Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Urszula Wilk, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, asesor WSA Maciej Borychowski (spr.), Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do nieodpłatnego udostępnienia programów telewizyjnych oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Warszawie jest wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "Organ", "Przewodniczący KRRiT") z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] (dalej: "zaskarżone wezwanie") do nieodpłatnego udostępniania przez T. [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Nadawca") programu telewizyjnego [...], [...] oraz regionalnych programów telewizyjnych operatorowi A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Operator", "Spółka", "Uczestnik"), rozprowadzającemu programy telewizyjne poprzez każdą publiczną sieć telekomunikacyjną za pośrednictwem aplikacji Pilot WP oraz serwisu internetowego Pilot WP (www.pilot.wp.pl).

Zaskarżone wezwanie zostało wydane na podstawie art. 43a ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 oraz z 2024 r. poz. 96, dalej: "u.r.t."), w związku z wnioskiem Operatora z dnia [...] maja 2024 r. oraz z dnia [...] grudnia 2024 r.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. spółka A. [...] Sp. z o.o., rozprowadzająca programy telewizyjne poprzez każdą sieć telekomunikacyjną za pośrednictwem aplikacji Pilot WP oraz serwisu internetowego Pilot WP, zawnioskowała o wezwanie Skarżącej do nieodpłatnego udostępnienia spółce A. [...]Sp. z o.o., nadawanego przez nią programu [...], [...] oraz regionalnych programów telewizyjnych rozpowszechnianych przez Skarżącą.

Operator poinformował, że świadczy usługę "Pilot WP", która polega na oferowaniu swoim abonentom możliwości odbioru programów telewizyjnych. Udostępnianie polega na rozprowadzaniu programów telewizyjnych przy użyciu sieci telekomunikacyjnej dostępnej za pośrednictwem Internetu, równocześnie z nadawaniem tychże programów telewizyjnych przez nadawców. Spółka wskazała, ze jej działalność odbywa się na podstawie u.r.t., a programy telewizyjne przez nią rozprowadzane zostały zgłoszone i zarejestrowane przez KRRIT w księdze rejestrowej programów rozprowadzanych pod numerem 729. Uczestnik wskazał, że w ramach usługi "Pilot WP" realizuje obowiązki wynikające z u.r.t., tj. m.in. obowiązek rozprowadzania nieodpłatnego programów wymienionych w art. 43 ust. 1 u.r.t. (w ramach tzw. "must carry must offer"). Spółka nadmieniła również, że analogiczna sytuacja, tj. odmowa udostępnienia programu przez Skarżącą miała miejsce już wcześniej. Przy czym wówczas Spółka działała pod nazwą "N.". Wtedy, wezwaniem z dnia [...] września 2015 r. Przewodniczący KRRiT wezwał Nadawcę do nieodpłatnego udostępnienia Stronie programu [...]i [...]. Po rozpoznaniu skargi Skarżącej na ww. wezwanie WSA w Warszawie skargę oddaliła. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA"), oddalił skargę kasacyjną Nadawcy.

Przewodniczący KRRiT, pismem z dnia [...] lipca 2024 r. wezwał Skarżącą do udzielenia wyjaśnień w sprawie braku zgody Nadawcy na rozprowadzanie programów [...], [...] oraz regionalnych programów telewizyjnych przez operatora A. [...] Sp. z o.o. w ramach serwisu Pilot WP.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wezwanie Dyrektora Departamentu Multimediów Biura KRRiT z dnia [...] lipca 2024 r. Skarżąca poinformowała, iż umowa z A. [...] Sp. z o.o. w sprawie udostępnienia programów: [...], [...]oraz regionalnych programów telewizyjnych jest w trakcie negocjacji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. Uczestnik zwrócił się do Przewodniczącego KRRiT z ponownym wnioskiem o wezwanie Nadawcy do nieodpłatnego udostepnienia Spółce programów telewizyjnych. Uczestnik poinformował, że Skarżąca mimo starań podejmowanych przez Operatora, kwestia nieodpłatnego udostępnienia programów [...], [...]oraz regionalnych programów telewizyjnych zgodnie z art. 43a ust. 1 u.r.t. nadal nie została sfinalizowana. Operator stwierdził, iż Skarżąca uzależniła udostępnienie sygnału nadawanych przez nią programów i zgodę na ich rozprowadzanie od szeregu warunków, takich jak:

1) prawo [...] do wykluczania z rozprowadzania przez A. [...] poszczególnych audycji zawartych w programach, przy czym [...] będzie mogła samodzielnie wskazywać audycje podlegające wyłączeniu z rozprowadzania (tzw. "black-out") - co pozostaje w sprzeczności z definicją rozprowadzania zawartą w art. 4 pkt 8) u.r.t., zgodnie z którą "rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie", a także w sprzeczności z ideą must carry must offer (skoro widzowie Pilota WP oglądaliby jedynie fragmenty programów nadawanych przez [...]),

2) dostarczanie sygnału wyłącznie za pośrednictwem systemu dostarczania strumieni programów bezpośrednio z infrastruktury C. [...] ("[...]"), bez względu na liczbę awarii po stronie infrastruktury [...] lub istotnego pogorszenia jakości sygnału - co może skutkować niską jakością odbioru przez widzów oglądających programy [...] za pośrednictwem usługi Pilot WP,

3) inne wymagania techniczne, które nie uwzględniają w pełni specyfiki rozprowadzania programów za pośrednictwem platformy OTT, jaką jest usługa Pilot WP,

4) oczekiwanie zamieszczenia w umowie postanowień wykraczających poza kwestie uregulowane w u.r.t., w tym obowiązków A. [...], także wobec osób trzecich, z tytułu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych,

5) ograniczenia możliwości komunikowania przez A. [...] dostępności w usłudze Pilot WP programów objętych obowiązkami must carry must offer nadawanych przez [...],

6) oczekiwanie ograniczenia przez A. [...] działalności reklamowej w serwisie Pilot WP, która nie podlega u.r.t. (np. reklama pre-roll),

7) wprowadzenia kar umownych obciążających w większości przypadków jedynie A. [...] - co niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z postulatami wyrażanymi przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, z których wynika, że dodatkowe warunki umowne pomiędzy nadawcą i operatorem powinny być wypracowywane w drodze negocjacji i ustaleń operatora z nadawcą, jako że oba podmioty są w relacji do siebie równorzędnej.

Pismem z dnia [...] marca 2025 r. Przewodniczący KRRiT wezwał Skarżącą do udzielenia wyjaśnień w przedmiocie braku porozumienia i odmowy nieodpłatnego udostępnienia Uczestnikowi programów [...], [...] oraz regionalnych programów telewizyjnych.

Pismem dnia [...] marca 2025 r. Przewodniczący KRRiT wezwał Uczestnika do udzielenia informacji czy Strona udostępniła Operatorowi programy [...], [...] oraz regionalne programy telewizyjne, zgodnie z art. 43a ust. 1 u.r.t.

Zgodnie z odpowiedzią operatora z dnia 10 kwietnia 2025 r. na ww. wezwanie, Organ uzyskał informację, iż przez dłuższy czas Skarżąca nie podejmowała rozmów ze Spółką w sprawie uregulowania kwestii związanych z rozprowadzaniem programów przez Spółkę zgodnie z art. 43a ust. 1 u.r.t. Dopiero z początkiem kwietnia 2025 r. Skarżąca wyraziła chęć wznowienia rozmów w zakresie określenia zasad udzielenia licencji na rozprowadzanie przez Spółkę programów.

