Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie WSA Maciej Jaśniewicz /spr./ as.sąd. WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. są. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2008r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w P na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ R.Wiatrowski /-/ G.Gorzan /-/ M.Jaśniewicz

Pismem z dnia [...] r. Spółka z o.o. "A" zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego P - G z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwestii stawki podatku od towarów i usług przy dostawie lokalu mieszkalnego łącznie z miejscem parkingowym w podziemiu garażu, w sytuacji gdy garaż ten będzie należał do części wspólnych budynku, natomiast poszczególne powierzchnie parkingowe będą stanowiły powierzchnie przynależne do poszczególnych lokali mieszkalnych. We wniosku wyjaśniono, iż Spółka ma zamiar wybudować budynki mieszkalne, które mają stanowić przedmiot dostawy, a w części podziemnej budynków mają znajdować się miejsca parkingowe. Dla poszczególnych miejsc parkingowych, ani dla całego podziemnego pomieszczenia garażowego nie miały być tworzone odrębne księgi wieczyste. Podziemne pomieszczenie garażowe miało należeć do części wspólnych danego budynku mieszkalnego, natomiast osobom nabywającym lokal mieszkalny miało zostać przyznane korzystanie z jednego miejsca parkingowego. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca uznał, że dostawę lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym do tego lokalu pomieszczeniem parkingowym należy opodatkować wg stawki w wysokości 7%.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr Naczelnik Urzędu Skarbowego P - G uznał pogląd podatnika za nieprawidłowy. Zdaniem organu podatkowego ustawodawca w art.146 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.; dalej p.t.u.) dokonał zapisu, który umożliwia zastosowanie preferencyjnej stawki podatku w wysokości 7% dla dostawy w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych. Garaż, choć stanowi część składową lokalu mieszkalnego, nie należy do pomieszczeń pomocniczych, lecz przynależnych do danego lokalu i nie służy dla bezpośredniego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych ludności. Zdaniem organu podatkowego brak podstaw aby uznać, iż garaż bądź miejsce parkingowe w wydzielonej części budynku stanowiącej powierzchnie garażowe wypełniały definicję obiektu budownictwa mieszkaniowego. Stwierdzono, że na gruncie ustawy p.t.u. garaż jest lokalem użytkowym, a zatem podlega wyłączeniu z opodatkowania preferencyjną stawką w wysokości 7% ( art.146 ust.1 pkt 2 lit b). Tym samym pomieszczenie garażowe będzie stanowić przedmiot dostawy według stawki podstawowej 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 p.t.u.

W zażaleniu z dnia 22 marca 2007 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem strony wielostanowiskowe miejsce postojowe będzie stanowiło współwłasność mieszkańców pobudowanego budynku mieszkalnego, podobnie jak części wspólne tego budynku. Miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży ze względu na fakt, iż zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. Z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm.; dalej ustawa o własności lokali) nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych. Pojęcie lokalu mieszkalnego, czy też nieruchomości wspólnej nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Regulacje zawarte w art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali stanowią, iż w razie wyodrębnienia własności lokali, współwłaścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Odnosząc przepisy o własności lokali do przedstawionego stanu faktycznego regulacje te wyłączają możliwość podziału nieruchomości wspólnej, w tym także dla celów podatku od towarów i usług. Nie można dokonywać sztucznego podziału takiej transakcji wyłącznie na potrzeby podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej w P decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa) odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pod pojęciem towaru rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty, (art. 2 pkt. 6 p.t.u.). Stawka podatku wynosi 22% ( art.41 ust. 1 p.t.u.). Ustawodawca przewidział jednak wyjątki od zasady ogólnej m.in. w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego. Na podstawie art. 146 ust.1 pkt.2) lit b) p.t.u. do dnia 31 grudnia 2007r. stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. Wyłączeniu z tej preferencji podlegają części obiektów budownictwa mieszkaniowego mające charakter części niemieszkalnych. Przez obiekt budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (...) (art. 2 pkt 12 p.t.u.). Zgodnie z definicją zawartą w PKOB budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Natomiast do interpretacji pojęcia lokalu mieszkalnego posłużyć się należy definicją zawartą w ustawie o własności lokali. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu art.2 ust.2 ustawy o własności lokali, jest izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Obok tego pojęcia ustawodawca posługuje się również pojęciem " pomieszczenia przynależnego do lokalu". Art.2 ust.4 ustawy o własności lokali stanowi, iż do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, garaż. Ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia pomiędzy pojęciami: "pomieszczenie pomocnicze", czyli takie pomieszczenie, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (zachodzi więc związek funkcjonalny polegający na wykorzystaniu całej powierzchni dla bezpośredniego zaspokojenia potrzeb mieszkalnych) a pojęciem "pomieszczenie przynależne, które w sensie prawnym stanowi cześć składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania potrzeb mieszkalnych. Zgodnie z powyższym garaż, czy też miejsce parkingowe (postojowe), nie stanowi pomieszczenia pomocniczego do lokalu mieszkalnego, służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a tylko takie pomieszczenia, obok samego lokalu mieszkalnego, mogą być objęte stawką 7%. Wskazano, iż mimo dokonania sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z garażem (miejscem postojowym) na podstawie jednej umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego, samo przekazanie lokali (mieszkalnego i niemieszkalnego ) składa się z dwóch etapów: wydzielenia jako odrębnych nieruchomości poszczególnych mieszkań i przeniesienia prawa własności na nabywcę mieszkania i wydzielenia jako odrębnej nieruchomości wszystkich miejsc garażowych, ustanowienia na tej nieruchomości współwłasności w częściach ułamkowych i przeniesienia poszczególnych udziałów we współwłasności na nabywców lokali mieszkalnych. W zakresie skutków podatkowych lokal mieszkalny i garaż (miejsce postojowe) muszą być traktowane jako dwie dostawy różnych co do swojego charakteru towarów i w konsekwencji muszą być opodatkowane według dwóch różnych stawek VAT: preferencyjnej w wysokości 7 % dotyczącej lokalu mieszkalnego i podstawowej stawki 22% dotyczącej lokalu użytkowego.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Zarzucono jej naruszenie:

1. prawa materialnego - art 14b § 5 Ordynacji Podatkowej, polegające na wydaniu decyzji odmawiającej zmiany zaskarżonego postanowienia,

2. prawa materialnego, polegające na niewłaściwej wykładni art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, polegającej na uznaniu, iż miejsce postojowe w hali garażowej, nie wydzielone trwałymi ścianami, jest pomieszczeniem przynależnym tożsamym z garażem,

3. prawa materialnego, polegające na niewłaściwej wykładni art.3 ust.1 ustawy o własności lokali, polegające na uznaniu, że dopuszczalne jest zniesienie współwłasności nieruchomości wspólnej i wydzielenie odrębnej nieruchomości - hali garażowej stanowiącej współwłasność w częściach ułamkowych właścicieli samodzielnych lokali mieszkalnych w tym samym budynku,

4. przepisów postępowania - art.122 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym ustaleniu, iż przekazanie lokali składa się z dwóch etapów - wydzielenia odrębnej nieruchomości poszczególnych mieszkań i przeniesienia własności mieszkań na ich nabywców oraz wydzielenia jako odrębnej nieruchomości miejsc garażowych, ustanowienia na niej współwłasności w częściach ułamkowych i przeniesienia poszczególnych udziałów na nabywców lokali mieszkalnych, mimo iż wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny wymagający interpretacji przepisów prawnych wskazywał jednoznacznie, iż przedmiotem sprzedaży będzie wyłącznie lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania z miejsca garażowego i nie będą miały miejsca żadne odrębne czynności prawne zmierzające do wydzielenia hali garażowej z nieruchomości wspólnej, na której posadowiony będzie budynek mieszkalny.

Uzasadniając skarżąca Spółka podniosła, iż organ podjął rozstrzygnięcie w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Bezzasadnie przyjęto, iż przekazanie lokali będzie przebiegało w dwóch etapach. Spółka podnosiła konsekwentnie, iż hala z miejscami postojowymi wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, stanowiącej współwłasność właścicieli lokali. Za błędne uznano również twierdzenie, iż miejsce garażowe którego dotyczyło zapytanie o interpretację jest tożsame z garażem, a co za tym idzie należy do kategorii pomieszczeń przynależnych. Wskazano na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2004 r. (sygn. I CK 696/03, publ. OSP 2005/5/61.), w którym stwierdzono, że miejsce garażowe w garażu wielostanowiskowym, należące do właściciela lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, nie jest pomieszczeniem przynależnym do tego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 4 o własności lokali. Z punktu widzenia prawa podatkowego dojdzie to jednej niepodzielnej czynności, która winna być opodatkowana preferencyjną stawką podatku 7 %. Podkreślono, iż z ceny lokalu nie będzie wyodrębniona cena miejsca garażowego. Ponadto powołano się na interpretacje innych organów podatkowych, a także wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie I FSK 103/05, w którym stwierdzono, " ... że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych, ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego." Podniesiono, że dokonanie podziału nieruchomości wspólnej i wydzielenia z niej odrębnego pomieszczenia garażowego jest niemożliwe z punktu widzenia przepisów ustawy o własności lokali. Art.3 ust.1 zdanie drugie ustawy eliminuje uprawnienie do żądania zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Nie istnieje więc możliwość wydzielania dla osób użytkujących miejsca garażowe, odrębnej nieruchomości - hali garażowej, która będzie stanowić współwłasność wspomnianych użytkowników.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

W kolejnych pismach procesowych strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowo - administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego ( zakaz reformationis in peius ).

Skarga okazała się zasadna.

W przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym wskazano, że zamierza ona wybudować budynek, w którym znajdować się będą lokal mieszkalne wraz z przyporządkowanymi im miejscami parkingowymi. Podatnik wskazał iż garaże są integralną częścią urządzeń związanych z budynkiem i nie stanowią odrębnego obiektu, co uzasadniałoby zastosowanie innej -tj. wyższej stawki podatku VAT. Skarżąca jest zobowiązana do sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich miejscami parkingowymi.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami stało się ustalenie właściwej stawki podatku od towarów i usług jaką należy zastosować przy czynności sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem parkingowym dla tego miejsca. Należy uznać, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc parkingowych, które znajdują się w tym samym budynku, musi podlegać tej samej stawce podatku od towarów i usług która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego. Z przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego wynika, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego nie jest garaż, czy samo miejsce parkingowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego o konkretnej powierzchni, integralnie związanego z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego. W danym przypadku nie ma możliwości nabycia lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca parkingowego. Wyodrębnione miejsca parkingowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie są one samodzielnymi lokalami użytkowymi ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie jednego budynku. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc parkingowych, które znajdują się w tym samym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla danego lokalu mieszkalnego. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych ( możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe nie stanowi w tym przypadku odrębnego od gruntu przedmiotu własności (por. orzeczenia NSA z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn akt FSK 2480/04 publ. LEX nr 175282 oraz z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn akt I FSK 103/2005 - niepubl. i WSA w Warszawie z dnia 13.09.2007 r. w sprawie III SA/Wa 1052/07).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem jednej czynności cywilnoprawnej - tj. umowy sprzedaży, ma być lokal mieszkalny wraz z przypisanym mu miejscem parkingowym, określonym jako udział w częściach wspólnych całej nieruchomości. Czynność ta, wbrew stanowisku organów podatkowych ma być objęta jednym aktem notarialnym. Dla lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego jako udziału w częściach wspólnych budynku mieszkalnego będzie założona tylko jedna księga wieczysta, bez konieczności rozbicia na dwie niezależne od siebie nieruchomości. W związku z powyższym za błędny zdaniem Sądu należy uznać wyrażony pogląd organów podatkowych, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze swoistym rozbiciem czynności cywilnoprawnej na dwie części, tj. sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz sprzedaży miejsca parkingowego. Jak już to uzasadniono wyżej, w opinii Sądu mamy do czynienia tylko z jednym przedmiotem umowy sprzedaży. Przedmiotem obrotu nie może być tylko część budynku, o ile nie ma ona charakteru odrębnego lokalu (por. A Cisek , Rejent z 1997/10/44). Dodatkowo wymaga podkreślenia, ze z mocy art.3 ust.1 zd.2 ustawy o własności lokali wynika, że współwłasność nieruchomości wspólnej (na którą składają się grunt oraz części budynku i urządzenia służące do wspólnego użytku właścicieli lokali jak w niniejszej sprawie pomieszczenie garażowe) ma charakter przymusowy - tzn., że nie można żądać zniesienia tej współwłasności dopóki trwa odrębna własność lokali (por. A. Doliwa, T. Mróz w Wspólnoty mieszkaniowe - podziały i łączenie, publ. Monitor prawniczy 2002/9/391). Ponadto na podkreślenie zasługuje, że to od właściciela budynku mieszkalnego zależy co do miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym, czy dokona uznania tego pomieszczenia jako elementu nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc w ramach podziału quo ad usum, albo wydzieli garaż na odrębną własność jako samodzielny lokal w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy o własności lokali i dokona jego sprzedaży oddzielnie od lokalu mieszkalnego. Tymczasem będący przedmiotem zabiegów interpretacyjnych przepis art.146 ust.1 pkt. 2) lit.b) p.t.u. stanowi, że preferencyjną stawkę 7 % stosuje się w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. W stanie faktycznym zaś przedstawionym przez podatnika wskazano, że nie będzie dochodziło do wyodrębnienia pomieszczenia garażowego jako odrębnego lokalu użytkowego. Zaznaczyć należy, że także zgodnie z powołaną przez organ podatkowy definicją budynku mieszkalnego zawartą w PKOB - do której odsyła art.2 pkt.12 p.t.u.- są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika zaś aby pomieszczenie do parkowania samochodów miało przekraczać ten wskaźnik.

Mając powyższe na uwadze na uwadze należy uznać za niewłaściwe stanowisko organu podatkowego w kwestii zastosowania zawyżonej stawki podatku od towarów i usług dla sprzedaży miejsca parkingowego. Tym samym stwierdzić należy, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce podatku od VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego - tj. stawce 7%.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku organ podatkowy II instancji zobligowany będzie do zmiany zaskarżonego postanowienia i uznania stanowiska podatnika za prawidłowe. Tym samym należy podzielić zarzut naruszenia art.14b § 5 pkt.1) Ordynacji Podatkowej, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych zatem powodów, wobec naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania podatkowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało orzec jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.145 §1 pkt.1) lit. a) i c) p.p.s.a.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radce prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2002r, Nr 163, poz. 1349 ) które obejmują wpis od skargi w wysokości 200,- zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240,- zł., oraz koszty opłaty skarbowej w kwocie 17 zł.

/-/ R. Wiatrowski /-/ G. Gorzan /-/ M. Jaśniewicz