Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 31 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 31 grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania M. O., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. (dalej jako "Prezydent" lub "organ I instancji") z [...] września 2021 r. nr [...] i orzekło o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego, potwierdzonego informacją nr [...] z [...] lipca 2020 r. w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r.

Powyższe rozstrzygnięcie nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu [...] września 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Wojewody W. datowane na [...].09.20021 r. nr [...], z którego wynikało, że w okresie od [...].11.2020 r. do [...].12.2020 r. i w okresie od [...].02.2021 r. do nadal zachodzi koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ M. C. podlegał ustawodawstwu niemieckiemu, a następnie niderlandzkiemu z tytułu wykonywania pracy na terytorium tych państw.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji w trybie art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 27 i art. 16 ust. 6 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 z późn. zm.; dalej jako: u.p.p.w.d.) decyzją z dnia [...] września 2021 r. uchylił prawo do świadczenia wychowawczego potwierdzonego informacją nr [...] z [...] lipca 2020 r. za okres od [...].07.2020 r. do [...].05.2021 r. Prezydent w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sytuacji, gdy Wojewoda W. ustalił, że zachodzi koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego, organ który wydał decyzję przyznającą świadczenia wychowawczego uchyla to prawo w okresie w którym mają zastosowanie przepis dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.

Odwołanie od tej decyzji wniosła w ustawowym terminie M. O..

Zdaniem M. O. (dalej też jako: Skarżąca) w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ M. C. nigdy nie ubiegał się o żadne świadczenia na syna W. C., a jego miejscem zamieszkania jest Polska, natomiast

w momencie wykonywanej pracy tymczasowo nocleg odbywa poza granicami Polski.

Zwrócono uwagę na fakt, że małoletni syn zmaga się z poważną chorobą przez co konieczna jest ciągła rehabilitacja i leczenie. Rodziców małoletniego W. nie stać na zapewnienie małoletniemu stałej opieki w tym ponoszenie kosztów rehabilitacji

i leczenia. Uzasadnione jest to, że ojciec dziecka wyjechał za granicę Polski w celach zarobkowych, aby umożliwić leczenie małoletniego W. i utrzymać rodzinę.

Organ II instancji uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta z [...] września 2021 r. i orzekł o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego, potwierdzonego informacją nr [...] z [...] lipca 2020 r. w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r.

SKO powołało się na art. 16 ust. 1-7 u.p.p.w.d. i orzekło, że w sprawie M. O. odnośnie świadczenia wychowawczego w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r., mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zatem organ I instancji zobowiązany był do uchylenia prawa do tychże świadczeń za powyższe okresy.

Wobec powyższego, zdaniem SKO, organ I instancji zgodnie z art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d., zobowiązany był uchylić decyzję przyznającą świadczenia wychowawcze od dnia, w którym strona podlegała ustawodawstwu państwa obcego. Jednakże, na co wskazuje SKO, organ I instancji błędnie uchylił Skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego za okres od [...] lipca 2020 r. do [...] maja 2021 r., ponieważ w całym tym okresie nie zachodziła koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Mając powyższe na uwadze organ II instancji zdecydował na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżoną decyzję uchylić w całości i orzec o uchyleniu prawa M. O. do świadczenia wychowawczego, a potwierdzonego informacją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r., ponieważ w tym konkretnym przypadku w tych okresach zachodziła koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego.

Jednocześnie SKO wyjaśniło Skarżącej, że argumenty przedstawione

w odwołaniu nie zostały uwzględnione, ponieważ w przedmiotowym postępowaniu najistotniejsze jest ustalenie przez Wojewodę W., że w sprawie wystąpiła koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że ojciec dziecka nigdy nie ubiegał się o żadne świadczenia na syna W. C., a jego miejscem zamieszkania jest Polska i tylko podczas wykonywania pracy tymczasowo nocuje poza granicami kraju. Ponadto SKO w P. wskazuje, że za ten okres, w którym zachodzi koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego, organem właściwym do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego jest Wojewoda W., a nie Prezydent Miasta P..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO wniosła M. O. (posługująca się w dotychczasowej korespondencji wyłącznie pierwszym imieniem), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika r.pr. R. Z. – który zarzuciwszy:

1) naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokładne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że M. C.,

tj. ojciec małoletniego W. C., podlegał ustawodawstwu niemieckiemu i niderlandzkiemu z tytułu wykonywania pracy w tamtych krajach oraz pominięcie wszelkich twierdzeń M. O. oraz nieprzeprowadzenie dowodu

z zeznań M. O. i M. C.;