Zaskarżonym wezwaniem Przewodniczący KRRiT wezwał Stronę do nieodpłatnego udostępniania programu telewizyjnego [...], [...] oraz regionalnych programów telewizyjnych Operatorowi rozprowadzającemu programy telewizyjne poprzez każdą publiczną sieć telekomunikacyjną za pośrednictwem aplikacji Pilot WP oraz serwisu internetowego Pilot WP (www.pilot.wp.pl).

Organ wyjaśnił, że zasady "must carry" oraz "must offer" w założeniu nie podlegają ograniczeniom oraz jej celem jest dotarcie do wszystkich odbiorców programów telewizyjnych, wskazanych w art. 43 ust. 1 u.r.t. oraz, że kluczowe dla racjonalnego i zgodnego z prawem ukształtowania stosunku między nadawcą, a operatorem jest podkreślenie cywilnego charakteru relacji łączących ich w ramach rozprowadzania programów objętych transmisją obowiązkową, z jednoczesnym zaakcentowaniem ograniczenia w swobodnym ułożeniu tego stosunku prawnego, polegającego na braku możliwości nałożenia na operatora takich powinności w umowie, które czyniłyby niemożliwym wykonanie obowiązku transmisyjnego. W ocenie Organu podkreślenia wymaga, że jeśli bowiem jakaś klauzula umowa powodowałaby taką niemożliwość, wypaczeniu uległaby cała konstrukcja prawna "must carry/must offer". Przewodniczący KRRiT wskazał, iż krąg operatorów zobowiązanych do realizacji zasady must carry nie może ograniczać się do operatorów kablowych i satelitarnych, lecz powinien odnosić się również do innych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych. Stanowisko takie jest zgodne z regulacją zawartą w art. 114 Dyrektywy (UE) nr 2018/1972 ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej, dającej możliwość Państwom członkowskim nakładania obowiązków upowszechniania reguły must carry. Również literalna wykładnia art. 43 ust. 1 u.r.t., zdaniem Organu, wskazuje, że tylko jeden rodzaj operatorów jest wyłączony z ustawowego obowiązku rozprowadzania programów, tj. podmioty rozprowadzające program w sposób cyfrowy drogą naziemną w multipleksie (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1375/19). Organ podkreślił, że w ww. wyroku z dnia 23 stycznia 2020 r. NSA zauważył, iż stosownie do definicji zawartych w art. 4 pkt 6, 8 i 30 u.r.t. operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej jest podmiot przejmujący rozpowszechniony program (tj. jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie), w całości i bez zmian oraz wtórnie go rozpowszechniający (równocześnie z jego rozpowszechnianiem przez nadawcę) w sieciach telekomunikacyjnych w rozumieniu ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Przewodniczący KRRiT wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne sieć telekomunikacyjna to systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju.

Organ wskazał, że w zakresie definicji systemu teleinformatycznego ustawa o radiofonii i telewizji zawiera odesłanie do ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną (art. 4 pkt 29 u.r.t.). W myśl art. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną system teleinformatyczny to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający przetwarzanie i przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych poprzez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Wobec powyższego, Przewodniczący KRRiT uznał, iż na spółce A. [...] Sp. z o.o., będącej operatorem rozprowadzającym programy telewizyjne w ramach usługi serwisu streamingowego Pilot WP, dostępnego za pomocą strony www.pilot.wp.pl oraz aplikacji Pilot WP, ciąży obowiązek rozprowadzania programu [...] oraz [...] oraz regionalnych programów rozpowszechnianych przez Skarżącą w ramach przedmiotowej usługi, a co za tym idzie, Skarżąca zobowiązana jest do nieodpłatnego udostępniania Spółce niniejszych programów.

Ze stanowiskiem Przewodniczącego KRRiT nie zgodziła się Skarżąca, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zaskarżone wezwanie, zaskarżając je w całości.

Zaskarżonemu wezwaniu Skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie prawa do dobrej administracji oraz zasad ogólnych postępowania przed organami administracji publicznej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. naruszenie zasady prawdy materialnej wynikającej z zasady sprawności i rzetelności działań instytucji publicznych wyrażonej w Preambule Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej jako: "Konstytucja RP") i stojącej u podstaw zasady prawa do dobrej administracji oraz zasady prawa do sądu wywodzących się z: art. 2 Konstytucji RP (zasady demokratycznego państwa prawnego), art. 7 Konstytucji RP (zasady legalizmu działania organów publicznych) i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a także naruszenie art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej jako: "KPP") określającego unijny standard postępowania administracyjnego przewidujący prawo do dobrej administracji i obejmujący prawo do bezstronnego i rzetelnego załatwienia każdej sprawy, które łącznie ujęte wyznaczają standard postępowania przed organami administracji we wszystkich sprawach, zarówno w postępowaniach administracyjnych, jak i czynnościach podejmowanych poza reżimem postępowań administracyjnych jurysdykcyjnych polegającego na:

i. uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza poprzez zaniechanie przez Organ dokonania jakichkolwiek ustaleń dotyczących rzeczywistego charakteru usługi Pilot WP, sprawdzeniu czy zakres działalności gospodarczej rzeczywiście wykonywanej przez spółkę A. obejmuje działalność polegającą na rozprowadzaniu programów telewizyjnych poprzez każdą publiczną sieć telekomunikacyjną, jaki charakter ma usługa pod nazwą handlową Pilot WP, czy usługa Pilot WP obejmuje rozprowadzanie programów telewizyjnych w sieci telekomunikacyjnej, czy jest to możliwe z technicznego punktu widzenia, czy też rozprowadzania programów telewizyjnych zagregowanych na stronie www.pilot.wp.pl dokonują osoby trzecie - przedsiębiorcy telekomunikacyjni, czy usługa Pilot WP jest świadczona przez spółkę A. składającą wniosek w trybie art. 43a ust. 1 u.r.t. celem zweryfikowania czy w przypadku spółki A. wnioskującej o udostępnienie programów telewizyjnych wymienionych w art. 43 ust. 1 u.r.t. spełnione są przesłanki ujęte zakresem normy wynikającej z tego przepisu warunkujące zastosowanie art. 43a ust. 2 u.r.t. w zw. z art. 43a ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 u.r.t. i wydania na jego podstawie wezwania,

ii. uchybieniu obowiązkowi podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy skutkujące nierzetelnym, niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego (np. pominięciu powszechnie znanego faktu włączenia przez spółkę A. programów [...], [...] i regionalnych do usługi Pilot WP) i w efekcie wadliwym ustaleniem, co doprowadziło do wydania wezwania na skutek wadliwego zastosowania art. 43a ust. 2 u.r.t. - powyższe uchybienia wynikające z nierzetelnego działania Organu spowodowały, że Organ, z pominięciem ustalenia stanu faktycznego i bez oceny czy ustalony stan faktyczny odpowiada stanowi hipotetycznemu określonemu w hipotezie normy wynikającej z art. 43 ust. 1 u.r.t. w zw. z art. 43a ust. 1 i 2 u.r.t., przeszedł od razu do etapu wykładni przepisu prawa, co w konsekwencji powinno skutkować do uchyleniem wezwania,

