Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2501/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r., działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił uwzględnienia wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu.

I

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w skardze na opisaną wyżej decyzję SKO w S. J. M. (dalej: skarżący) prowadzący M. [...] w G. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. WSA zauważył, że

w uzasadnieniu wniosku skarżący przedstawił zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Jednocześnie pomimo zaznaczenia, że wykonanie decyzji może doprowadzić do utraty płynności finansowej, co "zaburzyłoby wykonywanie funkcji statutowych", nie przedstawiono żadnych konkretnych argumentów świadczących o tym, że przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. w istocie występują w sprawie. Jedyną informacją przekazaną przez pełnomocnika było wskazanie, że udzielona wcześniej dotacja została wykorzystana, jednak nie stanowi to okoliczności, na podstawie której Sąd mógłby wyrobić sobie jakiekolwiek stanowisko na temat faktycznej sytuacji strony skarżącej i dokonać realnej oceny, czy istnieje ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

II

Zażalenie na wskazane postanowienie Sądu pierwszej instancji złożył J. M., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, że uzasadnienie o podobnej treści, jak

w rozpoznawanym przez WSA wniosku, zamieszczał każdorazowo w kolejnych odwołaniach od decyzji Starosty Powiatowego w S., kierowanych do SKO

w S.. Ponadto podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze do WSA w W. – mimo niewskazania podstawy prawnej z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – również kierowany był do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S.. W opinii skarżącego, wniosek ten nie był kierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., ponieważ skarżący nie powołał odpowiedniej podstawy prawnej z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz nie wskazał istnienia przesłanek określonych w tym przepisie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub

w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, w istotnym dla sprawy zakresie, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa

w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z powyższego, postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji podejmowane jest na podstawie innego przepisu niż postanowienie organu administracyjnego. Adresatem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, zawartego w skardze, w zależności od podstawy prawnej, jest albo organ, albo sąd. Jeżeli w podstawie prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności wnioskodawca wskazał art. 61 § 2 p.p.s.a, wniosek podlega rozpoznaniu przez organ.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniósł o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia przez SKO na kwotę 89 460 zł wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przypadającej do zwrotu przez J. M. prowadzącego M. [...] w G. do budżetu Powiatu S. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczanymi począwszy od dnia następującego po upływie 15 dni od daty wydania decyzji". Argumentem przemawiającym za zasadnością wniosku było "całkowite wykorzystanie, zgodnie

z przeznaczeniem, dotacji oświatowej przyznanej w roku 2012, duże prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji oraz wywołanie przez decyzję

w razie jej wykonania nieodwracalnych skutków dla odwołującego".

Wobec tak sformułowanego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza po pierwsze, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji rozpoznał ten wniosek. Skarżący bowiem nie określił podstawy prawnej wniosku i nie powołał art. 61 § 2 p.p.s.a., w związku z czym brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że wniosek ten kierowany jest do organu. Natomiast wbrew twierdzeniom zażalenia, skarżący powołał się na przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie możliwość wystąpienia – w razie wykonania zaskarżonej decyzji – "nieodwracalnych skutków dla odwołującego". I w tym zakresie, WSA dokonał oceny złożonego wniosku.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, której skutki nie będą mogły być usunięte przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa

w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena w tym zakresie jest prawidłowa, bowiem poza ogólnikowym stwierdzeniem dotyczącym możliwości wystąpienia nieodwracalnych skutków, skarżący nie zawarł żadnej argumentacji dotyczącej swojej sytuacji majątkowej i finansowej.

Z kolei wszelkie wyjaśnienia odnoszące się do faktu całkowitego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem poprzednio przyznanej w 2012 r. dotacji nie mogły odnieść skutku

w związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej. Podobnie należy ocenić zarzuty wobec zaskarżonej decyzji, gdyż w postępowaniu wpadkowym Sąd nie odnosi się do legalności wydanej decyzji. Ustawodawca nie wiąże bowiem – choćby

w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej

z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77).

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.