU dla spalarni wynosi 0,1 ng/Nm3. Oznacza to 1000-krotnie wyższą emisję niż dopuszcza dyrektywa",

• planowana instalacja jest niezgodna z hierarchią gospodarki odpadami (dyrektywy 91/156/EWG i 2008/98/WE oraz ustawą o gospodarce odpadami); zdaniem odwołującego, hierarchia gospodarki odpadami określona w pierwszej z wymienionych dyrektyw jest następująca: zapobieganie powstawaniu odpadów, recykling (w tym kompostowanie), odzysk energii (spalanie) i na końcu składowanie, druga dyrektywa zaś "wyznacza cele na rok 2020, mówiąc wprost o tworzeniu "społeczeństwa recyklingu", priorytecie zapobiegania powstawaniu odpadów i recyklingu (w tym kompostowania) nad spalaniem, które ma być unikane w takim samym stopniu, jak w dotychczasowych regulacjach składowanie",

• nie przeanalizowano innych wariantów niż spalanie odpadów, "w szczególności bardziej preferowane zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami np. kompostowanie czy recykling",

• instalacja jest niezgodna z art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, "gdyż zakład nie będzie mógł być zaliczony do zakładów odzysku energii (R1), gdyż nie będzie spełniał warunku dyrektywy o sprawności energetycznej nie mniejszej od 0,65 i będzie musiał być zaliczony do zakładów utylizacji (DiO) (...); nie spełnienie wymagań formuły R1/D10, zapisanej w nowej ramowej dyrektywie o odpadach 2008/98/EU, która powinna być implementowana do prawa krajowego przed 10.12.2010 r. powinno być traktowane jak nie spełnienie normy BAT dla najlepszej dostępnej techniki",

• przedsięwzięcie jest niezgodne z dyrektywami: 2004/8 "kogeneracyjną", 2006/32 o efektywności rynku energetycznego i 94/62/WE ("opakowaniową"), "z uwagi na nadmiar podaży energii cieplnej w W., co powoduje, które będą dostarczać nowe linie w Z. będzie konkurencją dla istniejących elektrociepłowni i nie może być uwzględniane jako "zielona energia", gdyż spowoduje spadek efektywności istniejących zakładów kogeneracji węglowej", a nadto z tego względu, że "Polska ma

obowiązek osiągnięcia poziomów recyklingu opakowań określonych dyrektywą 94/62/WE ("opakowaniową") i krajową ustawą o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, które np. dla roku 2015 wynoszą 55%; ponieważ po realizacji projektu spalanych będzie aż 40% wytwarzanych w mieście odpadów, wielkości pozostawione recyklingowi nie będą wystarczające, aby osiągnąć wymagane poziomy recyklingu opakowań, które stanowią ok. 1/3 odpadów komunalnych; ponadto miasto poza rozbudową Z. nie planuje żadnych innych działań i inwestycji mogących podnieść poziom recyklingu opakowań",

• "nigdzie nie przedstawiono jakiegokolwiek porównania wielkości energii odzyskiwanej z odpadów w planowanej instalacji z wielkościami możliwymi do odzyskania przy zastosowaniu innych technologii (...); spalanie odpadów jest gigantycznym marnowaniem energii"

• "raport oddziaływania na środowisko nie zawiera żadnych danych odnośnie wielkości emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych (...); Polskę obowiązują limity produkcji CO2 i chociaż spalarnie odpadów nie będą musiały kupować pozwoleń na emisje to jednak

• wyemitowany przez nie CO2 jest wliczany do ogólnej puli emisji dla kraju i o tyle mnie emisji pozostanie dla polskiego przemysłu, w tym cementowani czy energetyki",

• "nie ma żadnych podstaw do kwalifikowania powstających w Z. żużli inaczej jak odpady, i to niebezpieczne; nie przedstawiono żadnych technologii, które spowodowałyby możliwość ich zastosowania w budownictwie (...); żużle zostaną jedynie rozdrobnione i po przeleżeniu przez kilka miesięcy zostaną uznane za w pełni bezpieczne - bez zastosowania jakichkolwiek technologii fizycznych czy chemicznych mających na celu zabezpieczenie przed wydostawaniem się wysoko toksycznych substancji do środowiska",

