W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.], którą wymierzono jej karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Na uzasadnienie wniosku podała, że ogranicza prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, likwidując kolejne sklepy (3 z 5, a na początku 2016 r. kolejny 4), ponieważ nie przynosiły one dochodów, lecz straty. Utrzymuje się z niewielkich dochodów, z których musi pokryć również wynagrodzenia pracowników. Zapłata łącznie 24 000 zł, ponieważ wymierzono jej dwie takie same kary, sparaliżuje prowadzoną działalność i spowoduje utratę płynności finansowej, niemożność regulowania bieżących zobowiązań, a w efekcie konieczność zakończenia działalności i zwolnienia personelu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postanowieniem z dnia [.] maja 2016 r., rozpoznając odrębny wniosek, odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie.
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi.
Decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną 12 000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej, skarżąca nie uprawdopodobnia, że jej wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może wywołać dla niej skutki określone w powołanym przepisie. Podała wprawdzie, że ogranicza zakres prowadzonej działalności gospodarczej, na dowód czego przedłożyła kopie decyzji o wygaszeniu zezwoleń na sprzedaż alkoholu w placówce gastronomicznej w [.] oraz placówce handlowej w [.], a także dwóch decyzji o wykreśleniu z rejestru zakładów podlegających urzędowym kontrolom inspekcji sanitarnej, jednak nie przedstawiła jakichkolwiek informacji na temat jej aktualnej sytuacji majątkowej. Nie są Sądowi znane jej zasoby i środki oraz bieżące dochody, aby ocenić relację kwoty 12 000 zł do jej zdolności płatniczych. Rzekome niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej prowadzonej działalności nie zostało w żaden sposób wykazane. Brak było zatem podstawy, także na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego i ocenianych przez Sąd z urzędu, do przyjęcia, że wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może grozić skarżącej zdarzeniami określonymi w art. 61 § 3 Ppsa. Wszak sama zapłata tej kwoty to tylko zwykła konsekwencja wykonania ostatecznej decyzji, która – będąc świadczeniem pieniężnym, może być w przyszłości zwrócona, a nie uprawdopodobniono i nie poparto jakimkolwiek dowodem, niebezpieczeństwa wywołania faktem zapłaty dodatkowych negatywnych skutków, niż tylko uszczerbek majątkowy równy podlegającej zapłacie kwocie.
Dlatego na podstawie ww. przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.
