Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

II OSK 2039 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 79/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia oddalić skargę kasacyjną.

II OSK 2039 / 09

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] listopada 2008 r. doręczona została pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 24 listopada 2008 r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 24 grudnia 2008 r. Natomiast pełnomocnik skarżącej, skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył dopiero w dniu 31 grudnia 2008 roku, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 86 §1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. sygn. akt II OZ 568/09 na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 9 kwietnia 2009 r. Wobec prawomocnego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła T. Z., reprezentowana przez radcę prawnego J. T., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy i nie przywrócenie terminu pełnomocnikowi skarżącej, a także przez zaakceptowanie wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu bez przeprowadzenia rozprawy co spowodowało niewyjaśnienie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu;

2. art. 87 § 2 p.p.s.a. przez uznanie, iż pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a jedynie powołanie się na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie w całości od kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma w ogóle odniesienia do faktycznych okoliczności, jakie spowodowały niemożność nadania przesyłki zawierającej skargę w urzędzie pocztowym w dniu 24 grudnia 2008 r., który był ostatnim dniem terminu do złożenia skargi. Zdaniem autora kasacji powołanie się jedynie na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu nie może zostać uznane za wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi bez analizy zasadności odrzucenia tej skargi, co narusza przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto skarżąca podniosła szereg zarzutów przeciwko postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną podkreślenia wymaga, iż przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę, a więc poza zakresem kontroli pozostaje kwestia przywrócenia terminu. Skarżąca natomiast, stawiając w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. regulujące kwestie przywrócenia terminu, zdaje się zupełnie tej kwestii nie dostrzegać. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu, co słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, zostało prawomocnie zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2009 r., którym oddalono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2009 r. o odmowie przywrócenia terminu. Konsekwencją prawomocności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest w myśl art. 170 p.p.s.a. to, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63).

Tak, więc postawione zarzuty naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a. i art. 87 § 2 p.p.s.a. wobec ich oczywistej bezzasadności należało uznać za chybione.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż skarżąca uchybienia powyższym normom nie wiążę z podstawą wydania kontrolowanego niniejszą kasacją postanowienia. W zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie ograniczył się do ustalenia faktu uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz prawomocności postanowienia o nie przywróceniu tego terminu. To ustalenie, bowiem prowadzi do bezspornej konkluzji, iż wobec uchybienia terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 w związku z art. 83 § 3 p.p.s.a. i wobec jego nie przywrócenia, skargę należało odrzucić jako złożoną po upływie terminu do jej wniesienia tj. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.