• "postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej nie towarzyszyła jakakolwiek forma konsultacji społecznych - choć bardzo rozbudowane procesy konsultacyjne są normą przy podejmowaniu decyzji o tego typu obiektach w innych miastach kraju (...); według naszej wiedzy urząd miasta o 21 dniowym terminie na składanie uwag I wniosków poinformował jedynie ogłoszeniem zamieszczonym na stronie internetowej miasta W., na tablicach informacyjnych Biura Ochrony Środowiska i Urzędu Dzielnicy [...] oraz w miejscu realizacji przedsięwzięcia, tj. na ogrodzeniu przedmiotowego Z.", przez co naruszony został art. 6 pkt 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z 25 czerwca 1998 r. (...)" który brzmi: "zainteresowana społeczność będzie poinformowana, odpowiednio poprzez publiczne ogłoszenie, bądź indywidualnie, na wczesnym etapie procedury podejmowania decyzji w sprawach dotyczących środowiska, i w sposób właściwy, terminowy i skuteczny". 21-dniowy termin jaki dano społeczeństwu na zapoznanie się z aktami sprawy i wyrażenie uwag w żadnym razie nie można uznać za wystarczający dla zapoznania się z tak obszernym i specjalistycznym materiałem, zwłaszcza przez mieszkańców bez specjalistycznego wykształcenia", co stanowi naruszenie art. 6 pkt 3 wspomnianej wyżej Konwencji z 25 czerwca 1998 r., zgodnie z którym "procedury umożliwiające udział społeczeństwa zawierać będą rozsądne

ramy czasowe dla różnych etapów, które zapewnią dostateczny okres czasu na poinformowanie społeczeństwa (...) i na przygotowanie się i efektywne uczestniczenie przez społeczeństwo w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska",

• "porównanie poszczególnych wariantów (rozwiązań) zamierzenia zostało dokonane pobieżnie, bez określenia ścisłych, mierzalnych kryteriów, uznaniowo i tendencyjnie"; zdaniem odwołującego, porównanie takie powinno zostać przeprowadzone "na zasadzie analizy wielokryterialnej w ujęciu mierzalnym, w której ocenie będą podlegały wszystkie aspekty, m.in. wielkości wytwarzanych zanieczyszczeń, stopień przybliżania miasta do wypełniania poszczególnych obowiązków dyrektywowych, efektywność ekonomiczna, a także społeczne - np. tworzona liczba nowych miejsc pracy (...); organ (...) nie zażądał uzupełnienia raportu o niezbędne dane tak, żeby służył on realnym porównaniem pomiędzy poszczególnymi, różnorodnymi wariantami technologicznymi"

- "nie przeprowadzono analizy różnych wariantów lokalizacji przedsięwzięcia (...); kwestii tej poświęcono jedynie półstronicowy rozdział 9.3.1, gdzie uzasadniono, że teren obecnego Z. jest najlepszą lokalizacją inwestycji, gdy znajduje się na nim obecny Zakład z pełną infrastrukturą (...); w raporcie powinno być wskazanych kilka lokalizacji wariantowych i ocenione oddziaływania na środowisko dla każdej z nich"

Wskazane odwołania zostały złożone w terminie ustawowym. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. (sygn. akt [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej - WSA) przez T., Stowarzyszenie T. oraz Stowarzyszenie Z.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2082/09) WSA uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem Stowarzyszenia Z., oddalił skargę T. i odrzucił skargę Stowarzyszenia T.. Zdaniem WSA, Stowarzyszenie Z. spełniło wymagane art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska "przesłanki dla dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie budzi wątpliwości, iż złożony w dniu 10 kwietnia 2009 r. przez skarżące Stowarzyszenie wniosek o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu spełniał ustawowe przesłanki, a nadto został złożony w ustawowym 21-dniowym terminie, określonym informacją z 12 marca 2009 r. Nie budzi również wątpliwości, iż wniosek Stowarzyszenia Z. nie został formalnie rozpoznany, tj. organ właściwy w sprawie nie wydał postanowienia w przedmiocie dopuszczenia tego Stowarzyszenia do udziału w toczącym się postępowaniu. Okoliczność ta nie mogła jednak skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego w stosunku do Stowarzyszenia Z.".

Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało, iż zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2082/09), konieczne stało się ustalenie, jakie przepisów —ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, z późn. zm.), czy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) - znajdują zastosowanie w sprawie wszczętej na wniosek Z. w W., złożony w dniu 29 października 2008 r., bowiem wymienione ustawy w odmienny sposób regulują zasady udziału ekologicznych organizacji społecznych w postępowaniach z zakresu ochrony środowiska.

Dla określenia, które z przywołanych regulacji znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie ma art. 153 ust. 1 drugie z wymienionych ustaw; zgodnie z tym przepisem, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 [tj. ustawy Prawo ochrony środowiska], przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika z dotychczasowych rozważań, postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte - stosownie do art. 61 §3 k.p.a. w dniu 29 października 2008 r., znajdują zatem do niej zastosowanie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej "ustawą".

Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z dyspozycją art. 47 ustawy, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki;

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin,

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu.

