Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi I. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.

Postanowieniem z [...]października 2019 r. n [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy" lub "[...]WINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; "P.b."), po rozpoznaniu zażalenia I. L. (dalej także jako: "inwestor", "skarżąca", "strona") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "PINB") nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek M. M. (dalej jako "wnioskodawca") o wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie samowolnego zbudowania przez właściciela działki nr [...]w miejscowości [...], tj. I. L. bez wymaganych zezwoleń i wbrew normom prawa budowlanego konstrukcji budowlanej murowanej, zadaszonej, posadowionej na fundamencie, na granicy z działką wnioskodawcy oraz budowania dachu na stodole, wchodzącego na jego działkę na głębokość 40 cm.

Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2019 r. ustalono, że na działce stanowiącej własność inwestora, usytuowany jest obiekt budowlany, parterowy, murowany z dachem jednospadowym, kryty blachą trapezową. Wymiary obiektu wynoszą ok. 14,6 m x 6,2 m i wysokość 3,2 m - 4,06 m. Obiekt posiada fundament betonowy wystający ponad grunt ok. 0,4 m.

W obiekcie wylano wylewkę betonową. Obiekt posiada dwie ściany pełne boczne,

a w ścianie frontowej usytuowane są otwory drzwiowe. Według oświadczenia strony ww. obiekt powstał w marcu 2019 r. i pełni funkcję wiaty. Inwestor nie przedstawił żadnych dokumentów na budowę ww. obiektu. Poszycie dachu wypuszczone jest ok. 15 cm poza ścianą boczną w kierunku działki o nr ew. [...] stanowiącej własność wnioskodawcy. Obiekt jest orynnowany i nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Zawiadomieniem z [...]maja 2019 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego parterowego

z dachem jednospadowym zlokalizowanego na działce nr ewid. [...](przy budynku stodoły i przy granicy z działką nr ewid. [...]) położonej w miejscowości [...], gm. [...], stanowiącej własność strony.

Następnie pismem z [...]czerwca 2019 r. organ I instancji zwrócił się do I. L. do złożenia oświadczenia, czy inwestor posiada dokumenty, tj. pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie wykonania robót budowlanych polegających na budowie ww. obiektu budowlanego. W odpowiedzi inwestor wskazał, że nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej "wiaty".

Pismem z [...]lipca 2019 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...]

o udzielenie informacji, czy przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów planistycznych. W odpowiedzi wskazano, że działka o nr ew. [...]położona w [...]znajduje się na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], ww. działka położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem RM/MN – tereny zabudowy siedliskowej i zabudowy mieszkaniowej. Istniejąca funkcja terenu pozwala na realizację zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej.

Postanowieniem z [...]sierpnia 2019 r. nr [...]organ I instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., orzekł o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego parterowego z dachem jednospadowym zlokalizowanego na działce o nr ew. [...]położonej w miejscowości [...] gm. [...]z uwagi na prowadzenie ww. robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nakazał zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich. Jednocześnie PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...] listopada 2019 r., następujących dokumentów:

1) zaświadczenia Burmistrza Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 P.b. tj.:

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem autora projektu o przynależności do Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, aktualnym na dzień opracowania projektu; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 P.b.;

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]

w miejscowości [...], gm. [...].

Zażalenie na ww. rozstrzygnięcie złożyła skarżąca. Podniosła, że jej zamiarem była postawienie wiaty, która ma służyć do przechowywania sprzętu rolniczego, co też uczyniła. Wyjaśniła, że w przypadku wiaty zlokalizowanej na jej działce, jej konstrukcja posiada dwie ściany boczne, pozbawiona jest ściany przedniej i tylnej, a wsparta została o istniejący budynek (zdaniem strony, w przepisach dotyczących budowy wiaty nie ma zapisu, że musi być wolnostojąca). Zauważyła, że jest to jedyna wiata na działce nr [...]o powierzchni 1.3716 na której znajduje się budynek mieszkalny. Zdaniem skarżącej wiata nie jest budynkiem, więc w tym przypadku nie obowiązują przepisy dotyczące warunków technicznych z 2002 r. o minimalnych odległościach budynków od granicy działki budowlanej. Tak też jest w przypadku wiaty znajdującej się na działce skarżącej o nr ewid. [...], gdyż owa wiata jest oddalona od granicy o 0,5 m, wody opadowe z obiektu są odprowadzane na jej działkę zgodnie z warunkami technicznymi z 2002 r.

We wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie postanowieniu z [...] października 2019 r., [...]WINB przytoczył brzmienie art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. Wskazał, że przedmiotowy budynek posiada powierzchnię zabudowy ok. 71,92 m2, stąd jego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Dlatego też zasadnie PINB wszczął procedurę legalizacyjną w trybie art. 48 P.b.

Zdaniem organu odwoławczego w omawianej sprawie mamy do czynienia

z budową budynku gospodarczego. [...]WINB przypomniał, że w trakcie czynności kontrolnych ustalono, iż na działce o nr ew. [...]położonej w miejscowości [...] gm. [...], stanowiącej własność skarżącej, usytuowany jest obiekt budowlany, parterowy, murowany z dachem jednospadowym, kryty blachą trapezową. Wymiary obiektu wynoszą ok. 14,6 m X 6,2 m i wysokość 3,2 m - 4,06 m. Nadto obiekt posiada fundament betonowy wystający ponad grunt ok. 0,4 m, a w nim wylano wylewkę betonową. Obiekt ten posiada dwie ściany pełne boczne, a w ścianie frontowej usytuowane są otwory drzwiowe.

[...]WINB zauważył, że ustawa P.b. nie zawiera definicji terminu "wiata", tak więc interpretując ten termin należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. Wyjaśnił, że w powszechnym rozumieniu za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego). A zatem za podstawowe cechy wiaty uznać należy wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny (nośny), wiążący budowlę z gruntem. Natomiast w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.) wskazano, że wiata jest szczególnym rodzajem budynku, stanowiącym pomieszczenie naziemne nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet

w ogóle ścian pozbawione.

Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji fotograficznej znajdującej się

w aktach sprawy wynika, iż zrealizowany przez inwestora obiekt nie charakteryzuje się wskazanymi powyżej cechami właściwymi dla "wiaty". W ocenie [...]WINB, w żadnym razie nie można uznać, że w sprawie mamy do czynienia z lekką konstrukcją. Sporny obiekt jest związany z gruntem w sposób pozwalający przeciwstawiać się siłom przyrody, posiada dach i przegrody oddzielające go z każdej strony od otoczenia, zaś nadana mu funkcja i faktyczne jego przeznaczenie determinuje przyjęcie, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym.

Zdaniem [...]WINB powyższej kwalifikacji nie może zmieniać fakt wykonania otworów drzwiowych w ścianie frontowej budynku. Inwestor winien więc uzyskać pozwolenie na budowę budynku gospodarczego. Samowolne wykonanie tego rodzaju obiektu skutkowało przeprowadzeniem przez PINB procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 P.b. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że o ile do wiat nie mają zastosowania przepisy odległościowe określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tak odnoszą się one do budynków gospodarczych.

W dalszej części uzasadnienia postanowienia [...]WINB wyjaśnił, że art. 48 ust. 2 P.b. jednoznacznie wskazuje, iż organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wstrzymać roboty budowlane niezależnie od stopnia ich zaawansowania. Jedynie procedura legalizacyjna wskazana w art. 49b P.b. (dotycząca budowy obiektu bez wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej I instancji), daje możliwość nałożenia odpowiedniej dokumentacji bez konieczności wstrzymania robót, jeśli te zostały zakończone. W tym względzie organ odwoławczy odwołał się do argumentacji zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 grudnia 2018r. sygn. akt II SA/Lu 567/18, cytując jego treść.

[...]WINB, po przytoczeniu brzmienia art. 48 ust. 2 i 3 P.b., zauważył, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Nieprzedłożenie dokumentów niezbędnych do legalizacji spornego obiektu skutkować będzie wydaniem decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jednocześnie wyjaśnił, że kwestie dotyczące usytuowania obiektu, a więc spełnienia warunków techniczno-budowlanych będą badane przez organ powiatowy na dalszym etapie postępowania, po przedłożeniu dokumentów określonych postanowieniem organu I instancji.

