II SA/Kr 1375/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-12-10	
Data wpływu	2024-10-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 1360; art 140; Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w K. na uchwałę nr LXXVI/2136/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 stycznia 2022 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Miasta Krakowa na rzecz strony skarżącej F. Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w K. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Sygnatura akt II SA/Kr 1375/24

Uzasadnienie

Wyrokiem z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 464/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA w Krakowie", "Sąd wojewódzki", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi F. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. (dalej: "skarżący", "skarżący kasacyjnie", "spółka") na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 12 stycznia 2022 r., nr LXXVI/2136/22 (dalej: "Uchwała", "Plan miejscowy", "plan") w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Miasta Krakowa (dalej: "Rada") podjęła 12 stycznia 2022 r. uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Centrum Nowej Huty II – część D". W skardze do WSA w Krakowie na powyższą uchwałę zarzucono w pierwszej kolejności istotne naruszenie zasad sporządzania planu polegające na: (i) uchwaleniu tzw. mikroplanu, mającego za przedmiot jedną nieruchomości (a ściślej jeden budynek), abstrahującego od jakiegokolwiek ładu przestrzennego, lecz przybierającego postać aktu indywidualnego stosowania prawa podobnego do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co stanowi obejście przepisów prawa i jest sprzeczne z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej: "u.p.z.p."; (ii) nadużycie władztwa planistycznego przez posłużenie się mikroplanem zagospodarowania przestrzennego do zablokowania na prośbę mieszkańców konkretnej inwestycji deweloperskiej, zgodnej z uprzednio obowiązującym planem, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek analizy planistyczno-urbanistycznej uzasadniającej zmianę planu, braku jakiegokolwiek rzeczowego uzasadnienia odnoszącego się do przyczyn takiej zmiany, a także bez wyważania kolizji między interesem publicznym a prawem własności przysługującym skarżącej i bez wskazania, aby w ogóle rozważano czy szukano innego sposobu na uczynienie zadość interesowi publicznemu, aniżeli przez ingerencję w prawo własności, co jest sprzeczne z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1-3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; (iii) przyjęciu rozwiązań kolidujących z zapisami uchwały Rady z 9 lipca 2014 r., nr CXII/1700/14 w sprawie zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" (dalej: "Studium") w zakresie przewidującym wskaźniki udziału zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co jest sprzeczne z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w związku z pkt 1.2.6., 1.2.7. oraz 1.4. Studium. Po drugie zarzucono istotne naruszenie trybu sporządzania planu, polegające na zaniechaniu sporządzenia wraz z projektem planu prognozy oddziaływania na środowisko, co jest sprzeczne z art. 17 pkt 4 u.p.z.p., art. 51 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.), dalej: "ustawa ocenowa" oraz § 12 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), dalej: "rozporządzenie". Zdaniem spółki, Gmina nadużyła władztwa planistycznego poprzez przyjęcie tzw. "mikroplanu" jedynie dla dwóch działek nr [...] położonych na os. [...] w K.. W ocenie skarżącej ustalenia planu uniemożliwiają realizację inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. WSA w Krakowie, we wskazanym na wstępie wyroku z 23 czerwca 2022 r. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazano, że legitymacja skargowa spółki nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu wojewódzkiego ocena skarżonej uchwały w świetle art. 17 u.p.z.p. nie wykazała naruszeń prawa. Następnie podniesiono, że w pkt 1.2.6. Studium przewidziano, że wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych na dwa sposoby: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu – jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w Studium, a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania. Zdaniem Sądu I instancji z powyższego zapisu wynika, że funkcja dopuszczalna (usługowa) w Studium może wyczerpywać ustalenia planu (poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną), o ile spełnione będą warunki, w tym wypadku wynikające z postanowień Studium, o których mowa na s. 262-163. Jednocześnie w pkt 1.2.7. Studium zawarto postanowienie, zgodnie z którym w przypadku wydzielenia funkcji dopuszczalnej z danej kategorii terenu, udział tej funkcji dopuszczalnej nie może przekroczyć wielkości 50% powierzchni wydzielonego terenu. Przy czym zgodnie z pkt 1.2.8. Studium sposób kształtowania funkcji podstawowej i dopuszczalnej, uściślają ustalenia kart dla poszczególnych jednostek urbanistycznych. Wyjaśniono, że teren dla którego uchwalono skarżony plan znajduje się w jednostce rejestrowej nr [...] S. N. H.. W Studium dla jednostki tej określono kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz funkcje terenu: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW), tereny usług (U), tereny cmentarzy (ZC), tereny zieleni urządzonej (ZU), tereny zieleni nieurządzonej (ZR) i tereny komunikacji (KD). W Studium wskazano również, że udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej dla jednostki rejestrowej nr [...] Stara Nowa Huta nie może przekraczać 30%. Sąd I instancji zaznaczył, że z odpowiedzi na skargę wynika, że powierzchnia terenu objętego skarżoną uchwałą to 3982 m˛, co stanowi 2,65% wydzielonego w Studium kwartału MW. Suma powierzchni terenów usługowych według obowiązujących ustaleń planistycznych to 37256,14m˛, co stanowi 24,74 % powierzchni wyznaczonego w Studium terenu MW. Wskutek uchwalenia kwestionowanego planu wskaźnik usług w terenie MW wzrośnie zatem z 24,74% do 27,39 % - nie przekroczy 30 %, pozostając w zgodzie z zapisami Studium. Odnosząc się do zarzutu braku sporządzenia prognozy odziaływania na środowisko Sąd wojewódzki zaznaczył, że w aktach planistycznych znajdują się opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (z 9 czerwca 2021 r.) oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (z 14 czerwca 2021 r.), z których wynika możliwość odstąpienia od sporządzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie brak obowiązku sporządzenia będącej elementem tej oceny prognozy oddziaływania na środowisko. Zatem brak w tym wypadku prognozy oddziaływania na środowisko nie stanowi naruszenia prawa. Na zakończenie wskazano, że punktowy charakter planu jest uzasadniony charakterem terenu objętego planem - na działkach objętych planem znajduje się zespół dwóch 3-kondygnacyjnych budynków dawnych Zakładów Przemysłu Dziewiarskiego "[...]" z początku lat 50. XX w. połączonych w latach 70. przewiązką. Ponadto zauważono, że w jednostce urbanistycznej nr [...] Stara Nowa Huta wcześniej przyjęto plan zatwierdzony uchwałą Rady z 14 października 2020 r., nr XLVII/1289/20 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum Nowej Huty II – części A, B, C", który obejmuje łącznie 7 działek, a skarżona uchwała stanowi dopełnienie tego planu. Dodatkowo, w ocenie Sądu I instancji prawidłowo uwzględniono interes publiczny i interes prywatny. Interes publiczny znalazł wyraz w przeznaczeniu terenu na cele związane z realizacją usług publicznych, nie zaś komercyjnych, zgodnie z wolą mieszkańców, czemu dawano wyraz podczas społecznej partycypacji w procedurze planistycznej. Podniesiono również, że z uwagi na wynikające z nowego planu w porównaniu z poprzednim stanem prawnym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, mając na uwadze treść art. 36 u.p.z.p., wskazano konieczność zabezpieczenia kwoty na poczet ewentualnego odszkodowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." w związku z art 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: a) naruszenie przepisów prawa materialnego:

(i) art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1-3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego, pomimo że organ posłużył się tzw. mikroplanem zagospodarowania przestrzennego do zablokowania na prośbę mieszkańców konkretnej inwestycji deweloperskiej, zgodnej z uprzednio obowiązującym planem, a nadto mikroplan został przyjęty bez jakiejkolwiek analizy planistyczno-urbanistycznej uzasadniającej odstąpienie od ustaleń dotychczasowego planu, bez jakiegokolwiek rzeczowego uzasadnienia, a także bez wyważenia kolizji między interesem publicznym a prawem własności przysługującym skarżącej, jak i bez wskazania, aby w ogóle rozważano czy szukano innego sposobu na uczynienie zadość takiemu rzekomemu interesowi publicznemu, co stanowi akademicki przykład nadużycia władztwa planistycznego nacechowanego arbitralnością i dowolnością,

b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

(i) art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu zawartego w ust. 2 lit. a) ppkt (i) skargi, rozwiniętego w punktach 6-9 uzasadnienia tejże skargi, dotyczącego istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego przez uchwalenie tzw. mikroplanu, tj. planu zagospodarowania dla jednej nieruchomości, abstrahującego od jakiegokolwiek ładu przestrzennego i przybierającego in casu postać aktu indywidualnego stosowania prawa na kształt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co stanowi obejście przepisów prawa i jest sprzeczne z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p., (ii) art. 3 § 2 pkt 5 w związku z art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną uchwałę w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności tej uchwały wobec nadużycia władztwa planistycznego, a tym samym uchybienie obowiązkowi należytej kontroli działalności administracji publicznej. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały; ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania przed sądami obu instancji, w tym kosztów wniesionych opłat sądowych oraz kosztów zastępstwa adwokackiego, liczonych według norm prawem przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Pismem z 27 września 2022 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną Rada wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Wyrokiem z dnia 4 września 2024 roku, wydanym do sygnatury akt II OSK 2248/22 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, orzekając o kosztach postępowania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, a jeden z zarzutów w niej sformułowanych jest w pełni uzasadniony.

W ocenie NSA Kluczowym w tej sprawie jest bowiem zarzut związany z pojęciem władztwa planistycznego gminy i wyjaśnienia wzajemnych relacji pomiędzy interesem indywidualnym (skarżącego) i interesem publicznym tj. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w powiązaniu z zasadami wynikającymi z Konstytucji RP. Niewątpliwie gmina posiada kompetencje do samodzielnego i zgodnego z jej interesami zapewnienia ładu przestrzennego oraz kształtowania polityki przestrzennej. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Z samego faktu, że ustalenia planu ograniczają władztwo nad nieruchomością np. w zakresie rodzaju zabudowy, nie można wywodzić, że doszło do naruszenia istoty prawa własności. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Władztwo planistyczne nie może zatem stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem organy gminy muszą uwzględniać w tych czynnościach obowiązujące przepisy prawa, co wynika z art. 7 Konstytucji RP. Spoczywa na nich obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego, a rozwiązania planistyczne, w wyniku których doszło do ograniczenia prawa własności, muszą być dokonane przede wszystkim zgodnie z wymogami art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia (vide np. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1266/19). Zdaniem NSA dyrektywa wynikająca z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. nie została prawidłowo zrealizowana w niniejszym postępowaniu sądowym, co oznacza, że Sąd wojewódzki przedwcześnie, bez prawidłowej analizy wszystkich przepisów oraz konstytucyjnych zasad zreasumował, że gmina nie przekroczyła swej władczej kompetencji, uchwalając takie przeznaczenie terenu, które narzuca podmiotowi prywatnemu realizację wyłącznie celów publicznych. Istota sprawy bowiem dotyczy wykazania, że interes publiczny uzasadniał ograniczenie własności prywatnej, które w istocie prowadzi do wywłaszczenia. Znajduje to potwierdzenie w prognozie skutków finansowych, gdzie przewidziano, że zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. skarżący może wystąpić o odszkodowanie za poniesioną szkodę i wartość tego odszkodowania ustalono na kwotę [...]zł. Kluczowy jest bowiem przewidziany w planie rodzaj dopuszczonej działalności usługowej, która w istocie stanowi katalog zadań własnych gminy, przewidzianych w art. 7 ust. 1 pkt 5, 8, 9, 10 i 15 u.s.g. Przepisy te egzemplifikują różne rodzaje zadań, które ustawodawca zakwalifikował jako zadania własne gminy. Jednocześnie stanowią one cele publiczne w rozumieniu art. 6 pkt 6 ustawy z 21 sierpnia 1991 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.). Przewidziane w planie przeznaczenie stanowi de facto przerzucenie przedmiotowe na podmiot prywatny tych wszystkich zadań, które ustawa nakłada na gminę. Przy czym w świetle art. 6 u.p.z.p. poza dyskusją pozostaje możliwość ograniczania prawa własności, a nawet przeznaczenia własności prywatnej na cele publiczne, jednak może do tego dochodzić jedynie w zgodzie z zasadami i gwarancjami przewidzianymi w obowiązującym porządku prawnym, w tym zwłaszcza w normach wynikających z przepisów Konstytucji RP (vide wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r. sygn. II OSK 504/22). Tym samym kluczowym było wykazanie, że w konkretnych uwarunkowaniach przeznaczenie pod cele publiczne własności prywatnej było niezbędne w celu prawidłowej realizacji obowiązków i zadań gminy jako podmiotu publicznoprawnego. Gmina ma obowiązek zaspokajać zbiorowe potrzeby wspólnoty, co następuje m.in. poprzez zapewnienie warunków do zaspokajania przez jej członków potrzeb oświatowych, wychowawczych, administracji, zdrowia, nauki, kultury i sportu. Jeśli gmina wykaże, że ze względu na potrzeby społeczne w tym rejonie konieczne jest zabezpieczenie terenu pod takie usługi i nie występuje żadna racjonalna alternatywa, a przede wszystkim nie dysponuje ona odpowiednimi terenami do realizacji tych zadań – przeznaczenie prywatnego terenu pod cele publiczne nie naruszy art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1-3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Rezultat taki winien być jednak poprzedzony zastosowaniem art. 1 ust. 3 u.p.z.p. i przeprowadzeniem testu porównania wagi interesu publicznego i prywatnego, co z kolei powinno podlegać kontroli sądu administracyjnego. Konkludując NSA podkreślił, że analiza akt sądowych, w tym odpowiedzi na skargę nie daje odpowiedzi, jakie względy stanęły u podstaw, że występują w tej części dzielnicy niezaspokojone potrzeby publiczne (enumeratywnie wskazane w przepisie planu) i mogły być zrealizowane w sposób najbardziej racjonalny poprzez zagospodarowanie działek stanowiących przedmiot użytkowania wieczystego skarżącego kasacyjnie. Sąd wojewódzki nie przeprowadził oceny akt planistycznych pod kątem, czy wynika z nich konieczność zagospodarowania działki strony skarżącej na cele stricte realizujące zadania gminne, bowiem Gmina nie dysponuje własnym terenem, aby je realizować, a inne możliwe lokalizacje nie zaspokoją w sposób optymalny potrzeb członków wspólnoty. Ma to o tyle znaczenie, że plan dotyczy starego osiedla mieszkaniowego lokowanego w czasach PRL, gdzie budowanie takich osiedli opierało się na kompleksowym zapewnieniu codziennych potrzeb mieszkańców (przedszkola, szkoły, przychodnie lekarskie, domy kultury itp.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa jest rozpoznawana po uprzednim uchyleniu przez NSA wyroku WSA w Krakowie oddalającego skargę, a zatem zgodnie z art. 190 p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przechodząc do meritum sprawy należy podkreślić, że zarzuty, jak i argumenty prawne przytoczone w skardze, a dotyczące naruszenia przez organ władztwa planistycznego, uznać należy za oczywiście uzasadnione. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja, wnikliwie i wyczerpująco odnosi się zarówno do stanu faktycznego sprawy, oceny co do braku konieczności zagospodarowania nieruchomości skarżącego na cele publiczne oraz możliwości zapewnienia przez Gminę wskazanych w planie usług publicznych we własnym zakresie. Dokonując oceny, czy uchwalając przedmiotowy plan miejscowy, nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego, uwzględniając też w tym zakresie poglądy NSA należy zaznaczyć, że akta planistyczne nie dają odpowiedzi na pytanie, jakie konkretnie usługi publiczne Gmina ma zamiar zapewnić, poprzez uchwalenie kwestionowanego przez skarżącego planu. Akta planistyczne nie dają też odpowiedzi, dlaczego zapewnienie świadczenia usług publicznych ma zostać zrealizowane na nieruchomości strony skarżącej, oraz że ich świadczenie nie może zostać zapewnione przez Gminę w ramach posiadanych przez nią zasobów. Podkreślenia przy tym wymaga, że w końcowej części uzasadnienia NSA zawarł stwierdzenie: "Jeśli gmina wykaże, że ze względu na potrzeby społeczne w tym rejonie konieczne jest zabezpieczenie terenu pod takie usługi i nie występuje żadna racjonalna alternatywa, a przede wszystkim nie dysponuje ona odpowiednimi terenami do realizacji tych zadań – przeznaczenie prywatnego terenu pod cele publiczne nie naruszy art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1-3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP". Jak już powyżej wskazano, na podstawie akt planistycznych nie można uznać, aby w okolicznościach faktycznych sprawy, istniała w rejonie uchwalenia planu potrzeba zapewnienia jakichkolwiek usług publicznych, a tym bardziej że z tego względu zachodzi konieczność ich zapewnienia kosztem podmiotu prywatnego. W toku ponownego postępowania przed WSA, skarżony organ przedłożył dodatkowe pisemne wyjaśnienia (k. 160-161 a.s.), jednakże również z nich nie wynikają żadne okoliczności, które uzasadniałyby praktyczne wywłaszczenie skarżonej spółki z nieruchomości, którą włada. Co natomiast wymaga podkreślenia, z załączników do w/w pisma wynika, że w szeroko rozumianym rejonie otaczającym nieruchomości objęte planem, nie zachodzi żadna potrzeba zapewniania jakichkolwiek usług publicznych dla mieszkańców. W końcowej części pisma Prezydenta Krakowa (k.165 a.s.), stanowiącego odpowiedź na interpelację radnego M. D. wprost podano, że: "...w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości położonej przy os. [...] w Nowej Hucie znajduje się kilka miejskich instytucji kultury. Przy os. Górali 5 działalność prowadzi najstarsza nowohucka placówka kulturalna – Ośrodek Kultury im. C.K. Norwida wraz z kinem studyjnym "Sfinks" oraz "ARTzoną" (os. Górali 4); natomiast przy os. Zgody 1 swoją główną siedzibę posiada Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta. Na samym os. Teatralnym znajduje się Teatr Ludowy (os. Teatralne 34) wraz ze Sceną "Stolarnia" (os. Teatralne 23). Ponadto przy os. Górali 23 mieści się Muzeum Czynu Zbrojnego..." W dalszej części pisma wskazano, w jaki sposób zapewniane są potrzeby kulturalne mieszkańców Nowej Huty w ramach funkcjonowania w/w placówek. W końcowej części pisma natomiast podano, że w pobliżu wskazanego miejsca funkcjonują trzy przedszkola, które w całości zaspokajają potrzeby mieszkańców. Na terenie Dzielnicy XVIII Nowa Huta funkcjonują także trzy żłobki gminne oraz inne niż gminne: żłobek i klub dziecięcy. Konkludując Prezydent stwierdził, że: "Pod względem ilości placówek gminnych, Dzielnica XVIII Nowa Huta jest drugą Dzielnicą co do wielkości pod tym względem w Krakowie." Kontynuując kwestię placówek świadczących usługi publiczne należy dodać, że akta planistyczne z uwagi na zakres terytorialny uchwalonego planu, z przyczyn obiektywnych nie mogą zawierać informacji o wszystkich tego typu placówkach w rejonie nieruchomości, której dotyczy plan. Dlatego w oparciu o informacje wynikające ze stron internetowych (wikipedia, google