1. wreszcie - w myśl art. 56 ust. 2 ustawy - w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia,

2. warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji), ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii;

5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie oraz przytoczonych powyżej przepisów w ocenie Kolegium nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją naruszone zostały przywołane regulacje, a co za tym idzie - by w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zwrócić w szczególności należy uwagę na fakt, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; zdaniem Kolegium, raport ów sporządzony został w sposób rzetelny, spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania, nie wymaga uzupełnień (w szczególności - w zakresie wskazanym w odwołaniu), a co za tym idzie może i powinien stanowić dowód służący rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, uzgodnienia dokonane przez wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i ochrony sanitarnej organy administracji publicznej. Kolegium nie znalazło zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Ponadto wskazano, iż znaczna część zarzutów odwołania dotyczyła oceny zasadności czy celowości realizacji tego rodzaju inwestycji. Zdaniem odwołującego, realizacja przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie spalarni odpadów jest niecelowa i nieracjonalna. Bez względu na trafność owych uwag organ stwierdził, iż kwestia ta wykracza poza granice postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a organy prowadzące takie postępowanie nie są władne do oceny tego rodzaju czynników. Nawet gdyby jednak dokonanie takiej oceny w toku postępowania administracyjnego byłoby możliwe, to i tak obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości tak daleko idącej ingerencji organów administracji w treść wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, sprowadzającej się do zmiany planów inwestycyjnych wnioskodawcy. Dla przykładu, w sytuacji, gdy wniosek dotyczy realizacji przedsięwzięcia mającego polegać na rozbudowie spalarni odpadów, to organ administracji nie może w ramach tego samego postępowania ustalić środowiskowych uwarunkowań dla, np., kompostowni. Nie jest również rolą organów administracji rozstrzygających konkretny wniosek o wydanie decyzji administracyjnej ocena, czy polityka gospodarowania odpadami miasta W. jest zasadna, w tym -czy jest racjonalna ekonomicznie lub gospodarczo, a do dokonania takiej oceny, jak niedwuznacznie wskazuje treść rozpatrywanego odwołania, próbuje doprowadzić odwołujący. Z treści przywołanych w odwołaniu dyrektyw i zaleceń unijnych nie wynika zresztą, by realizacja spalarni odpadów była niedopuszczalna.

Owszem, tego rodzaju sposób zagospodarowania odpadów zajmuje dalsze miejsce w hierarchii przyjętej w przepisach unijnych, nie oznacza to jednak, że regulacje te stoją na przeszkodzie do realizacji przedmiotowego zamierzenia.

Za całkowicie niezrozumiały organ uznał zarzut dotyczący nie rozpatrzenia wariantowości lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Oczywistym jest, że w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie będzie wykonywane w ramach modernizacji i rozbudowy istniejącego już zakładu unieszkodliwiania stałych odpadów komunalnych, siłą rzeczy musi być ono zlokalizowane albo na terenie zajmowanym przez ów zakład, albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Rozważanie innych lokalizacji dla planowanego (np. na terenie dzielnic echnologii Ekologicznych S. [...] albo [...]) jest w takiej sytuacji całkowicie bezprzedmiotowe. Jedynie zatem na marginesie dotychczasowych rozważań zauważyć należy, iż - jak wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia — w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji poddano analizie różne warianty realizacji owego przedsięwzięcia, w tym - wariant rezygnacji z realizacji inwestycji (vide str. 104-146 raportu). Tym samym również tego względu zarzut odwołania uznać należy za nietrafiony.

Podniesiono nadto, iż stosownie do art. 46a ust. 7a ustawy w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4 tj. przedsięwzięcia, dla którego środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ustala wójt, burmistrz lub prezydent miasta], realizowanego przez gminę decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane; tym samym brak było podstaw do wyłączenia od rozstrzygania niniejszej sprawy Prezydenta W., jak wynika z notatki służbowej z dnia 4 maja 2009 r.,

