Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 lipca 2015 r. nr IPPB5/4510-343/15-2/MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w pkt 2) sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2857/15, poprzez zastąpienie wyrażenia: "Ministra Finansów" wyrażeniem "Ministra Rozwoju i Finansów"

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.," sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).

Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).

Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność.

Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.).

Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, iż w pkt 2) sentencji ww. wyroku błędnie wskazano organ, od którego zasądzono na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania. Prawidłowo należało bowiem wskazać Ministra Rozwoju i Finansów, a nie Ministra Finansów.

Powyższy błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą Sąd niniejszym postanowieniem postanowił wyeliminować.

W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.