Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Rudowski, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi S. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II FSK 246/18 oddalającym skargę kasacyjną S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt. I SA/Kr 744/17 w sprawie ze skargi S. K. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14 czerwca 2017 r., nr 1201-IOD-3.4102.15.2017.10 w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 lipca 2018 r., II FSK 246/18, oddalił skargę kasacyjną S. K. (dalej: "strona", "skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 października 2017 r., I SA/Kr 744/17. Odpis wyroku doręczono skarżącemu 10 października 2018 r.

2. Pismem z 30 maja 2022r. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której stwierdził, że w wyroku z 18 lipca 2018 r. dokonano "wadliwej oceny stanu faktycznego", co - zdaniem skarżącego - oznacza, że strona "wykrywa okoliczności faktyczne, które na podstawie art. 273 § 1 2 kpc dają prawo do wznowienia postępowania" i żąda odszkodowania w kwocie 93 332 zł lub wznowienia postępowania. W ocenie strony, wyrok NSA narusza art. 21, art. 45, art. 64, art. 76, art. 178 Konstytucji, art. 6, art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 17, art. 20, art. 38, art. 41, art. 47 Konwencji o Ochronie Praw Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący poinformował, że jest doradcą podatkowym.

3. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. W przypadku orzeczenia, którego dotyczy powołana skarga o wznowienie postępowania będzie to więc Naczelny Sąd Administracyjny.

Na gruncie procedury sądowoadministracyjnej obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych, zaś przepisy określające warunki umożliwiające ich uchylenie lub zmianę winny być traktowane jako wyjątki wykładane w sposób ścisły. Istota nadzwyczajnego trybu wznowieniowego polega na przysługującym poza tokiem instancyjnym środku prowadzącym do zniesienia wadliwego procesu i reasumpcji orzeczenia zapadłego w sprawie orzeczeniem nowym, wydanym po rozpoznaniu sprawy w granicach zakreślonych podstawą wznowienia. Nadzwyczajny charakter skargi o wznowienie postępowania i jej ściśle określony zakres możliwego zastosowania, implikuje konieczność podporządkowania skargi szczególnym rygorom, zarówno co do formy, jak również co do jej treści. Jako wysoce sformalizowany środek kontroli nadzwyczajnej, sporządzany przez profesjonalnego pełnomocnika, winien cechować się wysokim stopniem szczegółowości i konsekwentnie podlegać rygorystycznemu badaniu ze strony sądu.

Katalog podstaw wznowieniowych został zawarty w art. 271-273 p.p.s.a. i ma charakter zamknięty, co oznacza, iż jakiekolwiek okoliczności niewypełniające którejkolwiek z sytuacji taksatywnie wymienionych w ww. przepisach nie mogą stanowić oparcia dla skargi o wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie postępowania nie jest narzędziem służącym zapewnieniu jednolitości orzeczeń sądowych (również w sprawach tożsamych faktycznie i prawnie) ani nie stanowi alternatywy dla kolejnej - nieistniejącej - merytorycznej kontroli instancyjnej zapadłego orzeczenia. Omawianego środka zaskarżenia nie można utożsamiać jako środka do kwestionowania prawomocnego orzeczenia sądu ostatniej instancji tylko z tego powodu, iż nie odpowiada prawu lub nie wpisuje się w oczekiwania strony. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W innym wypadku, jeżeli skarga o wznowienie postępowania nie spełnia tych wymogów, to na podstawie art. 280 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie treść skargi o wznowienie postępowania nie zawiera podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wskazane uchybienia, jakimi obarczona jest skarga o wznowienie postępowania, nie podlegały sanowaniu w trybie uzupełnienia na podstawie art. 49 p.p.s.a.

Mając na względzie ogół powyższej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.