iii. naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony obciążonej obowiązkiem, również jednej z zasad ogólnych postępowania przed organami władzy publicznej poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść Skarżącej, w sytuacji, kiedy w wyniku wydania wezwania Skarżąca zostaje obciążona pod groźbą sankcji administracyjnej nieproporcjonalnym obowiązkiem, który nie wynika w sposób przejrzysty z przepisów prawa;

b. naruszeniu ogólnej zasady informowania poprzez jej niezastosowanie w sprawie polegające na uchybieniu przez Organ obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz zawarcie w uzasadnieniu wezwania mylącego pouczenia,

c. naruszeniu ogólnej zasady przekonywania poprzez jej niezastosowanie polegające na braku samodzielnego wyjaśniania w wezwaniu zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy objętej wezwaniem, a zamiast tego posłużenie się przez Organ wyłącznie kompilacją stanowisk wyrażonych w innych sprawach, przywoływanie w uzasadnieniu wezwania fragmentów dokumentów cytowanych w innych orzeczeniach bez sięgnięcia do źródeł, jak w przypadku dokumentu pn.: uzasadnienie projektu ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej i wybiórcze potraktowanie jego treści, co skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków, które nie mają uzasadnienia w treści powoływanego dokumentu, jak np. błędny wniosek, iż z przywołanego uzasadnienia projektu ustawy wynika, że ustawodawca formułując obowiązek must carry w przepisie art. 43 u.r.t. przez operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej rozumiał dostawcę usług społeczeństwa informacyjnego,

d. naruszeniu ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do działania administracji poprzez jej niezastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia wezwania w sposób niweczący zaufanie do działania organu administracji - gdyż nie wyjaśnia ono okoliczności sprawy, zawiera rozważania oparte o uchylone przepisy prawa, poucza wprowadzając niepewność co do tego czy wezwanie zostało wydane po przeprowadzaniu postępowania administracyjnego przy jednoczesnym braku zawiadomienia Skarżącej o wszczęciu takowego, a także poucza wprowadzając niepewność czy wystosowane wezwanie jest aktem administracyjnym w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. czy kwalifikowanym aktu administracyjnym - decyzją art, 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a."), a w szczególności art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 tego kodeksu, poprzez ich niezastosowanie w związku z wystosowaniem wezwania do Skarżącej, przy czym Skarżąca zarzuca naruszenie tych ww. przepisów postępowania na wypadek uznania przez sąd, że wezwanie jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, tj. decyzją administracyjną, a nie aktem administracyjnym, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

III. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a. naruszenie 31 ust. 3 Konstytucji RP (naruszenie zasady proporcjonalności) oraz art. 114 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (naruszenie zasady proporcjonalności i przejrzystości) poprzez ich niezastosowanie przy wykładni art. 43 ust. 1 u.r.t. oraz art. 43a ust. 1 u.r.t., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego rozszerzenia zakresu zastosowania normy z art. 43 ust. 1 u.r.t. przez objęcie obowiązkiem must carry dostawców usług społeczeństwa informacyjnego (usługi treści) i w konsekwencji spowodowało skierowanie do Skarżącej wezwania w sytuacji kiedy Organ przy dokonywaniu wykładni art. 43 ust. 1 u.r.t. oraz art. 43a ust. 1 u.r.t. uwzględniłby zasadę proporcjonalności, to nie zastosowałby art. 43a ust. 2 u.r.t. i nie wydałby wezwania,

b. naruszenie art. 43 ust. 1 u.r.t. w zw. z art. 2 pkt 40 lit. b) ustawy z dnia 2024 r. Prawo komunikacji elektronicznej oraz w zw. z art. 4 pkt 30 u.r.t. oraz w zw. z art. 4 pkt 8 u.r.t., w zw. z art. 4 pkt 7 u.r.t. polegające na wadliwej rekonstrukcji zakresu podmiotowego przywołanej normy prawnej, tj. wadliwego określenia znaczenie pojęcia "operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej" spowodowaną:

i. wadliwą wykładnią językowo-logiczną pojęć składających się na przywołany wyżej zakres podmiotowy, w tym pojęcia: "operator", "rozprowadzanie", "sieć telekomunikacyjna",

ii. pominięciem wykładni systemowej, celowościowej i na końcu historycznej pojęcia operatora rozprowadzającego programy telewizyjne w sieci telekomunikacyjnej,

iii. pominięciem zakazu interpretacji prowadzącej do sprzeczności z Konstytucją RP, prawem europejskim (nakazu wykładni prounijnej) oraz nakazu spójności z normami z danej gałęzi prawa - co łącznie doprowadziło Organ do błędnego zinterpretowania pojęcia "operator rozprowadzający program w sieci telekomunikacyjnej" jako obejmującego również usługodawców świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego (dostarczania treści - zagregowanych na stronę internetową programów telewizyjnych) i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że spółka A. podlega obowiązkowi uregulowanemu w art. 43 ust, 1 u.r.t. oraz nieprawidłowe zastosowanie na skutek błędnej wykładni ww. przepisów art. 43a ust. 2 u.r.t. wobec Skarżącej, podczas gdy prawidłowa wykładnia językowa, systemowa, funkcjonalna i historyczna pojęcia "operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej" powinna prowadzić do wniosku, że operatorem objętym obowiązkiem z art. 43 ust. 1 u.r.t. jest przedsiębiorca dostarczający sieci telekomunikacyjne;

c. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutów z powyższych punktów petitum i uznaniu przez Sąd, że art. 43 ust. 1 u.r.t. nakłada obowiązek must carry również na dostawców usług społeczeństwa informacyjnego świadczących usługi polegające na zagregowaniu na stronę internetową programów telewizyjnych celem ich udostępnienia w Internecie, zarzucamy naruszenie art. 43a ust. 2 u.r.t. w zw. z art. art. 43a ust. 1,43 ust. 1 i ust. 2 u.r.t. i w zw. z art. 8 w zw. z art. 1 punkt 11) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (obecnie ujednolicona tożsamą dyrektywą nr 2015/1535), przez ich niewłaściwe zastosowanie względem Skarżącej, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy nie mogą być zastosowane wobec Skarżącej gdyż art. 43 ust. 1 u.r.t. rozumiany jako nakładający obowiązki must carry na dostawców usług społeczeństwa informacyjnego nie został w procesie jego nowelizacji notyfikowany Komisji Europejskiej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami dyrektywy nr 98/34/WE.

Formułując powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wezwania Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2025 r. znak: [...]oraz o zasądzenie kosztów postępowania od Przewodniczącego KRRiT na rzecz Skarżącej według norm przepisanych.

Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie.

