drukuj    zapisz    Powrót do listy

6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s, Budowlane prawo, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, Oddalono skargę, II SA/Bk 243/08 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2008-10-23, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Bk 243/08 - Wyrok WSA w Białymstoku

Data orzeczenia
2008-10-23 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /sprawozdawca/
Danuta Tryniszewska-Bytys /przewodniczący/
Małgorzata Roleder
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118 art. 3 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 30 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Tezy

Obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w art. 3 pkt 2 prawa budowlanego warunkom i w związku z tym nie może być uznany za budynek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi H. S. i M. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i orzeczenia o odmowie zobowiązania do wykonania określonych robót budowlanych i przedłożenia dokumentów oddala skargę

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] nakazującą państwu M. i R. T. wykonanie czynności mających na celu doprowadzenie wiaty garażowej, usytuowanej na działce nr geodezyjny [...] w miejscowości S. gm. W. do stanu zgodnego z prawem i obowiązującymi przepisami.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

Na skutek wniosku H. S. z dnia [...] lipca 2007 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie stanu prawnego wiaty garażowej realizowanej przez M. i R. T. na działce nr geodezyjny [...] w miejscowości S. gm. W. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że Państwo M. i R. T. realizują wiatę garażową o wymiarach 5,65m x 4,40m i wysokości 4,28m. z dwuspadowym dachem pokrytym dachówką bitumiczną. Organ I instancji ponadto ustalił, iż powyższa drewniana wiata została usytuowana w odległości 2,10 m od ogrodzenia między posesjami S. [...] a S. [...]. Podczas kontroli Państwo M. i R. T. przedłożyli kopię zgłoszenia z dnia [...]05.2007r. wniesionego do Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego w B. Zgodnie ze zgłoszeniem oraz załącznikiem graficznym do zgłoszenia, odczytana przez PINB w B. odległość przedmiotowej wiaty od granicy sąsiedniej nieruchomości wynosiła 2,95m.

Na tej podstawie organ I instancji przyjął, iż inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków dokonanego zgłoszenia, dlatego też postanowieniem z dnia [...]08.2007 r. nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane z dnia 07.07.1994 r., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się Państwo M. i R. T. wnosząc zażalenie do organu II instancji.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...]10.2007 r. Nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...]10.2007 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego nakazał Państwu M. i R. T. wykonanie czynności mających na celu doprowadzenie przedmiotowej wiaty garażowej, do stanu zgodnego z prawem i obowiązującymi przepisami tj. wskazał, iż w niniejszej wiacie garażowej od strony działki sąsiedniej nr geod. 540, należy wykonać ścianę zewnętrzną bez otworów, z materiału niepalnego, o grubości 0,25 m. Po wykonaniu powyższych czynności zobowiązano inwestorów do przedłożenia w organie nadzoru budowlanego w terminie do dnia [...] kwietnia 2008 r. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą wiaty garażowej z uwzględnieniem odległości od granicy działki sąsiedniej (skarżących) i dokumentów jak przy zgłoszeniu oraz ocenę techniczną przedmiotowej wiaty, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie pod kątem spełnienia obecnie obowiązujących warunków technicznych.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli państwo H. i M. S. oraz państwo M. i R. T.

Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu sprawy oraz dokonaniu w dniach [...] grudnia 2007 roku oraz [...] stycznia 2008 roku oględzin w terenie ustalił, iż przedmiotowa wiata garażowa była realizowana po dokonaniu w dniu [...]05.2007 r. skutecznego zgłoszenia w Wydziale Architektury Starostwa Powiatowego w B. Z oświadczenia inwestora, jak i autora projektu wynikało, iż na mapie dołączonej do zgłoszenia, odległość przedmiotowej wiaty od granicy sąsiedniej działki wynosiła zgodnie z zamierzeniem inwestora 1,95 m, a nie 2,95 m. Organ odwoławczy potwierdził, że szerokość działki Państwa T. mierzona od ogrodzenia, pomiędzy posesją Państwa H. i M. S., do budynku mieszkalnego Państwa T. wynosi 8,10 m. Zgłoszony przez inwestora obiekt miał mieć wymiary 5,65 x 4,40 m a zrealizowano go o wymiarach 5,60 x 4,40 m, a więc uwzględniając dopuszczalny błąd pomiarowy co oznacza, że obiekt został wykonany bez odstępstw od wniesionego zgłoszenia. Słupy wiaty usytuowano w odległości 0,44 m od budynku mieszkalnego inwestora, szerokość wiaty wynosi 5,60 m, daje to łączny wymiar 6,04 m. W związku z tym, przy wyliczeniu: 8,10 m - 6,04 m = 2,06 m, uzyskany wymiar wyklucza usytuowanie wiaty w odległości 2,95 m od sąsiedniego ogrodzenia.

