Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. M.-G na decyzję Prorektora ds. Studenckich Uniwersytetu [...] w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na studia stacjonarne oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Dziekan Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum im. [...] w B. Uniwersytetu [...] w T. na podstawie § 12 Regulaminu studiów [...] i uchwały nr 2785/2011 Rady Wydziału Lekarskiego CM im. [...] w B. w sprawie zmiany uchwały RWL nr 1857/2007 i 2067/2008 w sprawie kryteriów przeniesienia studentów Wydziału Lekarskiego ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne oraz uchwały nr 90 Senatu [...] z dnia [...] .05.2015 r., nie wyraził zgody na przeniesienie A. M.-G. (dalej zwana skarżącą) na studia stacjonarne. W uzasadnieniu Dziekan wskazał, że zgodnie z § 20 kandydat ze świadectwem dojrzałości uzyskanym w trybie tzw. "starej matury" ubiegający się o przyjęcie na studia stacjonarne jednolite magisterskie w 2016 r. przystępujący do egzaminów wstępnych w 2016 r. wprowadza wyniki egzaminów wstępnych z bieżącego roku. Biorąc pod uwagę, że skarżąca uzyskała zgodę na przepisanie egzaminu z biologii z poprzedniego roku i powinna przystąpić do egzaminu wstępnego z chemii w 2016 r. oraz wprowadzić wyniki z tego egzaminu do systemu IRK, czego nie uczyniła, otrzymując w postępowaniu rekrutacyjnym w 2016 r. 0 pkt, nie wyrażono zgody na przeniesienie skarżącej.

Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą od powyższej decyzji Rektor Uniwersytetu [...] w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Rektor wskazał, że zgodnie z Uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego nr 2785/2011 w sprawie kryteriów przeniesienia studentów Wydziału Lekarskiego ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne (dalej powoływana jako Uchwała nr 2785/2011), zgodę na przeniesienie można uzyskać w trybie rekrutacji lub uzyskując średnią ocen z egzaminów zaliczonego roku studiów nie mniejszą niż 4,8. Skarżąca nie spełniła żadnego z wymienionych kryteriów. Za rok akademicki 2015/2016 uzyskała średnią ocen z egzaminów 2,75. Nie została również przyjęta w trybie rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych na kierunek lekarski w roku akademickim 2016/2017 z powodu zbyt małej liczby uzyskanych punktów, tj. 75,15 przy wymaganych 79,2. Ponieważ skarżąca otrzymała zgodę Prorektora ds. Collegium Medicum na przepisanie wyniku egzaminu wstępnego w biologii z 2015 r., który wyniósł 90%, po przemnożeniu wyniku przez współczynnik 0,55 skarżąca uzyskała 49,5 pkt. Z egzaminu zdawanego w 2016 r. z chemii uzyskała 57 pkt, co po przemnożeniu przez przelicznik 0,45 dało 25,65 pkt. Łącznie podczas tegorocznej rekrutacji skarżąca uzyskała 75,15 pkt, co nie wystarczyło do przyjęcia na I rok studiów stacjonarnych na kierunek lekarski w roku akademickim 2016/2017.

W związku z powyższym brak podstaw do przeniesienia skarżącej ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne na kierunku lekarskim w roku akademickim 2016/2017.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. M.-G. zarzucając jej naruszenie:

przepisów postępowania, tj. art. 156 § 2, art. 10 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., bowiem decyzja powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. oraz być wydana z powołaniem konkretnego przepisu jako podstawy prawnej, a nie, jak w zaskarżonej decyzji, całej ustawy;

naruszenie art. 169 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji RP i w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 5, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu w sposób wszechstronny i dokładny stanu faktycznego, przesłanek leżących u podstaw zaskarżonej decyzji, a także rażące naruszenie praw przysługujących skarżącej jako stronie stępowania.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jest studentką drugiego roku studiów na kierunku lekarskim niestacjonarnym. Zalicza się do grona osób, które zdawały starą maturę, w związku z czym w celu rozpoczęcia studiów musiała zdawać egzamin wstępny będący testem nowej matury czerwcowej. Uzyskany wynik, 81%, umożliwił jej studia na kierunku lekarskim niestacjonarnym w roku 2015/16. Tenże wynik pozwoliłby jej na studia stacjonarne w bieżącym roku.