Ponadto Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów na wykazanie następujących faktów:

a. kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2024 r. skierowanego do [...] S.A. w likwidacji na wykazanie faktu przekazania tego pisma Skarżącej oraz na wykazanie treści tego pisma,

b. kopii pisma [...]S.A. w likwidacji z dnia [...] sierpnia 2024 r. skierowanego do Przewodniczącego KRRiT na wykazanie faktu przekazania tego pisma Skarżącej oraz na wykazanie treści tego pisma,

c. kopii pisma Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2025 r. skierowanego do [...]S.A, w likwidacji na wykazanie faktu przekazania tego pisma Skarżącej oraz na wykazanie treści tego pisma,

d. kopii pisma [...]S.A. w likwidacji z dnia [...] kwietnia 2025 r. skierowanego do Przewodniczącego KRRiT na wykazanie faktu przekazania tego pisma Skarżącej oraz na wykazanie treści tego pisma,

e. kopii wezwania z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...],

f. wydruków z zrzutów z ekranu oferty A. na wykazanie faktu treści oferty spółka A., w tym oferowanie programów Skarżącej, w usłudze Pilot WP alias WP Pilot,

g. wydruku regulaminu usługi Pilot WP - na wykazanie treści tego regulaminu,

h. kopia artykułu A. Zielińskiego, pt.: Teraźniejszość i przyszłość telewizji cyfrowej w Polsce - na wykazanie treści tego artykułu,

i. wydruku z bazy whois NASK - na wykazanie faktu zarejestrowania domeny internetowej wp.pl na rzecz spółki [...]S.A.,

j. elektronicznie odstępne dokumenty objęte drukiem sejmowym nr 4016 tj. min. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej oraz Tabelę zbieżności pod adresem internetowym dostęp stały z uwagi na duży rozmiar dokumentu i podejście proekologiczne kopia druku sejmowego nie jest dołączana do pisma https: //orka.seim.gov.pI/[...].pdf,

- na wykazanie treści tych dokumentów.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca zawarła obszerną argumentację popierającą zarzuty skargi, odwołując się przy tym do aktualnego stanowiska judykatury oraz poglądów doktryny.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym wezwaniu.

Pismem z dnia [...] października 2025 r. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi oraz oddalenie wniosków dowodowych.

Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. Skarżąca, ustosunkowując się do stanowiska Organu zawartego w odpowiedzi na skargę oraz pisma Uczestnika, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, w szczególności wniosek o uchylenie zaskarżonego wezwania. Ponadto Skarżąca sformułowała wniosek o skierowanie przez WSA w Warszawie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W ocenie Skarżącej rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wykładni prawa Unii Europejskiej, w szczególności art. 114 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej oraz motywów 308 – 310 tej dyrektywy. Skarżąca wskazała, że wątpliwości interpretacyjne dotyczą kompetencji państw członkowskich do nakładania obowiązków transmisji obowiązkowej (must carry) na podmioty, których działalność polega wyłącznie na oferowaniu użytkownikom dostępu do programów telewizyjnych w ramach bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie, przy czym podmioty te nie udostępniają żadnej sieci łączności elektronicznej, a jedynie zapewniają dostęp do treści usług audiowizualnych udostępnianych w sieciach łączności elektronicznej przez nadawców.

Na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. Pełnomocnicy Skarżącej poparli skargę i złożyli do akt załącznik do protokołu, w którym modyfikują zawarty w piśmie z dnia [...] stycznia 2026 r. wniosek o skierowanie pytania do TSUE. Tym samym Skarżąca wniosła o skierowanie do TSUE następujących pytań prawnych:

"Czy art. 114 dyrektywy (UE) 2018/1972 ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej, interpretowany w świetle art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady proporcjonalności, przejrzystości i pewności prawa należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przyjmowaniu – wyłącznie w drodze wykładni przepisu krajowego – symetrycznego obowiązku must carry/must offer obejmującego dostawców usług udostępniania programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej, świadczonych drogą elektroniczną (usług społeczeństwa informacyjnego), w sytuacji gdy dostęp do programów Skarżącej jest już zapewniony bezpośrednio przez samą Skarżącą za pośrednictwem Internetu, w tym strony internetowej i aplikacji mobilnych?

W przypadku uznania, że przepis prawa krajowego implementujący art. 114 dyrektywy (UE) 2018/1972 mógłby – w drodze wykładni – stanowić podstawę do nałożenia takich obowiązków, czy art. 1 ust. 1 lit. f oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/1535 należy interpretować w ten sposób, że norma taka – z uwagi na jej rzeczywisty skutek regulacyjny wobec usług świadczonych drogą elektroniczną i usług transgranicznych – stanowi przepis dotyczący usług podlegający obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej, a w razie braku notyfikacji nie może być stosowany wobec tych podmiotów?".

Pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosków dowodowych zawartych w skardze oraz nie widzi celowości skierowania pytania do TSUE.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosków dowodowych zawartych w skardze, a także wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE.

Sąd postanowił zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo.

Po otwarciu rozprawy stawili się jak dotychczas.

Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE.

Pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o niedopuszczenie A. [...] Sp. z o.o. do udziału w postępowaniu sądowym oraz pominięcie jej wniosków.

Pełnomocnik uczestnika postępowania sprzeciwił się w/w wnioskowi wywodząc, iż spółka A. [...] posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie.

Pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie w/w wniosku, gdyż w jego ocenie interes prawny uczestnika postępowania jest oczywisty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżone wezwanie Przewodniczącego KRRiT nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy obowiązku realizacji przez Skarżącą wobec Operatora obowiązku wynikającego z art. 43a ust. 1 u.r.t., który obliguj nadawcę, rozpowszechniającego programy wymienione w art. 43 ust. 1 u.r.t. do nieodpłatnego udostępnienia tego programu na wniosek operatora rozpowszechniającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Na wstępie odnotowania wymaga, że sprawy o podobnym, a wręcz analogicznym stanie faktycznym i prawnym były już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia: 25 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 294/16; 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2988/22; 23 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5155/23 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1262/17). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela wyrażone w ww. orzeczeniach zapatrywania dotyczące kwestii zarówno kwalifikacji wezwania Przewodniczącego KRRiT, jak też obowiązku realizacji must carry.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zaskarżone wezwanie nie stanowi decyzji (postanowienia), lecz zalicza się do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zdaniem Sądu Organ wyraźnie i prawidłowo wskazał w pouczeniu wezwania z 14 kwietnia 2025 r. na ww. przepis. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury co do sposobu traktowania wezwania z art. 43a ust. 2 u.r.t., wezwanie do spełnienia obowiązku udostępniania programu nie ma charakteru oświadczenia woli organu administracji publicznej, nie jest władczym rozstrzygnięciem o prawach lub obowiązkach strony, nie nakłada żadnych obowiązków, stanowi jedynie oświadczenie wiedzy o niewykonaniu obowiązku, który powinien być zrealizowany, jest aktem zmierzającym do zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Wezwanie to zalicza się do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., i jako takie podlega kontroli realizowanej przez sądy administracyjne (por. w wyroku WSA w Warszawie z 25 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 294/16; w wyroku NSA z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt 11 GSK 1283/19).

W ocenie Sądu Skarżąca nie powinna mieć w tym zakresie żadnych wątpliwości, szczególnie, że jest stroną wielu toczących się lub zakończonych ostatecznie/prawomocnie postępowań przed Organem jak i sądami administracyjnymi obu instancji dotyczących wezwania nadawcy na podst. art. 43 ust. 2 u.r.t. do nieodpłatnego udostępniania programów, o których mowa w art. 43 ust. 1 u.r.t.

