I GSK 1601/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-05-28	
Data wpływu	2020-10-30	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Joanna Salachna /przewodniczący/
Małgorzata Bejgerowska /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak	
Symbol z opisem	6553	
Hasła tematyczne	Środki unijne	
Sygn. powiązane	V SA/Wa 1530/19	
Skarżony organ	Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 nr 0 poz 2160; art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 3; Ustawa z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1530/19 w sprawie ze skargi P. w B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty środków finansowych z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. w B. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2020 r., o sygn. akt V SA/Wa 1530/19, oddalił skargę P. z siedzibą w Białymstoku (dalej jako: "Spółka" lub "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty środków finansowych z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Istota sporu dotyczy zachowania konkurencyjnych procedur przy wyborze wykonawców realizowanych działań finansowanych ze środków z tytułu wsparcia pochodzących z Funduszu Promocji Mleka i dotyczy zadania pt. "Dzieciaki mleczaki".

2.1. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, kwestionując powyższy wyrok w całości. W podstawach kasacyjnych powołano art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz uchybienie przepisom postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2160 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o funduszach") oraz § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania wsparcia finansowego z funduszy promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1351 ze zm. - dalej jako: "rozporządzenie") poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do stwierdzenia, że wybór najkorzystniejszej oferty oraz negocjacje z wybranym wykonawcą nie wpisują się w wymogi stawiane wyborowi wykonawcy zadania, skutkujące nieprawidłową oceną zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęciu, że zastosowana procedura nie jest konkurencyjną;

2) art. 4 pkt 2 ustawy o funduszach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten upoważnia Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej jako: "Dyrektor Generalny KOWR") do szczegółowego określenia zasad obsługi funduszy promocji, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem do zakresu kompetencji Dyrektora należy zapewnienie obsługi prawnej oraz techniczno-biurowej funduszy promocji, a nie modyfikacja przesłanek rangi ustawowej i rozporządzenia dotyczących wymagań dla konkurencyjnej procedury wyłaniania wykonawców i ustalenie ich w zarządzeniu nr 7/2017AV Dyrektora Generalnego KOWR z dnia 1 września 2017 r. w sprawie ustalenia "Zasad obsługi Funduszy Promocji Produktów Rolno-Spożywczych", z tego względu dokumentu tego, w ocenie Skarżącej kasacyjnie, nie można uznać za obowiązujący i wiążący stronę w rozpatrywanej sprawie oraz miarodajny do ustalenia, że zastosowana procedura nie jest konkurencyjną procedurą wyboru wykonawcy zadania;

3) art. 151 P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co skutkowało oddaleniem skargi, w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji powinien uchylić decyzję organu II instancji w zaskarżonej części oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części utrzymanej w mocy przez organ II instancji;

4) art. 145 § 1 pkt 1 Iit. a) i c) P.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zostało naruszone prawo w stopniu pozwalającym na uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa przyjmując, że nie zostały spełnione wszystkie warunki wypłaty wsparcia, w szczególności w zakresie przeprowadzonej konkurencyjnej procedury wyboru wykonawców;

5) art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewykonanie przez Sąd pierwszej instancji w sposób właściwy obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji, co spowodowało oddalenie skargi w całości, a motywy zawarte w uzasadnieniu wyroku nie wskazują na klarowne przyczyny zaakceptowania przez WSA w Warszawie zgodności skarżonej decyzji z prawem;

6) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewykonanie przez Sąd pierwszej instancji w sposób należyty obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji, która w dużej części opierała się na powtórzeniu argumentacji podniesionej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji - bez własnej, dogłębnej analizy stanu faktycznego i zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.2. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółki wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska i argumenty zawarte w powyższych pismach procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., czyli zawierające jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 powyższego przepisu. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki przewidziane w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu. Zatem dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny zbadał jedynie zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane i poparte argumentami przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz co ważne, w przypadku naruszenia przepisów postępowania wykazanie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 i art. 176 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Stwierdzenie prawidłowości przeprowadzonej przez WSA w Warszawie kontroli procedowania przez organy jest bowiem warunkiem przejścia do kontroli subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną, poprzedzonej dokonaniem wykładni prawa materialnego. Warunkiem skuteczności zarzutów opartych o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest wykazanie w skardze kasacyjnej istotnego, a nie jakiegokolwiek, wpływu na wynik sprawy i niewystarczające jest przytoczenie w tym zakresie zasad proceduralnych, ale konieczna jest konkretyzacja i wskazanie, który przepis postępowania, będący realizacją zasady procesowej, został naruszony, w jaki sposób oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu.

3.1. Istota multiplikacji zarzutów proceduralnych skargi kasacyjnej, w których powołano jedynie przepisy P.p.s.a., sprowadza się do kwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji, który zaakceptował stanowisko organów obu instancji w zakresie niezachowania przez Spółkę konkurencyjnych procedur przy wyborze wykonawcy wyłonionego do realizacji zadania pt. "Dzieciaki mleczaki", finansowanego ze środków z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka.