Wątpliwości budzą dane dotyczące emisji dioksyn i furanów przedstawione w tabelach 11.17 i 11.21, znajdujących się w raporcie na stronach 186 i 188; dane w tym zakresie różnią się znacznie od wartości emisji dopuszczalnej określonej przez Wojewodę [...] w pozwoleniu zintegrowanym; pan D. G. [pełnomocnik inwestora — SKO] wyjaśnił, iż w raporcie, w wymienionych wyżej tabelach, omyłkowo umieszczono podane wartości emisji; oświadczył, że pomyłka polega na pominięciu w tabelach mnożnika 10, który winien znaleźć się przy wartościach emisji dioksyn i furanów"; do owej notatki załączony został dokument, z którego wynika, że po realizacji planowanego przedsięwzięcia całkowita emisja dioksyn i furanów wynieść ma 164 mg/rok, a nie, jak wskazano w raporcie, 164 g/rok; tym samym brak jest podstaw do uznania, że planowane przedsięwzięcie narusza regulacje w zakresie dopuszczalnej emisji wymienionych substancji. Kolegium nie podzieliło także zaprezentowanego w rozpatrywanym odwołaniu poglądu, jakoby realizacja planowanego przedsięwzięcia miałaby naruszyć art. 143 ustawy, a w szczególności, by podstawę do takiego stwierdzenia miały dać okoliczności podniesione w odwołaniu, w tym - zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do zakładów utylizacji, jak wynika z akt niniejszej sprawy, w wyniku prowadzenia procesu termicznego przekształcenia odpadów komunalnych będą powstawać żużle, pyły oraz inne stałe pozostałości z oczyszczania spalin; żużle będą poddawane procesowi waloryzacji w instalacji na terenie Z.; po odpowiednio długim okresie sezonowania i przejściu testów na wymywalność metali ciężkich z żużla, będzie on zbywany jako produkt nadający się do podbudowy dróg lub przesypka wykorzystywana na składowiskach odpadów; pyły i stałe pozostałości z oczyszczania spalin poddane procesowi zestalenia i stabilizacji w instalacji na terenie Z. będą wywożone i składowane na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne; tym samym sposób gospodarowania tego rodzaju odpadami spełnia wymagania nałożone przez art. 143 pkt 4 ustawy.

Zdaniem Kolegium, brak jest także podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie naruszone zostały przepisy regulujące dostęp społeczeństwa do informacji o przedsięwzięciu; organ pierwszej instancji kierował się w tym zakresie przede wszystkim wskazaniami art. 31-36 ustawy; nie jest rolą organów administracji oceniać trafność takich czy innych rozwiązań normatywnych; nawet jeśli rozwiązania te budzą wątpliwości co do zgodności np. z regulacjami unijnymi, to dopóki wprowadzające je przepisy posiadają moc obowiązującą, wiążą w pełni organy administracji orzekające w sprawie; bez wątpienia, co przyznano w odwołaniu, Prezydent W. wywiązał się z minimum obowiązków nałożonych nań w tym względzie przez przywołane przepisy; niespełnienie w tej mierze oczekiwań organizacji społecznej, występującej w sprawie na prawach strony, oczekiwań, co należy podkreślić, nie znajdujących oparcia w wiążących organy administracji regulacjach prawnych, nie może skutkować negatywną oceną zaskarżonej decyzji, skutkującą jej uchyleniem.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie Z., domagając się jej uchylenia w całości, a także uchylenia decyzji pierwszej instancji. Skarżonej decyzji zarzucono:

1. brak odniesienia się do części zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie w uzupełnieniu do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, w szczególności do następujących punktów tego uzupełnienia:

• pkt. 6 (niezgodność z dyrektywami 2004/8 i 2006/32);

• pkt. 7 (niezgodność z dyrektywą 94/62/WE);

• pkt. 8 (brak bilansu energetycznego);

• pkt. 9 (brak podania wielkości emisji gazów cieplarnianych);

• pkt. 10 (postępowanie z żużlami);

• pkt 13 (nierzetelność i manipulacje przy porównaniu wariantów).

Brak odniesienia się do tych zarzutów podniesionych przez stronę oznacza brak uzasadnienia faktycznego dla decyzji w tej części, co jest sprzeczne z przepisami k.p.a.

2. Brak faktycznego przeanalizowania w raporcie oddziaływania na środowisko różnych wariantów planowanego przedsięwzięcia. Poddane analizie warianty różnią się między sobą tylko kosmetycznie wielkością poszczególnych urządzeń, a nie technologią, i dlatego nie można ich uznać za faktycznie odmienne. W uzasadnieniu

do decyzji organ II instancji stwierdziło jedynie, że "poddano analizie różne warianty realizacji owego przedsięwzięcia, w tym - wariant rezygnacji z realizacji inwestycji, nie odnosząc się w istocie do zarzutu strony, że warianty te w istocie nie różnią się od siebie.

3. Brak zgodności przedsięwzięcia z art. 143 ustawy prawo ochrony środowiska. Zakład po planowanej rozbudowie nie będzie mógł być zaliczony do zakładów odzysku energii (proces R1), gdyż nie uzyska sprawności energetycznej na poziomie co najmniej 0,65 (warunek ten określa dyrektywa 2008/98/EU o odpadach), czego dowodem są dane zamieszczone w raporcie i wyliczenia zamieszczone we wnioskach i odwołaniu Stowarzyszenia. Ani organ pierwszej, ani drugiej instancji nie odniósł się do tego problemu, również żaden z nich nie podjął się polemiki z przedstawionymi wyliczeniami. Oznacza to, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oparte na najlepszej dostępnej technice w rozumieniu art. 143 POS.