Podkreślenia również wymaga, że zgodnie utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 119/19; wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 294/16 – utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 8 maja 2029 r., sygn. akt II GSK 1262/17), art. 43a ust. 2 u.r.t. nie reguluje żadnej administracyjnej procedury postępowania, w przypadku gdy nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, wynikającego z art. 43a ust. 1 u.r.t. W takiej sytuacji, z omawianego przepisu wynika jednoznaczny obowiązek obligujący Przewodniczącego KRRiT do wezwania nadawcy do udostępnienia programu operatorowi rozprowadzającemu program, jeżeli operator zwróci się do Przewodniczącego KRRiT z takim wnioskiem. Jak już wskazano wcześniej przedmiotowe wezwanie nie jest władczym rozstrzygnięciem o prawach lub obowiązkach strony, lecz jest aktem zmierzającym do zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisów prawa, który nie został wykonany przez nadawcę. Nie mają więc tutaj zastosowania reguły procedury administracyjnej uregulowanej w k.p.a. Kierując zatem przedmiotowe wezwanie do Skarżącej, Przewodniczący KRRiT, w związku z wnioskiem Spółki w tej sprawie, wykonał obowiązek wynikający z omawianego przepisu. Trudno zatem czynić organowi zarzut naruszenia reguł proceduralnych, których przedmiotowy przepis nie normuje. Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt II GSK 1283/19, wskazując, że zgodnie z treścią art. 43 i 43a u.r.t. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji posiada uprawnienie do wystosowania wezwania na podstawie oceny wniosku operatora. W zależności od wyniku tej oceny, Przewodniczący KRRiT wzywa nadawcę do udostępnienia programu lub odmawia operatorowi wezwania nadawcy. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, iż zaskarżone wezwanie stanowi akt określony w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie mógł dokonywać oceny jego zgodności z przepisami k.p.a., w tym w szczególności z przepisami dotyczącymi gromadzenia i oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie znajdowały one zastosowania w postępowaniu przed organem. Ani art. 43 ani art. 43a u.r.t. nie obligują Organu do przedstawienia dowodów, na których oparł swoje ustalenia.

Wbrew zarzutom Skarżącej, zdaniem Sądu Organ nie dopuścił się w przedmiotowej sprawie naruszenia naczelnej zasady prawdy materialnej wynikającej z zasady sprawności i rzetelności działań instytucji publicznych wyrażonej w Preambule Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (...) i stojącej u podstaw zasady prawa do dobrej administracji oraz zasady prawa do sądu wywodzących się z: art. 2 Konstytucji RP (zasady demokratycznego państwa prawnego), art. 7 Konstytucji RP (zasady legalizmu działania organów publicznych) i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a także u podstaw konstytucyjnego zakazu naruszania istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), a także naruszenia art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej jako: "KPP") określającego unijny standard postępowania administracyjnego przewidujący prawo do dobrej administracji i obejmujący prawo do bezstronnego i rzetelnego załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Przy czym należy wskazać, że Skarżąca nie wyjaśniła na czym miałoby polegać naruszenie konstytucyjnych norm generalnych zawartych w art. 2 i 7 Konstytucji.

Według Sądu Organ prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił art. 43 i art. 43a u.r.t., w pełni zasadnie uznając, że Skarżąca nie wykonała spoczywającego na niej obowiązku. Jak stanowią poglądy doktryny, niewykonanie obowiązku może polegać na odmowie udostępniania programu, braku stanowiska w sprawie, udzieleniu zgody powiązanej z warunkami naruszającymi przepisy ustawy lub uzależnianiu zgody na udostępnianie od warunków nieprzewidzianych ustawą (S. Piątek [w:] Ustawa..., 2014, s. 433, art. 43a). Prawodawca nie przewidział możliwości uchylenia się Przewodniczącego KRRiT od wykonania obowiązku wezwania nadawcy do udostępniania programu operatorowi po stwierdzeniu, że obowiązek udostępniania w konkretnym przypadku ma zastosowanie. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, ma obowiązek nieodpłatnie udostępnić program na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Jak wynika również z przywołanego orzecznictwa sądów administracyjnych, które Sąd podziela, skoro przedmiotowe wezwanie nie jest władczym rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach strony (tu: Skarżącej), a stanowi środek zmierzający do realizacji ustawowego obowiązku, którego wykonania zaniechał Nadawca, to w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania reguły procesowe wynikające z k.p.a. Skoro zaskarżone wezwania stanowi akt realizacji prawa materialnego i to w sposób określony przepisami u.r.t., tym samym nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w sytuacji gdy Przewodniczący KRRiT przepisów tych nie stosował.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 i ust. 2 u.r.t. operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania programów "[...]i jednego regionalnego programu telewizyjnego rozpowszechnianego przez [...]S.A. oraz programów rozpowszechnianych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia [...] czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 649) na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną przez [...]S.A., TVN S.A., [...]S.A., [...]Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru (ust. 1). Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadania (ust. 2).

Stosownie natomiast do brzmienia art. 43a ust. 1 u.r.t. nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Konsekwencją niewykonania ustawowego obowiązku nałożonego art. 43a ust. 1 u.r.t. jest skierowanie przez Przewodniczącego KRRiT do nadawcy wezwania o udostępnienie tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Zauważyć należy, że Skarżąca kwestionuje status Uczestnika jako operatora rozprowadzającego program w rozumieniu art. 43 ust. 1 u.r.t. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę stanowisko Skarżącej nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa.

Sąd zauważa, że interpretacja wskazanego przepisu art. 43 ust. 1 u.r.t., w szczególności co do rozumienia zawartego w nim pojęcia operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej, kilkakrotnie była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 8 maja 2019 r. II GSK 1262/17, z 23 stycznia 2020 r. II GSK 1375/19, z 24 września 2020 r. II GSK 1283/19, z 4 listopada 2021 r. II GSK 1347/21). Stanowisko wyrażone w powyższych orzeczeniach Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne.

Zdaniem Sądu na prawidłowość rozstrzygnięcia Przewodniczącego KRRiT oraz interpretacji art. 43 ust. 1 u.r.t. przez sądu administracyjne nie zmienia okoliczność, że uprzednio obowiązywała ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, która od dnia 10 listopada 2024 r. została zastąpiona przez ustawę z dnia 12 lipca 2024 r. Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221 z późn. zm., dalej: "P.k.e.").

Skarżąca w wywiedzionej skardze zasadniczo kwestionuje status Uczestnika jako operatora. Jej zdaniem, przez "operatora rozprowadzającego programy w sieci telekomunikacyjnej" należy rozumieć podmiot, który obsługuje daną sieć telekomunikacyjną i sprawuje nad nią faktyczną kontrolę, umożliwiającą zarządzanie jej funkcjonowaniem, w tym kierowanie sygnału programu telewizyjnego do poszczególnych zakończeń tej sieci, do których podłączone są urządzenia odbiorcze użytkowników (np. router Wi-Fi, dekoder telewizji kablowej, antena satelitarna). Tym samy, zdaniem Skarżącej, mianem "operatora" można objąć wyłącznie podmiot, który rzeczywiście obsługuje dany system techniczny (tu: sieć telekomunikacyjną), posiada nad nim kontrolę oraz odpowiada za jego prawidłowe działanie, w tym rozwiązywanie ewentualnych problemów technicznych. Konkludując Skarżąca wskazał, że "(...) pojęcie "operatora", o którym mowa wart. 43 ust. 1 u.r.t., należy rozumieć w sposób tożsamy z definicją zawartą w art. 2 pkt 40 lit. b) ustawy - PKE, co pozostaje w pełnej zgodzie z art. 114 EKŁE (...)".