Na podstawie powyższych ustaleń organ odwoławczy uwzględnił argumentację inwestora i projektanta i uznał, że wiata garażowa została zrealizowana bez odstępstw od wniesionego zgłoszenia. W związku z powyższym organ stwierdził, że wiata nie jest budynkiem, gdyż nie odpowiada ona definicji budynku, która zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego brzmi: ilekroć w ustawie jest mowa o budynku — należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowa wiata składa się z drewnianych słupów zamontowanych w utwardzonym podłożu z kostki granitowej oraz z przykrycia drewnianą więźbą dachową, nie posiada ścian osłonowych. Służy ona jako zadaszenie samochodu osobowego. Niniejsza wiata garażowa nie jest (w rozumieniu prawa budowlanego) budynkiem, wobec czego nie podlega regulacji przepisów § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w zakresie odległości od granicy. Okoliczność usytuowania wiaty w odległości 2,00 - 2,06 m od ogrodzenia działki sąsiedniej nie może zatem stanowić podstawy do interwencji organu nadzoru budowlanego w trybie postępowania administracyjnego.

Ponadto analizując usytuowanie powyższej wiaty oraz jej wymiary organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowa wiata, o wysokości 4,32 m (licząc od poziomu podłoża z kostki granitowej - wykonanego na wysokości 0,30 m od poziomu gruntu - do kalenicy), swoim usytuowaniem nie powoduje zacieniania budynku mieszkalnego Państwa H. i M. S., zlokalizowanego w odległości 5,00 m od ogrodzenia pomiędzy spornymi działkami. Odległość przedmiotowej wiaty garażowej od budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce sąsiedniej wynosi od 7,00 m do 7,06 m, natomiast okno w budynku mieszkalnym Państwa H. i M. S. znajduje się na wysokości 1,90 m od gruntu. Wobec czego wysokość przesłaniania wynosi 4,62 m - 1,90m = 2,72 m, co jest mniejsze od 7,00 m. Stan taki w terenie nie powoduje przesłaniania pomieszczeń w budynku Państwa H. i M. S., a więc nie został naruszony § 13 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Końcowo organ podkreślił, iż realizacja wiaty wymagała zgłoszenia i inwestor dopełnił wszystkich wymaganych przepisami prawa formalności. W związku z powyższym nałożenie przez organ I instancji obowiązku wykonania ściany przeciwpożarowej od strony działki Państwa H. i M. S. oraz przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej i oceny technicznej wiaty garażowej było bezpodstawne. W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do uwzględnienia żądania państwa H. i M. S. wniesionego do protokołu z dnia [...]12.2007 r. o nakazaniu rozbiórki przedmiotowej wiaty garażowej.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zaskarżyli H. i M. S. zarzucając naruszenie:

– art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane w związku z § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że zrealizowany obiekt budowlany jest wiatą garażową, która nie jest budynkiem i nie mają do niego zastosowanie normy wyznaczone § 12 powołanego rozporządzenia,

– art. 7, 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa przez niewyjaśnienie całokształtu stanu faktycznego istotnego dla załatwienia sprawy wskutek braku ustaleń czy garaż oprócz podstawowych wymagań określonych w § 102 i następne spełnia również wymagania przeciwpożarowe określone dla garaży w rozdziale 8 działu IV rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy,

– obrazę § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezastosowanie do wybudowanego obiektu, zadaszonego miejsca postojowego dla samochodu osobowego, norm odległości tym przepisem wyznaczonych i stwierdzenie, że usytuowanie wiaty przeznaczonej na parkowanie i garażowanie samochodu w odległości 2,00 – 2,06 m od ogrodzenia działki sąsiedniej nie daje podstaw do interwencji organu nadzoru budowlanego.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podniósł, że sugestia skarżących, że wybudowany obiekt nie jest wiatą garażową a garażem otwartym (w rozumieniu przepisów § 102 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) nie znajduje prawnego uzasadnienia. Jest to typowa wiata o konstrukcji drewnianej – wykonana z czterech słupów i drewnianej dwuspadowej więźby dachowej. Przedmiotowy obiekt nie posiada żadnych instalacji wymaganych przepisami w/w warunków technicznych (w tym § 102), a więc nie jest garażem otwartym. Fakt niezakwalifikowania wiaty jako budynku wynika z definicji budynku zawartej w art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego. Skoro więc wiata nie jest budynkiem ( co szczegółowo zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), to do jej usytuowania nie mają zastosowania przepisy dotyczące odległości sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią nieruchomością, określone w §12 w/w rozporządzenia. Usytuowanie wiaty w odległości 2,0 - 2,06 m od ogrodzenia działki skarżących oraz w odległości 7,00m od budynku mieszkalnego państwa S., nie może stanowić podstawy do ingerencji organu nadzoru budowlanego w tym do wydania nakazu rozbiórki, o co bezpodstawnie wnoszą skarżący.

Organ podkreślił również dodatkowo, że przepis art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego stanowi, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są budynki gospodarcze, wiaty i altany o pow. zabudowy do 25m2. Ustawodawca nie określił sposobu użytkowania wiaty, stąd też sugestie skarżących, że przedmiotowa wiata wymaga pozwolenia na budowę nie ma oparcia w przepisach prawa budowlanego. Powyższa wiata nie przekracza dopuszczalnej powierzchni zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).

Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki:

1. jest zgodna z normami materialnego prawa,

2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego.

Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa).

Zaskarżoną decyzję należy jednak uznać za prawidłową. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - a wbrew twierdzeniom skarżącego - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu II instancji są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę.

Zgodnie z przepisem art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j.Dz.U. z 2006 roku. nr 156, poz. 1118 ze. zm.), do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, a także działania organów administracji architektoniczno - budowlanej. Kontroli przestrzegania przepisów prawa budowlanego organy nadzoru dokonują w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Jeżeli wyniki prowadzonej kontroli, w ramach wszczętego postępowania administracyjnego, dają podstawy do ingerencji, wówczas organy wydają stosowny, przewidziany przepisami prawa budowlanego, akt administracyjny – decyzję lub postanowienie – nakazujący lub zakazujący określonych zachowań. Jeżeli prowadzone postępowanie kontrolno - nadzorcze nie daje podstaw do merytorycznych rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego, wówczas odstępuje od nakazania lub zakazania określonych zachowań.

Skarżąca zawiadomiła organ o budowie, przez właścicieli działki sąsiedniej – M. i R. T. - wiaty garażowej realizowanej na działce nr geodezyjny [...] w miejscowości S. gm. W., żądając nakazania ich rozbiórki przez inwestorów. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., prowadząc stosowne postępowanie administracyjne ostatecznie ustalił (po uchyleniu rozstrzygnięć w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nakazania uczestnikom postępowania wykonania czynności mających na celu doprowadzenie wiaty garażowej do stanu zgodnego z prawem i obowiązującymi przepisami), iż Państwo M. i R. T. realizują wiatę garażową o wymiarach 5,60m x 4,40m i wysokości 4,28m. z dwuspadowym dachem pokrytym dachówką bitumiczną, realizowaną na podstawie dokonanego w dniu [...] 05.2007r. do Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego w B. zgłoszenia wraz z załącznikiem graficznym. Na tej podstawie organ II instancji uznał, iż przedmiotowa wiata garażowa została zrealizowana bez odstępstw od wniesionego zgłoszenia, co do którego organ nie zgłosił sprzeciwu. W związku z powyższym zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku konieczności zobowiązywania inwestorów do wykonywania czynności mających doprowadzenie wiaty garażowej do stanu zgodnego z prawem i obowiązującymi przepisami.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, decyzja powyższa w przedmiocie wykonania wiaty garażowej na działce nr geodezyjny 539 w miejscowości S. gm. W. jest zasadna i zgodna z prawem, albowiem organy nadzoru prawidłowo ustaliły i oceniły, iż wiata ta została wzniesiona z zachowaniem wymogów prawa budowlanego.

Wiata garażowa została zbudowana na podstawie zgłoszenia dokonanego Staroście Powiatowemu w B. w dniu [...]05.2007r. Starosta nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia, dlatego też zgłoszenie to jest prawnie skuteczne. Wiata garażowa została zbudowana w terminie określonym w przepisie art. 30 ust. 5 prawa budowlanego; w miejscu, które odpowiada usytuowaniu zaznaczonemu na szkicu sytuacyjnym dołączonym do zgłoszenia, dlatego też nie może być mowy o samowoli budowlanej.

Okoliczność, iż wybudowana wiata rozmiarami swoimi nieco odbiega od wymiarów określonych w zgłoszeniu (5,65m x 4,40m), a mianowicie jest mniejsza (5,60m x 4,40m) niż w zgłoszeniu, trafnie została uznana przez organ nadzoru budowlanego za dopuszczalny błąd pomiarowy.

Przechodząc do zarzutów skargi podnieść należy, iż trafnie organ nadzoru budowlanego uznał, iż wybudowana wiata garażowa nie jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, albowiem nie odpowiada definicji budynku. Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie definiują wiaty, jednakże zawierają definicję legalną budynku. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż (a contrario) obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w komentowanym przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznany za budynek. (vide: Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 43). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż będąca przedmiotem zgłoszenia wiata garażowa nie posiada wszystkich cech, które charakteryzują budynek. Bezspornym jest, iż wiata posiada dach. Jednakże nie spełnione są pozostałe warunki do uznania jej za budynek tj. nie jest ona trwale związana z gruntem (utwardzone podłoże z kostki granitowej), a ponadto nie posiada ścian osłonowych, a tym samym nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zgłoszony do wybudowania obiekt budowlany nie spełnia zatem wszystkich warunków, które w świetle art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwalałyby uznać go za budynek, brak w nim ścian oraz trwałego związania z gruntem determinuje jego charakter jako wiatę i prowadzi do konkluzji, że należy on do kategorii budowli ( art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane), a nie budynków (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 05.02.2008 roku, II SA/Ol 1123/07, LEX nr 347891).

Budowa wiat nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wymaga natomiast zgłoszenia właściwemu organowi - ( art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane), co też inwestorzy uczynili w dniu [...]05.2007r.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest to, że do przedmiotowego stanu faktycznego nie mogą mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zarówno co do usytuowania przedmiotowej wiaty, jak i warunków technicznych określonych dla garażu. Rozporządzenie to, jak z samej jego nazwy wynika, stosuje się bowiem do budynków, a jak wyżej wskazano przedmiotowa wiata garażowa za taki budynek nie może być uznana. Również § 1 w/w aktu prawnego akcentuje, iż rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W szczególności zatem do usytuowania wiaty nie znajdują zastosowania odległości sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 czy też § 19 w/w rozporządzenia. Okoliczność usytuowania wiaty w odległości 1,95 m od ogrodzenia działki sąsiedniej nie może zatem stanowić podstawy do interwencji organu nadzoru budowlanego w trybie postępowania administracyjnego. Organ nadzoru jako organ administracji publicznej może bowiem ingerować w kwestie usytuowania obiektów budowlanych, jedynie w sytuacji naruszenia przepisów prawa publicznego (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13.09.2007 roku. II SA/Bk 346/07). Jeżeli – według skarżących – usytuowanie wiaty narusza ich uprawnienia właścicielskie, mogą domagać się ich ochrony na podstawie przepisów prawa cywilnego, a w szczególności przepisu art. 144 kc regulującego tzw. prawa sąsiedzkie. Nie można również wymagać od inwestorów spełniania wymogów określonych w § 102 w/w rozporządzenia w sytuacji, gdy wiata ta nie może stanowić garażu otwartego, gdyż nie może być uznana za budynek

Końcowo wskazać ponadto należy, że przedłożona w toku postępowania sądowego opinia mgr inż. arch. H. T. nie wpływa w żadnej mierze na ustalenia dokonane przez organ II instancji. Jak trafnie wskazał organ w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2008 roku wskazana w opinii decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła wyłącznie inwestycji polegającej na przebudowie z rozbudową istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w S. na osiedlu "Ł.". Nie ma to jednak związku z wiatą, realizowaną na podstawie zgłoszenia, które nie musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji nie naruszono również przepisów prawa procesowego, wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 7 i 77 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 kpa). Ponadto uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sad skargę – jako bezzasadna – oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).



Powered by SoftProdukt