4. Organ drugiej instancji lakonicznie odniósł się do zarzutu braku możliwości wydania skarżonej decyzji pierwszej instancji przez organ, który jednocześnie był stroną i wnioskodawcą w tej sprawie. W uzasadnieniu SKO przytoczyło jedynie przepis o właściwości organu do wydawania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, pomijając przepisy o wyłączeniu. W świetle orzecznictwa sprawa nie jest taka prosta i winna być szczegółowo przeanalizowana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 24 listopada 2011 r. Stowarzyszenie Z. przedstawiało dodatkowe wyjaśnienia, wskazują, iż: I. Raport oddziaływania na środowisko jest nierzetelny, tendencyjny i wewnętrznie sprzeczny. Porównanie poszczególnych wariantów (rozwiązań) zostało dokonane pobieżnie, bez określenia ścisłych, mierzalnych kryteriów, uznaniowo i tendencyjnie. Np. na str 62 wskazuje się, iż rozwiązanie nr 2 nie wymaga konieczności powiększenia terenu zajmowanego przez Z., bowiem wszystkie funkcje technologiczne zostaną zlokalizowane w istniejących obiektach. Najważniejszym atutem jest wykorzystanie istniejącego budynku po kompostowni dla przewidywanej nowej linii sortowania odpadów surowcowych, instalacji do waloryzacji żużla oraz maszynowni z turbozespołem. Jest to nieprawda, gdyż z terenu Z. w rozwiązaniu 2 usunięto urządzenia kompostowni i przeniesiono je do Z. [...] w celu kompostowania odpadów zielonych. W rozwiązaniu 1 na terenie Z. nie starczyło miejsca na proces waloryzacji żużla. Z punktu widzenia bezstronnej oceny jest mało istotne czy na terenie Z. [...] będzie znajdować się nowa linia kompostowania, czy linia do waloryzacji żużla, a ciężarówki kursujące z T. będą wozić żużel, czy odpady zielone.

Ponadto wskazano, iż nie poddano ocenie kosztów budowy instalacji, jej zgodności z dyrektywami unijnymi. Ocenie nie podlega ilość emitowanych Zanieczyszczeń - a przecież 2 linie emitują ich dwukrotnie więcej niż jedna (str. 186).

Dane są niespójne, podawane są różne wielkości dla:

• ilości odpadów 322-332 tys. ton (str. 10), 312 tys. ton (str. 117, rozwiązanie preferowane)

• Odzysk energii w postaci energii elektrycznej: 148 200 MWh/rok (str. 9), a w kogeneracji (101 400 MWh/rok) (str. 9) versus 116 442 MWh/rok (str. 117, rozwiązanie 2 preferowane). W Z. jak wielokrotnie wymienia się w tekście Raportu, będzie prowadzony proces termicznego unieszkodliwiania Q10, już z tego powodu nie jest możliwe, by instalacja miała sprawność wg reguły R1/D19 powyżej 0,65, gdyż wtedy proces odzysku miałby kod R1. Zakładając, że odpady mają kaloryczność 8,65 MJ/kg (dolna wartość opałowa wg danych na str. 65 Raportu). Skarżący dokonał przeliczenia w/w danych i uznał, że są one nie niespójne, w zakresie, ilość odpadów, mocy i produkcji prądu i ciepła. Wobec tego, z uwagi na to, iż raport jest nierzetelny i niespójny, organ II instancji naruszył art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75§ 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto wskazano, iż organy nie podały jak wpłynie ograniczenie przesyłu ( max 25 MW th ) rurociągu na produkcję i sprzedaż ciepła. W dodatku będzie się produkować medium, które jest w W. zbędne - ciepło, co stanowi złamanie zasady poszanowania energii ( odzysku ) zapisanego w nowej ramowej dyrektywie odpadowej 20081981 EU.

Dodatkowo budowa spalarni w W. w obecnym kształcie stoi w sprzeczności z zasadą poszanowania energii, która jest uregulowana w dyrektywach 2006/327EU oraz 2004/8/EU. Dyrektywa kogeneracyjna nr 2004/8/EU wspiera produkcję energii elektrycznej i cieplnej w skojarzeniu (kogeneracji), przez co w maksymalnym stopniu wykorzystana może być odpadowa energia cieplna z procesów produkcji energii elektrycznej w elektrowniach węglowych i na biomasę. Bilansowanie energii cieplnej wytworzonej w skojarzeniu, jeżeli ma być zgodne z prawodawstwem unijnym, powinno odpowiadać definicjom i przepisom dyrektyw 2004/8/EU (tzw. kogeneracyjnej) oraz 20061321 EU o efektywności rynku energetycznego. W przypadku przyłączenia spalarni do sieci ciepłowniczej która już ma nadwyżkę podaży energii cieplnej ze skojarzenia, wszystkie pozostałe źródła ciepła stracą część praw do emisji "czerwonych certyfikatów" z produkcji energii elektrycznej w skojarzeniu, gdyż zapotrzebowanie "przestanie być uzasadnione ekonomicznie". Dyrektywa o efektywności rynku energetycznego nr 2006/32/EU reguluje wszelkie mechanizmy rynku energetycznego, które wspierają oszczędność energii, surowców wtórnych oraz rozwijają wolną konkurencję. Dyrektywa ta nie została jeszcze implementowana przez Polskę.