2) naruszenie art. 15 k.p.a. przez niedokonanie przez organ II instancji samodzielnej i kompleksowej analizy sytuacji prawnej, w tym przedstawionych zarzutów, i powielenie wniosków i stanowiska organu I instancji, co godzi w zasadę dwuinstancyjności,

3) nieumożliwienie stronie skarżącej zajęcia stanowiska w sprawie orzeczenia Wojewody, w tym zaskarżenia błędnego orzeczenia Wojewody, w którym stwierdził on, że ojciec dziecka podlegał ustawodawstwu niemieckiemu i niderlandzkiemu, co w konsekwencji spowodowało negatywne skutki dla M. O.;

4) naruszenie art. 86 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony postępowania, ani też żadnego innego zmierzającego do ustalenia okoliczności, w tym ustalenia, że ojciec dziecka nie zamieszkuje na stałe poza granicami Polski, a pracę za granicą wykonuje w trybie dojazdowym w celu zabezpieczenia zdrowia małoletniego syna

– wniósł o:

(i) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

(ii) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa radcowskiego za wszystkie instancje według norm przepisanych;

(iii) przesłuchanie skarżącej na rozprawie;

(iv) wezwanie na rozprawę i przesłuchanie w charakterze świadka: M. C., ul. [...], [...], na okoliczność pracy poza granicami Polski dojazdowo, natomiast stałym miejscem zamieszkania jest Polska, potwierdzenia, że M. C. pracuje za granicą, aby było go stać na pomoc w rehabilitacji i leczeniu chorego syna.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z [...] czerwca 2022 r. (k. 20 akt sądowych) sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z [...] czerwca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2021 r. ([...]) – uchylającej w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] września 2021 r. ([...]) i orzekającej o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego, potwierdzonego informacją nr [...] z [...] lipca 2020 r. w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r. – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

W szczególności – wbrew zarzutom skargi – w kontrolowanej sprawie nie pozostały do wyjaśnienia prawnie relewantne okoliczności faktyczne, gdyż jedyną taką okolicznością w tej sprawie był fakt, że Wojewoda W. stwierdził, iż w stosunku do wniosku M. O. o ustalenie prawa do świadczeń wychowawczego – w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Sąd zauważa, że wprawdzie w przedłożonych przez SKO przy odpowiedzi na skargę aktach administracyjnych sprawy nie ma mówiącego o tym – i wzmiankowanego w decyzjach organów obu instancji – pisma Wojewody z [...] września 2021 r., ale uchybienie to jawi się jako pozbawione istotnego wpływu na wynik sprawy, a to z następujących względów. Po pierwsze okoliczność stwierdzenia przez Wojewodę wystąpienia w kontrolowanej sprawie przypadku koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w ww. okresach wynika jasno ze znajdującego się w aktach administracyjnych organu I instancji (k. 16) decyzji Wojewody z [...] marca 2022 r. ([...]) o przyznaniu Skarżącej na syna, W. C., świadczenia wychowawczego od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r., w kwocie [...]zł miesięcznie. Po drugie, wbrew zarzutom skargi, powyższe stanowisko Wojewody nie podlegało weryfikacji ani zaskarżeniu w ramach kontrolowanej sprawy. Należy zauważyć, w nawiązaniu do w istocie chybionej argumentacji skargi, że w kontrolowanej sprawie nie rozstrzygano o zasadności przyznania i wypłaty Skarżącej świadczenia wychowawczego za okres objęty koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego – o tym, dodajmy, orzekł finalnie Wojewoda w przywołanej wyżej decyzji z [...] marca 2022 r. – a jedynie uporządkowano kwestie związane ze zmianą właściwości rzeczowej organu powołanego do wydania decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze za okres owej koordynacji: z Prezydenta Miasta na Wojewodę.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 z późn. zm.). Przepis art. 16 ust. 1-11 u.p.p.w.d. stanowi:

"1. W przypadku gdy osoba, o której mowa w art. 4 ust. 2, lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie.

2. W przypadku przebywania osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2, lub członka rodziny tej osoby w dniu przyznania świadczenia wychowawczego lub po tym dniu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej lub pobytu turystycznego, leczniczego lub związanego

z podjęciem przez dziecko kształcenia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

5. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 1, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ustala prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 11.

6. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla prawo do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, wojewoda ustala prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 11 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

8. W przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego:

1) przekazuje sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego - w przypadku, o którym mowa w ust. 1;

2) informuje o tym fakcie organ właściwy - w przypadku, o którym mowa w ust. 2.