Wśród przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a., które jako przepisy wynikowe stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Formułując powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej, nie wskazał w nich przepisów proceduralnych, którym miałyby uchybić organy obu instancji, stosujące Kodeks postępowania administracyjnego, co więcej nie opisano istotnego wpływu ewentualnych uchybień na wynik sprawy, co czyni te zarzuty chybionymi. W art. 151 P.p.s.a. ustawodawca uregulował treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy nie zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zaskarżone orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Wobec powyższego zarzuty naruszenia opisanych powyżej przepisów P.p.s.a. uznać należy za bezzasadne.

Zamierzonego rezultatu nie mógł odnieść zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy – rozumiany jako rozstrzygnięcie sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji – nie został naruszony przez WSA w Warszawie, ponieważ ten wyprowadził ocenę prawną na gruncie faktów i dowodów, znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez WSA art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wyjaśnić, że przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia, jak z obowiązku ustalenia stanu faktycznego wywiązał się organ administracji. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W konsekwencji, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera konieczne elementy, to przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09). Wbrew wywodom przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało co do zasady wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. i wskazano w nim w sposób jasny przyczyny zaakceptowania przez WSA zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania, a okoliczność, że motywy orzeczenia w pewnej części oparto na powtórzeniu argumentacji podniesionej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji nie jest równoznaczne z brakiem analizy stanu faktycznego i brakiem odniesienia do zarzutów zawartych w skardze. Skoro Sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny, ustalony przez organy obu instancji jako prawidłowy, to oczywistym jest, że mógł powielić w części argumentację organów, która legła u podstaw zaskarżonych rozstrzygnięć. Sąd pierwszej instancji nie miał też obowiązku podejmowania polemiki z każdym argumentem podniesionym w skardze, a jedynie odnieść się do najistotniejszych kwestii związanych z przedmiotem sprawy. Z kolei okoliczność, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z oceną wyrażoną w zaskarżonym wyroku, nie mogła być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał twierdzenia podniesione w ramach zarzutów proceduralnych skargi kasacyjnej za bezskuteczne i stanowiące jedynie polemikę z niepodważonym stanem faktycznym oraz jego oceną, zasadnie zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji wobec niezakwestionowania stanu faktycznego sprawy, zarzuty skargi kasacyjnej, w których powołano przepisy P.p.s.a. nie mogły zostać uwzględnione.

3.2. Z powołanego w skardze kasacyjnej art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach wynika, że podmioty wykorzystujące środki funduszy promocji są obowiązane stosować konkurencyjne procedury wyboru wykonawców realizowanych działań. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia podmiot, któremu udzielono wsparcia stosując konkurencyjne procedury wyboru wykonawcy zadania, wybiera wykonawcę na podstawie najkorzystniejszej oferty spośród złożonych ofert, jeżeli wartość zadania przekracza 120 000 zł netto. Wytyczne dotyczące konkurencyjnej metody procedury wyboru zadań zostały dookreślone również w zarządzeniu Dyrektora Generalnego KOWR z dnia 1 września 2017 r., nr 7/2017/W, w sprawie ustalenia "Zasad obsługi Funduszy Promocji Produktów Rolno-Spożywczych", które obowiązywało w dniu 11 stycznia 2018 r., czyli w dacie wydania decyzji przez powyższy organ I instancji w przedmiocie udzielenia wsparcia finansowego z Funduszu Promocji Mleka, w wysokości 250 000 zł i wypłacie zaliczki w wysokości 100 000 zł na realizację zadania. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie doszło do przekroczenia granic upoważnienia z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o funduszach, zgodnie z którym Dyrektor Generalny KOWR zapewnia obsługę prawną oraz techniczno-biurową funduszy promocji oraz komisji zarządzających. Dyrektor Generalny KOWR był bowiem uprawniony do doprecyzowania w zarządzeniu z dnia 1 września 2017 r. zasad obsługi Funduszy Promocji Produktów Rolno-Spożywczych. Formułując zarzut błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach oraz § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła jak, jej zdaniem, należy rozumieć zwrot stosowania konkurencyjnych procedur wyboru wykonawcy lub wykonawców zadania, negując jedynie stanowisko organów obu instancji.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że Spółka była obowiązana do stosowania konkurencyjnych procedur wyboru wykonawcy lub wykonawców zadania, skoro wartość zadania pt. "Dzieciaki mleczaki", finansowanego ze środków z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka, przekraczała kwotę 120 000 zł netto. W tym stanie rzeczy oczywistym było, że Spółka winna w sposób pełny skonstruować zapytanie ofertowe, dostępne potencjalnym wykonawcom oraz dokonać wyboru wykonawcy na podstawie najkorzystniejszej oferty, rozumianej jako oferta przedstawiająca najkorzystniejszy bilans ceny lub kosztu i innych kryteriów określonych przez podmiot, któremu udzielono wsparcia. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca kasacyjnie zamieściła wprawdzie informację na stronie internetowej Polskiej Izby Mleka i wysłała zapytanie ofertowe do pięciu oferentów, jednakże po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty Spółka, prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje, o czym w ofercie nie uprzedziła. Poza sporem jest, że możliwość negocjacji warunków wykonania zadania nie została wskazana w zapytaniu ofertowym i dopiero po dokonaniu wyboru oferty Spółka prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje, dotyczące zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego oraz ceny. Co najistotniejsze w wyniku tych negocjacji Skarżąca kasacyjnie zmieniła zakres przedmiotowy zapytania, co słusznie zostało uznane w sprawie za naruszenie konkurencyjnej procedury wyboru wykonawców. Trafnie w zaskarżonym wyroku zwrócono uwagę, że gdyby wszyscy adresaci oferty mieli wiedzę o możliwości jej późniejszej negocjacji co do zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego oraz ceny, to liczba oferentów mogłaby być większa, a oferty korzystniejsze od wybranej. W tym stanie rzeczy negocjacje z wybranym wykonawcą co do wynagrodzenia, czyli kluczowego elementu oferty, które określono w skardze kasacyjnej jako propozycję "przyjmij lub odrzuć", nie sposób uznać za dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe słusznie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Spółka w istocie zmieniła zakres przedmiotowy zapytania, czym naruszyła zasadę równego traktowania oferentów, uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości postępowania, a w skardze kasacyjnej stanowiska tego nie podważono.

Prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że ewentualne zmiany i negocjacje elementów oferty winny być przewidziane jako możliwe jedynie przed terminem upływu składania ofert. Za uzasadnione uznać należy także stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące niekompletności zapytania ofertowego, w którym nie wskazano jednoznacznie przedmiotu umowy, w tym m.in. ilości nagród czy materiałów promocyjnych, co sprawiło, że złożone oferty były nieporównywalne. Powyższe w istocie podważa przejrzystość dokonanej oceny złożonych ofert i stanowi dodatkowe naruszenie zasady uczciwej konkurencji.

Wprawdzie WSA w Warszawie nie wyjaśnił przekonująco powodów, dla których zaliczył środki z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka do środków publicznych, choć pochodzą one z wpłat producentów mleka. Nie mniej prawidłowo wskazano, że Spółka nie była zobowiązana do stosowania ustawy prawo zamówień publicznych. Natomiast nie ulega wątpliwości, że w toku wyłaniania wykonawcy Spółka winna przestrzegać konkurencyjnej procedury wyboru wykonawcy, stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach i przepisów rozporządzenia. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji, że Skarżąca kasacyjnie nie zastosowała się do powyższych reguł, bowiem po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje dotyczące zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego co do kluczowego wynagrodzenia, precyzując także ilość nagród i materiałów promocyjnych. W wyniku powyższego doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów, uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości postępowania. Przy realizacji zadania Spółkę wiązały nie tylko procedury wynikające z aktów prawa powszechnie obowiązującego, ale także procedury wynikające z systemu realizacyjnego programu. Opisane powyżej naruszenia zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy zadania pt. "Dzieciaki mleczaki", uzasadniało odmowę wypłaty środków finansowych z tytułu wsparcia, a Spółka nie podważyła ujawnionych nieprawidłowości. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że w sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero, gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski (por. wyrok NSA z dnia 19 października 1988 r., o sygn. akt II SA 1947/87). W niniejszej sprawie w interesie Skarżącej kasacyjnie było wykazanie, że dołożyła najwyższej staranności zarówno przy formułowaniu pełnej oferty, jak i transparentności wobec oferentów co do przewidywanych negocjacji. Tymczasem z akt sprawy wynika, że zaniechano podania w treści oferty ilości przewidzianych nagród i materiałów promocyjnych oraz nie ujawniono możliwości negocjacji wynagrodzenia na zasadzie propozycji "przyjmij lub odrzuć". Takie postępowanie doprowadziło do nierównego traktowania podmiotów rynkowych – potencjalnych oferentów, a przez to naruszyło zasadę konkurencyjności. W konsekwencji organy uprawnione były do zakwestionowania właściwego korzystania przez Spółkę ze środków funduszu promocji produktów rolno-spożywczych.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej nie wykazano uchybienia przepisom postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i nie wykazano błędnej wykładni regulacji dotyczących zachowania konkurencyjnej procedury wyboru wykonawcy zadania, czyli art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach i § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

3.3. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił skargę kasacyjną Spółki jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a.

W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na rzecz organu, na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).

M. Bejgerowska J. Salachna M. Grzelak