Odnosząc się do właściwości organu wskazano, iż w świetle orzecznictwa sądowego, "Prezydent miasta na prawach powiatu, na podstawie art. 24§ 1 pkt 1 i 4 k.p.a. powinien podlegać wyłączeniu od orzekania w sprawach decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczących dróg gminnych i powiatowych wydawanych na podstawie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1258/09, LEX nr 574337), "Prezydent miasta na prawach powiatu działający jako starosta podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 i 4 k.p.a. od rozpoznania sprawy i wydania decyzji z wniosku o lokalizację drogi gminnej złożonego na podstawie ustawy z dnia

10. kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dotyczy to sytuacji, gdy prezydent - jako zarządca drogi - jest wnioskodawcą ustalenia lokalizacji drogi" (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2009 r. sygn. akt U SA/Bk 378/09, LEX nr 573667), "1. Zaliczenie drogi do określonej kategorii dróg publicznych nie może być jednocześnie warunkiem stosowania ustawy, która reguluje właśnie tryb przeprowadzania m.in. nowych inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych ("ustawa określa warunki lokalizacji I nabywania nieruchomości oraz budowy dróg"). Art. 1 ust. 1 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należy rozumieć w ten sposób, iż ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. 2. W sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji drogi, prezydent tego miasta jako jego organ wykonawczy i reprezentujący je na zewnątrz oraz także jako pracownik urzędu miasta, a jednocześnie sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu od rozpoznawania takich spraw na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., co w konsekwencji wyłącza również możliwość upoważnienia przez niego do załatwienia tej sprawy jego zastępców i pozostałych pracowników urzędu" (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2009 r. II SA/Po 171/09, LEX nr 573822), "Przepisy art. 24 1 pkt 1 i 4 k.p.a. mają zastosowanie do wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu od orzekania w sprawach lokalizacji dróg powiatowych wydawanych na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych" (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2009 r. sygn. akt

II SA/GL 123/09, LEX nr 553011). Wobec tego, art. 46a ust. 7a ustawy - Prawo ochrony środowiska powinien być interpretowany w połączeniu z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., a w konsekwencji, organ I instancji powinien być wyłączony od przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. dnia [...] czerwca 2009r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji i rozbudowie Z. przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W., którego Inwestorem jest miasto W. którego celem jest realizacja instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych w ramach modernizacji.

Skarżące Stowarzyszenie podniosło w istocie zarówno w odwołaniu, jak i skardze zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a odnoszące się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania oraz udziału społeczeństwa w toku postępowania.

Rozważając kolejno problemy prawne związane z rozpatrywaną sprawą należy najpierw wskazać, iż podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z dyspozycją art. 47 ustawy, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki;

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin,

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu.

1. wreszcie - w myśl art. 56 ust. 2 ustawy - w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia,

2. warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji), ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii;

5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, oraz przytoczonych powyżej przepisów nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją naruszone zostały przytoczone powyżej regulacje.

Podkreślić należy, iż z przywołanych przepisów wynika bezspornie, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest dokonanie analizy i oceny jej bezpośredniego i pośredniego wpływu między innymi na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi.

W rozpoznawanej sprawie w/w ocena dotyczyła możliwości realizacji przedsięwzięcia, którego celem jest modernizacja i rozbudowa istniejącego już Z. przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W. Celem tegoż zamierzenia jest realizacja instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych w ramach modernizacji.