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej warunkującego zastosowanie art. 43 ust. 1 u.r.t. od rzeczywistego sprawowania kontroli co najmniej nad przesyłaniem sygnałów w możliwych do fizycznego zlokalizowania elementach sieci telekomunikacyjnej, czy to w związku z przysługującym mu prawem własności, czy też innymi prawami wynikającymi z umów z właścicielami tych urządzeń. Zdaniem Sądu pojęcie to obejmuje raczej każdy podmiot/operatora, który rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej, co potwierdza analiza przepisów rozdziału 6 ustawy o radiofonii i telewizji, regulującego problematykę rozpowszechniania niektórych programów telewizyjnych i rozprowadzania programów. Z art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.r.t., wynika obowiązek zgłoszenia do rejestru programu rozprowadzanego, z wyjątkiem programów, o których mowa w art. 43 ust. 1 u.r.t.

Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący KRRiT (art. 41 ust. 3 u.r.t.). Zgłoszenia do rejestru dokonuje natomiast, jak stanowi art. 44 ust. 2 u.r.t., operator rozprowadzający program, nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania. Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem uiszczenia przez operatora opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1 (art. 44 ust. 7u.r.t.).

Ponadto w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 46 u.r.t. rozporządzeniu KRRiT z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu prowadzenia rejestru programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym i programów rozprowadzanych (Dz. U. Nr 103 poz. 603, ze zm.) w § 7 ust. 1 zawarto, że księga rejestrowa programów rozprowadzanych prowadzona jest dla każdego operatora rozprowadzającego programy, zwanego dalej "operatorem". Z kolei w załączniku nr 4 do ww. rozporządzenia w pkt III. Obszar, na którym program ma być rozprowadzany zapisano: "W przypadku usługi świadczonej w systemie teleinformatycznym nazwa usługi oraz adres internetowy domeny". Wynika z nich, że operatorem rozprowadzającym programy nie musi być przedsiębiorca telekomunikacyjny, a więc odmiennie niż tego uprzednio wymagał art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego który wśród przedsiębiorców telekomunikacyjnych wyróżnia kategorię operatorów (lit. b). Także obecna definicja zawarta w art. 2 pkt 40 P.k.e., wśród przedsiębiorców telekomunikacyjnych wymienia operatora (lit. b). Zatem pojęcie "operatora", którym posługiwał się art. 2 pkt 27 lit. b Prawa telekomunikacyjnego i obecnie art. 2 pkt 40 P.k.e. nie może być utożsamiane z pojęciem "operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych", którym operuje art. 43 u.r.t. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2303/20).

Powyższe przepisy u.r.t. dotyczą każdego podmiotu/operatora rozprowadzającego program, bez względu czy sprawuje kontrolę właścicielską nad urządzeniami telekomunikacyjnymi, czy też wynikającą z innych praw w związku z zawartymi umowami z właścicielami tych urządzeń. Konsekwencją stwierdzenia, że Uczestnik jest operatorem rozprowadzającym program w rozumieniu art. 43 ust. 2 u.r.t. i tym samym operatorem rozprowadzającym program w rozumieniu 43a u.r.t. jest uznanie, że podlega ona obowiązkowi must carry.

Jak wynika z treści art. 43 ust. 1 u.r.t. przepis ten dotyczy każdego operatora rozprowadzającego program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie. Przewodniczący KRRiT uznał, że uczestnik postepowania jest - w rozumieniu art. 43 ust. 1 u.r.t. -podmiotem zobowiązanym do rozprowadzania programów określonych w tym przepisie, to znaczy jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej i co jest bezsporne nie rozprowadza programu w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie.

Stosownie do art. 43 ust. 2 u.r.t. nadawca, który rozpowszechnia program wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadania. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.r.t. usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym celem jest dostarczanie poprzez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz handlowy. W myśl art. 4 pkt 6, 8 i 30 u.r.t. operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej jest podmiot przejmujący rozpowszechniony program (tj. uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie) w całości i bez zmian oraz wtórnie go rozpowszechniający (równocześnie z jego rozpowszechnianiem przez nadawcę) w sieciach telekomunikacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221).

Zgodnie z art. 2 pkt 58 P.k.e. - sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne, a także urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają przekazywanie sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od rodzaju przekazywanej informacji

Co do definicji systemu teleinformatycznego ustawa o radiofonii i telewizji zawiera odesłanie do ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną w art. 4 pkt 29 u.r.t.

W myśl art. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną system teleinformatyczny to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający przetwarzanie i przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych poprzez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu ustawy Prawo telekomunikacyjne (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt II GSK 1283/19).

Skład orzekający podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1375/19, że system teleinformatyczny jest systemem opierającym się na przekazie danych za pomocą sieci telekomunikacyjnych i z mocy definicji wymaga do funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej. Ponadto Sąd ten, ustalając, czy przepisy art. 43 ust. 1 i 2 oraz art. 43a u.r.t. dotyczą również operatorów rozprowadzających programy w sieciach internetowych, odwołał się do uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, którą zmieniono brzmienie art. 43 u.r.t. i dodano art. 43a u.r.t. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy VI.4016) zmianę art. 43 i dodanie art. 43a tłumaczono: "(...) mając na uwadze pojawienie się nowych sposobów odbioru telewizji (np. IP TV, Internet TV) konieczne było objęcie obowiązkiem must carry nie tylko operatorów sieci kablowych i platform satelitarnych, ale także pozostałych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych" oraz "Zgodnie zatem z projektowaną regulacją wszystkie programy, które będą dostępne naziemnie, będą też mogły być dostępne w sieciach kablowych i na platformach satelitarnych, a także w innych sieciach telekomunikacyjnych". Dodatkowo wskazano, że ww. podmioty rozprowadzające programy za pomocą sieci telekomunikacyjnych zobowiązane będą do rozprowadzania i oferowania odbiorcom programu, który został im udostępniony nieodpłatnie przez nadawcę na podstawie ust. 1 tego przepisu (...)". Z przywołanego uzasadnienia projektu wywieść więc należy, że ustawodawca formułując obowiązek must carry/must offer w art. 43 u.r.t., przez operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej rozumiał również operatora rozprowadzającego program przez Internet. Zdaniem Sądu nie można pomijać także literalnej wykładni art. 43 ust. 1 u.r.t., która wskazuje, że tylko jeden rodzaj operatorów jest wyłączony z ustawowego obowiązku rozprowadzania programów – są to podmioty rozprowadzające program w sposób cyfrowy drogą naziemną w multipleksie (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1347/21). Analogiczne stanowisko dotyczące obowiązku rozprowadzania programów telewizyjnych w sieciach telekomunikacyjnych zajął NSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 2333/25, w którym wskazał m.in., że "(...) mając na uwadze pojawienie się nowych sposobów odbioru telewizji (np. [...], [...]) konieczne było objęcie obowiązkiem must carry nie tylko operatorów sieci kablowych i platform satelitarnych, ale także pozostałych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych") - za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że pojęcie "operatora rozprowadzającego program" obejmuje swoim zakresem każdy podmiot, który rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, oferujący usługę dostępu do programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie i niebędący jednocześnie, ani dostawcą sieci telekomunikacyjnej, ani też dostawcą usługi dostępu do Internetu (zob. wyroki NSA z dnia: 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 142/22; 28 maja 2024 r., sygn., akt II GSK 2079/23; 8 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1262/17; 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1375/19; 24 września 2020 r., sygn. akt II GSK 1283/19; 4 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1347/21).".