9. Organ właściwy w przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, ustala prawo do świadczenia wychowawczego od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

10. Wojewoda ustala i dochodzi zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy art. 25 stosuje się odpowiednio.

11. W przypadku zwrotu przez instytucję państwa, o którym mowa w ust. 1, nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego zgodnie z przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wojewoda może umorzyć pozostałą kwotę nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w całości lub w części, w szczególności jeżeli pozostała kwota wynika z różnicy kursowej."

Z cytowanych przepisów dostatecznie jasno wynika, że ustalenie przez wojewodę – na skutek wystąpienia przez organ właściwy w sprawie świadczeń wychowawczych (tu: Prezydenta Miasta) – że w danej sprawie, w ustalonym okresie (okresach), mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, implikuje obowiązek uchylenia przez wspomniany organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia wychowawcze na okres (okresy) objęte ową koordynacją.

Z przywołanego powyżej przepisu art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d. nie wynika, by ustawodawca nałożył na "organy właściwe" (w rozumieniu art. 2 pkt 11 u.p.p.w.d.; tu: na Prezydenta Miasta) obowiązek czynienia jakichkolwiek innych ustaleń, poza tym, czy osoba uprawniona lub członek jej rodziny przebywał w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia wychowawcze lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. To do wojewody należy ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Z powyższego wynika, że organ właściwy (tu: Prezydent Miasta), po otrzymaniu informacji od wojewody [tu: pismo Wojewody W. z [...] września 2021 r.], nie ma swobody działania, lecz jest zobligowany do zastosowania art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. Nie jest przy tym uprawniony do badania zasadności ustaleń wojewody, nie dokonuje analizy przesłanek, w oparciu o które wojewoda stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Wskazać należy, że celem stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest rozwiązanie występujących przypadków kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie kolizji norm i wyeliminowanie strony uprawnień do tych świadczeń. Oznacza to, że to wojewoda ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W świetle powołanych wyżej przepisów, dokonanie takich ustaleń obliguje właściwy organ do uchylenia uprzednio wydanej decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczenia wychowawczego. Uchylenie decyzji w trybie art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. nie kończy jednak postępowania o przyznanie świadczenia wychowawczego. Oznacza jedynie zmianę właściwości organu, a nie pozbawienie prawa do takiego świadczenia (por. wyrok WSA z 29.10.2019 r., II SA/GI 910/19, CBOSA).

Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, że decyzją z [...] lipca 2020 r. ([...]) Prezydent Miasta przyznał Skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na syna w okresie świadczeniowym [...].

Jak wynika z kolei z uzasadnienia decyzji tego organu z [...] września 2021 r. ([...]), pismem datowanym na [...] września 2021 r. Wojewoda W. poinformował Prezydenta [...], że w sprawie M. O. przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do nadal, ponieważ M. C. (ojciec dziecka) podlega(-ł) w ww. okresach ustawodawstwu niemieckiemu i niderlandzkiemu z tytułu wykonywania pracy na terenie tych państw.

W ślad za powyższą informacją organ I instancji, decyzją z [...] września 2021 r., uchylił decyzję własną z [...] lipca 2020 r. przyznającą Skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na syna, jednak w błędnych okresach – od [...] lipca 2020 r. do [...] maja 2021 r.– w związku ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie tego świadczenia. Zatem organ II instancji prawidłowo, uchylił w całości decyzję Prezydenta i orzekł o uchyleniu prawa M. O. do świadczenia wychowawczego w okresie od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r., ponieważ w tym konkretnym przypadku w tych okresach zachodziła koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego.

Zarazem z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z [...] marca 2022 r. ([...]) Wojewoda przyznał Skarżącej na syna świadczenie wychowawcze od [...] listopada 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. i od [...] lutego 2021 r. do [...] maja 2021 r., w takiej samej, jak uprzednio Prezydent Miasta, wysokości ([...] zł miesięcznie).

Oznacza to, że wbrew obawom wyrażanym w skardze, sytuacja finansowa Skarżącej ani jej rodziny nie uległa przez to pogorszeniu, a jedyna zmiana dotyczyła organu właściwego do przyznania przedmiotowego świadczenia.

Z tych względów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

Podobnie niezasadne, a ponadto niedopuszczalne okazały się wnioski dowodowe autora skargi – o przesłuchanie na rozprawie strony oraz świadka. Najwyraźniej uszło bowiem uwadze pełnomocnika zawodowego Skarżącej, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a.: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Z cytowanego przepisu jasno wynika, że w postępowaniu przed sądem administracyjnymi możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (por. wyrok NSA z 08.09.2021 r., II GSK 1367/21, CBOSA). Pozostałe kategorie środków dowodowych – w tym dowód z zeznań świadków lub stron – zostały w tym postępowaniu wykluczone.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.