Niniejszą decyzją ustalono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określono wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Dodatkowo w celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na powietrze i klimat akustyczny nałożono na miasto W. obowiązek wykonania w terminie 12 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, analizy porealizacyjnej oraz przedstawienia jej Prezydentowi W. w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, uzasadniając powyższy wymóg tym, iż z przedstawionego "Raportu..." wynika, że zastosowanie trzech linii " termicznego unieszkodliwiania odpadów zwiększy dotychczasową emisję substancji gazowych i pyłowych do powietrza. Według założeń.. "Raportu projektowane instalacje oczyszczania spalin pozwolą na zredukowanie emisji oraz dotrzymanie standardów jakości powietrza. Mając jednak na uwadze, iż zwiększona zostanie wydajność oraz możliwość pracy przez 24h/ 7 dni w tygodniu, nastąpi zwiększenie ruchu samochodowego na terenie Zakładu, zastosowane zostaną nowe urządzenia wentylacyjnych oraz turbina upustowo - kondensacyjna, co może powodować zwiększenie uciążliwości hałasowej, koniecznym było zatem nałożenie obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej zgodnie z art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W ocenie strony skarżącej zarówno decyzja organu I jak i II instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Decyzji organu I instancji zarzuca skarżący, iż wydana została przez nieuprawniony organ tj. Prezydenta W., który rozstrzygnął sprawę z wniosku miasta. Powyższe zdaniem skarżącego stanowi naruszenie art. 24 k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał orzecznictwo sądów administarcyjnych w zakresie budowy dróg publicznych, w świetle którego prezydent miasta na prawach powiatu będący zarządcą drogi, działający jako starosta podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 i 4 k.p.a .

W ocenie Sądu, słusznie organ II instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie

brak jest podstaw do wyłączenia Prezydenta W. od rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest prezydent miasta. Zgodnie zaś z 46a ust. 7a ustawy w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4 realizowanych przez gminę decyzję wydaje ...prezydent miasta na obszarze którego właściwości przedsięwzięcie jest realizowane. Tym samym mając na uwadze, iż w rozpoznawanej sprawie postępowanie toczy się na wniosek miasta W., Prezydent W. jest organem właściwym do rozpoznania sprawy. Zgodnie bowiem z art. Art. 1. ust 1. ustawy z dnia z dnia [...] marca 2002 r. o [...] W. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. Tym samym skoro ustawa Prawo ochrony Środowiska wskazuje organy właściwe do rozpoznania niniejszej sprawy brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wbrew stanowisku skarżącego z faktu, iż miasto W. jest miastem na prawach powiatu nie można również wywodzić braku właściwości Prezydenta W. do rozpoznania niniejszej sprawy z uwagi na brzmienie art. 24 k.p.a.. Okoliczność ta nie ma bowiem znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy w której prezydent, jak wskazano na wstępie orzeka jako organ właściwy z tego względu, iż wniosek złożyło miasto będące jednocześnie gminą.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty strony skarżącej dotyczące rzetelności sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania raportu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii pobieżnej analizy poszczególnych wariantów, wskazać należy, iż wbrew stanowisku skarżącego w rozdziale 9 raportu w sposób logiczny i przekonywujący dokonano opisu analizowanych wariantów, wskazano na przesłanki którymi kierowano się przy

wyborze właściwego wariantu, uzasadniono stanowisko w tym zakresie wskazując, iż modernizacja i rozbudowa instalacji na terenie Z. z punktu widzenia społecznego, środowiskowego i gospodarczego jest rozwiązaniem najkorzystniejszym.

Zarzut strony skarżącej podważający przyjęte dla wariantu nr 2 rozwiązania w zakresie którego inwestycja nie wymaga powiększania obszaru zajmowanego obecnie przez zakład, w ocenie Sądu jest nieuzasadniony. Skarżący w piśmie uzupełniającym do skargi cytuje wyrwane z raportu fragmenty, które w jego ocenie wskazywać mają na tendencyjność tego raportu. Na podstawie przytoczonych przez skarżącego fragmentów zdaniem Sądu nie można jednak postawić zarzutu błędnego sporządzenia tegoż raportu. Skarżący nie przedstawił żądnego dowodu, który podważałby możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia zgodnie z wariantem nr 2 tj. zachowanie istniejącej i budowę dwóch nowych instalacji do termicznego unieszkodliwiania odpadów, przekształcenie linii wstępnego sortowania zmieszanych odpadów komunalnych na linię segregacji odpadów pochodzących z selektywnego zbierania, która mogłaby zostać umieszczona na terenie byłej kompostowni, budowę instalacji do waloryzacji żużla dla celów drogowych na terenie byłej kompostowni, przeniesienie linii do kompostowania odpadów zmieszanych po wstępnej segregacji na teren Z. [...], wraz z jej dostosowaniem do kompostowania odpadów zielonych.

Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego w zakresie niespójności i podawania w raporcie różnych wielkości dla ilości odpadów, odzysku energii w postaci energii elektrycznej.