NSA w ww. wyroku z dnia 8 stycznia 2026 r. wyraził również stanowisko, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela, że z ustawy o radiofonii i telewizji nie wynika, aby dla potrzeb rozumienia pojęcia "operatora rozprowadzającego program" ustawodawca odsyła do ustawy – Prawo telekomunikacyjne lub innych miarodajnych regulacji prawnych. O zakresie zaś zawartych w niej regulacji trzeba wnioskować na podstawie art. 4 u.r.t. i określonego w niej zamkniętego katalogu legalnych definicji – pkt 29 i 30. NSA wskazał, że wobec ograniczonego operowania przez ustawodawcę techniką odesłań, a w szczególności wobec braku odesłania do ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zakresie odnoszącym się do pojęcia "operator" – art. 2 pkt 27 lit. b (obecnie art. 2 pkt 40 lit. b P.k.e. – uzupełnienie własne Sądu), za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że pojęcie "operatora rozprowadzającego program", którym dla potrzeb redakcji art. 41 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji operuje ustawodawca, ma w pełni autonomiczny charakter, bo determinowany przedmiotem regulacji tej ustawy

W konsekwencji, opierając się na wykładni literalnej i systemowej analizowanego przepisu art. 43 ust. 1 u.r.t., nie można się zgodzić ze Skarżącą, że pod pojęciem operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej należy rozumieć podmiot, który rozprowadza program w sieci, nad którą sprawuje kontrolę.

W ocenie Sądu za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia 31 ust. 3 Konstytucji RP (naruszenie zasady proporcjonalności) oraz art. 114 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2018 r. Nr 321, str. 36 z późn. zm.; dalej: "dyrektywa 2018/1972") (naruszenie zasady proporcjonalności i przejrzystości) poprzez ich niezastosowanie przy wykładni art. 43 ust. 1 u.r.t. oraz art. 43a ust. 1 u.r.t.

Sąd co do zasady zgadza się ze Skarżącą, że przepisy art. 43 oraz art. 43a u.r.t. powinny być interpretowane z uwzględnieniem art. 114 dyrektywa 2018/1972. Zgodnie z art. 114 ust. 1 dyrektywy 2018/1972 państwa członkowskie mogą nakładać uzasadnione obowiązki dotyczące transmisji obowiązkowej związane z nadawaniem określonych kanałów radiowych i telewizyjnych oraz powiązanych usług uzupełniających, w szczególności usług ułatwiających odpowiedni dostęp użytkownikom końcowym z niepełnosprawnościami i zapewniających dane wspierające usługi telewizji hybrydowej i elektroniczne przewodniki po programach, na przedsiębiorstwa, które podlegają ich jurysdykcji i udostępniają sieci i świadczą usługi łączności elektronicznej wykorzystywane do rozpowszechniania wśród ogółu obywateli kanałów radiowych lub telewizyjnych, w przypadku gdy dla znacznej liczby użytkowników końcowych takie sieci i usługi są głównym sposobem odbierania kanałów radiowych i telewizyjnych. Takie obowiązki nakłada się jedynie wtedy, gdy są one niezbędne do realizacji celów leżących w interesie ogólnym, wyraźnie określonych przez każde państwo członkowskie, przy czym obowiązki te muszą być proporcjonalne i przejrzyste. Natomiast w motywie 310 dyrektywy 2018/1972 wskazane zostało, iż do sieci i usług łączności elektronicznej używanych do rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych zalicza się sieci nadawcze kablowe, IPTV, satelitarne i naziemne. Można również do nich zaliczyć inne sieci o tyle, o ile znacząca liczba użytkowników końcowych używa takich sieci jako swojego głównego sposobu odbioru programów radiowych czy telewizyjnych. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, w świetle którego motyw 310 dyrektywy 2018/1972 nie zawiera enumeratywnego wyliczenia sieci nadawczych, które mogłyby służyć do rozpowszechniania programów (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1855/22).

Jednocześnie Sąd zauważa, że dyrektywa 2018/1972 była poprzedzona dyrektywą 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz. U. UE. L. z 2002 r. Nr 108, str. 51 z późn. zm.). W przypadku zmiany stanu prawnego istotne znaczenie może mieć również aktualność dorobku orzeczniczego. W ocenie Sądu przy przesądzeniu konsekwencji zmiany stanu prawnego, mającego znaczenie dla zawisłej sprawy uwzględnić należy, że zgodnie z Załącznikiem XIII "Tabela Korelacji" art. 114 dyrektywy 2018/1972 stanowi odpowiednik art. 31 dyrektywy 2002/22. W konsekwencji w obecnym stanie prawnym aktualny pozostaje dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: "TSUE") wypracowany na tle art. 31 dyrektywy 2002/22.

W kwestii możliwości stosowania obowiązku must carry w stosunku do przedsiębiorców, którzy nie wypełniają przesłanek określonych w art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22 wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie C-298/17 [...]SA przeciwko [...] (CSA), EU:C:2018:1017. Trybunał zauważył w tymże orzeczeniu, że dyrektywa ta pozostawia państwom członkowskim swobodę w zakresie nakładania obowiązków rozprowadzania, oprócz obowiązków, których dotyczy jej art. 33 ust. 1, w tym na przedsiębiorstwa, które - nie udostępniając sieci łączności elektronicznej - oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie (pkt 27, 36). Trybunał uznał, że taki sposób udostępniania programów, który poprzestaje na oferowaniu oglądania programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie, nie mieści się w art. 31 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej, gdyż operator [...] TV nie udostępnia sieci łączności elektronicznej (korzysta z otwartego Internetu), a jedynie oferuje dostęp do treści programu audiowizualnego udostępnianego w sieciach łączności elektronicznej (pkt 19). Stanowisko powyższe potwierdził TSUE w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie C-87/19 [...]AS przeciwko [...], EU:C:2019:1063. Prawidłowe będzie – w ocenie Sądu - uznanie, żedyrektywa 2018/1972 podobnie jak dyrektywa 2002/22 nie zabrania objęcia obowiązkiem must carry szerszej liczby podmiotów, niż w niej wymienione. Aktualność stanowiska TSUE wyrażonego w wyroku w sprawie C-298/17 potwierdził NSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 2333/25.