W świetle przepisów ustanowionych przez [...] , jedyną kwestią rozróżniającą staro- i nowomaturzystów jest zapis mówiący o tym, że w rekrutacji staromaturzystów zaliczany jest tylko wynik egzaminu z bieżącego roku. Zapis ten dyskryminuje kandydatów tylko ze względu na rok zdawanej matury. Przepisy nie pozwalały na podejście przez skarżącą do egzaminu nowej matury, której wyniki mogłaby przepisywać i poprawiać wedle uznania, a jak zapisano w Uchwale Senatu [...] "Zakres egzaminu, kryteria oceniania i forma przeprowadzenia egzaminu jest taka sama."

Skarżąca czuje się pokrzywdzona, gdyż osoby zdające nową maturę mają o wiele większe szanse na poprawienie jej wyników. Mogą one maturę poprawiać wielokrotnie oraz przepisywać najlepsze wyniki z roku na rok, natomiast ona nie ma takiej możliwości, co jest oczywistą dyskryminacją spowodowaną zapisem Uchwały Senatu [...] , który minimalizuje jej szansę na zmianę formy studiów w stosunku do reszty studentów.

Zgodnie z Uchwałą nr 2785/2011 uczestniczyła w rekrutacji na studia stacjonarne w bieżącym roku. W marcu tego roku uzyskała zgodę Prorektora na przepisanie wyniku egzaminu wstępnego z biologii. Pomimo tego, wynik ten nie został uznany i na jej koncie rekrutacyjnym była adnotacja o niestawieniu się na egzamin. Nie jest prawdą to, co napisano w decyzji Prodziekana, że nie stawiła się na egzamin z chemii w bieżącym roku i nie wprowadziła wyników do systemu - zdawała egzamin i wyniki znajdują się na jej koncie rekrutacyjnym.

W piśmie do Prorektora zwróciła się z prośbą o uznanie wyników egzaminów wstępnych z 2015 r., zarówno z biologii (90%), jak i z chemii (70%), i w związku z tym o wyrażenie zgody na zmianę formy studiów.

Skarżąca podkreśliła, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje także decyzje organów uczelni wyższych. Rozpoznając skarżoną decyzję sąd administracyjny może odmówić zastosowania przepisu rangi podstawowej - uchwały senatu, jeżeli uzna, że przepisy jej są niezgodne z Konstytucją lub ustawą. W tym zakresie wypowiedział się NSA w wyroku z 21.09.2007 r., I OSK 1037/07, uznając kompetencję sądów administracyjnych do oceny zgodności z prawem uchwały senatu uczelni wyższej.

Regulamin dotyczący rekrutacji dyskryminuje ją jako osobę ze starą maturą.

Do zasad ogólnych w zakresie konstytucyjnych wolności, praw i obowiązków człowieka i obywatela należy - stanowiąca rozwinięcie naczelnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) - zasada równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji). Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji, wszyscy są równi wobec prawa i wszyscy mają prawo równego traktowania przez władze publiczne. Ustęp 2 owego artykułu formułuje zakaz dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Zasada równości wobec prawa (równość w prawie) polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych) charakteryzujący się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Organ w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 15 Regulaminu studiów Uniwersytetu [...] w T. (Uchwała nr 57 Senatu Uniwersytetu [...] w T. z 28 kwietnia 2015r., dalej powoływana jako Regulamin studiów), student Uniwersytetu może ubiegać się o zmianę formy studiów ze studiów stacjonarnych na niestacjonarne lub odwrotnie. Zasady zmiany formy studiów ustala rada wydziału. Decyzję w sprawie zmiany formy studiów podejmuje dziekan.