Na stronie 10 raportu jest mowa o faktycznej wydajność odpadów przyjmowanych do unieszkodliwiania jaką będzie posiadał zakład po modernizacji (tj. 332 645 Mg/rok), zaś na stronie 115-116 (a nie jak podaje skarżący 117- tu znajduje się rysunek) dla rozwiązania nr 2 wskazuje się na : wydajność istniejącej instalacji do termicznego unieszkodliwiania odpadów (47445 Mg/rok), maksymalną wydajności nowych linii do termicznego unieszkodliwiania odpadów ( 265 200 Mg/rok) oraz wydajność nowej linii do segregacji odpadów surowcowych pochodzących z selektywnego zbierania (20 000 Mg/rok) - suma tych trzech wielkości daje nam 332 645 Mg/rok, a zatem wbrew stanowisku skarżącego raport w tym zakresie nie zawiera błędów.

W przypadku zaś odzysku energii elektrycznej na str. 9 raportu podano jedynie wartości przybliżone (około) zaś na stronie 140 ( a nie 117 tu znajduje się rysunek) podano wartości wynikające z dokonanych obliczeń.

Wbrew zarzutom skargi w zał. nr 16 do raportu przeprowadzono także analizę spełnienia wymogów najlepszej dostępnej techniki BAT. W raporcie odniesiono się także do kwestii wydajności procesu spalania i charakterystyki energetycznej projektowanej linii. Wskazać również należy, iż w procesie utylizacji odpadów energia elektryczna na cieplna wytwarzana przez inwestora stanowi jedynie produkt uboczny. Wykorzystanie energii w przypadku tej instalacji ma na celu jedynie ograniczenie jej strat. W raporcie w rozdziale 6.4 przedstawiono (wbrew zarzutom skargi) bilans energetyczny.

Także kwestia emisji gazów cieplarnianych, na którą wskazuje strona skarżącą była przedmiotem rozważań orzekających w sprawie organów. W decyzji organu I instancji wskazano, iż rozbudowa Z. nie spowoduje wzrostu emisji gazów cieplarnianych.

W postępowaniu dokonano także analizy postępowania z żużlami w przedmiotowej kwestii wypowiedział się zarówno organ I jak II instancji, wskazując iż powstające w wyniku procesu termicznego żużle będą poddawane procesowi waloryzacji w instalacji na terenie Z., po odpowiednio długim okresie sezonowania i przejściu testów na wymywalność będą one zbywane jako kruszywo, do budowy dróg lub przesypka wykorzystywana do składowania odpadów.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut braku odniesienia do przywołanych przez stronę skarżącą dyrektyw. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy wskazujący, iż nie jest rolą organów administracji rozstrzygających konkretny wniosek o wydanie decyzji administracyjnej ocena, czy polityka gospodarowania odpadami miasta W. jest zasadna, w tym -czy jest racjonalna ekonomicznie, a do dokonania takiej oceny, próbuje doprowadzić skarżący. Z treści przywołanych dyrektyw i zaleceń unijnych nie wynika, by realizacja spalarni odpadów była niedopuszczalna. Owszem, tego rodzaju sposób zagospodarowania odpadów zajmuje dalsze miejsce w hierarchii przyjętej w art. 4 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Wskazać jednak należy, iż jej ust. 2 przywiduje się pewne odstępstwa od w/w hierarchii. Stanowi on bowiem, iż cyt. "Stosując hierarchię postępowania z odpadami, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie podejmują środki sprzyjające rozwiązaniom, które dają najlepszy dla środowiska wynik całkowity. Może to oznaczać dla niektórych strumieni odpadów odstąpienie od tej hierarchii, jeżeli jest to uzasadnione zastosowaniem metodologii myślenia o cyklu życia, obejmującej całkowity wpływ związany z wytwarzaniem i gospodarowaniem takimi odpadami.

Państwa członkowskie zapewniają, aby proces tworzenia polityki i przepisów prawa dotyczących odpadów był w pełni przejrzysty, zgodny z obowiązującymi krajowymi przepisami w zakresie konsultacji i zaangażowania obywateli i zainteresowanych stron.

Państwa członkowskie biorą pod uwagę ogólne zasady ochrony środowiska dotyczące ostrożności i zrównoważonego podejścia, wykonalności technicznej i opłacalności ekonomicznej, ochrony zasobów, a także całkowitego oddziaływania na środowisko, zdrowie ludzkie, gospodarkę i aspekty społeczne, zgodnie z art. 1 i 13.

Tym samym nie można uznać, iż planowana inwestycja narusza przepisy w/w dyrektywy w sytuacji, gdy jak wskazuje organ I instancji, jest ona zgodna z istniejącym Planem Gospodarki Odpadami dla miasta W. na lata 2008-2011 z uwzględnieniem lat 2012 i 2015.

Powyższe czyni pozbawionym słuszności zarzuty dotyczące braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji tj. art. 107 § 3 k.p.a. Sąd jak wskazano powyżej nie uwzględnił także zarzutów strony skarżącej podniesionych w odniesieniu do sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Mając na względzie powyższe rozważania na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.