Pismem z [...] października 2019 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie [...]WINB z [...] października 2019 r. Autor skargi wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

1) art. 29 ust. 1 pkt 2 c) P.b. poprzez niezastosowanie powołanego przepisu prawa materialnego i uznanie, że wybudowany obiekt nie spełnia przesłanek określonych

w niniejszym przepisie prawa, poprzez brak ustalenia przez organ, czy analizowana wiata przekracza ustawowy limit oraz brak wskazania jaki element tejże wiaty zadecydował, że organ zakwalifikował ją jako budynek gospodarczy;

2) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego, tj. nieustalenie dokładnego rodzaju wybudowanego obiektu oraz podstawy na której organ przyjął, że obiekt ten nie może zostać zakwalifikowany jako wiata, a został zakwalifikowany jak budynek gospodarczy;

3) art. 7 oraz art. 7a k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także nierozstrzygnięcie sprawy na korzyść strony w razie zaistnienia uzasadnionych wątpliwości;

4) art 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

5) art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że na wskazanej w postanowieniu nieruchomości postawiła wiatę, w celu jedynie przechowywania sprzętu rolniczego. Pomieszczenie nie jest zamknięte, nie jest ogrzewane i jego konstrukcja nie pozwala na przyjęcie, że stanowi zabezpieczenie sprzętu rolniczego, gdyż w łatwy sposób do tejże wiaty można się przedostać bez forsowania drzwi, których nie ma. Skarżąca zwróciła uwagę na brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b., z którego wynika, że pozwolenia na budowę (a także zgłoszenia) nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Zdaniem skarżącej organ nie dokonał ustalenia, czy analizowana wiata przekracza zatem ustawowy limit. Nadto nie jest także wiadomym na jakiej podstawie organ zakwalifikował przedmiotową budowlę jako budynek gospodarczy, skoro budowla ta umożliwia łatwy dostęp do środka, nie są w niej przechowywane plony rolne. Przedmiotowa wiata została jedynie wsparta o istniejący budynek, lecz wiata z natury nie musi być wolnostojąca. Budowla ta nie posiada także z czterech stron ścian. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że przedmiotowa wiata nie jest budynkiem, zatem w tym przypadku nie obowiązują przepisy dotyczące warunków technicznych

w zakresie odległości budynków od granicy.

Konkludując skarżąca podniosła, że organ nieprawidłowo zakwalifikował sporny obiekt jako budynek gospodarczy, nie wskazując przy tym która cecha obiektu,

w ocenie organu o tym zadecydowała, jak również nie zbadał czy w niniejszej sprawie zostały przekroczone limity wskazane w art. 29 ust. 2c) P.b.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zasadność wydania przez organ nadzoru budowlanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z uwagi na ich prowadzenie bez wymaganego pozwolenia na budowę, zabezpieczeniu terenu oraz przedłożeniu stosownych dokumentów celem legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej.

Zgodnie z art. 28 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków o jakich mowa w art. 29-31 ww. ustawy.

Zaznaczyć należy, że katalog obiektów i robót budowalnych zawarty w art. 29 P.b., zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ww. ustawy, zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest w tym wypadku niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m 2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

W myśl zaś art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa,

o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1 a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b oraz 28.

W pierwszej kolejności, wskazać należy, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w niniejszej sprawie ustalono, iż na działce o nr ew. [...]położonej w miejscowości [...] gm. [...], stanowiącej własność skarżącej, usytuowany jest obiekt budowlany, parterowy, murowany z dachem jednospadowym, kryty blachą trapezową. Wymiary obiektu wynoszą ok. 14,6 m x 6,2 m i wysokość 3,2 m - 4,06 m. Przedmiotowy obiekt posiada fundament betonowy wystający ponad grunt ok. 0,4 m,

a w nim wylano wylewkę betonową. Obiekt ten posiada dwie ściany pełne boczne,

a w ścianie frontowej usytuowane są otwory drzwiowe.

