Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 28 sierpnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. i A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 121/20 o odrzuceniu skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 3 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 121/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odrzucił skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO lub Kolegium) z [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją ustalono B. i A. M. opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku ze sprzedażą działek.

Zaskarżoną decyzję zawierającą pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, doręczono ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 grudnia 2019 r. (vide: zwrotne poświadczenie odbioru - karta nr 13 akt adm.).

Skarga B. M., zatytułowana "odwołanie", została wysłana 18 stycznia 2020 r. (vide: koperta - karta nr 4 akt sądowych).

Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca powinna była złożyć skargę lub nadać ją pocztą do 17 stycznia 2020 r. włącznie. Skarżąca nadała skargę 18 stycznia 2020 r., a więc dzień po ustawowym terminie do jej złożenia, dlatego sąd pierwszej instancji jej skargę odrzucił.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli B. M. i A. M., "prosząc o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]".

W uzasadnieniu zażalenia wskazują, że są oni "starymi, schorowanymi 75 i 80 lat osobami", wywodzono nadto, że A. M. ma liczne choroby i przebywa w ośrodku opiekuńczym.

Żalący wskazują, że nie otrzymali żadnego pisma od organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Określony w art. 53 § 1 Ppsa termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie stronie skarżącej.

Na podstawie art. 83 § 1 Ppsa terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, tj. art. 110 – 115 Kodeksu cywilnego, zwanego dalej: K.c. Art. 111 § 2 K.c. stanowi, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1 K.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, z zastrzeżeniem art. 83 § 2 Ppsa, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dla B. M. rozpoczął swój bieg w dniu 18 grudnia 2019 r. wraz z doręczeniem jej pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji. Termin do zaskarżenia decyzji upłynął skarżącej z dniem 17 stycznia 2020 r. Wniesioną w tej sytuacji w dniu 18 stycznia 2020 r. skargę B. M., zasadnie sąd wojewódzki odrzucił, uznając ją za spóźnioną.

Odnosząc się do argumentacji zażalenia zwrócić należy uwagę skarżącej, że na etapie postępowania administracyjnego była ona (oraz jej mąż) reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. R. O., dlatego to na jego adres (a nie skarżącej) Kolegium wysłało korespondencję. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.), jeżeli strona w postępowaniu administracyjnym ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Kwestia przywrócenia terminu do wniesienia skargi może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.