maps) należy dodać, że jeśli chodzi o placówki, czy jednostki, które świadczą szeroko rozumiane usługi o różnorakim charakterze publicznym, to na os. Teatralnym znajdują się trzy szkoły, od podstawowej, przez liceum ogólnokształcące, po szkołę policealną. Na os. Teatralnym 24 znajduje się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, na os. Teatralnym 25 filia Miejskiej Biblioteki Publicznej, a na Teatralnym 8 ZUS Inspektorat Kraków - Nowa Huta. W bliskim sąsiedztwie, na osiedlach bezpośrednio graniczących z os. Teatralnym znajdują się: Urząd Miasta Krakowa (os. Zgody 2), jednostka Państwowej Straży Pożarnej wraz ze Szkołą Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej (os. Zgody 18), Punkt Obsługi Klienta T. (os. Zgody 14), Komisariat Policji (os. Zgody 10), Przychodnia NFZ (os. Urocze 2), czy Urząd Poczty Polskiej (os. Urocze 5). Choć powyżej wymieniono jednostki świadczące także usługi innego charakteru niż te, na które przeznaczono w kwestionowanym planie nieruchomość skarżącej, to z przedstawionego zestawienia wynika, że w obszarze otaczającym nieruchomość objętą planem, mieszkańcy mają zapewniony dostęp do w zasadzie wszystkich rodzajów usług potrzebnych do funkcjonowania. Natomiast analiza akt planistycznych i pism przedstawianych w toku postępowania prowadzi do konkluzji, że sama Gmina nie potrafi wskazać, w jakim konkretnie celu potrzebna jest działka należąca do strony skarżącej. Przemawia za takim wnioskiem także i to, że na os. [...] znajduje się budynek dawnego Kina Świt. Budynek ten funkcjonował jako kino do 2002 roku, a następnie został przekształcony w bazar handlowy. Dopiero aktualnie podejmowane są działania aby budynek ten ponownie pełnił funkcje z zakresu kultury. Powyżej przedstawiony stan faktyczny z jednej strony wskazuje zatem na to, że zarówno na os. Teatralnym, jak i w jego otoczeniu znajduje się szereg placówek, które świadczą usługi dla okolicznych mieszkańców, i są to zarówno usługi o takim charakterze na jaki przeznaczono nieruchomość skarżącej, jak i inne szeroko rozumiane usługi o charakterze publicznym. Z akt postępowania nie wynika jakie miałoby być konkretne przeznaczenie nieruchomości skarżącej. Natomiast z przywołanego wcześniej pisma Prezydenta Krakowa z 29 sierpnia 2018 roku wprost wynika, że potrzeby mieszkańców Nowej Huty w zakresie placówek kultury, czy edukacji są w całości i w sposób wystarczający zaspokojone. Ponadto w pobliżu nieruchomości skarżącej znajduje się zabytkowy budynek Kina Świt, który był obiektem publicznym, a od szeregu lat nie jest wykorzystywany zgodnie z jego ówczesnym przeznaczeniem jako obiekt kultury.

Powyższe prowadzi w konsekwencji do konkluzji, że wprowadzony plan i wskazane w nim przeznaczenie nieruchomości skarżącej spółki, nie jest konieczne dla realizowania przez Gminę jakichkolwiek usług, czy zadań publicznych, do których jest ona zobowiązana, i które jakoby planowała świadczyć przy wykorzystaniu nieruchomości strony skarżącej. Natomiast efekty wprowadzonej regulacji pozostają w istotnej dysproporcji do ciężarów nałożonych na skarżącą, która została pozbawiona możliwości wykorzystania swojej nieruchomości w sposób jaki planowała kiedy ją nabywała i na jakie wykorzystanie zezwalał uprzednio dla niej obowiązujący plan miejscowy. Dlatego zgodzić się należy ze skarżącą, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przyjęte w zaskarżonym planie rozwiązania planistyczne, w sposób jaskrawy i bez popartego faktami uzasadnienia, zaburzają proporcję pomiędzy ograniczeniem przysługującego skarżącemu prawa do objętej planem nieruchomości, a koniecznością i celowością przyjętego przez Gminę przeznaczenia tej nieruchomości w kwestionowanym planie miejscowym.

Z powyższych przyczyn należy stwierdzić, że uchwalając przedmiotowy plan miejscowy, organ planistyczny naruszył art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi w zw. z art. 140 k.c. oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono jak w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się koszt wpisu 300 zł. oraz koszt zastępstwa adwokackiego 480 zł.