Jak wynika z protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2019 r. skarżąca nie zakwestionowała powyższych ustaleń. Powierzchnia zabudowy obiektu posadowionego przez skarżącą w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z ww. ustaleniami wynosi ok. 71,92 m2. W związku z tym za bezsporne należy uznać, że przekracza dopuszczalną powierzchnię zabudowy dla obiektów niewymagających pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że uzyskanie pozwolenia, zgodnie

z regułą art. 28 ust. 1 P.b., było konieczne.

Biorąc zaś pod uwagę fakt, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na budowę ww. obiektu, prowadzenie przez PINB postępowania w sprawie samowoli budowlanej było jak najbardziej zasadne. Budowa jest bowiem zgodna z aktami prawa miejscowego i nie narusza przepisów techniczno – budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje,

z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie prawidłowo więc stanowiły przepisy art. 48 ust. 2 i 3 P.b. Stosownie do art. 48 ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowalnych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowalnego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robot budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Z kolei zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b. w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno – budowalnego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku wybudowania przez inwestora obiektu budowlanego bez uprzedniego dopełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub jego zgłoszenia, obiekt taki winien zostać rozebrany. W przypadku natomiast spełnienia przesłanek z art. 48 ust. 2 P.b., możliwym jest zalegalizowanie obiektu. Ww. przepis jednoznacznie wskazuje, że organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wstrzymać roboty budowlane niezależnie od stopnia ich zaawansowania. Jedynie procedura legalizacyjna wskazana w art. 49b P.b. (dotycząca budowy obiektu bez wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej I instancji), daje możliwość nałożenia odpowiedniej dokumentacji bez konieczności wstrzymania robót, jeśli te zostały zakończone.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, legalizacja samowoli budowlanej nie jest jednak obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem inwestora. W konsekwencji powyższego nieprzedłożenie przez inwestora dokumentów niezbędnych do legalizacji spornego obiektu skutkować będzie wydaniem decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W ocenie Sądu, prawidłowo też organy obu instancji przyjęły, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z budową przez skarżącą budynku gospodarczego, na które wymagane jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, a nie wiaty, której budowa takiego pozwolenia nie wymaga.

[...]WINB trafnie przy tym wskazał, że ustawa P.b. nie zawiera definicji terminu "wiata". Interpretując ten termin, w powszechnym rozumieniu za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego). Za podstawowe cechy wiaty uznać należy wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny (nośny), wiążący budowlę z gruntem. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.) wskazano, że wiata jest szczególnym rodzajem budynku, stanowiącym pomieszczenie naziemne nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione.

W ocenie Sądu, z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że zrealizowany przez skarżącą obiekt nie charakteryzuje się wskazanymi powyżej cechami właściwymi dla "wiaty". Przede wszystkim należy podzielić argumentację [...]WINB, że w żadnym razie, nie można uznać, iż przedmiotowy obiekt stanowi lekką konstrukcję. Sporny obiekt jest bowiem związany z gruntem w sposób pozwalający przeciwstawiać się siłom przyrody, posiada dach i przegrody oddzielające go z każdej strony od otoczenia, zaś nadana mu funkcja i faktyczne jego przeznaczenie determinuje przyjęcie, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym. Powyższej kwalifikacji nie może też zmieniać fakt wykonania otworów drzwiowych w ścianie frontowej budynku.

Konkludując wypada stwierdzić, że skarżąca jako inwestor winna uzyskać pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku. Samowolne wykonanie tego rodzaju obiektu skutkowało przeprowadzeniem przez PINB procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 P.b. Organy obu instancji zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego dokonując ich prawidłowej interpretacji. Sąd nie dopatrzył się zaś takiego naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś

w takiej sytuacji, co należy podkreślić - sąd administracyjny może uchylić rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. W szczególności, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji, zgodnie z art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a. podjęły wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzyły

w prawidłowy sposób zebrany materiał dowodowy.

W związku z powyższym, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności

z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji wyroku.