Zgodnie z § 1 Uchwały nr 2785/2011, kryterium przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne poza trybem rekrutacji na kierunku lekarskim jest uzyskanie średniej ocen z egzaminów na zaliczonym roku nie mniejszej niż 4,8. Z kolei kryterium przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne w trybie rekrutacji na kierunku lekarskim jest przyjęcie na studia stacjonarne kierunku lekarskiego w postępowaniu rekrutacyjnym w roku akademickim, w którym ma nastąpić przeniesienie.

Skarżącą za rok akademicki 2015/2016 uzyskała średnią ocen z egzaminów wynoszącą 2,75, a zatem nie spełniła kryterium uprawniającego do uzyskania przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne na kierunku lekarskim poza trybem rekrutacji.

Według § 3 Uchwały Nr 90 Senatu Uniwersytetu [...] w T. z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na pierwszy rok studiów w roku akademickim 2016/2017 (dalej powoływana jako Uchwała nr 90), warunki rekrutacji, poziomy i formy studiów, w szczególności przedmioty będące podstawą kwalifikacji, sposób przyznawania punktów za poszczególne elementy postępowania kwalifikacyjnego oraz ustalenia końcowego wyniku tego postępowania określa dla Wydziału Lekarskiego nr 7 do ww. uchwały. Zgodnie z tym załącznikiem, aby zakwalifikować się na jednolite magisterskie studia stacjonarne na kierunku lekarskim kandydaci z tzw. "starą maturą" zobowiązani są do złożenia pisemnego egzaminu z biologii i chemii albo fizyki. Zakres egzaminu, kryteria oceniania i forma przeprowadzenia egzaminu jest taka sama, jak w przypadku egzaminu maturalnego tych przedmiotów na poziomie rozszerzonym. Egzamin z każdego przedmiotu oceniany jest w skali 0 - 100 pkt. Wynik postępowania kwalifikacyjnego obliczany jest zgodnie z wzorem.

Na podstawie wyników uzyskanych przez wszystkich kandydatów biorących udział w danym postępowaniu kwalifikacyjnym tworzy się listę rankingową. Kandydaci umieszczani są na liście w kolejności uzyskanych wyników od najwyższego do najniższego. Przyjęcia kandydatów na studia następują w kolejności uzyskanych wyników w ramach limitu przyjęć ustalonego dla danego kierunku/specjalności, poziomu i formy studiów (§ 36 ust. 5 i 8 Uchwały Nr 90).

Limit przyjęć na jednolite stacjonarne studia magisterskie na kierunku lekarskim na rok akademicki 2016/2017 wynosił 200. Minimalna liczba punktów, jaką należało uzyskać, wynosiła 79,2.

Skarżącej zaliczono wynik z egzaminu z biologii, który składała w 2015 r. przyjmując, że uzyskała 90 punktów. Nadto skarżąca złożyła w 2016 r. egzamin wstępny z chemii uzyskując 57 pkt. Wynik postępowania kwalifikacyjnego skarżącej, z uwzględnieniem ww. wzoru, wynosił 75,15 pkt, czyli znacznie poniżej progu 79,2 pkt. W rezultacie skarżąca nie została przyjęta na jednolite studia stacjonarne kierunku lekarskiego.

Odnosząc się do treści skargi organ wskazał, że skarżąca składając podanie o przyjęcie na studia rozpoczyna postępowanie administracyjne, które kończy się stosowną decyzją. W trakcie tego postępowania skarżąca musi spełnić określone warunki, aby zostać przyjęta na studia. Jednym z takich warunków, w przypadku kandydatów z tzw. "starą maturą", jest złożenie egzaminów ze wskazanych przedmiotów. Wewnętrzne regulacje organu nie przewidują sytuacji "aktualności czy trwałości" wyników egzaminu wstępnego z ubiegłych lat. Kandydat na studia za każdym razem (w każdym postępowaniu rekrutacyjnym) zobowiązany jest do złożenia nowych egzaminów.

Inaczej wygląda to w przypadku kandydatów z tzw. "nową maturą". Ustawodawca dopuścił możliwość w zasadzie nieograniczonego poprawiania przez nich wyników matury. Wyniki te będą decydowały o przyjęciu na studia. Natomiast żaden przepis, czy to powszechnie obowiązujący, czy wewnętrzny organu, nie przyznaje przymiotu trwałości wynikom egzaminu wstępnego na studia. Egzaminy przeprowadzane są w danym postępowaniu rekrutacyjnym i wyłącznie na jego potrzeby. Trudno mówić tutaj o jakiejkolwiek dyskryminacji skarżącej, albowiem jej sytuacja jest zupełnie inna, niż sytuacja kandydatów z tzw. "nową maturą".

Nadto, należy mieć na uwadze, że to sam organ ustala warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji (art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Skarżąca wnioskiem z dnia [...] .09.2016 r. wniosła o przeniesienie jej na studia stacjonarne. Zgodnie z § 15 Regulaminu studiów: "1. Student Uniwersytetu może ubiegać się o zmianę formy studiów ze studiów stacjonarnych na niestacjonarne lub odwrotnie. 2. Zasady zmiany formy studiów ustala rada wydziału. 3. Decyzję w sprawie zmiany formy studiów podejmuje dziekan." Z kolei z § 1 uchwały nr 2785/2011 wynika, że: "1. Kryteria przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne poza trybem

rekrutacji. 1, 1. Kierunek lekarski - uzyskanie średniej ocen z egzaminów na zaliczonym roku nie mniejszej niż 4,8." Natomiast w myśl § 2 cyt. uchwały: "2. Kryteria przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne w trybie

rekrutacji. Przyjęcie na studia stacjonarne kierunku lekarskiego i kierunku biotechnologia, studia I i II stopnia, w postępowaniu rekrutacyjnym w roku akademickim, w którym ma nastąpić przeniesienie."

W sprawie bezsporne było to, że skarżąca nie spełniała kryterium określonego w trybie rekrutacji, tj. nie osiągnęła średniej 4,8, jak również nie spełniła warunku w trybie rekrutacji, tj. nie osiągnęła wymaganej liczby punktów – 79,2 (uzyskała 75,15). Zgodnie z § 3 Uchwały nr 90, warunki rekrutacji na poszczególne kierunki (specjalności), poziomy i formy studiów, w szczególności przedmioty będące podstawą kwalifikacji, sposób przyznawania punktów za poszczególne elementy postępowania kwalifikacyjnego oraz ustalenia końcowego wyniku tego postępowania określa dla Wydziału Lekarskiego – załącznik nr 7, który przewiduje, że osoby z tzw. starą maturą, a do takich zalicza się skarżąca, były zobowiązane zdać egzamin pisemny z biologii i chemii albo fizyki albo fizyki i astronomii. Nie było zatem, co do zasady, możliwości zaliczenia skarżącej wyników jej egzaminów z poprzedniego roku. W tym zakresie organ dobrowolnie, choć nie wynikało to z żadnych uregulowań i nie było to jego obowiązkiem, zaliczył skarżącej wynik z egzaminu wstępnego z biologii, który zdawała podczas rekrutacji na studia, natomiast nie umożliwił jej tego w przypadku wyniku egzaminu z chemii. Efektem tego było uzyskanie przez skarżącą niewystarczającej liczby punktów, która umożliwiłaby jej przeniesienie się na studia stacjonarne.

Powyższe okoliczności były bezsporne, natomiast główny problem, na który zwracała uwagę skarżąca, stanowiła okoliczność, że zdawała ona tzw. starą maturę, czego skutkiem było to, że była traktowana w odmienny sposób niż osoby zdające tzw. nową maturę, które nie muszą co roku zdawać egzaminów, lecz ich rekrutacja na studia odbywa się na podstawie konkursu świadectw. Z tego powodu skarżąca upatruje, że została naruszona, określona w art. 32 Konstytucji RP, zasada równości. Z poglądem tym nie sposób się zgodzić.

W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, na co słusznie zwracała uwagę skarżąca, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustabilizowany jest pogląd, iż kontrola tych sądów obejmuje decyzje administracyjne podejmowane przez organy uczelni - art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Jednocześnie na mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że w przypadku, gdy rozpoznając zaskarżony do sądu akt lub czynność organów administracji publicznej, w tym także organów wskazanych w art. 1 pkt 2 K.p.a., sąd może odmówić zastosowania przepisu rangi podustawowej - przepisów wykonawczych do ustawy, jeżeli uzna, że przepisy te są niezgodne z Konstytucją lub ustawą zwykłą. Nie oznacza to, że przepisy, których zastosowania, jako niezgodnych z Konstytucją czy ustawą odmówił sąd, są usuwane z obrotu prawnego, a jedynie to, że w konkretnej sprawie - np. sprawie ze skargi na decyzję administracyjną określonego organu wydaną w sprawie indywidualnej, zakwestionowany przez sąd przepis nie może być stosowany przez organy administracji. W konsekwencji zaś zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna zawarta w wyroku sądu jest wiążąca zarówno dla organu administracji, który wydał zaskarżony akt, jak i dla sądu, który ewentualnie w przyszłości może orzekać w sprawie (vide wyrok NSA z 21.09.2007 r., I OSK 1037/07, LEX nr 382158).

Przechodząc zatem do analizy zgodności regulacji przyjętych przez Uczelnię, a dotyczących możliwości przenoszenia się w trakcie studiów niestacjonarnych na stacjonarne, w świetle art. 32 Konstytucji RP, należy stwierdzić, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, iż z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Zasada równości wobec prawa (równość w prawie) polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych) charakteryzujący się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30.05.2005 r., P 7/04, OTK-A 2005/5/53; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23.05.2005 r., SK 44/04, OTK-A 2005/5/52; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9.05.2005 r., SK 14/04, opubl. OTK-A 2005/5/47).

Wśród przedstawicieli doktryny równość w odniesieniu do prawa jest rozumiana jako:

1) równość stosowania prawa, przez co należy rozumieć, że obowiązujące normy prawne powinny być stosowane wobec wszystkich jednakowo i w sposób bezstronny oraz

2) równość wobec prawa, przez co należy rozumieć, że normy prawne nie powinny zawierać w swej treści żadnych rozróżnień dyskryminacyjnych ani faworyzujących.

Zatem równość dwóch lub więcej podmiotów polega na ich przynależności do co najmniej jednej i tej samej klasy, wyróżnionej ze względu na określoną cechę istotną. Uznanie owego podobieństwa pozwala na podjęcie badania, czy podmioty podobne są traktowane podobnie (por. M. Masternak-Kubiak (w:) B. Banaszak (red.), A. Preisner (red.), Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2002, s. 121; W. Sadurski, Równość wobec prawa (w:) Państwo i Prawo, zeszyt 1978, 8-9, s. 53-55; L. Garlicki (w:) K. Działocha, L. Garlicki (red.), P. Sarnecki, W. Sokolewicz, J. Trzciński, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2003, Komentarz do art. 32, s. 5 i n.).

W tym kontekście stwierdzić trzeba, że to ustawodawca wymusił na uczelniach konieczność dostosowania się do nowej sytuacji wynikającej z odmiennego uregulowania egzaminów kończących szkołę średnią. Wprowadzenie nowych zasad przeprowadzania egzaminów maturalnych, odmiennego od dotychczasowego systemu ocen egzaminów dojrzałości, stworzyło sytuację, w której podczas rekrutacji na studia wyższe organy uczelni musiały zmierzyć się z wynikającymi z tych zdarzeń konsekwencjami. W przekonaniu Sądu istotną okolicznością jest jedynie to, by system kwalifikowania kandydatów na studia uwzględniał zmiany przeprowadzania egzaminów maturalnych i to w sposób, który pozwoliłby na obiektywną ocenę wyników nauczania, stanowiącego w istocie jedyne kryterium decydujące o przyjęciu na studia wyższe (por. wyrok WSA w Szczecinie z 30.05.2007 r., II SA/Sz 1277/06). Niewątpliwie ustalone przez Uczelnię zasady rekrutacji są "równe" odrębnie dla kandydatów z "nową maturą" (zdających egzamin maturalny) i dla kandydatów ze "starą maturą" (zdających egzamin dojrzałości), uwzględnia przy tym odmienności pomiędzy starymi i nowymi regulacjami, co przejawia się w zastosowaniu konkretnych wzorów opisanych w załączniku nr 7 do Uchwały nr 90. Warto również podkreślić, że to sama ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym dostrzega różnice pomiędzy kandydatami na studia (wynikające z reformy systemu edukacji), na co wskazuje właśnie treść art. 169 tej ustawy ustanawiającego w ust. 3 zasadę, że podstawę przyjęcia na studia stanowią wyniki egzaminu maturalnego (czyli "nowej matury"), a zarazem uwzględniający w ust. 4 te wypadki, w których podstawę przyjęcia na studia stanowią wyniki egzaminu dojrzałości. Skoro w założeniach reformy wyniki egzaminu maturalnego ("nowej matury") miały co do zasady zastąpić dotychczasowe egzaminy wstępne, to naturalną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest obligatoryjne uwzględnianie w stosunku do osób legitymujących się "nową maturą" właśnie wyników egzaminu maturalnego, jak też stanowi wspomniany art. 169 ust. 3 powołanej ustawy, co nie ma miejsca w przypadku osób zdających "starą maturę". Zdaniem Sądu samo rozróżnienie sytuacji osób, które zdały "starą maturę" (egzamin dojrzałości), tak w przepisach ustawy (art. 169 ust. 4), jak i w przepisach uczelnianych, nie stanowi naruszenia zasady równości, o której mowa w art. 32 Konstytucji RP. Senat Uczelni był uprawniony do autonomicznego określenia warunków rekrutacji na studia, w tym do uwzględnienia także sytuacji kandydatów, którzy legitymują się "starą maturą". Choć rozważania te dotyczą kwestii zdawania egzaminów na studia, to z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wprost odnoszą się one do możliwości przeniesienia się przez skarżącą na studia stacjonarne, mają one w pełni zastosowanie do analizowanej sprawy.

Całkowicie bezzasadne jest również domaganie się przez skarżącą równego traktowania kandydatów na studia przy użyciu argumentacji o ocenach na świadectwie maturalnym, których nie można poprawić (vide wyrok WSA w Szczecinie z 30.05.2007 r., II SA/Sz 1277/06, LEX nr 901473).

Należy podnieść, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą, w myśl cyt. przepisu, respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej. Zasada autonomii szkół wyższych została również wyrażona w art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków.

Reasumując, stwierdzić trzeba, że nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 169 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 32, art. 2 i art. 70 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla załatwienia spraw i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (jej autonomii) i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W związku z powyższym, przytaczany jest w judykaturze także pogląd, że decyzje organów uczelni, w kontekście wyrażonej w Konstytucji zasady autonomii szkół wyższych, nie muszą spełniać tak surowych kryteriów, jak decyzje organów administracji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8.11.2000 r., SK 19/99 OTK/7/258). Tym samym nie można zarzucić organowi, że uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i nie spełnia wszystkich kryteriów wymienionych w art. 107 § 3 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że przedstawia ono, co prawda w ogólnikowy sposób, tok rozumowania organu, co pozwoliło skarżącej, a także Sądowi, na zrozumienie przyczyn wydania decyzji i skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie mogły zostać uznane za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania

Skoro zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów w sposób wskazany w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga podlegała, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.