Przyjęcie, że powołany wyrok Trybunału Sprawiedliwości otworzył zasadę must carry na operatorów rozprowadzających programy w Internecie, czyli takich, którzy nie dysponują własną, zamkniętą siecią telekomunikacyjną, jest racjonalne w świetle nieustannego rozwoju technologicznego, w pełni koresponduje z podstawowymi wartościami, dla ochrony których wprowadzono w ogóle obowiązki must carry, must offer, w tym przede wszystkim z działaniem w interesie publicznym, którego dziś nie da się realizować z pominięciem Internetu (por. "Ustawa o radiofonii i telewizji. Komentarz" pod. red. Adriana Niewęgłowskiego; komentarz do art. 43, teza 5 i powołane tam orzeczenia oraz poglądy doktryny). Zasadne jest zatem twierdzenie, że Uczestnik jest operatorem rozprowadzającym program w rozumieniu art. 43 ust. 2 u.r.t. i tym samym operatorem rozprowadzającym program w rozumieniu art. 43a u.r.t. Zatem podlega on obowiązkowi must carry. Jeżeli natomiast na Uczestniku jako operatorze rozprowadzającym program w rozumieniu powołanych przepisów spoczywa obowiązek rozprowadzania programu (must carry), to Skarżąca jako nadawca programu w rozumieniu wskazanych przepisów objęta jest obowiązkiem jego udostępnienia (must offer).

Sąd nie znalazł również podstaw do kierowania pytań prejudycjalnych do TSUE, zgodnie z wnioskiem Skarżącej – w oparciu o art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zauważyć bowiem należy, że powyższy przepis stwarza Sądowi możliwości zwrócenia się do TSUE z wnioskiem o rozpatrzenie pytania prawnego, o ile w ocenie Sądu decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku w zawisłej przed nim sprawie. Przepis ten nie nakłada zaś na Sąd takiego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, wątpliwości prawne związane z interpretacją art. 114 dyrektywy2018/1972, uwzględniając Załącznik XIII "Tabela Korelacji" do dyrektywy 2018/1972, który jest odpowiednikiem art. 31 dyrektywy 2002/22, zostały rozstrzygnięte przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. akt: C-298/17 (France Televisions) dnia 13 grudnia 2018 r. Zgodnie z art. 267 TFUE wynika obowiązek przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego (prejudycjalnego) w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów przyjętych przez instytucje Unii. Określone zagadnienie, aby mogło być przedmiotem pytania prejudycjalnego, powinno dotyczyć kwestii interpretacji prawa unijnego znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym. W ocenie Sądu, w sprawie poddanej kontroli nie zachodziła uzasadniona wątpliwość co do wykładni wskazanych przepisów prawa unijnego, stąd też Sąd nie widzi potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE.

Dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy nie miał również znaczenia podniesiony w skardze ewentualny zarzut naruszenie art. 43a ust. 2 u.r.t. w zw. z art. art. 43a ust. 1,43 ust. 1 i ust. 2 u.r.t. i w zw. z art. 8 w zw. z art. 1 punkt 11) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (obecnie ujednolicona tożsamą dyrektywą nr 2015/1535), przez ich niewłaściwe zastosowanie względem Skarżącej w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy nie mogą być zastosowane wobec Skarżącej gdyż art. 43 ust. 1 u.r.t. rozumiany jako nakładający obowiązki must carry na dostawców usług społeczeństwa informacyjnego nie został w procesie jego nowelizacji notyfikowany Komisji Europejskiej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami dyrektywy nr 98/34/WE.

W ocenie Sądu ww. zarzuty nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na fakt, że obowiązek wskazany w art. 43 ust. 1 (must carry) nie mieści się w definicji przepisu technicznego. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, przepisy techniczne, to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

W akapicie drugim art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy wyjaśniono, że przepisy techniczne obejmują de facto: (i) przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne; (ii) dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych; (iii) specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

W rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności (art. 1 pkt 2), a "inne wymagania" oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót (art. 1 pkt 4).

Do celów przywołanych powyżej definicji, jak stanowi art. 1 pkt 1 dyrektywy transparentnej, "produktem" jest każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi.

Z kolei "projekt przepisu technicznego" to w rozumieniu przywołanej dyrektywy tekst specyfikacji technicznej lub innego wymogu bądź zasady dotyczącej usług, włącznie z przepisami administracyjnymi mającymi na celu ich wdrożenie lub też właśnie wdrożonymi jako przepisy techniczne, tekst będący na etapie przygotowania, na którym mogą zostać wprowadzone zasadnicze zmiany (art. 1 pkt 12).

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, z zastrzeżeniem art. 10, Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie.

Jak stanowią natomiast przepisy u.r.t., dotyczące must carry (art. 43 i art. 43a u.r.t.), przedmiotem tych regulacji jest obowiązek nieodpłatnego ustąpienia przez nadawcę (tu: Skarżącą) operatorowi rozprowadzającemu program (tu: Operatorowi). Należy tym samym zauważyć, że ww. obowiązek nie dotyczy specyfikacji technicznych i innych wymagań bądź zasad dotyczących usług. Nie sposób również uznać, że sporny obowiązek dotyczy produktu lub projektu przepisu technicznego.

Podsumowując, zdaniem Sądu przepis art. 43 i 43a u.r.t., wbrew stanowisku Skarżącej nie ma charakteru technicznego, z którym łączył się obowiązek notyfikacji organom Unii Europejskiej.

Zdaniem Sądu za chybiony i pozbawiony podstaw prawnych należało uznać wniosek pełnomocnika Skarżącej o niedopuszczenie A. [...] Sp. z o.o. do udziału w postępowaniu sądowym oraz pominięcie jej wniosków. Sąd wskazuje, że zaskarżone wezwanie zostało wydane na wniosek Operatora i dotyczy jego uprawnienia/obowiązku wynikającego z przepisów u.r.t. Tym samym przysługuje mu status uczestnika w postępowaniu przed WSA w Warszawie.

Sąd wskazuje, że w myśl art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przewidzianą w art. 106 § 3 P.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć wyłącznie jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis ten nie może bowiem służyć czynieniu nowych ustaleń w sprawie lub ich zwalczaniu. W świetle zaprezentowanego przez Sąd w niniejszej sprawie stanowiska opartej na wykładni przepisów prawa, zbędne było prowadzenie przez Sąd dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego. Zgromadzony materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonego wezwania. Ponadto część zawnioskowanych dowodów a – e znajduje się w aktach sprawy. Ponadto sama okoliczność, że oferta programowa Nadawcy (vide: załącznik nr 10 do skargi) zawiera określone pozycje programowe (sporne programy Skarżącej) nie stanowi samo w sobie dowodu, że takie programy zostały przez Skarżącą udostępnione.

Podsumowując, wbrew zarzutom skargi ustawodawca przez operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej rozumiał również operatora rozprowadzającego program przez Internet. Artykuł 43a ust. 2 u.r.t. reguluje procedurę postępowania, w przypadku gdy nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programów, wynikającym z art. 43a ust. 1 u.r.t. W zaistniałej sytuacji Przewodniczący KRRiT zasadnie dokonał wezwania Skarżącej do udostępnienia programów operatorowi rozprowadzającemu program, wobec wystąpienia z takim wnioskiem przez operatora, w tym wypadku A. [...] sp. z o.o. wobec niewykonania tego obowiązku przez [...]S.A. w likwidacji. Tym samym za niezasadne należało uznać wszystkie podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .