Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Justyna Mordwiłko- Osajda po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 803/19 w sprawie ze skargi S. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 803/19 oddalił skargę S. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

S. S.A. w W. (zwana dalej: Spółką) złożyła [...] czerwca 2018 r. do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) wniosek w przedmiocie rezerwacji częstotliwości. Na tej podstawie Prezes UKE wydał [...] października 2018 r. decyzję, na mocy której dokonał na rzecz Spółki rezerwacji częstotliwości z zakresów [...] MHz oraz [...] MHz na obszarze całego kraju, określając warunki wykorzystywania częstotliwości oraz zobowiązał spółkę do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w kwocie 1 726 440 511,31 zł w terminie 14 dni liczonych od dnia doręczenia decyzji.

Spółka odwołała się od powyższej decyzji Prezesa UKE, dokonując "modyfikacji wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres", jak również wnosząc o rozłożenie zapłaty opłaty na 15 rat według przedstawionego harmonogramu.

Prezes UKE pismem z 22 listopada 2018 r. poinformował Spółkę, powołując się na art. 79a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.), o niewykazanych przesłankach ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego umożliwiających rozpoznanie wniosku zgodnie z żądaniem. Następnie, Prezes UKE wydał 19 grudnia 2018 r. decyzję, w której odmówił rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, w kwocie 1.726.440.511,31 zł, określonej w decyzji rezerwacyjnej z 12 października 2018 r.

Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o połączenie przedmiotowego postępowania z postępowaniem wszczętym jej wnioskiem z 28 czerwca 2018 r. o dokonanie rezerwacji częstotliwości, zaś w przypadku niepołączenia tych postępowań, Spółka zwróciła się o dołączenie do akt niniejszej sprawy wszystkich dokumentów złożonych w toku postępowania rezerwacyjnego, które zawierały argumentację dotyczącą wniosku o rozłożenie na raty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości.

Prezes UKE zwrócił się [...] stycznia 2019 r. do Spółki z pismem, w którym wskazał, że wysokość oraz termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 z późn. zm., zwanej dalej: P.t.), zostały określone w decyzji rezerwacyjnej z 12 października 2018 r. Ustalenie jej wysokości nastąpiło zgodnie z brzmieniem art. 185 ust. 4a P.t., natomiast określenie terminu zapłaty na podstawie art. 47 § 1 O.p. Organ podał, że konsekwencją zastosowania przez Prezesa UKE normy prawnej zawartej z art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., zwanej dalej: O.p.) było stwierdzenie, że Spółka zobowiązana będzie do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w terminie 14 dni liczonych od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. W ocenie organu przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne odnoszące się do wydania decyzji rezerwacyjnej nie przewidują możliwości udzielenia w postępowaniu rezerwacyjnym ulgi w spłacie opłat, o których mowa w art. 183-185 P.t. W tym zakresie, stosownie do art. 188 P.t., odpowiednie zastosowanie będą miały przepisy Rozdziałów 5-9 Działu III O.p. Tym samym podstawa prawna postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie udzielenia ulgi w spłacie jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres będzie inna niż podstawa prawna postępowania w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę Spółki, zaakceptował dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Sąd podniósł, że wbrew twierdzeniu Spółki nie było możliwe, aby Prezes UKE w decyzji rezerwacyjnej wydanej na podstawie art. 116 ust. 8 P.t. określił opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości w częściach lub ratach. Przemawia za tym brzmienie art. 185 ust. 4a P.t., zgodnie z którym "Podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w drodze postępowania, o którym mowa w art. 116 ust. 8, uiszcza jednorazową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres (...)". Przepis ten, zdaniem Sądu, nie pozostawia wątpliwości, że wyraźnie wskazana przez ustawodawcę jednorazowość wniesienia opłaty wyklucza jej rozłożenie na raty w samej decyzji rezerwacyjnej wydanej na podstawie art. 116 ust. 8 P.t.

Sąd przychylił się do twierdzenia organu, że możliwość rozłożenia na raty opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych według europejskiego standardu telekomunikacyjnego UMTS wraz z zezwoleniem na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej oraz przydziałem częstotliwości w paśmie 2 GHz, istniała w przeszłości, jednak wraz ze zmianą stanu prawnego i uchyleniem dawniej obowiązującej ustawy dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz.U. z 1990, Nr 86, poz. 504 z późn. zm.) przestała być możliwa.

Ponadto, Sąd wyraził pogląd, zgodnie z którym brzmienie art. 185 ust. 4a P.t. nie wyklucza zastosowania w stosunku do opłaty z tytułu rezerwacji częstotliwości instytucji rozłożenia na raty przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Z uwagi na to, że w art. 67a § 1 O.p. przewidziane są różne tzw. ulgi podatkowe, w tym odroczenie terminu płatności oraz umorzenie (w tym przypadku opłaty), to zdaniem Sądu istnieje możliwość prawna wszczęcia postępowania w sprawie rozłożenia na raty jednorazowej opłaty z art. 185 ust. 4a P.t. w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Sąd wziął przy tym pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym dopuszczono np. rozłożenie na raty na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku ze zbyciem nieruchomości przez stronę.

Sąd przychylił się do dokonanego przez organ zakwalifikowania pisma Spółki z 11 października 2018 r. jako wniosku złożonego w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Co więcej organ, zdaniem Sądu, zasadnie wydzielił wniosek ten do odrębnego postępowania. Analiza wspomnianego wniosku Spółki doprowadziła Sąd do konkluzji, zgodnie z którą Spółka nie może skutecznie podnosić zarzutu, iż procedowanie przez Prezesa UKE na podstawie przepisów ustawy Ordynacja Podatkowa nie było przez nią wnioskowane, skoro wprost Spółka powoływała się na taką możliwość we wniosku z [...] października 2018 r.

Dalej, Sąd przychylił się do stanowiska organu, zgodnie z którym nie było możliwości połączenia postępowania w przedmiocie opłaty rezerwacyjnej z postępowania w przedmiocie zastosowania ulgi. Sąd wskazał przy tym, że postępowanie w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie opłat, o których mowa w art. 183-185 P.t. prowadzone jest na podstawie art. 67a i art. 67b O.p., natomiast podstawę prawną postępowania w przedmiocie dokonania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres stanowi art. 114, art. 115 oraz art. 116 ust. 8 P.t. Połączenia postępowań, które toczą się w odniesieniu do różnych przedmiotowo spraw nie przewiduje żaden przepis ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy przy tym zasadę "jedna sprawa, jedna decyzja administracyjna", a do zaistniałego w rozpoznawanej sprawie stanu nie miał zastosowania art. 62 k.p.a. pozwalający na wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Sąd zaznaczył ponadto, że jednoznaczne zakwestionowanie przez Spółkę podstawy prawnej procedowania organu na podstawie ustawy Ordynacja podatkowa nastąpiło dopiero w skardze do sądu administracyjnego, a zatem już po wydaniu decyzji przez organ w drugiej instancji. Sąd podkreślił, że nie można podzielić zarzutu Spółki, iż postępowanie w sprawie dokonania rezerwacji na kolejny okres i postępowanie w sprawie rozłożenia z tego tytułu opłaty na raty są postępowaniami tożsamymi przedmiotowo, bowiem dotyczą one różnych żądań i opierają się na różnych podstawach prawnych.

Odnosząc się do zarzutu Spółki naruszenia 61 § 1 k.p.a. Sąd, mając na uwadze podnoszoną między innymi w doktrynie prawa administracyjnego zasadę, zgodnie z którą o tym, kto jest inicjatorem postępowania, decyduje rodzaj sprawy, w nielicznych wypadkach wypowiada się tutaj sam k.p.a., przede wszystkim zaś przepisy prawa materialnego, wskazał, że ustalenie sposobu wszczęcia postępowania wymaga zatem odwołania się do przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, zdaniem Sądu, że art. 61 § 1 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej do określenia zasady skargowości lub oficjalności.

Co do zarzutu Spółki naruszenia przepisów w związku z, jej zdaniem, nieprawidłowej kolejności rozpatrywania jej wniosków przez organ, Sąd zwrócił uwagę na to, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Sąd jest ocena zgodności z prawem decyzji w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości, a nie decyzji rezerwacyjnej z 12 października 2018 r. Sąd zauważył, że jest mu wiadome z urzędu, iż decyzja rezerwacyjna, również zaskarżona przez Spółkę do sądu administracyjnego, jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem nie jest możliwe badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem decyzji rezerwacyjnej.

Sąd uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 67a § 1 O.p. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego z dniem [...] października 2018 r., tj. z dniem wpływu do organu pisma Spółki z 10 października 2018 r. i zakończenie tego postępowania zaskarżoną decyzją, pomimo tego, że postępowanie wszczęte z wniosku Spółki z [...] czerwca 2018 r., na podstawie którego Prezes UKE w decyzji rezerwacyjnej z [...] października 2018 r. dokonał wymiaru opłaty nie zostało zakończone decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., Sąd wyraził stanowisko, zgodnie z którym ustalenie w decyzji rezerwacyjnej wysokości jednorazowej opłaty nie stało na przeszkodzie procedowaniu przez organ ewentualnego rozłożenia tej opłaty na raty na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd uznał, że Prezes UKE mógł rozłożyć na raty w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. jednorazową opłatę, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., której termin płatności jeszcze nie minął (przy spełnieniu przez Spółkę ustawowych przesłanek warunkujących to rozłożenie), podobnie jak organ podatkowy może na tej podstawie prawnej rozłożyć na raty podatek, którego termin płatności jeszcze nie minął. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę na to, że to Spółka spowodowała działanie organu w takiej kolejności, wnosząc, aby jej wniosek o rozłożenie na raty opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., był rozpoznany przed wydaniem drugoinstancyjnej decyzji rezerwacyjnej – rozłożenie opłaty na raty było dla strony warunkiem podtrzymania swojego wniosku w postępowaniu rezerwacyjnym. Sąd zauważył przy tym, że powołane przez Spółkę orzeczenia sądów administracyjnych są nieadekwatne do rozpoznawanej sprawy, ponieważ wszystkie dotyczą "ulg podatkowych" od zaległości podatkowych (art. 67a § 1 pkt 2 O.p.), a nie podatku.

Za niezasadny uznał także Sąd podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a, art. 80 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. i art. 6 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez niewłączenie do akt administracyjnych stanowiska Spółki z 31 sierpnia 2018 r. Sąd przypomniał, że zakres przeprowadzanego postępowania dowodowego wynika z podstawy prawnej prowadzonego postępowania. Jeżeli zatem powołano się na przesłankę ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, powinno zostać wykazane, na czym one w konkretnym przypadku polegają. Jak wynika z wcześniejszego orzecznictwa sądów administracyjnych, podatnik powinien wykazać przesłanki konieczne do zastosowania wnioskowanych ulg, ponieważ postępowanie to prowadzone jest na wniosek podatnika, a nie z urzędu. W konsekwencji, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie to na Spółce, jako najlepiej znającej swoją sytuację materialną, spoczywał ciężar wykazania zaistnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego".

Sąd podzielił przy tym pogląd organu, że w analizowanym postępowaniu nie występowała konieczność włączania do akt sprawy dokumentacji dotyczącej poprzednich decyzji rezerwacyjnych. Co więcej, organ poinformował Spółkę pismem z 29 listopada 2018 r. jakie dokumenty zostały włączone do materiałów dowodowych w sprawie, a pismo to zawierało pouczenie o przysługującym, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., prawie do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem przez organ decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd uznał za niezasadny również zarzut Spółki naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że w decyzji rezerwacyjnej z 12 października 2018 r. organ określił termin płatności opłaty jednorazowej na podstawie art. 47 § 1 O.p. pomimo tego, że w decyzji rezerwacyjnej Prezes UKE nie wskazał przepisu art. 47 § 1 O.p. jako podstawy prawnej do ustalenia terminu zapłaty jednorazowej opłaty. Sąd zwrócił uwagę na to, że zarzut ten dotyczy w istocie decyzji rezerwacyjnej, która jest przedmiotem oddzielnego postępowania. Poza tym stwierdzenie, Sąd wyraził pogląd, zgodnie z którym przepis art. 188 P.t. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 z późn. zm., zwanej dalej: u.f.p.). Skoro zakres regulacji w art. 188 P.t. jest węższy (bo dotyczy tylko wskazanych w nim opłat) niż w art. 67 ust. 1 u.f.p., to stosować należy art. 188 P.t. Zatem termin zapłaty opłaty jednorazowej z art. 185 ust. 4a P.t. nie może wynikać z art. 47 § 1 O.p. Sąd podkreślił jednak, że jego rozważania w tej mierze nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Dalej, Sąd nie podzielił zarzutu Spółki co do niewyjaśnienia jej przez organ w trakcie postępowania, a także w uzasadnieniu decyzji, dlaczego potraktował jej pismo z 10 października 2018 r. jako wniosek o przyznanie ulg, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. Sąd podniósł, że organ wskazał w zaskarżonej decyzji motywy prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie ulgi.

Nie uznano również zarzutu nieuwzględnienie w uzasadnieniu decyzji informacji na temat, w przekonaniu Spółki, zawinionego przez organ braku możliwości korzystania przez nią z rezerwacji częstotliwości przez okres dziesięciu lat. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym postępowanie ulgowe nie służy kompensowaniu ewentualnych szkód, jakie w swojej ocenie mógł ponieść wnioskodawca w związku z rzekomym brakiem możliwości dysponowania częstotliwościami w okresie od 31 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2018 r.

W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Sąd ponownie podkreślił, że zarzuty odnoszące się do wysokości i terminu uiszczenia opłaty rezerwacyjnej mogą być podnoszone wyłącznie w ewentualnej skardze na decyzję rezerwacyjną, a zatem nie mieszczą się w granicach sprawy rozpoznawanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu zarzuty dotyczące prawa materialnego koncentrują się nie tyle na braku przyznania Spółce ulgi podatkowej, co kwestionują formę wydanego rozstrzygnięcia.

Sąd zwrócił przy tym uwagę na to, że jakkolwiek zastosowanie ulg z art. 67a § 1 O.p. odnośnie podatków jest wyjątkiem, co wynika wprost z orzecznictwa sądowego, o tyle zastosowanie ulg z art. 67a § 1 O.p. odnośnie jednorazowej opłaty z art. 185 ust. 4a P.t. powinno być udzielane w sytuacjach naprawdę wyjątkowych, uwzględniając przytaczane różnice dotyczące opłat i podatków. Wynika to z użytego w art. 188 P.t. określenia "odpowiednie stosowanie" w odniesieniu do przepisów Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w świetle art. 67a § 1 pkt 1 O.p., w związku z art. 67b O.p., przesłankami do udzielenia przez organy podatkowe ulg w spłacie zobowiązań podatkowych są ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przez pryzmat analizy tych pojęć, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja organu nie budzi zastrzeżeń, bowiem została dokonana w oparciu o obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że wskazywanie, że możliwość upadłości osoby prawnej nie jest przesłanką samą w sobie do udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty jednorazowej opłaty. Spółka powinna bowiem udowodnić, że będzie w stanie wnioskowane raty spłacać w zaproponowanych terminach.

Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się, jak wnioskowała Spółka w skardze, z pytaniami do Trybunału Konstytucyjnego. Sąd zauważył, że rozpoznawana w tej sprawie decyzja nie była oparta na przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjnej, lecz na Ordynacji podatkowej, a zatem podnoszone przez Spółkę wątpliwości odnośnie zgodności z Konstytucją RP art. 185 ust. 4a P.t. oraz art. 118a P.t. nie są w niniejszej sprawie relewantne.

Spółka wniosła od wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną, wnosząc na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego celem ponownego rozpoznania, jak również na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz Spółki od organu zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka wniosła ponadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 62 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 14 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t. w związku z art. 45 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie sprawy zaskarżonym wyrokiem, polegające na oddaleniu skargi i odmowie uchylenia decyzji, pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji nie dysponował kompletnymi aktami administracyjnymi, co uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji rozstrzygnięcie na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz co uniemożliwiło wzięcie pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa materialnego oraz procesowego, a także wszystkich przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w Skardze, przy czym naruszenie powyższych przepisów miało istotnych wpływ na wynik sprawy,

ponieważ:

1) w aktach administracyjnych na karcie nr 2, zawarte zostało pismo oznaczone datą

24 października 2018 r. adresowane do Spółki, przy czym:

a) pismo to nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem Pana Karola Krzywickiego, pomimo tego, że w sprawie zachodził obowiązek załączenia oryginału pisma, sporządzonego w formie pisemnej i opatrzonego własnoręcznym podpisem zgodnie z art. 39 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t.;

b) w aktach administracyjnych brak jest upoważnienia dla Pana Karola Krzywickiego do podpisania tego pisma w imieniu Prezesa UKE;

c) w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego pisma (pokwitowania), zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 39 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t..;

d) pismo oznaczone datą [...] października 2018 r. jest pierwszym pismem Prezesa UKE w sprawie administracyjnej adresowanej do Spółki i zawiera wezwanie dotyczące dostarczenia informacji i dokumentów w terminie 14 dni, pod rygorem ich pominięcia i uznania przez Prezesa UKE - że w sprawie nie zostały spełnione lub wykazane przesłanki udzielenia ulgi, co będzie skutkować wydaniem decyzji niezgodnej ze zgłoszonym żądaniem" (zob. str. 2 pisma z 24 października 2018 r.) - a zgodnie z art. 54 § 2 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t. na Prezesie UKE spoczywał obowiązek własnoręcznego podpisu dokumentu, pod rygorem uznania tego dokumentu za bezskuteczny;

e) Sąd pierwszej instancji nie wzywał organu do uzupełnienia niekompletnych akt administracyjnych, na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a w zakresie w/w braków;

f) Sąd pierwszej instancji zaakceP.t.ował wynikające z akt administracyjnych, w tym na

podstawie pkt a) - e) naruszenie przez Prezesa UKE zasady pisemności postępowania, określonej w art. 14 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t.;

- co spowodowało tym, że na podstawie akt administracyjnych Sąd pierwszej instancji nie miał realnej możliwości ustalić:

1) czy a jeśli tak to jakiej treści wezwanie zostało wysłane do Spółki - czy treść tego co zostało wysłane do Spółki jest tożsame z tym co znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (karta nr 2) i czy zawierało własnoręczny podpis, jak tego wymaga art. 54 § 2 k.p.a;

ii) czy Spółce zostało skutecznie doręczone wezwanie do dostarczenia informacji i dokumentów pod rygorem wydania decyzji odmownej, od którego uzależnione było wydanie przez Prezesa UKE pozytywnej decyzji;

iii) czy Prezes UKE mógł wydać decyzję odmowną jako decyzję pierwszej instancji i czy w związku z tym mógł wydać decyzję, utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji.

- co w konsekwencji spowodowało, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania wyroku na podstawie niekompletnych akt administracyjnych;

2) w aktach administracyjnych, na karcie nr 23, zawarte zostało pismo opatrzone datą 22 listopada 2018 r. adresowane do Spółki, przy czym:

a) pismo to nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem Pana M. C., pomimo tego, że w sprawie zachodził obowiązek załączenia oryginału pisma, sporządzonego w formie pisemnej i opatrzonego własnoręcznym podpisem, zgodnie z art. 39 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t.;

b) w aktach administracyjnych brak jest podpisanego upoważnienia dla Pana M. C. do podpisania tego pisma w imieniu Prezesa UKE;

c) w aktach administracyjnych brak jest oryginału dowodu doręczenia tego pisma (pokwitowania), zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 39 k.p.a.; bowiem w aktach administracyjnych znajduje się jedynie kserokopia, która nie została poświadczona za zgodność z oryginałem;

d) pismo oznaczone datą 22 listopada 2019 r. zawiera istotne dla Spółki oświadczenie Prezesa UKE, iż na dzień wysłania niniejszego pisma w sprawie, nie zostały wykazane przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wynikające z art. 67a § 1 O. p., co - jak wskazał Prezes UKE w treści tego pisma - "(...) może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z Państwa żądaniem"', a zgodnie z art. 54 § 2 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t. na Prezesie UKE spoczywał obowiązek własnoręcznego podpisania tego dokumentu, pod rygorem uznania tego dokumentu za bezskuteczny;

e) Sąd pierwszej instancji nie wzywał organu do uzupełnienia niekompletnych akt administracyjnych, na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a w zakresie w/w braków;

f) Sąd pierwszej instancji zaakceP.t.ował wynikające z akt administracyjnych, w tym na podstawie pkt a) - e) naruszenie przez Prezesa UKE zasady pisemności postępowania, określonej w art. 14 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t. - co spowodowało, że na podstawie akt administracyjnych Sąd pierwszej instancji nie miał

realnej możliwości ustalić:

i) czy, a jeśli tak, to jakiej treści pismo znajdujące się na karcie nr 23 akt administracyjnych, zostało wysłane do Spółki - czy treść "tego" co zostało wysłane do Spółki jest tożsama z "tym", co znajduje się w aktach administracyjnych (karta nr 23) i czy zawierało własnoręczny podpis, jak tego wymaga art. 54 § 2 k.p.a w związku z art. 206 ust. 1 P.t.;

ii) czy Spółce zostało skutecznie doręczone pismo z dnia 22 listopada 2018 r.;

iii) czy Spółka została pozbawiona prawa z art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. do dowiedzenia się o tym, że w ocenie organu na tym etapie postępowania nie zostały wykazane przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wynikające z art. 67a § 1 O.p.;

iv) czy gdyby Spółka nie została pozbawiona prawa z art. 79a § 1 k.p.a. oraz 10 k.p.a., to jakie dodatkowe dowody Spółka mogłaby przedstawić na okoliczność wykazania występowania w sprawie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego;

v) czy Prezes UKE mógł wydać decyzję odmowną jako decyzję pierwszej instancji i czy w związku z tym mógł wydać decyzję, utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji;

- co w konsekwencji spowodowało, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania wyroku na podstawie niekompletnych akt sprawy;

3) w aktach administracyjnych sprawy brak jest podpisanego upoważnienia Prezesa

UKE dla Pana M.. C. do podpisania decyzji pierwszej instancji w imieniu Prezesa UKE, co spowodowało, że Sąd pierwszej instancji nie miał realnej możliwości ustalenia:

a) czy upoważnienie dla Pana M. C. zostało skutecznie udzielone przez

Prezesa UKE;

c) jaka była treść udzielonego upoważnienia, skoro w aktach administracyjnych znajduje się niepodpisany dokument, a w szczególności czy upoważnienie to zawierało umocowanie do podpisania decyzji pierwszej instancji w imieniu Prezesa UKE;

c) czy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki rażącego naruszenia prawa, powodujące nieważność decyzji pierwszej instancji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. i czy w związku z tym Prezes UKE mógł wydać decyzję, utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji;

- co w konsekwencji spowodowało, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania wyroku na podstawie niekompletnych akt sprawy;

4) w aktach administracyjnych, na karcie nr 31, zawarte zostało pismo opatrzone datą 9 stycznia 2019 r. adresowane do Spółki, przy czym:

a) pismo to nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem Pana M. R., pomimo tego, że w sprawie zachodził obowiązek załączenia oryginału pisma, sporządzonego w formie pisemnej i opatrzonego własnoręcznym podpisem, zgodnie z art. 39 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t.;

b) w aktach sprawy brak jest podpisanego upoważnienia dla Pana M. R. do podpisania tego pisma w imieniu Prezesa UKE;

c) w aktach sprawy brak jest oryginału dowodu doręczenia tego pisma (pokwitowania), zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 39 k.p.a.; bowiem w aktach sprawy znajduje się jedynie kserokopia, która nie została poświadczona za zgodność z oryginałem;

d) pismo oznaczone datą 9 stycznia 2019 r., jest ostatnim pismem Prezesa UKE, adresowanym do Spółki przed wydaniem decyzji, jako decyzji ostatecznej i zawiera istotne dla Spółki oświadczenie Prezesa UKE, iż na dzień wysłania niniejszego pisma w sprawie, nie zostały wykazane przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wynikające z art. 67a § 1 O.p., co - jak wskazał Prezes UKE w treści tego pisma -"(...) może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z Państwa żądaniem", a zgodnie z art. 54 § 2 k.p.a. w zwiazku z art. 206 ust. 1 P. t. na Prezesie

UKE spoczywał obowiązek własnoręcznego podpisu dokumentu, pod rygorem uznania tego dokumentu za bezskuteczny;

e) Sąd pierwszej instancji nie wzywał organu do uzupełnienia niekompletnych akt administracyjnych, na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a w zakresie w/w braków;

f) Sąd pierwszej instancji zaakceP.t.ował wynikające z akt administracyjnych, w tym na

podstawie pkt a) - e) naruszenie przez Prezesa UKE zasady pisemności postępowania, określonej w art. 14 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t..;

- co spowodowało, że na podstawie akt administracyjnych Sąd pierwszej instancji nie miał realnej możliwości ustalić:

i) czy, a jeśli tak, to jakiej treści pismo znajdujące się na karcie nr 31 akt administracyjnych, oznaczone datą zostało wysłane do Spółki - czy treść pisma wysłanego do Spółki jest tożsama z pismem znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy (karta nr 23) i czy pismo wysłane do Spółki zawierało własnoręczny podpis, jak tego wymaga art. 54 § 2 k.p.a w związku z art. 206 ust. 1 P.t.;

ii) czy Spółce zostało skutecznie doręczone pismo z dnia 9 stycznia 2019 r.;

iii) czy Spółka została pozbawiona prawa z art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. do dowiedzenia się o tym, że zdaniem organu nie zostały wykazane przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wynikające z art. 67a § 1 O.p.;

iv) czy gdyby Spółka nie została pozbawiona prawa z art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., to jakie dodatkowe dowody Spółka przedstawiłaby na okoliczność wykazania występowania w sprawie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego;

v) czy Prezes UKE mógł wydać decyzję, utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji.

- co w konsekwencji spowodowało, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania wyroku na podstawie niekompletnych akt sprawy;

5) poza wskazanymi w pkt 1) - 4) naruszeniami dotyczącymi orzekania na podstawie niekompletnych akt sprawy skarżąca wskazuje na dodatkowe naruszenia świadczące o wydaniu zaskarżonego wyroku na podstawie niekompletnych akt spawy, w tym:

a) wszystkie pozostałe pisma organu adresowane do Spółki znajdują się w wersji niepodpisanej własnoręcznym podpisem osoby wskazanej w tych pismach, pomimo obowiązku prowadzenia korespondencji ze stroną w formie pisemnej i z zachowaniem wymogów doręczenia określonych w art. 39 k.p.a.;

b) potwierdzenia doręczeń tych dokumentów znajdują się wyłącznie w formie kserokopii, pomimo obowiązku załączania oryginałów;

c) brak jest upoważnień podpisanych przez Prezesa UKE do podpisywania w imieniu Prezesa UKE pism adresowanych do Spółki;

d) Sąd I Instancji zaakceP.t.ował wynikające z akt administracyjnych, w tym na podstawie pkt a) - e) powyżej, naruszenie przez Prezesa UKE zasady pisemności postępowania, określonej w art. 14 § 1 k.p.a.

w tym:

a) zawarte na karcie nr 20 akt administracyjnych pismo Prezesa UKE adresowane do

Spółki opatrzone datą 13 listopada 2018 r.:

i) które nie zostało podpisane własnoręcznym podpisem przez Pana M. R.;

ii) do którego nie zostało załączone upoważnienie dla Pana M. R. do podpisania tego dokumentu w imieniu Prezesa UKE;

iii) w odniesieniu, do którego potwierdzenie doręczenia zostało złożone jedynie jako kserokopia;

b) zawarte na karcie nr 25 akt administracyjnych pismo Prezesa UKE adresowane do

Spółki opatrzone datą 29 listopada 2018 r.:

i) które nie zostało podpisane własnoręcznym podpisem przez Pana M. R.;

ii) do którego nie zostało załączone upoważnienie dla Pana M. R. do podpisania tego dokumentu w imieniu Prezesa UKE;

iii) w odniesieniu do którego potwierdzenie odbioru zostało złożone jedynie jako

kserokopia;

c) zawarte na karcie nr 25 akt administracyjnych pismo Prezesa UKE adresowane do

Spółki opatrzone datą 11 grudnia 2018 r.:

i) które nie zostało podpisane własnoręcznym podpisem przez Pana M. R.;

ii) do którego nie zostało załączone upoważnienie dla Pana M. R. do podpisania tego dokumentu w imieniu Prezesa UKE;

iii) w odniesieniu do którego potwierdzenie odbioru zostało złożone jedynie jako kserokopia

- co w odniesieniu do zarzutu nr 1 potwierdza, że:

a) zawarte na str. 46 uzasadnienia wyroku oświadczenie: "Sąd podkreśla, iż organ w toku postępowania zbadał wszelkie okoliczności faktyczne" jest nieprawdziwe, ponieważ Sąd pierwszej instancji nie mógł tego sprawdzić nie mając dostępu do kompletu akt administracyjnych i nie wnosząc o ich uzupełnienie;

b) Sąd pierwszej instancji nie mógł w wyroku rozstrzygnąć w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej przez Spółkę decyzji, ponieważ akta administracyjne były niekompletne a Sąd pierwszej instancji nie spowodował podjęcia czynności zmierzających do uzupełnienia akt administracyjnych, czym naruszył wskazane w zarzucie tym przepisy, zaś ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

c) rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez Sąd pierwszej instancji na podstawie niekompletnych akt sprawy powoduje ponadto, że Sąd pierwszej instancji poprzez naruszenie wskazanych w zarzucie tym przepisów spowodował, że "prawo do sądu" Spółki, wyrażone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zostało naruszone, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o sprawiedliwym rozstrzygnięciu.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w

związku z art. 67b § 1 O.p., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieskontrolowanie w sposób należyty zebrania przez organ całego materiału dowodowego i rozpatrzenie go w sposób prawidłowy i oddalenie skargi zaskarżonym wyrokiem, pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że postępowanie prowadzone pod nr [...], zostało wszczęte bez wniosku Spółki, a co za tym idzie bez podstawy prawnej, co w konsekwencji powoduje, że decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji wymagały uchylenia

- przy czym naruszenie wskazanych w zarzucie tym przepisów ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd pierwszej instancji się ich nie dopuścił doszłoby do odmiennego rozstrzygnięcia niż w zaskarżonym wyroku, a poza tym wyrok nie spełnia funkcji perswazyjnej.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieskontrolowanie w sposób należyty zebrania przez organ całego materiału dowodowego i rozpatrzenia go w sposób prawidłowy:

1) co spowodowało, że: Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie uwzględnił skutków procesowych części III petitum pisma Spółki z dnia [..] października 2018 r. - pod tytułem: "Modyfikacja wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres", które Spółka wniosła do sprawy pod nr [...] ("Pismo z [...] października 2018 r."), które organ bezpodstawnie zakwalifikował jako wniosek o wszczęcie postępowania o nr [...], a Sąd pierwszej instancji tego nie kwestionował - o następującej treści: "W przypadku nieuwzględnienia wniosku zawartego w pkt I Modyfikacji wniosku (przed lub po przeprowadzeniu rozprawy) lub braku odmiennego stanowiska S. po przeprowadzeniu wnioskowanej rozprawy administracyjnej, niniejsza Modyfikacja wniosku stanowi cofnięcie przez S. wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres";

2) polegających na wystąpieniu z dniem 29 października 2018 r. przesłanki bezprzedmiotowości postępowania o nr [...], gdyż wystąpił brak przedmiotu sprawy administracyjnej, wymagającej wydania decyzji o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P. t., ponieważ Prezes UKE w pkt 9 osnowy decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2018 r., nr [...] ("Decyzja rezerwacyjna z 2018 r."), orzekł w sposób sprzeczny z wnioskiem Spółki zawartym w Piśmie z [...] października 2018 r., a co za tym idzie w dniu doręczenia Spółce decyzji rezerwacyjnej z 2018 r., t.j. w dniu 29 października 2018 r., weszło w życie oświadczenie Spółki o cofnięciu wniosku o rezerwację częstotliwości (zawarte w części III petitum pisma z [...] października 2018 r.);

3) co oznacza, że w z dniem 29 października 2018 r. organ poza wszelką wątpliwością nie mógł traktować pisma Spółki, t.j. pisma z [...] października 2018 r., jako rzekomego wniosku o wszczęcie odrębnego postępowania, wbrew woli Spółki, ponieważ w tym dniu odpadła jakakolwiek przyczyna do prowadzenia takiego postępowania;

4) co organ zignorował, doprowadzając do wydania decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji i którego to naruszenia Sąd pierwszej instancji się nie dopatrzył;

5) co w konsekwencji spowodowało, że Sąd pierwsze instancji doprowadził do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku, zamiast uwzględnić skargę;

- przy czym naruszenie wskazanych w zarzucie tym przepisów ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ, w przypadku ich braku istniałaby konieczność odmiennego rozstrzygnięcia, a poza tym wyrok ten uniemożliwia kontrolę kasacyjną oraz pozbawiony został funkcji perswazyjnej.

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., art. 133 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z 116 ust. 8 P.t., art. 185 ust. 4a P.t. oraz art. 67a § 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 188 P.t., oraz art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 130 § 2 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

- sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku, które nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, w tym nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, która ma pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy, dotyczącej podstaw prawnych wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie rozłożenia na raty zapłaty opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., wyrażającą się w tym:

1) Sąd pierwszej instancji stwierdza: "Zdaniem Sądu, nie można jednak dojść do takiej konkluzji, iż użycie tego słowa [jednorazowy - dopisek Spółki] w art. 185 ust. 4a P.t. wyłącza zastosowanie rozłożenia na raty w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Niewątpliwie w art. 67a § 1 pkt 1 O.p. przewidziane są różne ulgi podatkowe, w tym odroczenie terminu płatności oraz umorzenie (w tym przypadku opłaty). Skoro z uwagi na użycie słowa "jednorazowa" wobec powyżej wymienionej w art. 185 ust. 4a P.t. opłaty nie jest możliwe wykluczenie zastosowanie wobec tej opłaty ulgi podatkowej z zasady dalej idącej (tj. umorzenia) albo potencjalnie dalej idącej (tj. odroczenia terminu płatności, które może nastąpić np. na okres pięciu lat), to niezasadnym byłoby wykluczenie a priori zastosowania w tej sytuacji ulgi w postaci rozłożenia na raty." (zob. str. 42 - 43 uzasadnienia wyroku), - co oznacza, że;

- Sąd pierwszej instancji uznaje, że: już w dacie 11 października 2018 r., t.j. w dacie doręczenia Prezesowi UKE pisma Spółki z [...] października 2018 r., które Prezes UKE bezpodstawnie potraktował jako wniosek o wszczęcie odrębnego postępowania o zastosowanie ulgi, był znany termin płatności opłaty, wskazanej w art. 185 ust. 4 P.t..; gdyż w przeciwnym razie wobec braku obowiązywania takiego terminu nie można by było rozpatrywać jego rozłożenia na raty bądź odroczenia terminu płatności;

2) czemu Sąd pierwszej instancji całkowicie zaprzecza na str. 62 - 63 uzasadnienia wyroku, wskazując: "W ocenie Sądu przepis art. 188 P.t. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 67 ust. 1 u.f.p. Na powyższe wskazuje przede wszystkim zakres

regulacji. Skoro w art. 188 P.t. jest on węższy (bo dotyczy tylko wskazanych w nim opłat) niż w art. 67 ust. 1 u.f.p., to stosować należy art. 188 P.t. A zatem termin zapłaty opłaty jednorazowej z art. 185 ust. 4a P.t. nie może wynikać z art. 47 § 1 O.p." (...) "Dopóki rezerwacja na rzecz strony nie jest wykonalna (czyli co do zasady ostateczna), dopóty nie jest wymagalna jednorazowa opłata za jej udzielenie. Wymagalność jest bowiem komplementarna do wykonalności. A zatem Prezes UKE co do zasady miał rację, oświadczając, iż jednorazową opłatę należy uiścić w terminie 14 dni od otrzymania decyzji rezerwacyjnej pierwszoinstancyjnej

- o ile strona nie wniosła w tym terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wstrzymało wykonanie tej decyzji" - co oznacza, że Sąd pierwszej instancji uznaje, że:

a) termin płatności opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t. nie wynika z przepisów prawa materialnego, ale należy wywodzić go z faktu istnienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc z art. 129 § 2 k.p.a., chyba że strona, której doręczono decyzję wydaną w trybie art. 116 ust. 8 P.t. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 130 § 2 k.p.a.,

b) co z kolei oznacza, że w dacie 11 października 2018 r, t.j. w dacie doręczenia Prezesowi UKE pisma Spółki, t.j. pisma z [...] października 2018 r., pisma tego nie można było zakwalifikować jako wniosku o rozłożenie na raty opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., bowiem, pomimo tego, że Spółka takiego wniosku nie składała, to również w dacie wniesienia tego pisma nie był znany termin płatności opłaty, wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., ponieważ brak było przepisu prawa określającego termin zapłaty tej opłaty

c) co w konsekwencji oznacza, że skoro brak jest w przepisach prawa terminu zapłaty opłaty, to nie jest możliwe rozłożenie tej opłaty na raty w formule ulgi, a więc zastosowania art. 67a § 1 pkt 1 O.p.,

- co w konkluzji powoduje, że zaskarżony wyrok nie nadaje się do kontroli

kasacyjnej.

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz 151 p.p.s.a. w związku z art. 116 ust. 8 P.t. w związku z art. 115 P.t. w związku z art. 1 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. w art. 61 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. oraz § 2 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. w związku z art. 67a § 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167, zwanej dalej: p.u.s.a.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez:

1) nieskontrolowanie w sposób należyty zebrania przez organ całego materiału dowodowego i rozpatrzenia go w sposób prawidłowy;

2) oparcie rozstrzygnięcia w wyroku na błędnych ustaleniach stanu faktycznego dokonanych przez Prezesa UKE w zaskarżonej Decyzji, prowadzących do błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji za Prezesem UKE, że:

a) postępowanie zakończone wydaniem decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji zostało wszczęte na wniosek skarżącej, pomimo tego, że pismem z dnia 10 października 2018 r., złożonym do sprawy o sygn. akt [...], wszczętej z wniosku z Spółki na podstawie art. 116 ust. 8 P.t. o wydanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, Spółka wnioskowała jedynie o uregulowanie terminu i sposobu zapłaty jednorazowej opłaty z tytułu przydziału częstotliwości na kolejny okres w inny sposób niż określony w projekcie decyzji rezerwacyjnej na rzecz Spółki z dnia 1 sierpnia 2018 r. dla celów postępowania konsultacyjnego;

co doprowadziło do sytuacji, w której elementy treści decyzji rezerwacyjnej na rzecz Spółki, tj. termin i sposób zapłaty opłaty, wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., określone zostały w dwóch odrębnych decyzjach Prezesa UKE, tj. w decyzji Prezesa UKE z dnia 12 października 2018 r., nr [...] ("Decyzja rezerwacyjna z 2018 r.") oraz w decyzji, jako decyzji ostatecznej, przy czym Prezes UKE powinien rozstrzygnąć wniosek Spółki z dnia 10 października 2018 r. o ukształtowanie treści pkt 9 decyzji rezerwacyjnej w jednym postępowaniu, tj. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości;

b) Skarżąca nigdy wprost nie zakwestionowała prawnej podstawy procedowania Prezesa UKE, pomimo tego, że w piśmie skierowanym do Prezesa UKE z dnia 6 listopada 2018 r., znajdującym się na karcie nr 2a akt administracyjnych, będącym odpowiedzią na pismo Organu z [...] października 2018 r., w którym Organ poinformował Spółkę, że wszczął na jej wniosek postępowanie w trybie art. 67a § 1 O.p., Spółka wskazała, że: "S. zastrzega, iż niniejszy wniosek o przedłużenie terminu nie stanowi uznania przez spółkę słuszności działania Prezesa UKE, polegającego na zakwalifikowaniu pisma złożonego w dniu [...] październik 2018 r. w ramach postępowania znak: [...] jako wniosku

wymagającego wszczęcia odrębnego postępowania";

c) Wniosek Spółki nigdy nie dotyczył zmiany projektu decyzji rezerwacyjnej, gdyż nie taka była jego treść, pomimo tego, że pismo Spółki z dnia [...]października 2018 r., zawarte na karcie nr 1 akt administracyjnych wprost stanowiło, że jego przedmiotem jest zmiana projektu decyzji rezerwacyjnej, co wynika z tytułu tego pisma "Zmiana projektu decyzji rezerwacyjnej" oraz z pkt I petitum tego pisma;

d) Spółka nie cofnęła wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości oraz że ewentualne cofnięcie przez skarżącą wniosku musiało nastąpić przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej w tym postępowaniu, pomimo tego, że piśmie z [...] października 2018 r. skierowanym do akt sprawy o nr [...], który Prezes UKE bezpodstawnie potraktował jako wniosek o wszczęcie odrębnego postępowania zakończonego wydaniem decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, Spółka w wprost wskazała, że "W przypadku nieuwzględnienia wniosku zawartego w pkt I Modyfikacji wniosku (przed lub po przeprowadzeniu rozprawy) lub braku odmiennego stanowiska S. po przeprowadzeniu wnioskowanej rozprawy administracyjnej, niniejsza Modyfikacja wniosku stanowi cofnięcie przez S. wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres ",

- co ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ Prezes UKE powinien zamiast decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, wydać decyzję o umorzeniu postępowania, nr [...], wszczętego bez podstawy prawnej,

3) przy czym powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku ich braku istniałaby konieczność odmiennego rozstrzygnięcia, poprzez uwzględnienie skargi, a poza tym wyrok ten uniemożliwia kontrolę kasacyjną oraz

ozbawiony został funkcji perswazyjnej.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie

prawa materialnego, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 185 ust. 4a P.t., art. 188 P.t., art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 130 § 2 k.p.a. w związku z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że termin płatności opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t. wynosi 14 dni, co jest sprzeczne z wykładnią literalną, celowościową i systemową tych przepisów, na podstawie której:

1) art. 185 ust. 4a P.t. nie określa terminu płatności opłaty, której kryteria wymierzenia określone zostały w tym przepisie;

2) art. 188 P.t., zawiera normę odsyłającą - "w zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat, o których mowa w art. 183-185" (a więc we wszystkich sprawach, które dotyczą opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., a które nie zostały uregulowane w ustawie Prawo telekomunikacyjne) - wyłącznie do przepisów rozdziałów 5-9 działu III Ordynacji podatkowej;

3) zakres odesłania do Ordynacji podatkowej wyraźnie wyklucza możliwość zastosowania przepisu o terminie płatności podatku wskazanego w art. art. 47 § 1 O.p., który zawarty jest w rozdziale 4 działu III Ordynacji podatkowej., co potwierdził również Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku;

4) z zasady demokratycznego państwa prawa, wyprowadzanej z art. 2 Konstytucji RP, wynika, że każda regulacja prawna ingerująca w prawa i wolności obywatelskie musi spełniać wymóg dostatecznej określoności, zgodnie z którą wszystkie przedmioty unormowania art. 217 Konstytucji RP, w tym przedmiot opodatkowania, powinny być uregulowane w akcie rangi ustawowej w sposób precyzyjny, przejrzysty i jasny;

5) nie można wywodzić terminu zapłaty opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t. z czynności procesowej organu administracji publicznej, w postaci doręczenia decyzji administracyjnej, w której określony został wymiar opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t. i rozpoczęcia biegu 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, ponieważ:

a) brak jest normy zadaniowej i kompetencyjnej dla Prezesa UKE do określania terminu takiej opłaty w sposób przedstawiony przez Sąd I Instancji;

b) takie wyznaczenie terminu stanowiłoby naruszenie zasady określoności (precyzyjności) przepisów, z których wynikają określone konsekwencje finansowe dla adresata;

6) co prowadzi do wniosku, że w przepisach obowiązujące prawa brak jest terminu zapłaty opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t. i

7) co w konsekwencji oznacza, że w dniu 11 października 2018 r., t.j. w dniu wniesienia do organu pisma Spółki z dnia 10 października 2018 r. P.t.. "Modyfikacja wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres" nie był znany termin płatności opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67b § 1 O.p. związku z art. 188 P.t. w związku z art. 61 § 1 oraz art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że - "w ocenie Sądu Prezes UKE prawidłowo ostatecznie zakwalifikował wniosek skarżącej jako złożony w trybie art. 67a § 1 O.p." (zob. str. 43 uzasadnienia wyroku):

1) co jest sprzeczne z:

a) literalną wykładnią art. 67a § 1 pkt 1 O.p., z której wynika, że: "Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty" - co oznacza, że postępowanie w sprawie odroczenia terminu płatności opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t. bądź rozłożenia tej opłaty na raty może być wszczęte i prowadzone, jeżeli znana jest wysokość tej opłaty, w przeciwnym razie postępowanie to byłoby bezprzedmiotowe;

b) a ponadto z wykładnią celowościową i systemową

2) ponieważ:

a) w dniu 11 października 2018 r., t.j. w dniu wpłynięcia do akt administracyjnych sprawy o nr [...]. pisma Spółki, t.j. pisma z 10 października 2018 r. pod tytułem: "Modyfikacja wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres", opłata, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t. nie została wymierzona, ponieważ przepis ten określa jedynie kryteria wymiaru opłaty;

b) do dnia 11 października 2018 r. nie została Spółce doręczona decyzja administracyjna ustalająca wymiar opłaty a ponadto w tym dniu taka decyzja nie została nawet wydana przez Prezesa UKE,

3) dlatego też:

- Ustawodawca przewidział dla organu administracji obowiązek odmowy wszczęcia

postępowania w trybie art. 61a § 1 k.p.a., jeżeli takie postępowanie jest

bezprzedmiotowe.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 188 P.t. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. art. 206 ust. 1 P.t. w związku z art. 151 p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędzie subsumpcji popełnionym przez Sąd I Instancji, poprzez błędne uznanie, że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych sprawy Organ w sposób prawidłowy wszczął postępowanie na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 188 P.t., pomimo tego, że:

1) zgodnie z art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 188 P.t. postępowanie w sprawie przyznania ulgi w postaci rozłożenia płatności opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a pr.tel na raty może być wszczęte jedynie na wniosek strony;

2) w aktach administracyjnych, w tym w piśmie Spółki do Prezesa UKE z dnia 10 października 2018 r. zatytułowanego "Modyfikacja wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres" złożonego w dniu 11 października 2018 r. do akt administracyjnych sprawy pod nr. [...], brak jest wniosku Spółki o wszczęcie odrębnego postępowania w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p.

- co powoduje, że:

1) postępowanie prowadzone przez organ pod nr [...] oraz zakończone wydaniem decyzji oraz decyzji pierwszej instancji zostało wszczęte przez organ z urzędu zamiast na wniosek, a więc bez podstawy prawnej;

2) organ powinien był w decyzji zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. i na tej podstawie uchylić - jako własną decyzję - decyzję pierwszej instancji i umorzyć postępowanie, zamiast utrzymywać decyzję pierwszej instancji w mocy, czego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił

- co w następstwie powoduje, że:

1) wyrok został wydany z naruszeniem prawa, ponieważ nie było podstaw do oddalenia skargi; oraz

2) wyrok nie pełni funkcji perswazyjnej.

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 188 P.t. w związku 185 ust. 4a P.t. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędzie subsumpcji popełnionym przez Sąd pierwszej instancji, poprzez błędne uznanie, że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych sprawy organ mógł wszcząć postępowania na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 188 P.t.:

1) pomimo tego, że:

- w dniu 11 października 2018 r., który Prezes UKE uznał za rzekomą datę wszczęcia tego postępowania, nie była znana wysokość tej opłaty, ponieważ przepis art. 185 ust. 4a P.t. określa jedynie kryteria jej ustalenia oraz w tym dniu żadna decyzja Prezesa UKE w przedmiocie określenia wysokości tej opłaty nie została Spółce doręczona, a ponadto do tego dnia żadna decyzja Prezesa UKE nie została nawet wydana;

2) ponieważ:

- każdy wniosek, który składany byłby w celu przyznania ulgi w postaci rozłożenia na raty terminu płatności opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., w przypadku, gdy w dacie składania tego wniosku wysokość opłaty nie jest znana, jest ze swej istoty wnioskiem bezprzedmiotowym, ponieważ nie wiadomo "co" miałoby stanowić przedmiot tego postępowania (bowiem nie jest znana wysokość opłaty), co niweczyłoby istotę postępowania ulgowego - i jako taki, wniosek ten wymagałby odmowy wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t.

3) co powoduje, że:

a) postępowanie prowadzone przez Organ pod nr [...] oraz zakończone wydaniem decyzji oraz decyzji pierwszej instancji zostało wszczęte bez podstawy prawnej; ponieważ nie można wszcząć postępowania w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67a § 1 O.p. w sprawie rozłożenia na raty opłaty z tytułu rezerwacji częstotliwości, gdy wysokość tej opłaty nie została ustalona;

b) organ powinien był w decyzji zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. i na tej podstawie uchylić - własną decyzję -

decyzję pierwszej instancji i umorzyć postępowanie, zamiast utrzymywać decyzję pierwszej instancji w mocy, czego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił

4) co w następstwie powoduje, że:

a) wyrok został wydany z naruszeniem prawa, ponieważ nie było podstaw do oddalenia skargi; oraz

b) wyrok nie pełni funkcji perswazyjnej.

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 188 P.t. w związku 185 ust. 4a P.t. w związku z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. oraz 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędzie subsumpcji popełnionym przez Sąd pierwszej instancji, poprzez błędne uznanie, że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych sprawy organ mógł wszcząć postępowania na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 188 P.t.

1) pomimo tego, że:

- w dniu 11 października 2018 r., którą Prezes UKE uznał za rzekomą datę wszczęcia tego postępowania, nie był znany termin zapłaty opłaty, wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., ponieważ w obowiązujących przepisach prawa brak jest przepisu bezwzględnie obowiązującego określającego termin zapłaty opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t.

2) ponieważ:

- każdy wniosek, który składany byłby w celu przyznania ulgi w postaci rozłożenia na raty terminu płatności opłaty wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., w przypadku, gdy w dacie składania tego wniosku termin płatności nie jest znany (ponieważ ustawodawca nie określił terminu w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa ani też nie określił normy kompetencyjnej i zadaniowej na podstawie której termin ten zostałby określony na dzień składania tego wniosku), jest ze swej istoty wnioskiem bezprzedmiotowym, ponieważ postępowanie w przedmiocie ulgi stałoby się wówczas postępowaniem w przedmiocie pierwotnego ustalenia terminów płatności, co niweczyłoby istotę postępowania ulgowego - i jako taki wniosek ten wymagałby odmowy wszczęcia w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t.

3) co powoduje, że:

a) postępowanie prowadzone przez organ pod nr [...] oraz zakończone wydaniem decyzji oraz decyzji pierwszej instancji zostało wszczęte bez podstawy prawnej; ponieważ nie można wszcząć postępowania w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 67a § 1 O.p. w sprawie rozłożenia na raty opłaty z tytułu rezerwacji częstotliwości, gdy termin zapłaty takiej opłaty nie został ustalony w dacie składania tego wniosku;

b) organ powinien był w decyzji zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. i na tej podstawie uchylić - własną decyzję -decyzję pierwszej instancji i umorzyć postępowanie, zamiast utrzymywać decyzję pierwszej instancji w mocy, czego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił

4) co w następstwie powoduje, że:

a) wyrok został wydany z naruszeniem prawa, ponieważ nie było podstaw do oddalenia skargi; oraz

b) wyrok nie pełni funkcji perswazyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, względnie odrzucenie, o zasądzenie na jego rzecz od Spółki kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż pomimo ich mnogości i rozbudowania, zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się w tym znaczeniu, że w istocie zmierzają do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Odnotować także należy, że zarzuty zostały sformułowane w specyficzny sposób, polegający przede wszystkim na próbie objęcia nimi jak największej ilości przepisów, przy czym część spośród nich przywołano nieadekwatnie do sprawy. Nie wiadomo jak, zdaniem pełnomocnika skarżącej, Sąd pierwszej instancji miał naruszyć art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., stanowiący, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Wskazany wyżej zarzut nie może służyć także kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Podniesione w tym zakresie uwagi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i przy okazji formułowania zarzutów prawa materialnego i procesowego wymykają się kontroli NSA.

Niezrozumiałe jest też powoływanie przez autora skargi kasacyjnej art. 3 § 3 p.p.s.a. czyli przepisu, z którego wynika właściwość sądów administracyjnych do orzekania w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Sąd pierwszej instancji przeprowadził przecież kontrolę decyzji będącej przedmiotem skargi, czego wyrazem jest zaskarżony wyrok. Dalszą kwestią pozostawać musi to, że Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia racji skarżącego w kwestii naruszenia przez organ administracji wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej i w konsekwencji zastosowania środka, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez co nie spełnił jego oczekiwań co do wyniku postępowania sądowoadministracyjnego.

Podobnie Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie, art. 3 § 1 p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazana regulacja ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności.

Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił. Dlatego nieuzasadnione było powoływanie się na ten przepis. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi bowiem podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy.

Wielokrotnie podkreślono także w zarzutach skargi kasacyjnej, że zaskarżony wyrok "nie spełnia funkcji perswazyjnej". Zważywszy jednak na brak zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają tego typu uwagi kasatora. Jeżeli strona skarżąca była zdania, że kwestie przedstawione w skardze oraz później w pkt I ppkt 2-6 skargi kasacyjnej nie zostały prawidłowo wyjaśnione, to brak zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a uniemożliwia - stosownie do treści art. 183 tej ustawy - merytoryczną jego ocenę.

W takiej sytuacji według Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów konstrukcyjnej i merytorycznej poprawności, a w konsekwencji, że nie spełnia funkcji perswazyjnej oraz funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

W związku z tym, że istotna część zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy sprzeciwu Spółki przed wszczęciem przez Prezesa UKE odrębnego postępowania na podstawie przepisów O.p. w sprawie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości, z tego względu, że Spółka żądała rozpoznania swojego wniosku o rozłożenie na raty ww. opłaty w ramach postępowania rezerwacyjnego, toczącego się na podstawie przepisów P.t., należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2023 r. (sygn. akt II GSK 50/20) oddalił skargę kasacyjną S. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 803/19 w sprawie ze skargi S. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości.

Powoduje to, że zarzuty Spółki dotyczące m.in. tego, że: a) Prezes UKE mylnie przyjął, że złożone przez S. w dniu 11 października 2018 r. do akt administracyjnych pismo z 10 października 2018 r., stanowiło wniosek o przyznanie ulgi w spłacie opłaty z tytułu rezerwacji częstotliwości na kolejny okres; b) Prezes UKE naruszył przepis art. 67a § 1 O.p.., gdyż przepis ten dotyczy sytuacji, w której zobowiązanie do zapłaty już zostało określone, a w dacie złożenia pisma S., tj. w dniu 11 października 2018 r., nie została wydana decyzja ustalająca wymiar opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a pr.tel., a co za tym idzie w tej dacie nie obowiązywało w stosunku do S. zobowiązanie do zapłaty tej opłaty; c) w sposób sprzeczny z prawem wszczął postępowanie zakończone wydaniem decyzji z 25 stycznia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z 19 grudnia 2018 r., jako decyzji I Instancji z naruszeniem art. 67a § 1 O.p. w zw. z art. 67b § 1 O.p. w zw. z art. 188 pr.tel. w zw. z art. 61 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., ponieważ postępowanie o rozbicie zobowiązania podatkowego na raty nie mogło być wyłączone do odrębnego postępowania, a tym bardziej przed ustaleniem wysokości tego zobowiązania, a także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 67b § 1 O.p. w zw. z art. 188 pr.tel. w zw. z art. 185 ust. 4a pr.tel. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędzie subsumpcji popełnionym przez Sąd I Instancji, poprzez błędne uznanie, że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych sprawy organ mógł wszcząć postępowania na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 188 pr.tel. oraz, że postępowanie prowadzone przez organ pod nr [...] oraz zakończone wydaniem decyzji z 25 stycznia 2019 r. zostało wszczęte bez podstawy prawnej; ponadto zarzuty dotyczące też, że zadaniem kasatora nie można wszcząć postępowania w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 67a § 1 O.p. w sprawie rozłożenia na raty opłaty z tytułu rezerwacji częstotliwości, gdy wysokość tej opłaty nie została ustalona skoro organ nie rozpatrzył Wniosku o Modyfikację decyzji z [...] października 2018 r. w postępowaniu [...], t.j.: w postępowaniu, w którym S. ten wniosek złożyła, to organ nie mógł zakończyć postępowania w przedmiocie ulgi, ponieważ nie spełniły się warunki zawieszające, od których S. uzależniła cofnięcie Wniosku z [...] czerwca 2018 r.; a po 7 lutego 2019 r. warunkowe oświadczenie o cofnięciu Wniosku z [...] czerwca 2018 r. wygasło (powiązane m.in. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67a § 1 O.p. w zw. z art. 67b § 1 O.p. w zw. z art. 188 P.t. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 67a § 1 pkt 1 w zw. z art. 67b § 1 O.p. w zw. z art. 188 P.t. w zw. z art. 61 § 1 oraz art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t.) zostały już w znacznym stopniu rozstrzygnięte na gruncie ww. sprawy sądowoadministracyjnej.

Należy podkreślić, iż w omawianych orzeczeniach uznano z bezpodstawne zarzuty Spółki, które sprowadzały się do kwestionowania faktu wszczęcia przez Prezesa UKE odrębnego postępowania na podstawie przepisów O.p., gdy tymczasem wyraźnie S. żądała rozpoznania swojego wniosku w ramach postępowania rezerwacyjnego, toczącego się na podstawie przepisów P.t.

W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadne przytoczenie argumentacji wskazanej w tej mierze w wymienianych wyżej judykatach bowiem - jak już to zaznaczono - odnosi się ona bezpośrednio także do licznych zarzutów skarżącej kasacyjnie Spółki w niniejszej sprawie, w których to zarzutach podkreśla m.in., że "Prezes UKE w sposób sprzeczny z prawem zaniechał rozpatrzenia wniosku S. zawartego w Piśmie z [...] października 2018 r. o ukształtowanie treści pkt 9 decyzji rezerwacyjnej w jednym postępowaniu, tj. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji I Instancji, wszczętym z Wniosku z [...] czerwca 2018 r. na podstawie art. 116 ust. 8 pr.tel. o wydanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, w którym S. wnioskowała o uregulowanie terminu i sposobu zapłaty jednorazowej opłaty z tytułu przydziału częstotliwości na kolejny okres w inny sposób niż określony w projekcie decyzji rezerwacyjnej na rzecz S. z dnia 1 sierpnia 2018 r. dla celów postępowania konsultacyjnego".

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 803/19, odwołano się przy tym do art. 116 ust. 8 P.t. w wersji obowiązującej na dzień wydania skarżonej w tej sprawie decyzji, który wskazywał, iż "Prezes UKE dokonuje rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na wniosek podmiotu, który w czasie wykorzystywania przedmiotowych częstotliwości nie naruszył rażąco warunków wykorzystywania częstotliwości określonych w ustawie, przepisach wykonawczych i decyzji o rezerwacji częstotliwości, a w przypadku nadawcy - także jeżeli posiada koncesję na kolejny okres, po przeprowadzeniu postępowania konsultacyjnego w tej sprawie, z zastrzeżeniem ust. 9 oraz art. 114 ust. 3. Przy udzielaniu rezerwacji częstotliwości na kolejny okres przetargu, aukcji ani konkursu nie przeprowadza się" (por. też wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2023 r. sygn. akt II GSK 50/20).

Powołując się m.in. na art. 185 ust. 4a P.t. stwierdzono, iż nie było możliwe, aby Prezes UKE w decyzji rezerwacyjnej wydanej na podstawie art. 116 ust. 8 P.t. określił opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości w częściach lub ratach. Przeciwko tej tezie stoi wyraźnie treść powołanego art. 185 ust. 4a P.t., zgodnie z którym: "Podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w drodze postępowania, o którym mowa w art. 116 ust. 8, uiszcza jednorazową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres (...)". A zatem jednorazowość opłaty, wyraźnie wskazana przez Ustawodawcę, wyklucza rozłożenie jej na raty w samej decyzji rezerwacyjnej wydanej na podstawie art. 116 ust. 8 P.t.

W uzasadnieniu omawianego wyroku WSA uznał za trafną wykładnię uznającą, że obowiązujące obecnie przepisy P.t. nie przewidują możliwości tzn. rozłożenia opłaty na raty w rezerwacji. W związku z powyższym żądanie strony mogło zostać rozpoznane jedynie na podstawie odrębnych przepisów regulujących powyższą kwestię. Sąd zgadza się z powyższym poglądem zaprezentowanym przez organ.

Sąd przy tym rozważył, czy użycie słowa "jednorazowy" w art. 185 ust. 4a P.t. wobec opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres wyklucza zastosowanie w stosunku do tej opłaty instytucji rozłożenia na raty przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 1 O.p.

W omawianych orzeczeniach uznano zatem, że istnieje możliwość prawna wszczęcia postępowania w sprawie rozłożenia na raty jednorazowej opłaty z art. 185 ust. 4a P.t. w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Podkreślono, że skoro, jak wskazano powyżej, nie było prawnej możliwości rozłożenia na raty w decyzji rezerwacyjnej, wydanej na podstawie art. 116 ust. 8 P.t., jednorazowej opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., należy rozważyć, czego w tym kontekście dotyczył wniosek strony z dnia 11 października 2018 r. Organ, rozpoznając ten wniosek, musiał bowiem, oprócz jego treści, mieć na uwadze prawną dopuszczalność tego wniosku. Skoro na stronie postępowania nie spoczywa obowiązek wskazywania podstawy prawnej składanych wniosków, to organ winien odpowiednio taki wniosek kwalifikować, biorąc pod uwagę przede wszystkim treść żądań w nim zawartych.

W ocenie WSA (co zostało zaakceptowane przez NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2023 r. - sygn. akt II GSK 50/20) Prezes UKE prawidłowo ostatecznie zakwalifikował wniosek S. jako złożony w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p.

Według wskazanego wyżej orzeczenia pisma strony złożone w toku postępowania, w tym jej wniosek z dnia 11 października 2018 r. "należy interpretować w ten sposób: jeżeli jest to prawnie możliwe, to strona wnosi o rozłożenie opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., w decyzji rezerwacyjnej, a jeżeli organ twierdzi, że nie jest to możliwe, to skarżąca składa wniosek o zastosowanie ulgi podatkowej; natomiast dopiero jeśli organ uzna za niezasadne rozłożenie opłaty na raty w którymkolwiek z tych trybów, to strona cofa swój wniosek o rezerwację. Dodatkowo z pisma S., na gruncie obowiązujących przepisów prawa, wynika też warunek, iż jej wniosek o rozłożenie na raty jednorazowej opłaty w którymkolwiek z wymienionych trybów, Prezes UKE winien rozpoznać przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie rezerwacyjnej. Tylko bowiem przed wydaniem tej decyzji organ mógłby uwzględnić cofnięcie przez stronę jej wniosku o rezerwację".

WSA w omawianym wyroku podkreślił także, że organ prawidłowo odczytał wniosek złożony przez stronę. "Kolejność i sposób postępowania organu, w tym wydzielenie wniosku z dnia [...] października 2018 r. do odrębnego postępowania, były zatem wynikiem złożonych przez skarżącą wniosków i jej pism procesowych. Strona, składając atypowy, bo podwójnie warunkowy wniosek, opisany powyżej, wyznaczyła sposób procedowania organu i nie może z takiego sposobu procedowania skutecznie mu czynić zarzutów".

W uzasadnieniu omawianego orzeczenia uwypuklono dodatkowo, że sama strona we własnym wniosku z dnia [...]października 2018 r., nazwanym "modyfikacją wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres", wniosła o rozłożenie zapłaty opłaty na 15 rat wg wskazanego przez nią harmonogramu. Spółka w uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że w jej ocenie "Prezes UKE mógłby rozłożyć opłatę na raty w trybie "zwykłym" (...). Niezależnie od tego, Prezes UKE może też zastosować rozwiązanie przyjęte w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (...). W Ordynacji podatkowej przewidziana została konstrukcja rozłożenia na raty zobowiązania podatkowego, jako jeden z rodzajów ulg stosowanych w zapłacie podatku. Posiłkowanie się rozwiązaniami prawnymi przewidzianymi w Ordynacji podatkowej jest tym bardziej uzasadnione, że zgodnie z przepisem art. 188 pr. tel. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat, o których mowa w art. 183-185 pr. tel., stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 5-9 działu III Ordynacji podatkowej". Co więcej, S. w toku postępowania przed organem (w tym m.in. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) podnosiła także argumenty dotyczące spełnienia przesłanek ważnego interesu strony i interesu publicznego, czyli przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 O.p.

W omawianych orzeczeniach przesądzono zatem, że spółka nie może skutecznie podnosić zarzutu, iż procedowanie przez Prezesa UKE na podstawie przepisów O.p. nie było przez nią wnioskowane, skoro wprost S. powoływała się na taką możliwość we wniosku z dnia 11 października 2018 r.

Dodatkowo w omawianych judykatach podzielono pogląd organu o braku możliwości połączenia powyżej opisanych postępowań, tj. sprawy rezerwacyjnej oraz sprawy "ulgowej".

W tym kontekście wskazano, iż postępowanie w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie opłat, o których mowa w art. 183-185 P.t., jest prowadzone na podstawie art. 67a i art. 67b O.p., zaś podstawę prawną postępowania w przedmiocie dokonania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres stanowi art. 114, art. 115 oraz art. 116 ust. 8 P.t. Natomiast w przepisach k.p.a. brak jest normy prawnej umożliwiającej organowi administracji publicznej rozpatrzenie w jednym postępowaniu różnych przedmiotowo spraw, wszczętych na podstawie różnych przepisów prawa. Istotą postępowania administracyjnego jest to, że toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej, według zasady: jedna sprawa, jedna decyzja administracyjna. Jedynym przepisem k.p.a. pozwalającym organowi orzekającemu na połączenie w jednym postępowaniu różnych spraw jest art. 62 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Nie wynika z tego, że możliwe jest wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego dwóch lub więcej spraw tej samej strony. Uznano zatem za słuszny pogląd organu, iż nie zachodziły podstawy do łącznego rozpatrzenia w jednym postępowaniu administracyjnym, dwóch odrębnych spraw administracyjnych, tj. w przedmiocie dokonania rezerwacji częstotliwości z zakresów 816-821 MHz oraz 857-862 MHz na kolejny okres oraz w przedmiocie udzielenia ulgi na wniosek spółki zawarty w piśmie z dnia 11 października 2018 r.

WSA w omawianym orzeczeniu podkreślił przy tym, iż jednoznaczne zakwestionowanie przez S. podstawy prawnej procedowania organu (tj. na podstawie O.p.) nastąpiło dopiero w skardze do sądu administracyjnego, czyli już po wydaniu decyzji drugoinstancyjnej. A zatem S. do zakończenia postępowania przed organem, w ocenie Sądu, podtrzymywała swój warunkowy wniosek.

Na gruncie wskazanych spraw sądowoadministracyjnych przesądzono także, iż "nie doszło także do wadliwego pominięcia pisma S. z dnia [...] października 2018 r. oraz wadliwego ustalenia treści żądania strony". Sąd podkreślił, "że wniosek strony z dnia [...] października 2018 r. nie dotyczył zmiany projektu decyzji rezerwacyjnej, gdyż nie taka była jego treść. S. w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ wyraźnie oczekiwała definitywnego, pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia w przedmiocie rozłożenia opłaty na raty. Takie wiążące, definitywne rozstrzygnięcie mogło zapaść jedynie w formie prawnie do tego przewidzianej, tj. decyzji. Obecne odmienne twierdzenia skarżącej, iż oczekiwała jedynie zmiany projektu decyzji rezerwacyjnej nie znajdują oparcia w aktach postępowania".

We wskazanych wyżej sprawach przesądzono także, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 67a § 1 O.p. w zw. z art. 67b § 1 O.p. w zw. z art. 188 P.t. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 206 § 1 P.t. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego pod sygn. akt [...] z dniem 11 października 2018 r., tj. z dniem wpływu do Organu pisma S. z dnia [...] października 2018 r. i zakończenie tego postępowania zaskarżoną decyzją, jako decyzją ostateczną, pomimo tego, że postępowanie wszczęte z wniosku S. z dnia [...] czerwca 2018 r. na podstawie art. 116 ust. 8 P.t. i prowadzone pod sygn. akt [...], na podstawie którego Prezes UKE w decyzji rezerwacyjnej z dnia 12 października 2018 r. dokonał wymiaru opłaty, wskazanej w art. 185 ust. 4a P.t., nie zostało zakończone decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., Sąd wskazuje, co następuje. Uznano, że Prezes UKE mógł rozłożyć na raty w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. jednorazową opłatę, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., której termin płatności jeszcze nie minął (przy spełnieniu przez S. ustawowych przesłanek warunkujących to rozłożenie), podobnie jak organ podatkowy może na tej podstawie rozłożyć na raty podatek, którego termin płatności jeszcze nie minął. Termin płatności w tej sprawie nie upłynął na dzień orzekania prze organ, gdyż decyzja rezerwacyjna z dnia 12 października 2018 r. była decyzją nieostateczną, a zatem także niewykonalną. Do powyższej konkluzji, dotyczącej możliwości rozłożenia na raty na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. jednorazowej opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., której termin płatności jeszcze nie minął, tym bardziej skłania Sąd treść art. 188 P.t., zgodnie z którym przepisy O.p. (w tym art. 67a) należy stosować odpowiednio.

W omawianych judykatach podkreślono, że to sama strona spowodowała działanie organu w takiej, a nie innej kolejności, wnosząc, ażeby jej wniosek o rozłożenie na raty opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4a P.t., był de facto rozpoznany przed wydaniem drugoinstancyjnej decyzji rezerwacyjnej, czyli decyzji ostatecznej, gdyż strona warunkowała od tego rozstrzygnięcia w przedmiocie rozłożenia na raty fakt, czy podtrzymuje swój wniosek w postępowaniu rezerwacyjnym, czy też go cofa. Jest oczywistym, że ewentualne cofnięcie przez stronę wniosku w postępowaniu rezerwacyjnym musiało nastąpić przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej w tym postępowaniu. Przesądzono na gruncie omawianych wyroków, że organ procedował w istocie według wniosku skarżącej, z czego ona obecnie czyni mu zarzut.

Niezasadne są zarzuty wskazujące na naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67a 1 o.p. w zw. z art. 67b 1 o.p. w zw. z art. 188 p.t. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., a także art. 206 1 p.t. w zw. z art. 116 ust. 8 i 10 [pic]p.t., art. 114 ust. 1, 2, 3 i 5 p.t., art. 115 ust. 1, 2 i 2a p.t. i inne, w których kwestionuje się możliwość wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości.

Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskały również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), pkt 2, § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14 § 1 k.p.a., art. 39 k.p.a., art. 391 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę, pomimo tego, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.

W ocenie NSA nie jest trafny zwłaszcza zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 54 § 2 p.p.s.a.

Art. 54 § 1 p.p.s.a. reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek organu przekazania akt sprawy jest jedynie konsekwencją pośredniego trybu wnoszenia skarg. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że akta zostały przez organ przekazane. W orzecznictwie NSA trafnie wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. nie jest właściwy dla podważenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego w aktach sprawy przez organ administracyjny (zob. wyrok NSA z 8 listopada 2013 r., II GSK 1040/12, LEX nr 1558449).

Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 133 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 133 § 2 i § 3 p.p.s.a., sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. Rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Wobec tego, że unormowanie zawarte w art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. dotyczy niewątpliwie sytuacji wyjątkowych, przyjmuje się, że decyzja sądu powinna wynikać z ważnych powodów. Podkreślenia wymaga, że chodzi jedynie o takie powody, które ujawniły się dopiero po zamknięciu rozprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, aby ten warunek został spełniony. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Sąd pierwszej instancji nie wykroczył poza przysługujące mu kompetencje orzecznicze. Za takie uznać nie można wyrażenia przez Sąd ocen o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i – w związku z tym – niezasadności złożonej skargi. Sąd pierwszej instancji nie czynił w tym z zakresie własnych, nieznajdujących oparcia w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym, ustaleń, a jedynie pozytywnie zweryfikował te, które poczynił wcześniej organ.

W toku postępowania administracyjnego obowiązuje zasada pisemności. Istotą tej zasady, unormowanej w art. 14 § 1 k.p.a. (przepisu obecnie uchylonego, ale obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji), jest spoczywający na organie obowiązek załatwienia sprawy w formie pisemnej. Załatwienie sprawy w formie pisemnej odnosi się nie tylko do czynności kończącej postępowanie, tj. do wydania decyzji administracyjnej, załatwienie sprawy nie jest bowiem czynnością jednorazową, ale obejmuje cały ciąg czynności od wszczęcia postępowania, poprzez postępowanie wyjaśniające, aż do podjęcia decyzji (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, 15. Wydanie, C.H. Beck - str. 111). Chodzi tu więc o konieczność utrwalenia w formie pisemnej wszystkich znaczących dla sprawy lub toku postępowania czynności, takich jak: komunikowanie się organu ze stronami jak i stron z organem, przyjmowanie oświadczeń i wyjaśnień stron, przesłuchiwanie świadków, dokonanie oględzin.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 § 1 k.p.a. podkreślić w tym miejscu trzeba, że z akt administracyjnych wynika, iż niektóre dokumenty były wytworzone w formie elektronicznej, a ich wydruk zamieszczono w aktach, a inne były podpisywane własnoręcznie.

W tym kontekście należy podkreślić, iż nie są zasadne zarzuty kwestionujące, iż WSA "nie rozważył dopuszczalności ewentualnego, jednoczesnego występowania tych samych dokumentów w formie papierowej i elektronicznej". Jak trafnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, użycie spójnika "lub" w przepisie art. 14 § 1 k.p.a., powoduje, że dokument może być sporządzony równocześnie w dwóch prawnie równoważnych formach: dokumentu papierowego oraz dokumentu elektronicznego (wyrok NSA z 18.04.2018 r., I OSK 2174/17, LEX nr 2522147).

Zgodnie z powyższymi przepisami organ miał prawo sporządzać pisma w postępowaniu (w tym również nawet wydać decyzję) w formie dokumentu elektronicznego, podpisaną podpisem elektronicznym. Pismo tak sporządzone nie musiało zawierać własnoręcznego podpisu osoby uprawnionej do wydania decyzji, a jego wydruk nie stanowił projektu pisma (np. decyzji), lecz stanowił jej egzemplarz sporządzony w formie zwykłej, na papierowym nośniku (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r., II OSK 908/20 oraz wyrok NSA z 9 listopada 2022 r., II OSK 3677/19, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakt, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie nie składała wniosku o doręczanie jej pism drogą elektroniczną, ani nie wyraziła zgody na takie doręczanie i swój wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy złożyła w tradycyjnej formie papierowej spowodował, że organ zobligowany był do doręczenia jej decyzji w formie papierowej, co też uczynił. Jak już wyżej wskazano, tak sporządzony egzemplarz pism w postępowaniu nie musiał zawierać własnoręcznego podpisu osoby uprawnionej do jego sporządzenia, a umieszczona na nim informacja o jej podpisaniu podpisem elektronicznym wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, zastępowała własnoręczny podpis osoby podejmującej daną czynność procesową. Wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie takie informacje są w aktach sprawy.

W odniesieniu zaś do stanowiska skarżącej kasacyjnie, że nie zachodziły przesłanki do wydania pism w formie dokumentu elektronicznego, co miało stanowić naruszenie art. 14 § 1 w zw. z art. 39 w zw. z art. 391 k.p.a., zauważyć należy, że art. 14 § 2 k.p.a. wprowadza odstępstwa od zasady ogólnej wprowadzonej w art. 14 § 1 k.p.a. Sporządzenie pism procesowych przez organ w formie dokumentu elektronicznego (a nie załatwienie całej sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej) nie stanowi odstępstwa od unormowania zawartego w art. 14 § 1 k.p.a., który wyraźnie taką formę przewiduje (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r., II OSK 908/20 oraz wyrok NSA z 9 listopada 2022 r., II OSK 3677/19, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do kluczowej kwestii na gruncie niniejszej sprawy, a więc kwalifikacji wniosku strony należy podkreślić, iż według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie przyjął także, że organ prawidłowo odczytał wniosek złożony przez stronę.

Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie w pełni podziela oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez.

Prawidłowo zauważano w zaskarżonym wyroku, że kolejność i sposób postępowania organu, w tym wydzielenie wniosku z [...] października 2018 r. w zakresie zawierającym wniosek złożony w trybie art. 67a § 1 pkt 1 O.p. do odrębnego postępowania, były zatem wynikiem złożonych przez skarżącą oświadczeń. W tym zakresie Sąd I instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację.

W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ Prezes UKE zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zgodnie z zasadami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Za całkowicie chybione uznać należy wielokrotnie powtarzane w różnych kontekstach zarzuty naruszenia zasad postępowania administracyjnego - art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Z art. 8 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny w tym, także w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez strony mające sporne interesy. Zasada ta wiąże się z zasadą informowania (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 k.p.a., doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji, które winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ w sposób zrozumiały i czytelny przedstawił skarżącej spółce zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie.

Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego.

Kontrolowane organy nie naruszyły art. 6 k.p.a., tj. obowiązku działania przez organy administracyjne na podstawie przepisów prawa.

Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania i nie mają usprawiedliwionych podstaw także zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu z tytułu udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (pkt 2 sentencji).